(Άρθρο του συντρόφου Πολύκαρπου Γ. στο 15ο τεύχος της εφημερίδας Ζερμινάλ)
1
Στην ελληνική κοινωνία υπάρχει ένας βαθιά ριζωμένος “ήπιος” αντισημιτισμός, όπως άλλωστε και σε ολόκληρο τον χριστιανικό κόσμο. Οι εβραίοι άλλωστε είναι οι θεοκτόνοι, οι σταυρωτήδες του Χριστού, όπως έγραφε το καλοκαίρι του 2003 o επίσκοπος Φαναρίου Αγαθάγγελος, γενικός διευθυντής της Αποστολικής Διακονίας, του επίσημου δηλαδή εκδοτικού οργανισμού της Εκκλησίας: «ουδείς παραγνωρίζει την ιστορική βάση και τον προφανή ρόλο του ιουδαϊκού λαού κατά τα γεγονότα των παθών του Κυρίου. “Των θεοκτόνων ο εσμός, Ιουδαίων έθνος το άνομον…” (Τροπάριο μακαρισμών όρθρου Μεγάλης Παρασκευής), “λαός δυσσεβής και παράνομος” (Ιδιόμελο όρθρου Μεγάλης Παρασκευής) και άλλα παρόμοια τροπάρια σκιαγραφούν την αρνητική και θεοκτόνο στάση των τότε ιουδαίων αρχόντων και λαού, την αντιϊουδαϊκή πολεμική, η οποία “στη διάρκεια της πρώιμης και μέσης βυζαντινής περιόδου εξελίσσεται σε έναν από τους κοινότερους ρητορικούς τόπους και συχνά χρησιμοποιείται με τρόπο συμβολικό” (Ω γλυκύ μου έαρ, ο Επιτάφιος Θρήνος, Αθήνα 2001, σελ. 90, πρβλ. και την περίπτωση του Ιούδα)»1.
Tο παρόν φύλλο κυκλοφορεί λίγες μέρες μετά το σαρωτικό πέρασμα του «Ντάνιελ» από την περιοχή της Θεσσαλίας. Δεκάδες νεκροί, εκατοντάδες ζώα πνιγμένα, γιγαντιαία καταστροφή -έως ολοκληρωτική- σε δεκάδες χωριά, καταστροφή της παραγωγής και του πρωτογενή τομέα για πολλά χρόνια σχεδόν σε έναν ολόκληρο νομό, κίνδυνος υγειονομικής κρίσης, διάλυση της ζωής χιλιάδων ανθρώπων και της δυνατότητάς τους να έχουν τα στοιχειώδη για την διαβίωση, στεγαστική και επισιτιστική κρίση το επόμενο διάστημα, είναι οι παράγοντες που διαμορφώνουν την δυσβάσταχτη πραγματικότητα.
Όσο κι αν προσπαθούν οι κρατούντες να αποποιηθούν και να συγκαλύψουν τις ευθύνες τους, παρουσιάζοντας την καταστροφή ως κάτι φυσικό και αναπόδραστο, εξαιτίας της σφοδρότητας της κακοκαιρίας, είναι εμφανές ότι η γιγαντιαία καταστροφή που προκλήθηκε από την κακοκαιρία «Daniel» έχει την σφραγίδα του συστήματος. Ενός συστήματος που λειτουργεί με μόνο γνώμονα την γιγάντωση των κερδών κάποιων λίγων, σε βάρος της ζωής της κοινωνικής πλειοψηφίας. Ενός συστήματος, που ειδικά, εν μέσω κρίσης, δεν έχει να υποσχεθεί τίποτα άλλο πέρα από φτώχεια, εξαθλίωση, καταστροφή και θάνατο.
10 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ-ΔΕ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ Π.ΦΥΣΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΤΑΓΜΑΤΑ ΕΦΟΔΟΥ ΤΗΣ ΧΑ
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ
-τις επιθέσεις, τα πογκρόμ, τις δολοφονίες των μεταναστών στα σύνορα του Έβρου, στο Αιγαίο και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης
-τις επιθέσεις σε καταλήψεις και αυτοδιαχειριζόμενους χώρους αγώνα, σε αριστερούς, αναρχικούς και αντιφασίστες αγωνιστές
ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΣΗ ΣΕ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ
ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ, ΤΟΥ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟΥ, ΤΗΣ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗΣ, ΤΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ, ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ, ΠΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ ΤΗ ΦΥΣΗ
ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ ΙΣΟΤΗΤΑΣ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ
Την Πέμπτη 7 Σεπτέμβρη το απόγευμα πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση για τη δολοφονία του Αντώνη Καρυώτη έξω από το πρακτορείο της Blue Star στην Πάτρα. Κλούβα και διμοιρίες των ΜΑΤ είχαν αποκλείσει τον δρόμο μπροστά στο πρακτορείο. Περίπου 100 άτομα συγκεντρώθηκαν στο σημείο. Όταν ο συγκεντρωμένος κόσμος επιχείρησε να σπάσει τον φραγμό δέχτηκε επίθεση με δακρυγόνα και κρότου λάμψης.
Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ, ΟΙ ΑΞΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΠΟΥ ΑΥΤΟΣ ΠΑΡΑΓΕΙ, ΔΙΑΧΕΕΙ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΟΠΟΙΕΙ, ΕΙΝΑΙ ΒΑΜΜΕΝΕΣ ΜΕ ΑΙΜΑ
ΝΑ ΜΗΝ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΖΩΗΣ
Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΧΩΡΑ. ΩΡΑ ΝΑ ΤΟΝ ΓΚΡΕΜΙΣΟΥΜΕ
Διατίθεται στους δρόμους του αγώνα, σε αυτοδιαχειριζόμενους χώρους και καταλήψεις.
Περιέχει άρθρα:
*για την ευρύτερη κοινωνική-πολιτική συγκυρία στην οποία βρισκόμαστε
*για τους κρατικούς σχεδιασμούς που διαλύουν την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας
*για τις εξελίξεις στα σχολεία στο φόντο της έναρξης της σχολικής χρονιάς
*για την κατάσταση στην Αλεξανδρούπολη
*για τις καταστροφικές πυρκαγιές και πλημμύρες
*για την εμφάνιση του Κασσελάκη στο πολιτικό σκηνικό
*για την δολοφονία του Αντώνη Καρυώτη
*για τους πλειστηριασμούς και τις εξώσεις
*για τις όψεις αντισημιτισμού στην Ελλάδα
*για τον αγώνα τον Μαπούτσε και την έκδοση του Φακούντο Τζόνες στην Χιλή
*για τις δύο νέες εκδόσεις του δυσήνιου τύπου. “Θέατρο και Αντίσταση” και “Τα φυτίλια είναι ακόμα αναμμένα και οι δρόμοι θα πάρουν πάλι φωτιά”
Ζερμινάλ είναι ό μήνας της άνοιξης σύμφωνα με το γαλλικό επαναστατικό ημερολόγιο. Άρχιζε στις 21 Μάρτη και τελείωνε στις 19 Απρίλη.Ζερμέν (Germen) στα λατινικά σημαίνει σπόρος. Αυτόν το σπόρο της ελευθερίας και την ελπίδα για έναν καλύτερο και δίκαιο κόσμο προσπάθησε να περιγράψει και ο Εμίλ Ζολά στο ομώνυμο μυθιστόρημα του στα 1885. Αυτή την ελπίδα κουβαλάμε κι εμείς στις καρδιές μας.
Ένα όνομα είναι απλά ένα όνομα, ωστόσο δεν ξεχνάμε πως την ίδια ονομασία χρησιμοποίησαν συντρόφισσες και σύντροφοι στην πόλη της Πάτρας, δυο δεκαετίες πριν, για να εκφράσουν τις δικές τους πολιτικές θέσεις και ανησυχίες μέσα από ένα αναρχικό περιοδικό. Το ίδιο όνομα για να εκφράσουν τον ίδιο ασίγαστο πόθο της ελευθερίας χρησιμοποίησαν ουκ ολίγες φορές σύντροφοι διεθνώς, μέσα στο πέρασμα των χρόνων. Από την πρώτη απόπειρα του Ρούντολφ Ρόκερ στα 1900 μέχρι πρόσφατα παραδείγματα αναρχικών επιθεωρήσεων, κολεκτίβων, βιβλιοθηκών, ομάδων και πιθανώς άλλων που αγνοούμε.
Σε αυτό το -πολλές φορές απροσπέλαστο και απροσδιόριστο- ιστορικό συνεχές αναφερόμαστε και τον ίδιο αγώνα υπηρετούμε κι εμείς σήμερα.
Τον αγώνα για την κοινωνική επανάσταση, την αναρχία και τον ελευθεριακό κομμουνισμό!
Τα φυτίλια είναι ακόμα αναμμένα και οι δρόμοι θα πάρουν πάλι φωτιά
Κυκλοφορεί η νέα έκδοση του δυσήνιου τύπου. H απομαγνητοφώνηση της παρουσίασης του βιβλίου “Έτρεχα και σκεφτόμουν την Άννα” από τις εκδόσεις Διάδοση με την συμμετοχή του Πασκουάλε Αμπατάντζελο στην πόλη της Πάτρας στις 8 Οκτώβρη 2022. Μια πολύ σημαντική εκδήλωση και εμπειρία με πρωτοβουλία από τις εκδόσεις Διάδοση.
“Εμείς, αν και χάσαμε δυστυχώς τον πόλεμο, κερδίσαμε πολλές μάχες και βιώσαμε πολλές ικανοποιήσεις. Γιατί όποιος αγωνίζεται, μπορεί να χάσει, μα όποιος δεν αγωνίζεται, έχει εξαρχής χάσει και είναι καταδικασμένος να ζει μια ζωή με σκυμμένο το κεφάλι στ’ αφεντικά.
Όλες αυτές οι ιστορίες περιλαμβάνονται με λεπτομέρειες στο βιβλίο και συστήνω την ανάγνωση τους σε όποιον δεν το έχει ήδη διαβάσει, μιας και η γνώση της ιστορίας είναι προϋπόθεση, για όποιον και όποια επιλέγει να αγωνίζεται ενάντια στην σκατένια πραγματικότητα, που αναγκαζόμαστε να βιώνουμε.
Αν ενδιαφέρεται κάποιος να μάθει την ιστορία της χώρας μας, της Ιταλίας, αυτό που διηγείται το επίσημο Κράτος, δεν συνιστά παρά μια μεγάλη διαστρέβλωση, μια μεγάλη συσκότιση. Δεν υπήρξαν αθώα θύματα, δεν υπήρξαν κάποιοι τρελοί φρενοβλαβείς, που άρχισαν να πυροβολούν χωρίς λόγο. Αυτό που λέει η ιστορική αλήθεια, είναι ότι στην Ιταλία, από το 1968 μέχρι το 1988, διεξήχθη ένας εμφύλιος πόλεμος χαμηλής έντασης.
Και στους εμφύλιους πολέμους δεν υπάρχουν αθώα θύματα, υπάρχουν πεσόντες. Πεσόντες και των δύο πλευρών. Αυτό αποδεικνύεται, για όποιον θέλει να μελετήσει τη λίστα των στόχων μας, από το ότι εμείς αυτούς που εξοντώσαμε και ήταν όλοι τους εχθροί μας, που μας πολεμούσαν στην πρώτη γραμμή.
Δημοσιογράφοι, στρατιωτικοί, αστυνομικοί, δικαστές κλπ. Τα πραγματικά θύματα αυτής της ιστορίας, ήταν όσα προήλθαν από την πολιτική του πραγματικού τρομοκράτη, του ιταλικού Κράτους, με την στρατηγική της έντασης, με τις βόμβες στα τραίνα, στις πλατείες, στις συνδικαλιστικές διαδηλώσεις. Αυτά ήταν τα πραγματικά και μοναδικά αθώα θύματα και δεν τα προκαλέσαμε εμείς.
Σε μια κοινωνία, που είναι διαιρεμένη σε Τάξεις όπως η καπιταλιστική, δε μπορεί να υπάρχει κοινή Μνήμη. Η Μνήμη είναι κι αυτή πεδίο ταξικού πολέμου, πεδίο διεκδίκησης και αποδεικνύει, όσο κι αν την λασπολογήσουν και αν την διαστρεβλώσουν, όπως συνέβη στην Ιταλία με εμάς αλλά και στην Ελλάδα με την 17 Νοέμβρη και στη Γερμανία με την RAF, γεγονός παραμένει ότι δεν μπορούμε να έχουμε κοινή Μνήμη με τους εχθρούς μας. Στον πόλεμο ο καθένας κλαίει τα δικά του θύματα. Εμείς λοιπόν θρηνούμε τα δικά μας θύματα, τους δικούς μας νεκρούς. Για τους δικούς τους νεκρούς δε μας ενδιαφέρει καθόλου, όπως τον Άλντο Μόρο για παράδειγμα.”
10 χρόνια μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τα παρακρατικά-φασιστικά τάγματα εφόδου της ΧΑ… Δεν ξεχνάμε – Δεν συγχωρούμε. Ο φασισμός τσακίζεται στο δρόμο!
Κάλεσμα σε αντικρατική-αντιφασιστική διαδήλωση στην Πάτρα, την Δευτέρα 18 Σεπτέμβρη, στις 18:00 από την πλατεία Γεωργίου
Στηρίζουμε την πορεία στη γειτονιά των Προσφυγικών, το Σάββατο 16 Σεπτέμβρη στις 12.00 από την πλατεία Ελευθερίας
Πέρασαν 10 χρόνια από τη νύχτα της 18ης Σεπτέμβρη 2013, όταν ο αντιφασίστας Παύλος Φύσσας έπεφτε νεκρός στο Κερατσίνι από το μαχαίρι του χρυσαυγίτη Ρουπακιά, υπό την πλήρη ανοχή των αστυνομικών δυνάμεων που βρίσκονταν στο σημείο. Η δολοφονία Φύσσα δεν ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία. Ήταν ένα καλά προμελετημένο έγκλημα, το οποίο αποτέλεσε την κορύφωση της δράσης των φασιστικών ταγμάτων εφόδου της Χρυσής Αυγής, η οποία έβαζε για δεκαετίες στο στόχαστρο της αγωνιστές, αναρχικούς και κομμουνιστές, πρόσφυγες και μετανάστες, λειτουργώντας ως δεκανίκι του συστήματος, ως μακρύ χέρι των αφεντικών και συμπλήρωμα της κρατικής καταστολής. Ειδικά την περίοδο εκείνη, η δολοφονική δράση των παρακρατικών συμμοριών είχε αναβαθμιστεί καθώς το κράτος αναγκάστηκε να τις φέρει όλο και περισσότερο στο προσκήνιο αδυνατώντας να διαχειριστεί την ταξική και κοινωνική σύγκρουση της μνημονιακής περιόδου από μόνο του, και αποσκοπώντας στον αποπροσανατολισμό της λαϊκής οργής. Εκτός της δολοφονίας Φύσσα, αναφέρουμε χαρακτηριστικά τη δολοφονία του πακιστανού μετανάστη Σαχζάτ Λουκμάν στα Πετράλωνα, τη δολοφονική επίθεση σε βάρος συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ και ενάντια σε Αιγύπτιους αλιεργάτες την ίδια περίοδο στο Πέραμα, κ.ο.κ.
Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΣΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙ ΤΗΝ ΑΚΡΑΙΑ ΕΚΦΡΑΣΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΤΗΣ ΘΕΣΜΙΚΑ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ
Το βράδυ της Τρίτης 5 Σεπτέμβρη, στο λιμάνι του Πειραιά, ο 36χρονος Αντώνης Καρυώτης σπρώχνεται από μέλη του πληρώματος του “Blue Horizon” καθώς επιχειρούσε να επιβιβαστεί στο πλοίο την ώρα που έφευγε, με αποτέλεσμα να πνιγεί στη θάλασσα.
ΣΠΑΕΙ Η ΒΙΤΡΙΝΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΠΙΣΩ ΤΗΣ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟΥ/ΦΑΣΙΣΜΟΥ
10 χρόνια μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τα παρακρατικά-φασιστικά τάγματα εφόδου της ΧΑ… Δεν ξεχνάμε – Δεν συγχωρούμε. Ο φασισμός τσακίζεται στο δρόμο!
Κάλεσμα σε ανοιχτή συνέλευση για τη διοργάνωση αντικρατικής-αντιφασιστικής διαδήλωσης στην Πάτρα
Πέρασαν 10 χρόνια από τη νύχτα της 18ης Σεπτέμβρη 2013, όταν ο αντιφασίστας Παύλος Φύσσας έπεφτε νεκρός στο Κερατσίνι από το μαχαίρι του χρυσαυγίτη Ρουπακιά, υπό την πλήρη ανοχή των αστυνομικών δυνάμεων που βρίσκονταν στο σημείο. Η δολοφονία Φύσσα δεν ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία. Ήταν ένα καλά προμελετημένο έγκλημα, το οποίο αποτέλεσε την κορύφωση της δράσης των φασιστικών ταγμάτων εφόδου της Χρυσής Αυγής, η οποία έβαζε για δεκαετίες στο στόχαστρο της αγωνιστές, αναρχικούς και κομμουνιστές, πρόσφυγες και μετανάστες, λειτουργώντας ως δεκανίκι του συστήματος, ως μακρύ χέρι των αφεντικών και συμπλήρωμα της κρατικής καταστολής. Ειδικά την περίοδο εκείνη, η δολοφονική δράση των παρακρατικών συμμοριών είχε αναβαθμιστεί καθώς το κράτος αναγκάστηκε να τις φέρει όλο και περισσότερο στο προσκήνιο αδυνατώντας να διαχειριστεί την ταξική και κοινωνική σύγκρουση της μνημονιακής περιόδου από μόνο του, και αποσκοπώντας στον αποπροσανατολισμό της λαϊκής οργής. Εκτός της δολοφονίας Φύσσα, αναφέρουμε χαρακτηριστικά τη δολοφονία του πακιστανού μετανάστη Σαχζάτ Λουκμάν στα Πετράλωνα, τη δολοφονική επίθεση σε βάρος συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ και ενάντια σε Αιγύπτιους αλιεργάτες την ίδια περίοδο στο Πέραμα, κ.ο.κ.
Δυσήνιος Ίππος 