Η Ομάδα Βιβλιοθήκης, Μεταφράσεων & Αυτομορφώσεων Contra Texto διοργανώνει τετραήμερο για το βιβλίο με βιβλιοπαρουσιάσεις – bazaar βιβλίου – live οικονομικής ενίσχυσης – προβολή ντοκιμαντέρ
11 – 12 – 13 – 14 Δεκεμβρίου στο Ελευθεριακό Στέκι Victoire
Τις τελευταίες δεκαετίες, οι φτωχοί αγρότες και κτηνοτρόφοι βρίσκονται διαρκώς στο στόχαστρο των πολιτικών και οικονομικών αφεντικών τα οποία διαμορφώνουν συνθήκες συγκέντρωσης της γης και της παραγωγής στα χέρια λίγων. Η ΕΕ, μέσω της λεγόμενης ΚΑΠ (Κοινής Αγροτικής Πολιτικής), επιβάλλει εντατική και συνολική αναδιάρθρωση στον αγροδιατροφικό τομέα που οδηγεί στην εξαγορά των μικρών και μεσαίων αγροτών από μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις και μονοπώλια με αποτέλεσμα τη δημιουργία σύγχρονων τσιφλικιών και ισχυρών καρτέλ που ελέγχουν απόλυτα τις τιμές, τόσο πάνω στους παραγωγούς όσο και στα ράφια των σούπερ μάρκετ με τις γνώριμες πλέον εικόνες ακρίβειας σε βασικά καταναλωτικά προϊόντα.
Παράλληλα, στον ελλαδικό χώρο, η πρόσφατη πανδημία, οι καταστροφικές πλημμύρες και ο πόλεμος στην Ουκρανία έχουν δημιουργήσει μια ζοφερή πραγματικότητα για τους αγρότες, που βλέπουν το κόστος παραγωγής (ρεύμα, πετρέλαιο, εφόδια) να πηγαίνει στα ύψη και τα έσοδα τους να μειώνονται εξευτελιστικά, την ίδια ώρα που οι τιμές στο εμπόριο «καλπάζουν» και οι μεγάλες επιχειρήσεις του αγροδιατροφικού κεφαλαίου πλουτίζουν σε βάρος τη συντριπτικής κοινωνικής πλειοψηφίας που στενάζει και πασχίζει να τα βγάλει πέρα.
🎬 ΣΚΕΦΤΟΜΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΝΑ | Ένα φιλμ – ντοκιμαντέρ του Τομάζο Αραμίνι.[Διάρκεια: 1.36]
Ένα εθνογραφικό – παραστατικό πείραμα, τολμηρό και προκλητικό για κάθε δεδομένη σύμβαση, αφού συνδυάζει μέσα στον κινηματογραφικό φακό την πραγματικότητα με τη μυθιστορία.
Μια ιστορία Εξέγερσης & Αγάπης από την ιταλική Έφοδο στον Ουρανό της δεκαετίας του ’70.
Μέσα από τη μαρτυρία του Πασκουάλε Αμπατάντζελο -πολιτικοποιημένου κακοποιού, μεταξύ των ιδρυτών των Ενόπλων Προλεταριακών Πυρήνων (NAP), ενός από τους δεκατρείς πολιτικούς κρατούμενους, την απελευθέρωση των οποίων είχαν ζητήσει οι Ερυθρές Ταξιαρχίες (BR) με αντάλλαγμα την απελευθέρωση του πρώην πρωθυπουργού και προέδρου της Χριστιανοδημοκρατίας Άλντο Μόρο- το φιλμ ανατρέχει στις σημαντικότερες εξεγέρσεις των ιταλικών φυλακών εκείνων των χρόνων, θέτοντας παράλληλα τα διαχρονικά επίκαιρα ερωτήματα, σχετικά με την αναγκαιότητα ή μη της βίας για την επίτευξη της κοινωνικής – ταξικής απελευθέρωσης. “Είναι δύο μέτρα και σταθμά: το χαμόγελο και η τρυφερότητα στρέφονται προς τους συντρόφους, τους αγαπημένους, ενώ η σκληρότητα στρέφεται ενάντια στον εχθρό…”
Η παγκόσμια πρεμιέρα του πραγματοποιήθηκε στη Φλωρεντία στις 4/11/2024 στο εθνικό διαγωνιστικό τμήμα του κινηματογραφικού Festival dei Popoli ενώ προβλήθηκε και στο πλαίσιο του Pitching Forum του 24ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσ/νίκης.
Στην Αθήνα η πρώτη προβολή πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 30 Νοεμβρίου στον κινηματογράφο Μικρόκοσμος
Πρώτη Προβολή στην Πάτρα με ελληνικούς υπότιτλους:
Πεμπτη 11 Δεκεμβρίου, 19:30
Μέγαρο λόγου και τέχνης Πλατεια Γεωργίου 17 (1ος όροφος)
ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ
Διοργάνωση: Αυτοδιαχειριζόμενος χώρος Επί τα Πρόσω
Πολιτική ανακοίνωση για τη 17η επέτειο της εξέγερσης του Δεκέμβρη
ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 2008 – 2025
17 χρόνια από τη δολοφονία του 15χρονου αναρχικού μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλου από το μπάτσο Κορκονέα στα Εξάρχεια και τη μεγαλειώδη κοινωνική εξέγερση που ακολούθησε…
…να κρατήσουμε το οδόφραγμα για την κοινωνική-ταξική αντεπίθεση ανοιχτό!
“Μόλις νομίσαμε ότι είχαμε όλες τις απαντήσεις, ξαφνικά άλλαξαν όλες οι ερωτήσεις.”
Mario Benedetti
Η εξέγερση του Δεκέμβρη, έπειτα από τη δολοφονία του αναρχικού μαθητή Α.Γρηγορόπουλου από τον μπάτσο Κορκονέα στα Εξάρχεια, αποτέλεσε ταυτόχρονα απάντηση και ερώτηση. Μια πηγαία απάντηση ενός δυναμικού που ασφυκτιούσε μέσα στο υπάρχον πλαίσιο της συσσωρευμένης κρατικής βίας και των αντικοινωνικών-αντεργατικών πολιτικών που καταδίκαζαν (και συνεχίζουν να καταδικάζουν) την πλειοψηφία της κοινωνίας στην φτώχεια και την εξαθλίωση. Μια απάντηση της νεολαίας που ράγισε την βιτρίνα της καπιταλιστικής κανονικότητας και έτριξε τα θεμέλια της χάρτινης κρατικής παντοδυναμίας. Μια δίκαιη και αναγκαία επιστροφή της βίας που δεχόμαστε καθημερινά από το κράτος και το κεφάλαιο.
Το 1948 το κράτος του Ισραήλ ιδρύεται σημαίνοντας ταυτόχρονα τον εκτοπισμό περισσότερων από 700.000 Παλαιστινίους, τη «Νάκμπα». Με άλλα λόγια, από το 1948 το κράτος του Ισραήλ εισβάλλει σε παλαιστινιακά εδάφη, εγκαθιστά εποίκους ισραηλινούς που υπερασπίζονται με όπλα την «κατακτηθείσα περιουσία τους», και, όταν χρειαστεί, με τη συνδρομή του στρατού. Κατά τον τρόπο αυτόν συγκροτείται ένα έθνος που η καταπάτηση ξένου εδάφους και ξένης ζωής είναι η καθημερινότητα και η συνήθειά του. Δεν είναι μια πράξη. Γίνεται συνείδηση. Ο εποικισμός είναι η κανονικότητα τους. Η πραγματικότητά τους. Αυτά συμβαίνουν εδώ και 77 χρόνια λίγα μόλις χιλιόμετρα παρακάτω από τον τόπο μας. Τι συμβαίνει όμως στον τόπο μας; Στις γειτονιές μας; Τι συμβαίνει με τους Ισραηλινούς, στρατιώτες του IDF και εποίκους που νομίζουν ότι οι τόποι μας τους ανήκουν; Πόσο σχετίζονται με όσα συμβαίνουν στη Μέση Ανατολή 77 χρόνια τώρα;
Το 22ο τεύχος της εφημερίδας Ζερμινάλ κυκλοφορεί εν μέσω κλιμάκωσης της ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης παγκόσμια. Από την Ουκρανία μέχρι τη Μέση Ανατολή, αυτή η πολεμική σύγκρουση έχει διαφορετικά επεισόδια, τα οποία αποτελούν ωστόσο κομμάτια της ίδιας κυρίαρχης αντιπαράθεσης και αντικατοπτρίζουν παντού την όξυνση των ίδιων ανταγωνισμών ανάμεσα στα δύο κυρίαρχα μπλοκ εξουσίας της εποχής μας, του ισχυρότερου ευρωατλαντικού από τη μια (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ, Ισραήλ) και του αναδυόμενου ευρασιατικού από την άλλη, που είναι ακόμα υπό διαμόρφωση με κύριους εκφραστές του την ανερχόμενη καπιταλιστική ηγέτιδα δύναμη Κίνα και τη δεύτερη τη τάξη, ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη Ρωσία. Ταυτόχρονα, δεκάδες εστίες πολέμου εμφανίζονται σε όλο τον κόσμο όπου αιμοτοβάφονται οι λαοί για τα συμφέροντα των καπιταλιστών.
Στις 21-22-23 Νοέμβρη πραγματοποιήθηκε στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο Επί τα Πρόσω στην Πάτρα, με τη συμμετοχή αρκετού κόσμου, το τριήμερο εκδηλώσεων με αφορμή τη συμπλήρωση 12 χρόνων λειτουργίας και πολύμορφης δράσης του στεκιού.
Το καλοκαίρι του 2020 ο αγώνας ενάντια στην καύση σκουπιδιών από την ΑΓΕΤ –Lafarge στο Βόλο κλιμακώνονταν με τη μεγάλη διαδήλωση στις 13 Ιούνη έξω από το εργοστάσιο της ΑΓΕΤ. Η διαδήλωση εκείνη αποτελούσε ένα ποιοτικό άλμα του αγώνα ενάντια στην καύση σκουπιδιών, καθώς έθετε στην προμετωπίδα της την ευθεία σύγκρουση με τον επιχειρηματικό κολοσσό της ΑΓΕΤ – LAFARGE, προκρίνοντας το σύνθημα για την εκδίωξη τους από την πόλη του Βόλου.