Ο πόλεμος είναι παντού. Ο εχθρός είναι εδώ! Με οργάνωση κι αγώνα αλλάζει η ζωή

Editorial του 22ου τεύχους του Ζερμινάλ

Το 22^ο τεύχος της εφημερίδας Ζερμινάλ κυκλοφορεί εν μέσω κλιμάκωσης της ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης παγκόσμια. Από την Ουκρανία μέχρι τη Μέση Ανατολή, αυτή η πολεμική σύγκρουση έχει διαφορετικά επεισόδια, τα οποία αποτελούν ωστόσο κομμάτια της ίδιας κυρίαρχης αντιπαράθεσης και αντικατοπτρίζουν παντού την όξυνση των ίδιων ανταγωνισμών ανάμεσα στα δύο κυρίαρχα μπλοκ εξουσίας της εποχής μας, του ισχυρότερου ευρωατλαντικού από τη μια (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ, Ισραήλ) και του αναδυόμενου ευρασιατικού από την άλλη, που είναι ακόμα υπό διαμόρφωση με κύριους εκφραστές του την ανερχόμενη καπιταλιστική ηγέτιδα δύναμη Κίνα και τη δεύτερη τη τάξη, ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη Ρωσία. Ταυτόχρονα, δεκάδες εστίες πολέμου εμφανίζονται σε όλο τον κόσμο όπου αιμοτοβάφονται οι λαοί για τα συμφέροντα των καπιταλιστών.

Τα τελευταία δυο χρόνια, σύσσωμη η ανθρωπότητα παρακολούθησε συγκλονισμένη σε ζωντανή μετάδοση τη σφαγή και τη γενοκτονία ενός ολόκληρου λαού από το σιωνιστικό κράτος με την υποστήριξη των δυτικών συμμάχων του. Ο παλαιστινιακός λαός και η ηρωική του αντίσταση, με τις θυσίες και με το αίμα τους, έγραψαν με τα πιο χρυσά γράμματα το όνομα τους στα βιβλία της παγκόσμιας ιστορίας ως παράδειγμα λαού που αντιστέκεται και νικάει διεκδικώντας το δικαίωμα του να ζει ελεύθερος στον τόπο του. Παράλληλα, κατάφεραν να κρατήσουν όρθια την –κουτσουρεμένη- αξιοπρέπεια όλου του κόσμου.

Στην παρούσα φάση, δεν μπορούμε να γνωρίζουμε ποιο θα είναι το αποτέλεσμα της πρόσφατα συμφωνημένης εκεχειρίας μεταξύ των δυνάμεων της αντίστασης και του Ισραήλ υπό την υψηλή εποπτεία των ΗΠΑ και των συνεργαζόμενων αραβικών κρατών, είμαστε όμως βέβαιοι πως δεν πρέπει να υπάρχει καμιά εμπιστοσύνη στο σιωνισμό και τον ιμπεριαλισμό. Ήδη υπάρχουν αρκετά δείγματα προσπαθειών του κράτους-δολοφόνου να σπάσει η εκεχειρία με δεκάδες επιθέσεις και νεκρούς να καταγράφονται ξανά στη Γάζα τις τελευταίες εβδομάδες. Σε κάθε περίπτωση, μπορούμε να καταθέσουμε μερικές σκέψεις:

1^ον. Ο ισραηλινός στρατός κατοχής αποχωρεί από τη Γάζα μην έχοντας επιτύχει το διακηρυγμένο σχέδιο του για πλήρη κατάληψη της περιοχής και εκτοπισμό ή/και εξόντωση των παλαιστίνιων, ως κομμάτι του σχεδίου που ονομάζει «τελική λύση».

2^ον. Δυο χρόνια ανηλεούς και άδικου πολέμου με άπειρα καταγεγραμμένα εγκλήματα που ανάγκασαν μέχρι και τον ΟΗΕ να μιλήσει για γενοκτονία, δεν στάθηκαν ικανά για να υποδουλώσουν τον παλαιστινιακό λαό και για να κάμψουν τις δυνάμεις της αντίστασης

3^ον. Κανένας στρατός και κανένα κράτος, όσο ασύδοτοι και δολοφονικοί και αν είναι, δεν είναι ανίκητοι, ειδικά όταν βρίσκουν απέναντι τους την οργανωμένη και μαχητική, λαϊκή αντίσταση

4^ον. Η διεθνιστική αλληλεγγύη των λαών είναι η ικανή και αναγκαία εκείνη προϋπόθεση για να μπει φραγμός στα φρικιαστικά εγκλήματα των ιμπεριαλιστών.

5^ον. Οι λαοί όλου του κόσμου μπορούν στο μέλλον να συνεχίσουν τους αγώνες τους ενάντια στον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό, το βηματισμό τους προς ένα καλύτερο αύριο, έχοντας πάντα ως πυξίδα, ως φωτεινό φάρο, ως αστείρευτη πηγή κουράγιου και δύναμης το παράδειγμα της αδούλωτης Γάζας.

Στους ακραίους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς της εποχής μας τα πρώτα θύματα είναι οι λαοί, καθώς, όπως διαπιστώνουμε και στο εγχώριο πολιτικό σκηνικό, παρατηρείται μεγάλη ένταση της κρατικής και καπιταλιστικής επίθεσης σε όλους τους τομείς, περεταίρω φτωχοποίηση και εξάντληση της κοινωνικής βάσης. Μετά από 15 χρόνια μνημονίων και ακραίας λιτότητας, τα νέα οικονομικά μέτρα και η στρατηγική – για το ελληνικό κράτος- στήριξη της πολεμικής οικονομίας και προετοιμασίας, εμφανίζει διαρκώς στο προσκήνιο νέες θυσίες που πρέπει να κάνει η εργατική τάξη.

Οι πολιτικές όλων των κυβερνήσεων των τελευταίων χρόνων κινούνται στην ίδια αντικοινωνική κατεύθυνση υπακούοντας στις ντιρεκτίβες των δανειστών για μετατροπή της εργατικής τάξης της χώρας σε υποτιμημένο, εύπλαστο και πειθήνιο δυναμικό, χωρίς δικαιώματα. Η στόχευση είναι τριπλή:

Πρώτα-πρώτα, να ικανοποιηθεί η βασική στόχευση της αστικής τάξης, δηλαδή η αύξηση της κερδοφορίας της. Αυτή περνάει μέσα από τη νομιμοποίηση της εργοδοτικής ασυδοσίας και αυθαιρεσίας, την επιβολή εργασιακής ζούγκλας και ανασφάλειας, την περαιτέρω εντατικοποίηση της εργασίας (βλ. νόμο για το 13ωρο).

Παράλληλη στόχευση είναι η τρομοκράτηση των εργαζομένων με μια σειρά νόμων και διατάξεων που επιβάλλουν σιγή νεκροταφείου. Ήδη, στη βασική κατεύθυνση της αποδυνάμωσης του συνδικαλισμού και των μέσων πάλης των εργαζομένων (απεργίες, σωματεία κλπ), έρχονται να προστεθούν οι πειθαρχικές διώξεις, η ποινικοποίηση της ελεύθερης έκφρασης κ.α. Η ένταση της καταστολής, ηθικής, ιδεολογικής, φυσικής, είναι σήμερα για το κράτος και τα αφεντικά ένα στοίχημα που πρέπει να κερδηθεί, ειδικά από τη στιγμή που έχουν διανύσει σημαντικό έδαφος σε αυτή την κατεύθυνση τις τελευταίες δεκαετίες.

Μια ακόμα βασική επιδίωξη είναι η ριζική αποκοπή της κοινωνικής βάσης και μνήμης από τους δεσμούς της με τους συλλογικούς ταξικούς και κοινωνικούς αγώνες του παρελθόντος. Η πλήρης απαλλαγή της από αυτό που ονομάζεται «εσωτερικός εχθρός». Η καθυπόταξη του ταξικού αντιπάλου. Η αλλαγή παραδείγματος και η μετατροπή της εργατικής βάσης σε εξατομικευμένους υπηκόους χωρίς καν συνείδηση διεκδίκησης, συλλογικοποίησης και αντίστασης, η επιβολή του κοινωνικού κανιβαλισμού και του κοινωνικού αυτοματισμού που διαμορφώνει το αυριανό κατακερματισμένο κοινωνικό σώμα είναι ο διακαής τους πόθος, ωστόσο και ο πιο δύσκολος να επιτευχθεί από τα αφεντικά. Γι’ αυτό και από το σχολείο και το πανεπιστήμιο μέχρι τους χώρους δουλειάς και τις γειτονιές διεξάγεται μια ακραία επιχείρηση τρομοκράτησης και εκφοβισμού της νεολαίας και των εργαζομένων, ποινικοποιείται η ελευθερία του λόγου, γι’ αυτό και τα αστικά μίντια εξαπολύουν διαρκώς ιδεολογικές επιθέσεις σε βάρος όσων αγωνίζονται.

Από την μαζική κρατική δολοφονία 57 ανθρώπων στα Τέμπη και έπειτα, άρχισε να γίνεται περισσότερο σαφές στην πλατιά βάση της κοινωνίας, κάτι που ήταν ξεκάθαρο εδώ και πολλές δεκαετίες και αποτελεί άλλωστε εγγενές χαρακτηριστικό του κράτους, σύμπτωμα και όχι αιτία της διαρκούς σήψης του. Επιβεβαιώθηκε λοιπόν με τον πιο οδυνηρό τρόπο ο παρασιτικός και αντικοινωνικός ρόλος του σε όλα τα επίπεδα.

Και αν στα Τέμπη (όπως και στο μαζικό έγκλημα της Πύλου όπου δολοφονήθηκαν περισσότεροι από 600 άνθρωποι) κάτι τέτοιο εκφράστηκε με ομαδικούς ανθρώπινους τάφους, η αδιαφορία για την ανθρώπινη ζωή και την ασφάλεια της κοινωνίας σε τομείς όπως η υγεία και η περίθαλψη, η καθημερινή διαβίωση, η ανάγκη για στέγαση και σίτιση, για αξιοπρεπή εκπαίδευση, για πρόσβαση σε βασικά αγαθά, σε ασφαλείς μεταφορές, αλλά και σε περιπτώσεις πυρκαγιών, πλημμύρων, σεισμών και γενικότερα φυσικών καταστροφών, είναι μια παγιωμένη συνθήκη, η οποία εξελίσσεται καθημερινά μπροστά μας και δεν είναι «η κακή μας η τύχη και η μοίρα», ούτε «το θέλημα του Θεού», ούτε η κλιματική κρίση που τα προκαλούν. Είναι η ίδια η φύση, το dna ενός απάνθρωπου συστήματος που ο μόνος λόγος για τον οποίο έχει ανάγκη την ανθρωπότητα και το φυσικό κόσμο είναι για να μπορεί να αυξάνει τα κέρδη του απομυζώντας την εργατική δύναμη της μιας και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές του άλλου.

Σε αυτό το πλαίσιο, το ξέσπασμα σκανδάλων όπως αυτό του ΟΠΕΚΕΠΕ, ή αντίστοιχων που έχουν εμφανιστεί στο παρελθόν (βλ. Siemens, Novartis, υποβρύχια κλπ. κλπ.), δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως η κορυφή του παγόβουνου ή ως παρεκκλίσεις ενός μηχανισμού που λειτουργεί άρτια αλλά έχει και κάποια μελανά σημεία. Αντίθετα, είναι καθημερινά περιστατικά της σκανδαλώδους διαχείρισης μιας πολιτικής και οικονομικής ελίτ η οποία για να πλουτίζουν μια χούφτα καπιταλιστές, βιομήχανοι, εργολάβοι, εφοπλιστές και τραπεζίτες, υφαρπάζει καθημερινά και «νόμιμα» τον ιδρώτα και τους κόπους της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού, που του παίρνει τα σπίτια στους πλειστηριασμούς, τον κλέβει μέσω της χρηματιστηριακής τιμής της ηλεκτρικής ενέργειας, μέσω της διπλής και τριπλής πληρωμής των δημόσιων έργων, μέσω της ακρίβειας στα ράφια των σούπερ μάρκετ, μέσω της ακραίας αύξησης στη φορολογία, άμεση και έμμεση.

Σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν χρειάζονται σκάνδαλα, δοσοληψίες κάτω από το τραπέζι, ρουσφέτια, μίζες και διαπλοκή. Είναι η κανονικότητα ενός πολιτικού συστήματος που βασίζεται στη διαπλοκή του με τα συμφέροντα του κεφαλαίου, στην καταλήστευση, στην εκμετάλλευση και την καταπίεση του πιο αδύναμου και δεν διστάζει να παινεύεται για αυτό καθημερινά τονίζοντας πως είναι δίκαιο. Ενός συστήματος που ο πρώτος νόμος που επιβάλλει είναι πως είναι δίκαιο μια χούφτα άνθρωποι να κατέχουν το σύνολο των μέσων παραγωγής, να ελέγχουν τις διαδικασίες συγκρότησης και λειτουργίας και να καθορίζουν τις τύχες του κοινωνικού συνόλου.

Σήμερα, 52 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, είναι πέρα για πέρα ξεκάθαρο ότι εκείνοι οι αγώνες δεν έχουν ακόμα γνωρίσει δικαίωση. Αντίθετα, τα αιτήματα τους είναι πιο επίκαιρα από ποτέ. Όσο κι αν ο εχθρός φαντάζει άτρωτος και οι συσχετισμοί είναι αρνητικοί, θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας πως η επιθετικότητα του εδράζεται στην αδυναμία του να αναπαραγάγει τον εαυτό του όπως θα ήθελε και να επιλύσει τις αθεράπευτες αντιφάσεις του, στην ορατή πλέον προοπτική σήψης και κατάρρευσης του. Σε αυτές τις κρίσιμες συνθήκες, η εμφάνιση του λαϊκού παράγοντα στο προσκήνιο, η αναζωπύρωση των κοινωνικών και ταξικών αγώνων, το πέρασμα από την αγωνιστική άμπωτη στην κινηματική παλίρροια είναι πολλές φορές ενδεχόμενα τόσο πιθανά αλλά αδυνατούμε να τα προβλέψουμε κυρίως λόγω της αδυναμίας να σκεφτούμε συνολικά και σφαιρικά για τα πράγματα, κυρίως λόγω του κατακερματισμού και της αποσπασματικότητας που μαστίζουν τόσο τη σκέψη όσο και την πράξη.

Απέναντι στα σύννεφα του πολέμου, να αντιτάξουμε τον αγώνα για να φύγουν όλες οι στρατιωτικές βάσεις των ιμπεριαλιστών από τη χώρα, χτίζοντας βήμα-βήμα ένα διεθνιστικό αντιπολεμικό κίνημα ικανό να μπλοκάρει το σφαγείο που μας ετοιμάζουν. Η πρόσφατη πολιτική, μαζική και μαχητική, απεργία των ιταλών εργαζομένων δείχνει το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει το διεθνές προλεταριάτο ενάντια στον πόλεμο. Απέναντι στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που γεννάνε Τέμπη, γενοκτονίες, φτώχεια, πείνα, εξαθλίωση, ολοκληρωτισμό, να ενώσουμε το νήμα του συνθήματος «τα κέρδη τους ή οι ζωές μας», σκιαγραφώντας όλα τα κοινωνικά ζητήματα που μας κάνουν να ασφυκτιούμε και να μην μπορούμε να αναπνεύσουμε. Με οργάνωση στη βάση κι ενότητα στη δράση να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα!