Month: February 2013

Κυριακή 24 Φεβρουαρίου στις 12μ. στην πλατεία της Ομόνοιας

στιγμιότυπα από τη συλλογική κουζίνα

Όταν τα καρότα λιγοστεύουν …τα μαστίγια περισσεύουν

Τα τελευταία χρόνια συντελείται ένα διαρκές έγκλημα σε βάρος των καταπιεζόμενων και εκμεταλλευόμενων κομματιών της κοινωνίας με αφορμή την καπιταλιστική κρίση. Όσο περνάει ο καιρός τα προσχήματα και οι επιφάσεις αφήνονται στην άκρη και η κυριαρχία εξαπολύει ακόμα πιο βάναυση επίθεση έχοντας ως απώτερο στόχο την περεταίρω εξαθλίωση τους, την εξόντωση όσων περισσεύουν και την καθυπόταξη όλων των υπόλοιπων.

 Η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας βλέπει καθημερινά τα κεκτημένα της να εκμηδενίζονται, υφαρπαζόμενα από την πολιτική και οικονομική ελίτ που διαφεντεύει τη χώρα, ντόπια και διεθνή, ενώ παράλληλα έρχεται διαρκώς αντιμέτωπη με την τρομοκρατική δράση των μηχανισμών κρατικής προπαγάνδας που ελέγχουν τα μέσα ενημέρωσης, καθώς και με την εξίσου εγκληματική δράση των κρατικών και παρακρατικών μηχανισμών καταστολής στην περίπτωση που επιλέξει να αντισταθεί στην πράξη στο ζοφερό παρόν και το θνησιγενές μέλλον που της επιφυλάσσουν. Η καθημερινότητα, διαπερνάται κάθετα και οριζόντια από ένα επιβεβλημένο Καθεστώς Έκτακτης Ανάγκης που τείνει να γίνει ο κανόνας. Στην πραγματικότητα βιώνουμε συνολικά την απόπειρα ενός μαύρου-φασιστικού μετώπου να επιβάλλει έναν εκσυγχρονισμένου τύπου ολοκληρωτισμό μέσα από μια δήθεν κοινοβουλευτική νομιμοποίηση που αντλεί. Στο πλαίσιο αυτό απεργίες κρίνονται παράνομες και καταχρηστικές με συνοπτικές διαδικασίες και απεργοί επιτάσσονται όπως στο παράδειγμα του αττικού μετρό και των ναυτεργατών, συνδικαλιστές που διαμαρτύρονται ξυλοκοπούνται άγρια όπως στην περίπτωση των καταλήψεων στα γραφεία του υφυπουργού  εργασίας και του γ.γ. του υπουργείου οικονομικών, μετανάστες κλείνονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης όπως αυτό της Κορίνθου και δολοφονούνται από διάφορα φασιστοειδή, χωριά ολόκληρα καταλαμβάνονται από στρατό κατοχής όπως αυτό στην Ιερισσό για να συνεχιστούν απρόσκοπτα τα καταστροφικά σχέδια του κράτους και των πολυεθνικών σε βάρος του φυσικού κόσμου και των τοπικών κοινωνιών της Χαλκιδικής, καταλήψεις και κοινωνικοί χώροι εκκενώνονται όπως αυτοί της Βίλας Αμαλίας και της Σκαραμαγκά στην Αθήνα, αναρχικοί βασανίζονται από κάθε λογής μπάτσους όπως στην περίπτωση της ληστείας στην Κοζάνη και της αντιφασιστικής περιπολίας στην Αθήνα. Και ο κατάλογος είναι ακόμα μακρύς…

Αν δεν μοιραστούμε κοινούς αγώνες θα μοιραστούμε κοινή ήττα

Μέσα σ’ αυτή τη ζοφερή συνθήκη μόνη διέξοδος για τους καταπιεσμένους είναι η δημιουργία ενός πλατιού-μαζικού μετώπου όλων των αντιστάσεων από τα κάτω που να θέτει συνολικά το ζήτημα της κοινωνικής ανατροπής και του περάσματος σε μια νέα κοινωνία δικαιοσύνης, ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας. Πρέπει να καταστεί σαφές πως δεν υπάρχει ρεαλιστική λύση επίλυσης των προβλημάτων μας εντός του υπάρχοντος κοινωνικού μοντέλου, πως κανείς δε θα σωθεί μόνος του, πως ο μόνος δρόμος είναι η συλλογική, αντιθεσμική και αυτο-οργανωμένη αντίσταση μακριά από θεσμικούς και θιασώτες της διαμεσολάβησης και του αλληλοσπαραγμού. Καμιά κομματική ή συνδικαλιστική ηγεσία δεν μπορεί να μας δώσει πίσω όλα όσα καθημερινά μας αρπάζουν αν μόνοι μας δεν αγωνιστούμε για να τα πάρουμε. Καμιά μεμονωμένη απεργία δεν θα φέρει την ανατροπή αν δεν αγωνιστούμε καθημερινά σε κάθε μέτωπο του κοινωνικού και ταξικού πολέμου. Στη δουλειά, στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στη γειτονιά…

Οργάνωση κι αγώνας για την κοινωνική επανάσταση, τον κομμουνισμό και την αναρχία!

Ανταπόκριση από απεργιακή πορεία στην Πάτρα

Αρκετές χιλιάδες κόσμου συμμετείχαν στην απεργιακή πορεία της 20ης Φλεβάρη στην Πάτρα. Το αναρχικό μπλοκ που συγκροτήθηκε από τον εργαλειοφόρο, αριθμούσε συνολικά περίπου 250 άτομα και ξεκίνησε από το Παράρτημα μαζί με φοιτητικούς συλλόγους, την πρωτοβουλία αλληλεγγύης στη Βιο.Με. και οργανώσεις της Αριστεράς. Με κεντρικό πανό “μηδενική ανοχή σε κράτος, αφεντικά, φασίστες — κοινωνική και ταξική αντεπίθεση” κατευθύνθηκε στο εργατικό κέντρο στην πλατεία Όλγας όπου μαζί με τα υπόλοιπα σωματεία πραγματοποιήθηκε πορεία σε κεντρικούς δρόμους της πόλης.

“40 ώρες για 500 ευρώ σφαλιάρες και κλωτσιές σε κάθε αφεντικό” — “Από τον Αχελώο μέχρι τις σκουριές μπουρλότο και φωτιά στις πολυεθνικές” — “Λαέ θυμήσου το χώμα που πατάς λευτέρωσε ο Άρης και το εαμ-ελας” — “από τη βιο.με. ως τη χαλυβουργία το προλεταριάτο απαντάει με βία” ήταν κάποια από τα συνθήματα που φωνάχτηκαν. Επίσης γράφτηκαν πολλά συνθήματα με σπρέι και πετάχτηκαν τρικάκια.

Πριν την έναρξη της πορείας κρεμάστηκε από συντρόφους πανό στον πρώτο όροφο του εργατικού κέντρου σχετικά με τους 4 αναρχικούς συλληφθέντες για τη ληστεία τράπεζας στο Βελβεντό Κοζάνης. Νωρίτερα επίθεση με καδρόνια δέχτηκαν μοτοσικλετιστές της ομάδας δι.ας

Στο τέλος της διαδήλωσης πραγματοποιήθηκε συλλογικό φαγοπότι στην πλατεία Όλγας από τις λαϊκές συνελεύσεις της Πάτρας, ενώ κατά τη διάρκεια του κάηκαν συμβολικά χαράτσια της εφορίας και της δεή.

ΑΠΕΝΑΝΤΙ…

 …στο κράτος που επιτάσσει απεργούς, φυλακίζει μετανάστες, επιτίθεται στους κατειλημμένους χώρους και τους κοινωνικούς αγώνες,

…στον καπιταλισμό που λεηλατεί την ζωή και εξευτελίζει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια…

Τα τελευταία χρόνια, ένα (ακόμα) καπιταλιστικό έγκλημα συντελείται στη Χαλκιδικη. Συγκεκριμένα, στη Βορειοανατολική Χαλκιδική, η πολυεθνική εταιρεία Ελληνικός Χρυσός, θυγατρική της καναδικής πολυεθνικής Eldorado Gold Corporation και στην οποία σημαντικό ποσοστό μετοχών κατέχει και ο όμιλος Αλλάκτωρ του γνωστού μεγαλοκαπιταλιστή Μπόμπολα, έχει βάλει μπρος τα σχέδιά της για εγκατάσταση μεταλλουργίας χρυσού και χαλκού, νέων εργοστασίων θειούχων μεταλλευμάτων και σκουπιδότοπους οξέων αποβλήτων, ενώ στην περιοχή Σκουριές προβλέπεται η δημιουργία λατομείου (με τις τερατώδεις διαστάσεις 700μ διαμέτρυ και 200μ βάθους, περισσότερο με κρατήρα θα μπορούσε να το παρομοιάσει κανείς) στην καρδιά του βουνού Κάκαβος για επιφανειακές εξορύξεις κοιτασμάτων. Στις διαθέσεις αυτές της εταιρίας, που με γνώμονα το κέρδος δε διστάζει να προβεί στην καταστροφή της ίδιας της φύσης και της ζωής των κατοίκων της περιοχής, εδώ και καιρό βρίσκονται σε εξέλιξη ένος αγώνα αντίστασης και υπεράσπισης του τόπου και της αξιοπρέπειάς τους οι κάτοικοι μαζί με αλληλέγγυους, αρνούμενοι να επιτρέψουν την επιτυχία των σχεδιασμών του κράτους και των κεφαλαιούχων χρυσοθήρων. Απέναντί τους, ασφαλώς, η εταιρεία έχει συγκεντρώσει για την υπεράσπιση των συμφερόντων της ένα στρατό τραμπούκων, ενώ πρόθυμα προσφέρεται και η βοήθεια του Υπουργείου με την παραχώρηση σε αυτή αρκετών αστυνομικών δυνάμεων ως επιπλέον βοήθεια.

Στις 5 Αυγούστου του 2012, στην τοποθεσία Χονδρό Δέντρο, αφού τα ΜΑΤ εμπόδισαν πορεία διαμαρτυρίας των κατοίκων στο βουνό να συνεχίσει, ξέσπασαν συγκρούσεις ανάμεσα στους αγωνιστές και τα σκυλιά των αφεντικών, με τους τελευταίους να δημιουργούν αρκετές εστίες φωτιάς στο δάσος με ρίψει δακρυγόνων και να προκαλούν πολλούς τραυματισμούς με γκλομπς, κροτίδες κρότου-λάμψης και πλαστικές σφαίρες. Το βράδυ της ίδιας μέρας, συγκέντρωση κατοίκων στην κεντρική πλατεία της Ιερισσού δέχθηκε απρόκλητη επίθεση από τις κατασταλτικές δυνάμεις, με πρόσχημα υποτιθέμενες καταστροφές στο δημαρχείο και κατ’ απαίτηση του δήμαρχου Πάχτα, γνωστού υπαλλήλου-ρουφιάνου της εταιρείας. Την επόμενη μέρα, κάτοικος συλλαμβάνεται στο σπίτι του και συγκρούσεις με οδοφράγματα ξεσπούν στους δρόμους της κωμόπολης μέχρι την απελευθέρωσή του. Ένα μόλις μήνα αργότερα, στις 9 Σεπτέμβρη, ακολουθεί δεύτερη μεγάλη σύγκρουση των μπάτσων με περισσότερους από 1500 διαδηλωτές, οι οποία, πέρα από επιπλέον τραυματισμούς, οδήγησε σε 11 προσαγωγές και 4 συλλήψεις αγωνιζόμενων κατοίκων.

Ύστερα από ανάκληση απόφασης του Συμβουλίου της Επικρατείας για αναστολή των υλοτομικών έργων στο δάσος των Σκουριών και άμεση εντολή προς το Δασαρχείο για κατατροφή 3μιση σχεδόν χιλιάδων στρεμμάτων δάσους, πραγματοποιήθηκε στις 21 Οκτωβρίου διαδήλωση-απάντηση από περισσότερους από 2.500 κατοίκους και αλληλέγγυους. Στο εργοτάξιο των εγκαταστάσεων της εταιρείας, έλαβε χώρα άλλη μια σφοδρή σύγκρουση ανάμεσα στους αγωνιστές και τα μαντρόσκυλα των ΜΑΤ, από την οποία δεν έλειπαν ούτε αυτή τη φορά οι αρκετοί τραυματισμοί. Η επίθεση της αστυνομίας είχε ως επιπλέον αποτέλεσμα τη σύλληψη 14 διαδηλωτών.

Στις 14 Φεβρουαρίου πρόκειται να πραγματοποιηθεί στον Πολύγυρο Χαλκιδικής η δίκη των 14 αυτών αγωνιστών, οι οποίοι αντιμετωπίζουν κατηγορίες στάσεις, αντίστασης και διατάραξης κοινής ειρήνης, ενώ κάποιοι και απόπειρας βαριάς σωματικής βλάβης. Δεκατέσσερεις που συνελήφθησαν στο σωρό από το σώμα μιας διαδήλωσης ανθρώπων που αποφάσισαν να μην επιτρέψουν η ζωή και η αξιοπρέπειά τους να καταπατηθούν στο όνομα κάποιας “ανάπτυξης” και των κερδών του Μπόμπολα και των άλλων, ξένων και ντόπιων, καπιταλιστών – που συνελήφθησαν για τιμωρία των ιδίων και για προειδοποίηση όλων των υπολοίπων: η αντίσταση απαγορεύεται.

Εμείς, ως αναρχικοί, βλέποντας αυτή την επίθεση ως άρρηκτο κομμάτι της ευρύτερης κατασταλτικής στρατηγικής κράτους και κεφαλαίου απέναντι σε κάθε κοινωνικό και ταξικό αγώνα που απειλεί να οργανωθεί και να ορθωθεί σαν τείχος κόντρα στα σχέδιά τους για την άγρια λεηλασία της φύσης και των ανθρώπων στο βωμό μιας κάποιας υποτιθέμενης “ανάπτυξης”, δεν μπορούμε παρά να στεκόμαστε με όποιο τρόπο μπορούμε αλληλέγγυοι στους αγωνιζόμενους κατοίκους που αρνούνται να παραδώσουν την περιοχή τους στα νύχια ων χρυσοθήρων.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ 14 ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΤΗΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗΣ ΤΗΣ 21ης ΟΚΤΩΒΡΗ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ

 ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΓΗ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος”

Το κείμενο σε pdf

και μια φωτογραφία από τη μικροφωνική και την έκθεση αφίσας έξω από το Παράρτημα

Το κείμενο σε PDF

Ξεκινώντας από την απεργία των εργαζομένων στο Μετρό…

Τη Δευτέρα 21 Γενάρη, οι εργαζόμενοι στο Αττικό Μετρό ξεκίνησαν απεργιακές κινητοποιήσεις αντιδρώντας στην κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και στις περικοπές στον κλάδο τους που προωθεί το κεφάλαιο και εφαρμόζει το κράτος. Το μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών έκρινε την απεργία παράνομη και καταχρηστική και τα πολιτικά φερέφωνα του κεφαλαίου προέβησαν σε επιστράτευση των απεργών, για να καταστείλουν τον απεργιακό αγώνα και να στείλουν το μήνυμα ότι δε θα ανεχτούν καμία ανυπακοή στην εφαρμογή της άγριας νεοφιλελεύθερης πολιτικής τους. Παρ’ όλη την καταστολή και την τρομοκρατία των ΜΑΤ και των ΕΚΑΜ που εισέβαλαν στο αμαξοστάσιο στα Σεπόλια τα ξημερώματα της 25/1 (η χρησιμοποίηση των οποίων εντείνει την εφαρμογή του δόγματος της μηδενικής ανοχής προς τα αντιστεκόμενα κομμάτια), από την πρώτη στιγμή δημιουργήθηκε κίνημα αλληλεγγύης προς τους απεργούς με επαναλαμβανόμενες 24ωρες απεργίες και στάσεις εργασίας στα ΜΜΜ στην Αθήνα. Σωματεία και συνελεύσεις εξέδωσαν ψηφίσματα συμπαράστασης στον αγώνα τους, ενώ οι ξεπουλημένοι εργατοπατέρες της ΑΔΕΔΥ αποδοκιμάστηκαν από τους απεργούς και μέλη αλληλέγγυων σωματείων όταν προσήλθαν στο αμαξοστάσιο.

Με τις απεργιακές τους κινητοποιήσεις οι εργαζόμενοι αντιδρούν στην κατάλυση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, μια κατάλυση που θα είναι η ταφόπλακα στις συλλογικές διεκδικήσεις τους, ανοίγοντας το δρόμο για την πλήρη ισοπέδωση των όποιων εργατικών δικαιωμάτων έχουν απομείνει. Πλέον οι εργαζόμενοι δεν θα μπορούν να διεκδικούν συλλογικά αλλά θα καλούνται να αντιμετωπίσουν σε ατομικό επίπεδο τις επιθέσεις της εργοδοσίας. Η θεαματική καταστολή της απεργίας των εργαζομένων στο Μετρό κατέδειξε την απόφαση της κυριαρχίας να τσακίσει εν τη γενέσει τις εστίες εργατικής ανυπακοής και αντίστασης, ώστε να επιβάλλει την ατζέντα της «ανάπτυξης». Για το κεφάλαιο και τους πολιτικούς διαχειριστές του η εφαρμογή αυτής της ατζέντας είναι μονόδρομος προκειμένου όχι απλά να διασώσουν τα κέρδη τους, αλλά ακόμα περισσότερο να διαχειριστούν ένα οικονομικό μοντέλο σε μακρά και διαρκή κρίση, να δώσουν ένα φιλί ζωής στον καπιταλισμό. Για τους εργαζόμενους όμως, όπως επίσης και για όλους τους από τα κάτω αυτής της κοινωνίας, ”ανάπτυξη” σημαίνει μαύρη-ανασφάλιστη-ελαστικοποιημένη-επινοικιαζόμενη εργασία με μισθό πείνας, μείωση μισθών και συντάξεων, επισφάλεια, στρατιές ανέργων που θα απορροφούνται σε κοινωφελή προγράμματα, συχνά απλήρωτοι και χωρίς δικαίωμα άδειας και απεργίας, γεμίζοντας τις τσέπες των αφεντικών.

Το κράτος, με την επιστράτευση στα ΜΜΜ σε χρόνο ρεκόρ επαληθεύει τη στροφή του στο δόγμα της μηδενικής ανοχής. Μαζί με τις «εστίες ανομίας» σειρά παίρνουν οι «πράξεις ανομίας» που πατάσσονται εξίσου. Το δικαίωμα στην απεργία υπάρχει πλέον προσχηματικά μόνο. Εργαζόμενοι απειλούνται με τον πιο εκβιαστικό τρόπο και καλούνται να σπεύσουν στα αστυνομικά τμήματα να πάρουν φύλλα πορείας, αλλιώς θα χάσουν τις δουλειές τους. Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ σε έναν ακόμα αγώνα μένουν απλά ως παρατηρητές. Η ίδια η ηγεσία του συνδικάτου, το ΔΣ δηλαδή, είναι εξαφανισμένο την ώρα που γίνεται η επίθεση από το κράτος στο αμαξοστάσιο του Μετρό στα Σεπόλια την Παρασκευή 25/1, αφήνοντας έκθετους τους εργαζόμενους στη μανία των δυνάμεων καταστολής. Σαν να μην έφτανε αυτό, τους παροτρύνει να πάνε για δουλειά πριν καν παραλάβουν τα φύλλα πορείας.

Αντλώντας από την ιστορία….

Η ιστορία του ταξικού κινήματος έχει δείξει στο παρελθόν τον τρόπο με τον οποίο εργατικοί αγώνες μπορούν να νικήσουν, όταν είναι πραγματικά στα χέρια των αγωνιζόμενων. Σαν παράδειγμα αναφέρουμε τη μεγαλειώδη, πολύμηνη και νικηφόρα απεργία των εργαζομένων στην ΕΑΣ (νυν ΕΘΕΛ) την περίοδο 1992-1993. Το κράτος και σε εκείνη την περίσταση προσπάθησε να εφαρμόσει την τακτική που εφαρμόζει κάθε εξουσία όταν νιώθει να απειλείται, που δεν είναι άλλη από το να διασπάσει τα αγωνιζόμενα κομμάτια με τη λογική του «διαίρει και βασίλευε». Με δικαστικές αποφάσεις, ΜΑΤ, συλλήψεις και φυλακίσεις απεργών, προσπάθησε να τρομοκρατήσει τους εργαζόμενους. Η απάντηση των τελευταίων ήταν απεργία διαρκείας, και στη συγκεκριμένη περίπτωση τηρήθηκε μέχρι τέλους. Οι απεργοί προέβησαν σε καταλήψεις των αμαξοστασίων και των αφετηριών, τις οποίες υπερασπίστηκαν μαχητικά, ήρθαν σε επαφή με άλλα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας, κυκλοφόρησαν κουπόνια οικονομικής ενίσχυσης δημιουργώντας ένα ισχυρό δίκτυο αλληλεγγύης, κατόρθωσαν πιέζοντας και ξεπερνώντας τις συνδικαλιστικές ηγεσίες (δηλαδή μέσα από μαζικές γενικές συνελεύσεις) τη διοργάνωση παναττικού συλλαλητηρίου, που το στήριξε πλήθος κόσμου. Μέρα με τη μέρα όλο και μεγαλύτερα κομμάτια της κοινωνίας αγκάλιαζαν τον αγώνα τους, με αποτέλεσμα η απεργιακή σπίθα να εξαπλωθεί και σε άλλους κλάδους. Ο συγκεκριμένος αγώνας αφήνει σημαντική παρακαταθήκη για το πώς πρέπει να οργανώνονται οι αγώνες του μέλλοντος προκειμένου να πετύχουν. Υπογραμμίζουμε τη μαχητικότητα και το ξεπέρασμα της συνδικαλιστικής ηγεσίας από τη μεριά των απεργών, καθώς και την έμπρακτη στήριξη και τη δημιουργία νέων εστιών αγώνα από τη μεριά των αλληλέγγυων.

Και πάλι στο σήμερα….

Και τότε και τώρα ο πόλεμος από το κράτος και τα αφεντικά είναι λυσσαλέος. Καταστέλλουν και κατασυκοφαντούν με κάθε μέσο τα μαχητικά κομμάτια των εργαζομένων, τους αυτοοργανωμένους χώρους, τις καταλήψεις, κάθε ριζοσπαστικό πολιτικό χώρο που δρα ενάντια στη βαρβαρότητα του καπιταλισμού. Όποιος δεν συναινεί, αποτελεί  αυτόματα «εσωτερικό εχθρό», εχθρό ακριβώς γιατί βάζει μπουρλότο στην κανονικότητα της συναίνεσης και της υποταγής που θέλουν να επιβάλλουν. Η επίθεση του κράτους στους εξαθλιωμένους και σε όσους αντιστέκονται αναβαθμίζεται μέρα με τη μέρα. Είναι χαρακτηριστική η επίθεση των ΜΑΤ και η σύλληψη 35 συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ, διότι δείχνει ότι ακόμα και κομμάτια που μέχρι χθες ήταν στο «απυρόβλητο» στοχοποιούνται (να θυμηθούμε ότι στη γενική απεργία 20/10/2011 οι αλυσίδες του ΠΑΜΕ μπροστά από τη Βουλή ήταν με την πλάτη στα ΜΑΤ απέναντι σε όλους τους υπόλοιπους διαδηλωτές…). Όποιος δεν μπορεί να καταλάβει ότι η επίθεση στους μετανάστες, στις καταλήψεις, στους απεργούς αποτελεί επίθεση στο σύνολο των από τα κάτω είτε εθελοτυφλεί είτε έχει συμφέρον να το κάνει. Η πραγματικότητα είναι εδώ, σκληρή και αμείλικτη.

Η επιχείρηση «Ξένιος Δίας» που ξεκίνησε το καλοκαίρι και βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη είναι χαρακτηριστική για το πόσο δυναμικά πατάσσεται πλέον όποιο κομμάτι κρίνουν ότι περισσεύει ή τους δημιουργεί πρόβλημα. Χιλιάδες μετανάστες κυνηγιούνται και συλλαμβάνονται από τις δυνάμεις καταστολής για να στοιβαχτούν κάτω από άθλιες συνθήκες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, μόνο και μόνο γιατί δεν έχουν ένα κομμάτι χαρτί. Το ασαφές νομικό πλαίσιο λειτουργίας των στρατοπέδων καθιστά αβέβαιο τι σκοπεύουν να κάνουν στο μέλλον αυτούς τους φυλακισμένους ανθρώπους.

Επόμενος στόχος των από τα πάνω ήταν οι καταλήψεις. Πάνοπλες αστυνομικές δυνάμεις εισέβαλαν στην κατάληψη Δέλτα (12/9 στη Θεσ/νίκη, 10 συλληφθέντες), ΑΣΟΕΕ (όπου καταστράφηκε πομπός του 98FM), Βίλα Αμαλίας (8 συλληφθέντες στις 20/12 και 93 συλλήψεις στις 9/1 ύστερα από ανακατάληψη του κτιρίου), Πατησίων 61 & Σκαραμαγκά (9/1, 7 συλλήψεις), Λέλας Καραγιάννη 37 (σύντροφοι επανακατέβαλαν το κτίριο την ίδια κιόλας μέρα της εκκένωσης, στις 15/1). Οι καταλήψεις και οι αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι στοχοποιούνται επειδή είναι εστίες αντίστασης και αγώνα απ’ όπου εκπέμπονται καθημερινά μηνύματα ανατροπής του υπάρχοντος. Στον αντίποδα της κρατικής βίας, πραγματοποιήθηκαν πολυπληθείς πορείες αλληλεγγύης στις καταλήψεις σε όλη τη χώρα, με αποκορύφωμα την 12/1.

Οι συνέπειες της επίθεσης της κυριαρχίας στους από τα κάτω, σε όποιο κοινωνικό κομμάτι και να είναι αυτό, είναι κοινές για όλους. Γι’ αυτό είναι αναγκαία η αλληλεγγύη σε κάθε κομμάτι που πλήττεται. Χρειάζεται συντονισμός και σύνδεση των εργατικών και κοινωνικών αγώνων μεταξύ τους, να συλλογικοποιηθούν οι αρνήσεις των καταπιεσμένων αυτής της κοινωνίας. Στο επίπεδο της ταξικής πάλης, είναι ζωτικής σημασίας να οδεύουμε στο δρόμο του αλληλέγγυου και αυτοοργανωμένου αγώνα, μακριά από γραφειοκρατικές ηγεσίες και κόμματα, κάνοντας πράξη την μαχητική χειραφετημένη αντίσταση ενάντια στο κράτος και στα αφεντικά.

ΑΠΟ ΤΟ ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΞΕΝΙΟ ΔΙΑ
ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΕΞΟΥΣΙΑ

εργαλειοφόρος | συνέλευση αναρχικών ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά
συνέλευση κάθε Τρίτη στις 19.00 στο παράρτημα
ergaleioforos.squat.gr

Από την κατάληψη των μέσων παραγωγής στην κοινωνική αυτοδιεύθυνση

Οι εργαζόμενοι στη Βιομηχανική Μεταλλευτική μετά από την εγκατάλειψη της επιχείρησης από τους ιδιοκτήτες τον Μάιο του 2011 αποφάσισαν να επαναλειτουργήσουν το εργοστάσιο υπό εργατική διαχείριση αρχίζοντας στις 12 Φλεβάρη.

ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥΣ 

εργαλειοφόρος | συνέλευση αναρχικών ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά