GhassanAli, ένας ελευθεριακός κομμουνιστής στο Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PFLP)

[Η συνέντευξη που ακολουθεί δημοσιεύτηκε το 2010 στο τεύχος 77 του AlternativeLibertaireκαι είναι διαθέσιμη στο TheAnarchistLibrary. *Πρόκειται για μια συνέντευξη που χρονολογείται αρκετά πίσω στο παρελθόν σε σχέση με τη σημερινή κατάσταση που επικρατεί στην Παλαιστίνη, αλλά και ευρύτερα στην σύγχρονη γεωπολιτική συνθήκη. Αντίστοιχα και οι απόψεις του GhassanAli, ενός ελευθεριακού αγωνιστή του PFLP, τοποθετούνται στο αντίστοιχο χρονικό πλαίσιο, τη δεκαετία του 2000, στη γη της Παλαιστίνης που η τότε πολιτική και κοινωνική κατάσταση έχει αρκετές διαφορές με τη σημερινή. Ως Συντακτική Ομάδα δε συμφωνούμε πλήρως σε όλα όσα αναφέρει αλλά προχωρήσαμε στη μετάφραση γιατί θεωρούμε σημαντικό να αναδεικνύονται τόσο οι θέσεις ελευθεριακών και αναρχικών αγωνιστών που δραστηριοποιούνται στην Παλαιστινιακή Αντίσταση,όσο και γιατί το PFLP αποτελεί παράδειγμα μετωπικής συμπόρευσης και αγώνα στην παλαιστινιακή υπόθεση, ο λόγος και η δράση του οποίου μας εμπνέουν και στη σημερινή συγκυρία. Σε μια εποχή που η κυρίαρχη ιδεολογία θέλει να μας πείσει για το πόσο οπισθοδρομικές, αυταρχικές και συγκεντρωτικές είναι οι Οργανώσεις της Παλαιστινιακής Αντίστασης, τέτοιες αφηγήσεις έρχονται για να ανατρέψουν την ιμπεριαλιστική προπαγάνδα.]

GhassanAli, ένας ελευθεριακός κομμουνιστής στο Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PFLP)

Ο Γκασάν Αλί είναι Παλαιστίνιος πρόσφυγας τρίτης γενιάς. Οι παππούδες του εκδιώχθηκαν από το χωριό τους, που σήμερα βρίσκεται στο Ισραήλ. Αυτός και οι γονείς του γεννήθηκαν σε προσφυγικούς καταυλισμούς στη Λωρίδα της Γάζας. Ως παιδί, πέταξε πέτρες στην Πρώτη Ιντιφάντα (1987-1993). Αφηγείται το ταξίδι του στο AlternativeLibertaire και εξηγεί τη θέση του ως ελευθεριακός κομμουνιστής στο PFLPκαι το μονοπάτι που βλέπει για την Αντίσταση.

Ποια είναι η κατάσταση στη Γάζα από τον πόλεμο τον Ιανουάριο;

Η Γάζα εξακολουθεί να βρίσκεται σε αδιέξοδο. Από τη μία πλευρά, η ανθρωπιστική κατάσταση συνεχίζει να επιδεινώνεται. Ο αποκλεισμός που επιβλήθηκε από το Ισραήλ και τη διεθνή κοινότητα μας έχει κλειδώσει σε αυτό το γκέτο, όπου ο λαός αντιμετωπίζει καταστροφή, πείνα και υγειονομική καταστροφή. Πάνω από 40.000 σπίτια και κτίρια καταστράφηκαν και οι κάτοικοί τους, που ζουν σε σκηνές και καταυλισμούς, αντιμετώπισαν τον πρώτο τους χειμώνα.

Η πολιτική κατάσταση είναι απελπιστική: το Ισραήλ συνεχίζει το αποικιοκρατικό του σχέδιο, αφού επέβαλε τους όρους του στην αμερικανική κυβέρνηση, με την Ευρώπη να ακολουθεί. Οι ισραηλινοί πολέμαρχοι απειλούν τη Γάζα με έναν νέο πόλεμο και η Δύση ανταποκρίνεται επιβραδύνοντας την καταδίκη του Ισραήλ από την επιτροπή έρευνας του ΟΗΕ.

Στη συνέχεια, υπάρχει η εσωτερική κατάσταση, η οποία επηρεάζει τους Παλαιστινίους πιο βαθιά από οποιοδήποτε άλλο πρόβλημα. Οι εσωτερικές διαμάχες τροφοδοτούνται από τις εντολές της Φατάχ και της Χάμας, οι οποίες επικεντρώνονται στα δικά τους συμφέροντα και στις περιφερειακές και παγκόσμιες συμμαχίες τους. Ο παλαιστινιακός λαός είναι αυτός που θα πληρώσει το τίμημα για αυτές τις συγκρούσεις. Η κατάσταση είναι πολύ ζοφερή και οι κίνδυνοι σοβαροί. Ποτέ η παλαιστινιακή υπόθεση δεν ήταν σε μεγαλύτερο κίνδυνο από ό,τι σήμερα.

Πώς μπήκες αρχικά στο PFLP;

Ως έφηβος, ήμουν υποστηρικτής της Φατάχ. Όμως, την εποχή των Συμφωνιών του Όσλο, γνώρισα τον ΧάινταρΑμπντελσάφι, μια σημαντική προσωπικότητα της αντίστασης που είχε προεδρεύσει της παλαιστινιακής αντιπροσωπείας στις ειρηνευτικές διασκέψεις της Μαδρίτης. Μου έδωσε ένα αντίγραφο των Συμφωνιών του Όσλο και μου εξήγησε τους κινδύνους για τον αγώνα μας. Η πολιτική μου συνείδηση διαμορφώθηκε μέσω αυτής της συνάντησης και μέσω των παρατηρήσεών μου για τη διαφθορά, την κοινωνική αδικία, τις πολιτικές φυλακίσεις και την καταστολή κάθε φωνής που ήταν κριτική προς την εξουσία. Αυτή η εποχή, που ονομάστηκε «ΧρυσέςΜέρες της Συμφωνίας του Όσλο», με οδήγησε να ενταχθώ στην φοιτητική ένωση του PFLP και στη συνέχεια να γίνω μέλος του.

Πώς θα χαρακτηρίζατε το PFLP το 2009; Υπάρχουν διαφορές μεταξύ των δηλωμένων στόχων του και της πραγματικής πολιτικής του;

Το 2006, το PFLP κέρδισε μόνο 3 έδρες στις γενικές εκλογές. Ωστόσο, σήμερα βρίσκεται σε καλύτερη θέση λόγω της απογοήτευσης από τις πολιτικές της Χαμάς και της Φατάχ, οι οποίες οδήγησαν σε εσωτερικές διαιρέσεις και εμφύλιο πόλεμο και εξυπηρετούν περισσότερο από οτιδήποτε άλλο την κατοχή. Αλλά το PFLP – και όλες οι αριστερές δυνάμεις – συρρικνώνονται εδώ και χρόνια και δεν μπορούν να θεωρηθούν ισχυρές, αξιόπιστες εναλλακτικές λύσεις. Αυτό θα απαιτήσει σημαντικές αλλαγές στη στρατηγική.

Ως ελευθεριακός κομμουνιστής και μέλος του PFLP, ποια είναι η θέση σου μέσα στην οργάνωση;

Η PFLP έχει μια ευρεία και ποικιλόμορφη κληρονομιά. Όταν ιδρύθηκε (1967) ήταν κυρίως αραβική εθνικιστική οργάνωση, αλλά αργότερα, το 1972, προσχώρησε στο μαρξισμό. Ασχολείται κυρίως με τον αγώνα για την απελευθέρωση και την κοινωνική δικαιοσύνη. Σήμερα αποτελείται από μαοϊκούς και σταλινικούς, αλλά και από ελευθεριακούς αγωνιστές όπως εγώ. Όλοι προσπαθούν να κάνουν τη φωνή τους να ακουστεί. Ως ελευθεριακός κομμουνιστής, πιστεύω ότι οι συλλογικοί αγώνες είναι πιο σημαντικοί από την προσπάθεια ενοποίησης όλων των δυνάμεων της παλαιστινιακής αριστεράς: η ένωση των αδυναμιών δεν θα οδηγήσει απαραίτητα σε δύναμη και αποτελεσματικότητα. Για να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στο μέλλον μας, το PFLP πρέπει να κοιτάξει το παρελθόν του: για παράδειγμα, τις εμπειρίες των λαϊκών επιτροπών κατά τη διάρκεια της Πρώτης Ιντιφάντα, οι οποίες δημιούργησαν εκπαιδευτικές, κοινωνικές, πολιτιστικές και οικονομικές δομές. Τα λαϊκά σχολεία αντικατέστησαν αυτά που έκλεισαν λόγω της κατοχής, και οι συνεταιρισμοί στις αυλές αντικατέστησαν τις θέσεις εργασίας που χάθηκαν στο Ισραήλ. Ήταν ένας πολύ αποτελεσματικός αγώνας: η εμπειρία κινητοποίησε ολόκληρο τον πληθυσμό – άνδρες, γυναίκες και παιδιά σε κάθε πόλη, χωριό και προσφυγικό καταυλισμό. Τότε, ναι, μπορούσαμε να μιλήσουμε για μια ενωμένη αριστερά.

Ποια είναι η τρέχουσα κατάσταση των σχέσεων μεταξύ της Χαμάς, του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PFLP) και της Φατάχ;

Το PFLP είχε πάντοτε ως αρχή: «Ενωμένος αγώνας ενάντια στην κατοχή και δημοκρατική συζήτηση για τον κοινωνικό αγώνα και τα εσωτερικά ζητήματα». Τόσο το PFLP, όσο και η Φατάχ και η Χαμάς επιδιώκουν να αλλάξουν την εσωτερική κατάσταση και να τερματίσουν τη διαίρεση ανάμεσα στις δυνάμεις της αντίστασης. Δυστυχώς, οι δύο πόλοι της δεξιάς — η Χαμάς και η Φατάχ — συμπεριφέρονται με τρόπο μάλλον φατριαστικό: «Αν δεν είσαι μαζί μας, είσαι εναντίον μας!». Και οι δύο θέλουν το μονοπώλιο της πολιτικής νομιμότητας και απαιτούν από τους άλλους να συμμορφωθούν.

Μετά τις εκλογές του 2006, το PFLP πήρε ξεκάθαρη θέση: είμαστε υπέρ της ενότητας της αντίστασης, υπέρ της δημοκρατίας και της τάξης μεταξύ των Παλαιστινίων. Αυτή είναι η βασική μας θέση από τότε. Είμαστε αντίθετοι στις πολιτικές φυλακίσεις και σε άλλες παραβιάσεις των πολιτικών και προσωπικών ελευθεριών. Διότι, για το PFLP, δεν υπάρχει τίποτα που να δικαιολογεί τους Παλαιστίνιους να σκοτώνουν ο ένας τον άλλον. Όμως αυτές οι θέσεις μάς έχουν δημιουργήσει προβλήματα με τους μηχανισμούς ασφαλείας τόσο στη Δυτική Όχθη όσο και στη Γάζα — δηλαδή, και με τις δύο παλαιστινιακές αρχές.

Ποια είναι η τρέχουσα κατάσταση των κοινωνικών κινημάτων στην αντίσταση κατά του Ισραήλ [2010];

Κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Ιντιφάντα, που ξεκίνησε το 2000, η οργανωμένη ένοπλη αντίσταση δεν άρχισε παρά μόνο τον τρίτο μήνα της Ιντιφάντα, μετά τη σφαγή διαδηλωτών από τις ισραηλινές δυνάμεις. Η ανισορροπία ανάμεσα στους διαδηλωτές και τα μαχητικά αεροσκάφη οδήγησε σε μια λαϊκή ένοπλη εξέγερση.

Όμως, το πρόβλημα που παραμένει είναι ακόμη η έλλειψη στρατηγικής και πολιτικών αιτημάτων. Η Παλαιστινιακή [Εθνική] Αρχή καλείται να διαπραγματευτεί με το Ισραήλ — κάτι που υπήρξε και παραμένει εντελώς αναποτελεσματικό — και να υπακούσει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Όσον αφορά τη Χαμάς, συνεχίζει να καταφεύγει απλώς στη δημαγωγία, τροφοδοτούμενη από τη βαρβαρότητα του Ισραήλ.

Ωστόσο, υπάρχουν αρκετά παραδείγματα λαϊκής αντίστασης απέναντι στην κατοχή: το μποϊκοτάζ, οι διαδηλώσεις ενάντια στο τείχος, οι εκστρατείες για τη συγκομιδή ελιών μαζί με τους αγρότες και ούτω καθεξής. Αν οι Παλαιστίνιοι και το διεθνές κίνημα αλληλεγγύης μπορούσαν να επεκτείνουν αυτές τις δράσεις, θα μπορούσαν να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στην αντίσταση απέναντι στην κατοχή.

Πιστεύεις ότι οδεύουμε προς μια Τρίτη Ιντιφάντα;

Δεδομένου του περιφερειακού και εσωτερικού πλαισίου, είναι δύσκολο να πει κανείς αν αυτό είναι εφικτό. Οι διαπραγματεύσεις βρίσκονται σε κατάσταση «κλινικού θανάτου» και η ισραηλινή κυβέρνηση δεν έχει καμία πρόθεση να παραχωρήσει οτιδήποτε στον Μαχμούντ Αμπάς, ο οποίος είναι ο τελευταίος που εξακολουθεί να πιστεύει στις διαπραγματεύσεις. Οτιδήποτε είναι δυνατόν. Η απουσία εθνικής ενότητας και η πλήρης πολιτική απόκλιση μεταξύ των δύο κύριων παλαιστινιακών δυνάμεων καθιστούν δύσκολη την επίτευξη μιας ενιαίας στρατηγικής αντίστασης — μιας «Τρίτης Ιντιφάντα» — στο άμεσο μέλλον. Πρέπει, όμως, επίσης να θυμόμαστε ότι κανείς δεν είχε προβλέψει τη γέννηση των δύο πρώτων Ιντιφάντα.

Και για να κλείσουμε, το πιο δύσκολο ερώτημα: ένα κράτος ή δύο κράτη…;

Να σας υπενθυμίσω ότι μέχρι το 1974, οι Παλαιστίνιοι ζητούσαν μια λύση ενός κράτους — ένα κοσμικό και δημοκρατικό κράτος. Αυτό το αίτημα εγκαταλείφθηκε υπό την πίεση της διεθνούς κοινότητας. Έκτοτε, η PLO ζητά τη δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους περιορισμένου στα σύνορα των εδαφών που κατέλαβε το Ισραήλ το 1967, το οποίο αντιστοιχεί στο 27% της παλαιάς Παλαιστίνηςυπο την Βρετανική Εντολή. Από την έναρξη των διαπραγματεύσεων για την εφαρμογή των ψηφισμάτων του ΟΗΕ, δεν έχει υπάρξει ούτε ένα σημάδι αναγνώρισης αυτών των ψηφισμάτων από το Ισραήλ. Αντιθέτως, τα εδάφη του μελλοντικού παλαιστινιακού κράτους έχουν κατακερματιστεί· το ζήτημα της επιστροφής των προσφύγων απορρίπτεται· το τέλος του εποικισμού έχει αναβληθεί επ’ αόριστον. Τέλος, οι Παλαιστίνιοι με ισραηλινή υπηκοότητα — το 20% του πληθυσμού — κινδυνεύουν να απελαθούν, ώστε να εξαλειφθεί η απειλή που συνιστούν για τη «δημογραφική καθαρότητα του εβραϊκού κράτους».

Το σημαντικό, κατά τη γνώμη μου είναι να τερματιστεί το αποικιοκρατικό σχέδιο του Ισραήλ και όλοι να βρεθούν σε μια κατάσταση όπου δικαιούνται ίση μεταχείριση, ανεξάρτητα από τη θρησκεία ή την εθνοτική τους ομάδα. Ένα ενιαίο, δημοκρατικό κράτος θα επέτρεπε σε αυτό το όνειρο να δει το φως της ημέρας, αλλά σήμερα δεν πιστεύω ότι η κατάσταση και η ισορροπία των δυνάμεων προσφέρουν κάποια πιθανότητα σε αυτή τη λύση. Σε κάθε περίπτωση, όποια κι αν είναι η θέση του ενός ή του άλλου πάνω σε αυτό το ζήτημα, ο ρόλος και το άμεσο καθήκον όλων είναι να θέσουν τέλος στην αποικιακή κατοχή και να αγωνιστούν για μια αξιοπρεπή ζωή, η οποία μπορεί να δώσει ελπίδα στις επόμενες γενιές.