Την Πέμπτη 19 Οκτώβρη οι εκδόσεις “δυσήνιος τύπος” συμμετέχουν στις Μαύρες – Κόκκινες Σελίδες 2023 που διοργανώνονται από κινηματικά εκδοτικά εγχειρήματα. Μια ημέρα αφιερωμένη στα κινηματικά βιβλία που περιλαμβάνει έκθεση βιβλίων, παρουσιάσεις και συζητήσεις. Από τις 18:00 στον πεζόδρομο της Τσαμαδού στα Εξάρχεια.
Στηρίζουμε τη διάδοση των κινηματικών-ανατρεπτικών εκδόσεων. Προωθούμε την ανάδειξη, γνωστοποίηση και εξάπλωση των αγώνων, για την διατήρηση της κοινωνικής-ταξικής μνήμης και για την εξάπλωση των αναρχικών, ελευθεριακών και ανατρεπτικών ιδεών.
To πλήρες πρόγραμμα
-6:30 Ο Πέπε Μπουεναβεντούρα Ντουρούτι στον Λαβύρινθο
Ένα κόμικς και μια βιογραφία – από τις εκδόσεις Red n’ Noir και Ναυτίλος –
-7:30 Ο μαχητικός αντιφασισμός των 90’s
πρόσωπα και καταστάσεις μέσα από ένα μικρό βιβλίο – από τις εκδόσεις Δαίμων του Τυπογραφείου –
-8:30 “Και τώρα ένα σύνθημα που όλους μας ενώνει”
ανοιχτή συζήτηση με τον συγγραφέα του ομώνυμου βιβλίου – από τις εκδόσεις Ελευθεριακή Κουλτούρα –
Το Συνεργατικό Καφενείο Περιβολάκι υποδέχεται τον “Δυσήνιο Τύπο” και συγκεκριμένα τις Θένια Πραντίκου και Μαρία Μπουσδέκη, οι οποίες θα κάνουν μια πολυθεματική παρουσίαση για την ποιητική συλλογή τους “Λέξεις που γεννήθηκαν στο δρόμο”
Ο «δυσήνιος τύπος» είναι ένα κινηματικό εκδοτικό εγχείρημα για την ανάδειξη, γνωστοποίηση και διάδοση των αγώνων, για την διατήρηση της κοινωνικής-ταξικής μνήμης και για την εξάπλωση των αναρχικών, ελευθεριακών και ανατρεπτικών ιδεών. Επικοινωνία: d_ippos@hotmail.com
Εισαγωγικό σημείωμα του Πασκουάλε Αμπαντάτζελο για την παρούσα έντυπη έκδοση.
Εδώ και πάρα πολύ καιρό ήθελα να έρθω στην Ελλάδα για να επισκεφτώ τα μέρη που γεννήθηκαν και έζησαν οι γονείς μου, όμως μια σειρά από λόγους και διάφορες υποχρεώσεις μ’ έκαναν πάντα ν’ αναβάλω την πραγματοποίηση αυτής της επιθυμίας μου. Το περασμένο Οκτώβρη, χάρη στην πρόσκληση των συντρόφων και των συντροφισσών από την Ελλάδα για την παρουσίαση του “Έτρεχα και σκεφτόμουν την Άννα” στην Αθήνα και την Πάτρα, μπόρεσα επιτέλους να πραγματώσω αυτή την επιθυμία μου. Χωρίς αυτήν την πρόσκληση, η οποία αποτέλεσε για μένα ένα καθοριστικό πολιτικό κίνητρο, θα συνέχιζα πιθανώς ν’ αναβάλω αυτό το ταξίδι μου στην Ελλάδα.
Η νέα έκδοση του δυσήνιου τύπου. Μια έρευνα του συντρόφου Κυριάκου Βλαχοπούλου για το θέατρο στην αντίσταση.
ΘΕΑΤΡΟ ΧΩΡΙΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ. Θέατρο στο βουνό. Ιστορία και Μνήμη στα χρόνια της κατοχής.
Μια πενταετία μετά τη συγγραφή της και λίγα λιγότερα από την δημόσια παρουσίασή της, έφτασε ο καιρός που θα εκδοθεί και σε έντυπη μορφή βιβλίου.
Και κάπως έτσι η μελέτη για το θέατρο στο βουνό, η μελέτη της ιστορίας των “από τα κάτω” της πιο συμπυκνωμένης ιστορικά περιόδου του 20ου αιώνα περνάει το κατώφλι του τυπογραφείου με την πρωτοβουλία του εκδοτικού εγχειρήματος του Δυσήνιου τύπου από την Πάτρα.
Ετοιμάζεται σιγά σιγά η επόμενη έκδοση του δυσήνιου τύπου. Μιας έρευνας του συντρόφου Κυριάκου Βλαχοπούλου για το θέατρο στην αντίσταση.
ΘΕΑΤΡΟ ΧΩΡΙΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ. Θέατρο στο βουνό. Ιστορία και Μνήμη στα χρόνια της κατοχής.
“Η θεατρική έκφραση που διαμορφώνεται στο βουνό συνδέεται άμεσα με το κοινό που το παρακολουθεί και αποτελεί ζωτικό χώρο στον οποίο εκφράζονται πολιτικοί και κοινωνικοί προβληματισμοί και ως εκ τούτου το περιεχόμενο στρέφεται και ευθυγραμμίζεται με τον αντιστασιακό αγώνα. Στην ουσία, θα μελετηθεί η συμβολή του θεάτρου στην Αντίσταση κατά την περίοδο της Κατοχής. Θα επικεντρωθούμε κυρίως στα θεατρικά δρώμενα της ηπειρωτικής Ελλάδας, όπου δημιουργούνται θίασοι και σκηνές που δίνουν παραστάσεις στα χωριά και τις περιοχές που θεωρούνται απελευθερωμένα εδάφη”
Τα φυτίλια είναι ακόμα αναμμένα και οι δρόμοι θα πάρουν πάλι φωτιά
Ετοιμάζεται η έκδοση με την απομαγνητοφώνηση της παρουσίασης του βιβλίου “Έτρεχα και σκεφτόμουν την Άννα” με την συμμετοχή του Πασκουάλε Αμπατάντζελο στην πόλη της Πάτρας στις 8 Οκτώβρη 2022.
“Η ήττα μας, δεν οδήγησε σε μια εξαφάνισή μας από το κοινωνικό προσκήνιο. Φυτίλια μείνανε αναμμένα σε διάφορα κοινωνικά και ταξικά πεδία. Κι αυτό έγινε κατορθωτό μέσα από την πραγματική αποφασιστικότητα πολλών χιλιάδων ανθρώπων, οι οποίοι παρά τις δυσμενείς συνθήκες που είχαν αρχίσει να διαμορφώνονται από ένα σημείο και έπειτα, δεν παραιτήθηκαν, δεν πήγαν σπίτι τους και συνέχισαν να αγωνίζονται, αφήνοντας τουλάχιστον το ίχνος τους και καταφέρνοντας κατά κάποιο τρόπο να υπάρξει και μια συνέχεια με όποιο τρόπο αυτό έγινε κατορθωτό και στις επόμενες γενιές και σε ότι ακολούθησε. Αυτό είναι το σημαντικότερο, γιατί αφήνει την παρακαταθήκη ώστε να υπάρξουν οι προϋποθέσεις ώστε και πάλι τα κοινωνικά πεδία σε κάθε χώρα να γίνουν εύφλεκτα και να πάρουν πάλι φωτιά όπως είχαν πάρει πριν κάποιες δεκαετίες.”
Αναρχικοί και εργατικό κίνημα | ανθολογία κειμένων (1881-1912) του Πιότρ Κροπότκιν για τον συνδικαλισμό |
Παρότι έχει περάσει πάνω από ένας αιώνας από τότε που ο Πιότρ Κροπότκιν έγραψε τα κείμενα που επιλέξαμε να συμπεριλάβουμε στην παρούσα έκδοση, και οι συνθήκες που επικρατούσαν τότε μπορεί να είναι διαφορετικές από τις σημερινές, ωστόσο θεωρούμε ότι αυτά μέχρι και σήμερα διατηρούν σε μεγάλο βαθμό την επικαιρότητα τους. Με το εγχείρημα αυτό ευελπιστούμε να αναδείξουμε άγνωστες ή υποτιμημένες πλευρές της σκέψης του, αλλά και να συμβάλουμε στον ευρύτερο διάλογο που πραγματοποιείται στο κίνημα σχετικά με τη συμμετοχή και τον ρόλο των αναρχικών στα συνδικάτα. Η απόφαση για τη μετάφραση των κειμένων του Κροπότκιν δεν αποτελεί προϊόν κάποιας φιλοσοφικής αναζήτησης σχετικά με τις θέσεις του για τον συνδικαλισμό. Προέκυψε μέσα από τον αγώνα και πάντα με την επιθυμία να αποτελέσει δυνάμει τροφή για αναζήτηση, εμβάθυνση, συζήτηση, ανταλλαγή εμπειριών σχετικά με τη συνδικαλιστική παρέμβαση στους χώρους εργασίας. Αναμφίβολα μέσα από τα κείμενα αυτά δεν θα βρεθεί κάποια μαγική συνταγή, η οποία θα μας λύσει τα χέρια και θα μας ανοίξει τον δρόμο στην παρέμβασή μας. Δεν θεωρούμε άλλωστε ότι υφίσταται τέτοια λύση, που θα προέλθει από κάποιο «εγχειρίδιο», όσο καλά και να τα λέει. Η διέξοδος θα βρεθεί μέσα στον αγώνα, μέσα από τη διαπάλη με άλλες ιδέες και αντιλήψεις, μέσα από τις «νίκες» και τις «ήττες» μας, μέσα από την ιδεολογική, πολιτική και συνδικαλιστική συγκρότηση του κινήματος. Με τον εξοπλισμό του με τα απαραίτητα εργαλεία και μεθόδους, που θα του δώσουν τη δυνατότητα να περάσει στην αντεπίθεση. Με αυτή την έννοια, τα κείμενα που συγκεντρώσαμε, δεν αποτελούν τίποτα άλλο πέρα από μια βάση για συζήτηση και προβληματισμό. Μια βάση που ξεκινάει από την αναγκαιότητα και την επιτακτικότητα της ενεργούς συμμετοχής των αναρχικών στα συνδικάτα. Μιας συμμετοχής που για δεκαετίες θεωρούνταν ως κάτι ξένο και μέχρι σήμερα παραμένει ένα ζήτημα από το οποίο παράγονται πολλές στρεβλώσεις. Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι ολοκληρωμένες οι θέσεις που παρουσιάζει ο Κροπότκιν, ούτε ότι μπορούν να μεταφερθούν αυτούσιες στο σήμερα. Είναι σημαντικό όμως να επιχειρήσουμε να κατανοήσουμε τη λογική που εμφωλεύει πίσω από αυτές. Βλέπουμε λοιπόν, ότι το ζήτημα της συνδικαλιστικής παρέμβασης με απτούς και υλικούς όρους στα ζωντανά και μαζικά όργανα των εργαζομένων, που δεν είναι άλλα από τα σωματεία τους, βρισκόταν ανέκαθεν στην ατζέντα των αναρχικών. Με την ελπίδα να συναντηθούμε στους αγώνες της εργατικής τάξης για την ανατροπή του σάπιου κόσμου της κρατικής και καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Με την ελπίδα να συνεισφέρουμε -ως σάρκα από τη σάρκα της εργατικής τάξης- τόσο στην ενίσχυση του μετώπου προάσπισης των ταξικών συμφερόντων, όσο και, βάζοντας μπροστά τις δικές μας ανάγκες, στο πέρασμα στην αντεπίθεση. Να κρατήσουμε σαν αμόνι και να χτυπήσουμε σαν σφυρί μαζί με τα ταξικά μας αδέρφια. Να αντισταθούμε στην επιβολή των συνθηκών σύγχρονης σκλαβιάς και στην επίθεση πάνω στα κεκτημένα και στα δικαιώματά μας. Να βρεθούμε με όλες μας τις δυνάμεις εκεί που αναπνέει ο αγώνας για ζωή, αξιοπρέπεια και ελευθερία. Να οργανώσουμε την αυτοάμυνα και την αντεπίθεση. Όπως γράφει και ο Κροπότκιν: «Αυτή η κόκκινη σημαία -η ελπίδα των σκληρά εργαζόμενων και βασανισμένων μαζών- αποτελεί τώρα δική μας κληρονομιά. Ας την κρατήσουμε ακλόνητη και ακηλίδωτη· ας ζήσουμε γι’ αυτή και, αν είναι αναγκαίο, ας πεθάνουμε γι’ αυτή, όπως έκαναν τα αδέρφια μας στο Σικάγο».
Οι «Λέξεις που γεννήθηκαν στον δρόμο» εξαντλήθηκαν και το επόμενο διάστημα θα επανεκδοθούν.
Η νέα αναθεωρημένη έκδοση θα είναι εμπλουτισμένη με νέες λέξεις των συντροφισσών, με κείμενα φίλων και συντρόφων που υπήρξαν συνοδοιπόροι στο ταξίδι του μικρού μας βιβλίου.
Από Σεπτέμβρη, λοιπόν, θα υπάρχει και πάλι η νέα έκδοση στους χώρους και τους δρόμους του αγώνα.
“(…) Προέκυψε από τον δρόμο, είναι λόγια που βγήκαν πηγαία εξαιτίας της βαρβαρότητας του πατριαρχικού, κρατικού και καπιταλιστικού συστήματος, της βαρβαρότητας της καταστολής αλλά κι από τις σχέσεις αντίστασης και αγώνα που εμείς, ως αγωνιζόμενοι, χτίζουμε.(…)”
Το επόμενο διάστημα θα κυκλοφορήσει η ανθολογία κείμενων του Κροπότκιν σχετικά με τον συνδικαλισμό. Κείμενα που γράφτηκαν από το 1881 μέχρι το 1912 αλλά παραμένουν σε μεγάλο βαθμό επίκαιρα. Μπορεί να γράφτηκαν σε μια άλλη εποχή και κάτω από διαφορετικές συνθήκες αλλά μέχρι και σήμερα αποτελούν χρήσιμο εργαλείο για τους αγωνιστές. Μέσα από την έκδοση του βιβλίου ευελπιστούμε να αναδείξουμε άγνωστες πλευρές της σκέψης του Κροπότκιν αλλά και να συμβάλουμε στον ευρύτερο διάλογο που πραγματοποιείται στο κίνημα σχετικά με τη συμμετοχή και το ρόλο των αναρχικών στα συνδικάτα. Να σκεφτούμε πάνω στις θέσεις του Κροπότκιν, για να ενισχύσουμε την οργάνωση της παρέμβασης των αναρχικών στα συνδικάτα αλλά και συνολικά την ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος.
“Λέγεται συχνά πως: «Ο ρόλος μας είναι προδιαγεγραμμένος. Τη στιγμή που ο λαός θα πάρει τους δρόμους το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να στρέψουμε τον αγώνα προς τις πράξεις». Πολύ καλά λοιπόν! Αλλά οι μάζες πρέπει να ξέρουν ποιοι είμαστε· οι αναρχικοί θα πρέπει να έχουν το θάρρος να εμπλέκονται στον αγώνα· και όλα αυτά απαιτούν να έχουμε αφιερώσει από πριν πολύ χρόνο προς αυτή την κατεύθυνση.”
“Αν σταθούμε και σκεφτούμε πως μπορούν να αγωνιστούν οι εργάτες ενάντια στους εκμεταλλευτές τους, θα δούμε πως δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να γείρει την πλάστιγγα υπέρ τους περισσότερο, από ότι οι τεράστιες εργατικές ενώσεις που αγκαλιάζουν εκατομμύρια προλετάριων στον αγώνα ενάντια στα χιλιάδες και εκατομμύρια αποθέματα χρυσού που κατέχουν οι εκμεταλλευτές. Αυτό που χρειάζεται σήμερα περισσότερο απ’ όλα είναι άνθρωποι· άνθρωποι έτοιμοι να ριχτούν στη μάχη ενάντια στον εχθρό, έτοιμοι να τον οδηγήσουν στο τελευταίο του καταφύγιο.
Και πρέπει να εξασφαλίσουμε πως τέτοιοι άνθρωποι θα συναντηθούν, θα ενωθούν μεταξύ τους και θα υποστηρίξουν ο ένας τον άλλο.
Οφείλουν να έρθουν σε επαφή πάνω απ’ όλα μέσα στα συνδικάτα τους· χωρίς αυτό δεν μπορεί να υπάρξει αμοιβαία εμπιστοσύνη.
Και χωρίς αμοιβαία εμπιστοσύνη, δεν υπάρχει θάρρος, παρά μόνο ήττα!”
Δυσήνιος Ίππος 