«Ποτέ δε λες η μοίρα πως σε αδίκησε,
μα μόνο η Ιστορία αλλιώς σου μίλησε.
Σκυφτός στα καφενεία, στους δρόμους σκεφτικός,
μα χθες μες στην πορεία περνούσες γελαστός.»
Το παρόν τεύχος κυκλοφορεί λίγες μέρες μετά τις μεγαλειώδεις διαδηλώσεις μνήμης και οργής σε δεκάδες πόλεις της χώρας, δύο χρόνια μετά το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών. Έπειτα από το κάλεσμα του Συλλόγου Συγγενών και την προκήρυξη γενικής απεργίας πραγματοποιήθηκαν οι μεγαλύτερες διαδηλώσεις στη μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας. Οι πλατείες γέμισαν και ξεχείλιζαν από οργή, υπενθυμίζοντας σε όλους μας το τι μπορεί να συμβεί όταν ο κοινωνικός παράγοντας βγαίνει εμφατικά στο προσκήνιο. Κι αφού ο κοινωνικός παράγοντας εισέβαλε ξανά στο προσκήνιο, αναμφίβολα αποτελεί πηγή έμπνευσης και ελπίδας μέσα στο ασφυκτικό περιβάλλον που έχει διαμορφωθεί για τον λαό, διαταράσσοντας ταυτόχρονα και τους αρνητικούς συσχετισμούς που έχουν εδραιωθεί εδώ και χρόνια. Η «παντοδυναμία» της κυβέρνησης κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος, μαζί με τα αφηγήματα περί «ακινησίας του λαού» και «τέλους της ιστορίας», αναδεικνύοντας ότι μόνο στους δρόμους και τους αγώνες μπορούμε να ανασάνουμε. Στο προσκήνιο βγήκε ξανά ο λαός που αντιστέκεται, συγκρούεται, διεκδικεί και αντεπιτίθεται.
Η παράλυση όλων των δραστηριοτήτων, η πολυδιάστατη συμμετοχή πολλών κοινωνικών ομάδων, η πολυμορφία και η τεράστια μαζικότητα των κινητοποιήσεων αποδεικνύουν ότι η σύγκρουση των δύο τρένων έχει καταγραφεί στην κοινωνική συνείδηση ως αυτό που πραγματικά είναι, ένα κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα. Και αυτοί που είναι υπεύθυνοι για τη σύγκρουση έχουν καταγραφεί ως δολοφόνοι. Για αυτό οι προσπάθειες αποποίησης των πολιτικών ευθυνών, τα αφηγήματα για «ανθρώπινο λάθος», η συκοφάντηση, η σπίλωση και οι ειρωνείες προς τον αγώνα των συγγενών για δικαίωση, όχι μόνο πέφτουν στο κενό αλλά οργίζουν ακόμα περισσότερο τον κόσμο.
Εκείνο που πρέπει να μας απασχολήσει το επόμενο διάστημα είναι το πως το «φουσκωμένο ποτάμι οργής» δεν θα εγκλωβιστεί, ούτε θα εκτονωθεί, αλλά θα μετατραπεί σε πολιτικό αγώνα απέναντι στο σύστημα που διαρκώς γεννά νέα Τέμπη. Οφείλουμε να δούμε δηλαδή «που θέλουμε να πάμε», αλλά και την αντίστοιχη τακτική και στρατηγική που θα ακολουθήσουμε, ώστε να το πετύχουμε. Ποια θα είναι τα επόμενα βήματα, πως θα συνενωθούν τα δεκάδες ρυάκια αντίστασης, ποιος θα είναι ο κρίκος που θα σπάσει και είναι ικανός να πυροδοτήσει ευρύτερες εξελίξεις που θα βαθύνουν τη ρήξη με το σύστημα του κέρδους και της εκμετάλλευσης; Πως μπορεί να γεφυρωθεί το χάσμα ανάμεσα στον οργανωμένους αγωνιστές και στους πολύ περισσότερους ανθρώπους που διαδηλώνουν; Πως μπορεί ο κόσμος να έρθει ξανά σε επαφή με τα σωματεία του; Πως μπορεί να αναζωογονηθεί η ελπίδα και να ατσαλωθεί η πεποίθηση ότι ο αγώνας για την κοινωνική ανατροπή είναι η μόνη προοπτική για μια καλύτερη ζωή; Είναι ζητούμενο η αγανάκτηση και η οργή να μετουσιωθούν σε οργάνωση και αγώνα, αντιλαμβανόμενοι πως έχουμε πολύ δρόμο ακόμα να διανύσουμε προς την κατεύθυνση αυτή και επιχειρώντας να ξεπεράσουμε τις υπάρχουσες αδυναμίες και αντιφάσεις μας.
Οφείλουμε να έρθουμε σε σύγκρουση με το σύστημα του κέρδους και της εκμετάλλευσης. Αυτό που ευθύνεται για τη σύγκρουση των δύο τρένων, με την απαξίωση, την υποβάθμιση των δημόσιων υποδομών και την ιδιωτικοποίηση των τρένων. Οφείλουμε να αναδείξουμε τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που έχουν εφαρμοστεί τα τελευταία χρόνια, να έρθουμε σε ρήξη τις κατευθυντήριες γραμμές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την ουσία του συστήματος που θυσιάζει τις ανθρώπινες ζωές στον βωμό της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Να ενώσουμε το νήμα του συνθήματος «τα κέρδη τους ή οι ζωές μας», σκιαγραφώντας όλα τα κοινωνικά ζητήματα που μας κάνουν να ασφυκτιούμε και να μην μπορούμε να αναπνεύσουμε.
Η 28η Φλεβάρη αποτελεί ένα ιστορικό ορόσημο στην ιστορία του λαού και των κινημάτων. Να συνεχίσουμε να βρισκόμαστε στους δρόμους στηρίζοντας τους συγγενείς των θυμάτων και παλεύοντας για την κοινωνική ανατροπή. Το «αίμα το αδικαίωτο ποτέ δεν ησυχάζει». Γιατί η δικαιοσύνη κατακτιέται στους δρόμους. Γιατί για να ανασάνουμε πρέπει να αγωνιστούμε.
Αλληλεγγύη στους συλληφθέντες της 28ης Φλεβάρη. Ούτε βήμα πίσω απέναντι στην κρατική καταστολή.
Δυσήνιος Ίππος 