Το καραβάνι των απόκληρων

Μια συνεχιζόμενη ιστορία απανθρωπιάς, βιαιότητας και πολέμου που χάνεται στα βάθη των αιώνων.

Με αφορμή την πρόσφατη τροπολογία της κυβέρνησης για την παραχώρηση άδειας διαμονής ορισμένου χρόνου σε μετανάστες χωρίς χαρτιά, κάνουμε την παρακάτω -γενικών διαστάσεων- επισήμανση, ώστε να μπαίνουν ορισμένα πράγματα στη θέση τους και για να μην ξεχάσουμε και αυτά που ξέραμε την ώρα που παρακολουθούμε τη δήθεν φιλομεταναστευτική πλειοψηφία του κυβερνόντος κόμματος να «συγκρούεται» με τους «σκληρούς» της ακροδεξιάς πτέρυγας:

Περισσότερα από 82 εκατομμύρια άνθρωποι ξεριζώθηκαν από τους τόπους τους το 2020, σε μια χρονιά πανδημίας δηλαδή, όπου οι περιορισμοί της μετακίνησης ήταν εμφανείς διεθνώς. Σύμφωνα με στοιχεία του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης ο συνολικός αριθμός μεταναστών σε παγκόσμιο επίπεδο για την ίδια χρονιά άγγιξε τα 300 εκατομμύρια, αυξημένος κατά 120 εκατομμύρια στα τελευταία 30 χρόνια και τριπλάσιος από τη δεκαετία του 1970.

Τα παραπάνω στοιχεία δεν αναφέρονται τυχαία. Η αυγή του 2024 βρίσκει την ανθρωπότητα σημαδεμένη από την ανελέητη σφαγή του παλαιστινιακού Λαού από το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ. Από τον βίαιο ξεριζωμό εκατομμυρίων ανθρώπων στη Γάζα. Από τη συνέχιση του ιμπεριαλιστικού πολέμου στην Ουκρανία και τη γενίκευση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιπαραθέσεων και της πολεμικής προετοιμασίας στην Μέση Ανατολή, την Ανατολική Ευρώπη και σε πολλές περιοχές του πλανήτη, όπου γεννούν εκατομμύρια πρόσφυγες. Πρόσφυγες που στην προσπάθεια τους να ξεφύγουν από τη φτώχεια και το θάνατο, βρίσκονται συχνά αντιμέτωποι μαζί του κατά τη διάσχιση χερσαίων και θαλάσσιων συνόρων. Λίγοι μόνο μήνες πέρασαν από το τεράστιο έγκλημα με τους εκατοντάδες ξεριζωμένους που πνίγηκαν αβοήθητοι στ’ ανοιχτά της Πύλου.

Είναι οι βόμβες, είναι οι πόλεμοι, είναι το κυνήγι των στρατιωτικών εξοπλισμών, οι ιμπεριαλιστικές επιθέσεις, η επαναχάραξη των συνόρων από τα αφεντικά βαμμένη με το αίμα των λαών στον παγκόσμιο χάρτη που επιστρατεύονται για να ανοίξουν οι «σύγχρονοι δρόμοι του μεταξιού», τα ενεργειακά περάσματα, για να εδραιωθεί παντού η λεγόμενη καπιταλιστική ανάπτυξη εν μέσω κρίσης συνθλίβοντας παράλληλα τους φτωχούς και τους εξαθλιωμένους αυτού του κόσμου.

Είναι μέσα στην ίδια παράλογη πραγματικότητα των χαοτικών ανισοτήτων όπου τα αστικά κράτη σε διεθνές επίπεδο, υψώνουν φράχτες και στήσουν στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους απόκληρους του καπιταλιστικού κόσμου τους, ενώ συμπληρώνουν τη διαχείριση των μεταναστευτικών ροών ανοίγοντας όποτε τους βολεύει τη στρόφιγγα που τους παρέχει φτηνά εργατικά χέρια σέρνοντας στα σύγχρονα σκλαβοπάζαρα εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους που εξαρτώνται από αδίστακτους εργοδότες ώστε να ανανεώνουν τις νόμιμες άδειες παραμονής τους.

Ταυτόχρονα, χαϊδεύοντας τα αυτιά του φασιστικού και ακροδεξιού εσμού που αναδύεται -ταχύτατα ριζωμένος πάνω στα ερείπια της κρίσης και στα μνημεία της μισαλλοδοξίας, επιδιώκουν να επιβάλουν στο δημόσιο λόγο τον όρο λαθρομετανάστευση αντικαθιστώντας τις έννοιες της προσφυγιάς και της μετανάστευσης, πολιτικής ή οικονομικής. Η επιδίωξη αυτή γίνεται στοχευμένα ώστε μέσα από το χαρακτηρισμό «λαθρο» να αποποιηθούν αυτοί που γεννάνε την πείνα, τη φτώχεια, την εξαθλίωση και τον αναλφαβητισμό, τις τεράστιες και εγκληματικές ευθύνες τους για τη δημιουργία των συνθηκών ξεριζωμού και να στοχοποιηθούν οι μετανάστες ως εισβολείς. Μια επιμελής εκστρατεία αντιστροφής της πραγματικότητας κατά την οποία ο θύτης γίνεται θύμα όπου πρέπει να αμυνθεί με κάθε μέσο, ενώ το θύμα, δηλαδή ο πεινασμένος, ο βομβαρδισμένος, ο άρρωστος, ο αποκλεισμένος, μετονομάζεται σε «εισβολέα» και επομένως δεν δικαιούται προστασίας, δικαιωμάτων, χάνει ακόμα και την ίδια την ανθρώπινη υπόσταση του.

Είναι μέσα σε αυτή τη χρονική φάση, όπου στον αστραφτερό και εκσυγχρονισμένο κόσμο τους, περίπου ο μισός παγκόσμιος πληθυσμός στερείται την πρόσβαση σε στοιχειώδη αγαθά για την ανθρώπινη ύπαρξη, όπως τροφή, καθαρό νερό, στέγη, ηλεκτρικό ρεύμα, αποχέτευση, πρόσβαση σε αξιοπρεπείς δομές υγείας, βασική παιδεία. Χαρακτηριστικό είναι πως οι άνθρωποι που είναι θύματα υποσιτισμού ξεπέρασαν τα 150 εκατομμύρια με στοιχεία του 2021, με 11 ανθρώπους να πεθαίνουν ανά λεπτό εξαιτίας της πείνας, με τους μισούς περίπου να είναι παιδιά. Στα 2023, οι άνθρωποι συνεχίζουν να πεθαίνουν από ελονοσία, ενώ στις λεγόμενες υποανάπτυκτες χώρες, 1 στα 6 παιδιά πεθαίνει πριν συμπληρώσει τα 5 του χρόνια, και 250 εκατομμύρια από αυτά που επιβιώνουν τελικά, δεν πάνε στο σχολείο, ενώ περισσότεροι από τους μισούς ανθρώπους σε όλο τον κόσμο ζουν με λιγότερα από 3 δολάρια τη μέρα, την ώρα που ο αριθμός όσων ζουν σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας (λιγότερο από 1 δολάριο τη μέρα) βρίσκεται στο ένα τέταρτο του συνολικού.

Την ίδια ώρα, είναι μόνο 25 οι άνθρωποι στον πλανήτη που συγκεντρώνουν στα χέρια τους πλούτο που ισοδυναμεί με την συνολική περιουσία του μισού πληθυσμού, τη στιγμή μάλιστα που αν φορολογούνταν η περιουσία τους κατά 0,5% παραπάνω θα αρκούσε για να εξαλειφθεί ο αναλφαβητισμός με το χτίσιμο σχολείων, να υπάρχει πρόσβαση στην υγεία, ενώ αν το 4% της περιουσίας τους αναδιανεμόταν τότε θα έπαυε να υπάρχει η πείνα. Θα χρειαζόταν, δε, η δήμευση της περιουσίας των 7 πλουσιότερων ανθρώπων ώστε να εξαλειφθεί η φτώχεια, ώστε να ζουν όλοι με ασφάλεια και αξιοπρέπεια.

Όπως σωστά έχει επισημανθεί, «μέσα στον πραγματικά αντεστραμμένο κόσμο, το αληθινό δεν είναι παρά μια στιγμή του ψεύτικου». Έτσι λοιπόν, όλα όσα αναφέρονται παραπάνω ως δυνητικά συμβάντα καλυτέρευσης των συνθηκών ζωής της ανθρωπότητας, δεν είναι τίποτε άλλο παρά υποθέσεις εργασίας. Ο κόσμος τους δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς τις ανισότητες αυτές, οι δυτικές κοινωνίες δεν μπορούν να μείνουν σιωπηλές αν δεν αντιμετωπίζουν το φόβο του ξένου, ο καπιταλισμός δεν μπορεί να είναι καπιταλισμός αν αντί για τη λεηλασία του πλανήτη και το ξεζούμισμα των ανθρώπων, έσκυβε με ευαισθησία πάνω στα προβλήματα τους και επιχειρούσε να τους βοηθήσει. Για το λόγο αυτό, η πιο ασφαλής επιλογή για την συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων σε όλο τον πλανήτη που βιώνουν τα αποτελέσματα του σάπιου συστήματος τους, είναι ο κοινός αγώνας ντόπιων και ξένων εργατών, ως κομμάτι της ίδιας κοινωνικής βάσης που πλήττεται με κάθε δυνατό τρόπο από το κράτος και το κεφάλαιο. Ο αγώνας ενάντια στους πολέμους, τους φασιστικούς φράχτες, τις δολοφονικές επαναπροωθήσεις, τα σύγχρονα απαρτχάιντ. Ο αγώνας για ζωή με αξιοπρέπεια στο μπόι των ονείρων, των αναγκών και των ιδανικών όλων των ανθρώπων.

Δήμος Π.