«Μαύροι αδελφοί, Μαύρες αδελφές, θέλω να ξέρετε ότι σας αγαπώ και ελπίζω κάπου στις καρδιές σας να έχετε αγάπη και για μένα. Το όνομά μου είναι Ασσάτα Σακούρ (το όνομα της σκλαβιάς μου είναι Τζοάν Τσεσιμάρντ) και είμαι μια επαναστάτρια. Μια Μαύρη επαναστάτρια. Με αυτό εννοώ ότι έχω κηρύξει πόλεμο σε όλες τις δυνάμεις που έχουν βιάσει τις γυναίκες μας, ευνουχίσει τους άντρες μας και αφήσει τα μωρά μας με άδεια στομάχια. Έχω κηρύξει πόλεμο στους πλούσιους που ευημερούν από τη φτώχεια μας, στους πολιτικούς που μας λένε ψέματα με χαμογελαστά πρόσωπα, και σε όλα τα άψυχα, άκαρδα ρομπότ που τους προστατεύουν και προστατεύουν την περιουσία τους. Είμαι μια Μαύρη επαναστάτρια και, ως τέτοια, είμαι θύμα όλης της οργής, του μίσους και της συκοφαντίας που η Αμερική είναι ικανή να εξαπολύσει. Όπως και όλοι οι άλλοι Μαύροι επαναστάτες, η Αμερική προσπαθεί να με λιντσάρει. Είμαι μια Μαύρη επαναστάτρια γυναίκα, και γι’ αυτό με έχουν κατηγορήσει και ενοχοποιήσει για κάθε υποτιθέμενο έγκλημα στο οποίο πίστευαν ότι συμμετείχε γυναίκα. Για τα υποτιθέμενα εγκλήματα στα οποία υποτίθεται ότι εμπλέκονταν μόνο άντρες, με έχουν κατηγορήσει ότι τα σχεδίασα εγώ. Έχουν κολλήσει φωτογραφίες που υποτίθεται ότι είμαι εγώ σε ταχυδρομεία, αεροδρόμια, ξενοδοχεία, περιπολικά, μετρό, τράπεζες, τηλεόραση και εφημερίδες. Έχουν προσφέρει πάνω από πενήντα χιλιάδες δολάρια ως αμοιβή για τη σύλληψή μου και έχουν εκδώσει εντολές να με πυροβολήσουν επί τόπου και να με σκοτώσουν. Είμαι μια Μαύρη επαναστάτρια και, σύμφωνα με τον ορισμό, αυτό με κάνει μέλος του Στρατού Απελευθέρωσης των Μαύρων. Οι μπάτσοι έχουν χρησιμοποιήσει τις εφημερίδες και τις τηλεοράσεις τους για να παρουσιάσουν τον Στρατό Απελευθέρωσης των Μαύρων ως άγριους, βίαιους, μανιακούς εγκληματίες. Μας έχουν αποκαλέσει γκάνγκστερς και συνεργάτες εγκληματιών και μας έχουν συγκρίνει με χαρακτήρες όπως ο Τζον Ντίλινγκερ και η Μά Μπάρκερ. Πρέπει να είναι ξεκάθαρο, πρέπει να είναι φανερό σε όποιον μπορεί να σκέφτεται, να βλέπει ή να ακούει, ότι εμείς είμαστε τα θύματα. Τα θύματα και όχι οι εγκληματίες.»
Με αφορμή τις προσπάθειες που διεξάγονται για να σπάσει ο αποκλεισμός της Γάζας από το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, προβάλλουμε το ντοκιμαντέρ Γάζα Ερχόμαστε.
Το ντοκιμαντέρ Γάζα Ερχόμαστε (Γ. Αυγερόπουλος – Γ. Καρυπίδης) καταγράφει το πρώτο σπάσιμο του θαλάσσιου αποκλεισμού της Γάζας, το καλοκαίρι του 2008, όταν δύο ελληνικά καΐκια, με 44 ακτιβιστές από 17 χώρες, έφτασαν στη Γάζα μετά από 41 χρόνια.
Η προβολή του ντοκιμαντέρ “Γάζα Ερχόμαστε” θα πραγματοποιηθεί στον εσωτερικό χώρο του αυτοδιαχειριζόμενου χώρου Επί τα Πρόσω (Πατρέως 87 κοντά στις σκάλες).
Παρασκευή 26 Σεπτέμβρη στις 21.00 στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο Επί τα Πρόσω (Πατρέως 87)
Πριν την έναρξη θα γίνει τηλεφωνική επικοινωνία με τον Κυριάκο Βλαχόπουλο, μέλος της ελληνικής αποστολής του Global Sumud Flotila, που πλέει προς τη Γάζα για να σπάσει τον αποκλεισμό από το κράτος-δολοφόνο και να παραδώσει ανθρωπιστική βοήθεια
Στις 28 Φεβρουαρίου του 2023 στα Τέμπη διαπράχθηκε ένα μαζικό έγκλημα: τουλάχιστον 57 άνθρωποι θυσιάστηκαν, λόγω των πολιτικών του κράτους και του κεφαλαίου στο βωμό του μέγιστου κέρδους. Ένα προμελετημένο έγκλημα με βασικούς υπευθύνους όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις που σε πλήρη αρμονία με τις ευρωπαϊκές πολιτικές και τις επιταγές των μνημονίων απογύμνωσαν και αποδιάρθρωσαν τις σιδηροδρομικές μεταφορές.
Δυναμική και με μεγάλη μαζικότητα ήταν η πορεία στην Πάτρα για τα 12 χρόνια από τη δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα από τα παρακρατικά τάγματα εφόδου της χρυσής αυγής.
Σε μια συγκυρία όπου βρίσκεται σε εξέλιξη η επιχείρηση ολοκληρωτικής κατάληψης και ισοπέδωσης της Γάζας από το σιωνιστικό στρατό με τη στήριξη των αμερικανονατοϊκών συμμάχων του και λίγες μέρες μετά την προκλητική αποφυλάκιση του Μιχαλολιάκου για λόγους υγείας, ενώ αναρχικοί και κομμουνιστές πολιτικοι κρατούμενοι βρίσκονται σε καθεστώς εξαίρεσης απο τις ευεργετικές διατάξεις της αστικής δικαιοσύνης, (αναδεικνύοντας το συστημικό ρόλο που παίζουν οι φασίστες διαχρονικά), χιλιάδες αγωνιστές σε όλη τη Ελλάδα τίμησαν τη μνήμη του Παύλου Φύσσα στους δρόμους σε πείσμα όλων αυτών που μεθοδικά πριμοδοτούν τον κοινωνικό εκφασιμό και τον κρατικό ολοκληρωτισμό.
Η αστυνομία της Πάτρας προχωρησε σε προληπτικές προσαγωγές αγωνιστών πριν την πορεία ενώ και κατά την διάρκεια η παρουσία της ήταν ασφυκτική και προκλητική. Λίγο πριν το τέλος της πορείας έγινε επίθεση στα αναρχικά μπλοκ με ξύλο και χημικά, ενώ ένας αγωνιστής συνελήφθη κατηγορούμενος με πλημμελήματα και δικάζεται αύριο με τη διαδικασία του αυτοφώρου.
Στηρίζουμε τη συγκέντρωση αλληλεγγύης στα δικαστήρια, αύριο Παρασκευή 19 Σεπτεμβρίου στις 12.30
12 χρόνια μετά δεν ξεχνάμε-δεν συγχωρούμε. Ο Παύλος ζει τσάκιστε τους ναζι
Την Παρασκευή 19/9 στις 20.30 το απόγευμα, στις Σκάλες της Πατρέως, θα προβληθεί το ντοκιμαντέρ «No other land – Καμία άλλη γη» (2024) με θέμα την επιχείρηση εκτοπισμού των Παλαιστινίων της Δυτικής Όχθης από το κράτος – δολοφόνο του Ισραήλ αλλά και τον αγώνα του ηρωικού λαού της Παλαιστίνης να έχει πατρίδα.
Εδώ και δεκαετίες οι παλαιστίνιοι βιώνουν αδιανόητες συνθήκες κατοχής της γης τους, ξεριζωμού, σφαγών, βασανιστηρίων, φυλακίσεων, εθνοκάθαρσης, διαμελισμού, γενοκτονίας από το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ.
Ταυτόχρονα όμως δίνουν και έναν διαρκή και εμβληματικό αγώνα για αξιοπρέπεια και λευτεριά. 77 χρόνια τώρα ο Παλαιστινιακός λαός αρνείται να γονατίσει και δίνει το αίμα του για να σταθεί όρθιος απέναντι στους ιμπεριαλιστικούς και σιωνιστικούς σχεδιασμούς.
Αυτό θα πράξει και τώρα, την ώρα που ο δολοφονικός σιωνιστικός στρατός θέτει σε εφαρμογής το σχέδιο ολοκληρωτικής κατάληψης της πόλης της Γάζας.
Τέσσερις Παλαιστίνιοι και Ισραηλινοί ακτιβιστές βρίσκονται στη Δυτική Όχθη και γυρίζουν το ντοκιμαντέρ “No other land”. Σε αυτό καταγράφουν τον μεθοδικό ξεριζωμό των Αράβων κατοίκων από τους 19 οικισμούς της Μασαφέρ Γιάτα.
Ο Μπάζελ Αντρά, ένας νεαρός Παλαιστίνιος ακτιβιστής από τη Μασαφέρ Γιάτα, αντιμάχεται τον εκτοπισμό από την ισραηλινή κατοχή από παιδί. Ο Μπάζελ καταγράφει τη σταδιακή καταστροφή του χωριού του, καθώς οι στρατιώτες γκρεμίζουν τα σπίτια των οικογενειών που μένουν εκεί, στη μεγαλύτερη επιχείρηση εκτοπισμού στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη. Από τότε που θα συναντηθεί με τον Ισραηλινό δημοσιογράφο Γιούβαλ Άμπραχαμ, θα συνδεθούν φιλικά και θα πολεμήσουν τον διωγμό μαζί για περισσότερα από 5 χρόνια.
Ο Μπάζελ δεν έχει άλλο δρόμο, μόνο τρέχει, τρέχει, τρέχει, φωνάζοντας ανάμεσα στις πέτρες και τα αγκάθια με μια κάμερα στο χέρι και κινηματογραφεί το μακελειό. Ο Γιούβαλ γίνεται αρνητής στράτευσης, μαθαίνει Αραβικά, συνειδητοποιεί την αδικία, ανατρέπει ό,τι έμαθε από παιδί, πηγαίνει στη Μασαφέρ Γιάτα, γίνεται ένα με τον αδερφό του Μπάζελ, τώρα είναι μαζί. Μαζί φωνάζουν, μαζί τρέχουν, μαζί κινηματογραφούν το μακελειό…
Η ταινία εξιστορεί τη χαμένη ζωή που τελικά δεν πάει χαμένη, την ανείπωτη βία, το αίμα, τον διαρκή φόβο, τον ηρωισμό, τη χαρά όταν κάποιος βγαίνει από τη φυλακή, την επιμονή, το «δεν παραδίνομαι», το «αντέχω», το «αγωνίζομαι μέχρι την τελευταία μου πνοή».
Δυσήνιος Ίππος 