Και φέτος το καλοκαίρι, για άλλη μια φορά, οι πυρκαγιές που ξέσπασαν από άκρη σε άκρη του ελλαδικού χώρου, άφησαν έναν τραγικό απολογισμό που βαραίνει τις τοπικές κοινωνίες και την ίδια τηφύση. Το γνωστό ρητό του λαού “κάθε χρόνο και χειρότερα” βρίσκει εφαρμογή και στη συγκεκριμένη περίπτωση, με τη γύμνια του κρατικού μηχανισμού να γίνεται ακόμα πιο έκδηλη. Η εγκληματική έλλειψη συγκροτημένης πολιτικής δασοπυρόσβεσης και δασοπροστασίας, αλλά και συνολικά η εγκατάλειψη οποιασδήποτε πολιτικής πρόληψης και αντιμετώπισης φυσικών καταστροφών, στοιχίζουν κάθε χρόνο εκατοντάδες ανθρώπινες ζωές, αφήνουν πίσω τους ισοπεδωμένα χωριά, ρημαγμένη φύση. Και πως θα γινόταν, άλλωστε, αφού η μόνη “μέριμνα” του συστήματος δεν είναι η πρόληψη αντίστοιχων κρίσεων, αλλά η μετατροπή τους σε ευκαιρία για τη διεύρυνση της καπιταλιστικής κερδοφορίας.
Και φέτος, λοιπόν, στην Αλεξανδρούπολη, η πύρινη κόλαση, συνεπής στο ραντεβού της, μέσα στην καρδιά του Αυγούστου, ήρθε να αποτελειώσει ότι απέμεινε μετά το πέρας της περσινής καταστροφικής φωτιάς στο δάσος τηςΔαδιάς. Η διαφορά με πέρσι, ωστόσο, είναι πως αυτή τη φορά πρόκειται για μία βιβλική καταστροφή, με την καμένη γη να αγγίζει το 1 εκατομμύριο στρέμματα. Λογικό και επόμενο, λοιπόν, να μιλάμε για ένα επαύριο που προβλέπεται δυσοίωνο. Οι τεράστιες γεωργικές εκτάσεις που κάηκαν δυσχεραίνουν τονβίο δεκάδων αγροτών και γεωργών, που στήριζαν την επιβίωσή τους στους καρπούς της γης. Αυτό συνεπάγεται μεγαλύτερη ανεργία και φτώχεια στην περιοχή, σε συνδυασμό με τις ανατιμήσεις και την εκτόξευση της ακρίβειας, γεγονός που έρχεται σε ακραία αντίθεση με τα κέρδη από τις πολεμικές μπίζνες που στήνονται από τους ντόπιους και ξένους δυνάστες. Όσο ο λαός πεινάει, καίγεται το σπίτι του, πλημμυρίζει το χωριό του, καταστρέφεται το βιός του, επενδυτές και επιχειρηματικοί κολοσσοί τρίβουν τα χέρια τους κάνοντας σχέδια για την ανάπλαση με όρους καπιταλιστικούς εκείνων των οικοπέδων γης που λιγουρεύονται, οι ιμπεριαλιστές στήνουν τις πολεμικές επιχειρήσεις τους, μετατρέποντας ολόκληρες πόλεις σε ορμητήρια, το κράτος εκβιάζει την κοινωνική συναίνεση, διαχέοντας τον ενδοταξικό κανιβαλισμό, φτιάχνοντας θύτες και θύματα μέσα στους κόλπους των φτωχών, εξαπολύοντας τα ένοπλα τάγματά του σε ένα δολοφονικό κυνήγι μαγισσών.
Αυτό το κυνήγι πήρε σάρκα και οστά στον Έβρο την περίοδο των καταστροφικών πυρκαγιών, με αποκορύφωμα τηνυπόθεση του φασίστα Τότα και την επίθεση στον αυτοοργανωμένο χώρο του Αναγνωστηρίου. Οι ένοπλοι πολιτοφύλακες που επιστρατεύτηκαν με κύριο ενορχηστρωτή το ίδιο το κράτος και με το σινιάλο και τον συντονισμό ακροδεξιών κύκλων με επικεφαλής βουλευτές και λοιπούς χρήσιμους ηλίθιους, αποτελούν συνέχεια των πολιτοφυλακών που έδρασαν πλάιστον κρατικό μηχανισμό στα απάνθρωπα γεγονότα της κρίσης του 2020 με τις επαναπροωθήσεις, τους βασανισμούς και τις ληστείες απέναντι σε άμαχο πλήθος ανθρώπων, κατατρεγμένων, που προσπαθούσαν να περάσουν τα σύνορα. Ο βουλευτήςΈβρου τηςΕλληνικής ΛύσηςΠάρηςΠαπαδάκης, πρόεδρος του “Αινήσιο Δέλτα”, των καλυβιωτών του δέλτα, υποκίνησε ανοιχτά την οργάνωση των σύγχρονων αυτών ταγμάτων, τα οποία δρούσαν για μέρες με τις πλάτες και το σιγοντάρισμα σύσσωμου του κρατικού μηχανισμού, με την ενίσχυση των ακροδεξιώνρουφιανοπενών τοπικών ειδησεογραφικών και των καναλιών – μαγαζιώντης κυβέρνησης. Το συνομωσιολογικό αφήγημα που ήθελε τους μετανάστες πράκτορες και εμπρηστές, σε μια περίοδο έντονης αγανάκτησης, λειτούργησε σαν βαλβίδα αποσυμπίεσης, στρέφοντας τον πόλεμο στο εσωτερικό της τάξης, όσο το κράτος πέταγε από πάνω του το μερίδιο ευθύνης του στα εξιλαστήρια θύματα της θανατοπολιτικής του. Σημεία και τέρατα αυτών των εγκληματικών και δολοφονικών ομάδων που έδρασαν τις μέρες αυτές, είναι η υπόθεση του Τότα και της απαγωγής δεκατριών μεταναστών, αλλά και πολλές μικρές ομάδες φασιστών, οι οποίοι οπλισμένοι με κάθε λογής αντικείμενο, δρούσαν σαν αυτόκλητοι σωτήρες, σύγχρονοι κυνηγοί κεφαλών, κάνοντας περιπολίες σε χωριά και στην πόλη, σπέρνοντας τον φόβο και την τρομοκρατία. Και πως θα γινόταν άλλωστε, αφού ο συντελούμενος εκφασισμός της τοπικής κοινωνίας πάει χέρι χέρι με τα ιμπεριαλιστικά σχέδια στην πόλη. Απαραίτητο συμπλήρωμα της μετατροπής της Αλεξανδρούπολης σε Νατοϊκό προγεφύρωμα, είναι ο συνεκτικός πατριωτικός κορμός και το τσάκισμα κάθε αντίστασης, η καταστολή όσων αγωνίζονται, είτε με οργανωμένες κρατικές είτε με παρακρατικές μεθοδεύσεις.
Όσο ο κόσμος της αλληλεγγύης, της αξιοπρέπειας, του αγώνα, έχτιζε και άπλωνε δίκτυα αλληλεγγύης, ασπίδα πάνω από τους πληγέντες, τους φτωχούς και τους αδύναμους, οι ένοπλες παρακρατικές στρατιές αναλώνονταν σε πογκρόμ μεταναστών και ανθρωποκυνηγητά. Φτάνοντας στο σημείο να επιτεθούν και στον χώρο του Αναγνωστηρίου, στο πλαίσιο καλεσμένης αντιφασιστικής συγκέντρωσης για τους 18 απανθρακωμένους μετανάστες στη Δαδιά. Για τους κανίβαλους και τους εξουσιαστές αυτού του κόσμου, μπορεί οι ζωές των φτωχών, των ταλαιπωρημένων, των κατατρεγμένων, των αδύναμων και των περιθωριοποιημένων να μην μετράνε. Για όσους όμως θέλουν να λέγονται άνθρωποι, για όσους αγωνίζονται, οι δολοφονημένοι ταξικοί αδερφοί μας δεν πρόκειται να ξεχαστούν από τη συλλογική μνήμη.Ο αγώνας ενάντια σε κράτος, κεφάλαιο και τα τσιράκια τους δεν πρόκειται να κοπάσει. Στιγμιότυπο του αγώνα αυτού είναι και η καλεσμένη αντιπολεμική, αντιφασιστική διαδήλωση στις 15 Οκτώβρη ενάντια στη μετατροπή της Αλεξανδρούπολης σε Νατοϊκό ορμητήριο, ενάντια στον διάχυτο εκφασισμό, κοινωνικό κανιβαλισμό και μισαλλοδοξία, απαραίτητα συμπληρώματα της πολεμοκάπηλης πολιτικής του ελληνικού κράτους. Είναιπιο αναγκαίο από ποτέ να βρεθούμε στον δρόμο του αγώνα, από την Αλεξανδρούπολη και τον Βορρά μέχρι τον Νότο, να μετρηθούμε και να αναμετρηθούμε με το σύστημα της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης, των πολέμων, του θανάτου.
Συνέλευση Κατάληψης Παλιού Νεκροτομείου
Δημοσιεύτηκε στο τεύχος 15 της εφημερίδας Ζερμινάλ
Δυσήνιος Ίππος 