ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ:ΣΤΙΣ 11:30, ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ (ΓΟΥΝΑΡΗ & ΚΟΡΙΝΘΟΥ)
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ: ΣΤΙΣ 19:00, ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΟΣ
Η εκ νέου απορριπτική απόφαση του Συμβουλίου Εφετών Λαμίας για την υφ’ όρους αποφυλάκισή του συντρόφου Γιάννη Μιχαηλίδη, δείχνει πως το κράτος έχει επιλέξει τη δολοφονία του, τη δολοφονία του πρώτου κρατούμενου αγωνιστή απεργού πείνας εδώ και πολλές δεκαετίες σε ελλαδικό και ευρωπαϊκό έδαφος.
Θα σταθούμε στο πλευρό του μέχρι τη νίκη του αγώνα του, απέναντι στην κρατική δολοφονική μηχανή, απέναντι στην ταξική δικαιοσύνη, απέναντι στη σιωπή και τη γενικευμένη έρημο που θέλουν να επιβάλλουν για να προχωρά απρόσκοπτα η εκμετάλλευση και η καταστροφή ανθρώπων και φυσικού κόσμου, να επελαύνει η φτώχεια, ο ξεριζωμός, οι πόλεμοι, οι πυρκαγιές και τόσα άλλα.
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΓΙΑΝΝΗ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ
ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΑΠΟ 23/5
ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΟΤΗΤΑ
ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΦΥΛΑΚΗΣ
ΔΙΠΛΑ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ/ΕΣ ΠΟΥ ΥΨΩΝΟΥΝ ΤΟ ΑΝΑΣΤΗΜΑ ΤΟΥΣ
ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ ΤΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ
Συνέλευση αλληλεγγύης στον αναρχικό απεργό πείνας από 23/5 Γιάννη Μιχαηλίδη – Πάτρα
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ: ΠΕΜΠΤΗ 28/7 Σ, ΣΤΙΣ 19:00, ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΟΣ
ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ
Η εκ νέου απορριπτική απόφαση του Συμβουλίου Εφετών Λαμίας για την υφ’ όρους αποφυλάκισή του συντρόφου Γιάννη Μιχαηλίδη, δείχνει πως το κράτος έχει επιλέξει τη δολοφονία του, τη δολοφονία του πρώτου κρατούμενου αγωνιστή απεργού πείνας εδώ και πολλές δεκαετίες σε ελλαδικό και ευρωπαϊκό έδαφος.
Θα σταθούμε στο πλευρό του μέχρι τη νίκη του αγώνα του, απέναντι στην κρατική δολοφονική μηχανή, απέναντι στην ταξική δικαιοσύνη, απέναντι στη σιωπή και τη γενικευμένη έρημο που θέλουν να επιβάλλουν για να προχωρά απρόσκοπτα η εκμετάλλευση και η καταστροφή ανθρώπων και φυσικού κόσμου, να επελαύνει η φτώχεια, ο ξεριζωμός, οι πόλεμοι, οι πυρκαγιές και τόσα άλλα.
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΓΙΑΝΝΗ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ
ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΑΠΟ 23/5
ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΟΤΗΤΑ
ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΦΥΛΑΚΗΣ
ΔΙΠΛΑ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ/ΕΣ ΠΟΥ ΥΨΩΝΟΥΝ ΤΟ ΑΝΑΣΤΗΜΑ ΤΟΥΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ ΤΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ
Συνέλευση αλληλεγγύης στον αναρχικό απεργό πείνας από 23/5 Γιάννη Μιχαηλίδη – Πάτρα
«Ο Επαναστατικός συνδικαλισμός εξυπηρετεί το προλεταριάτο, ενώ ο αναρχισμός αποτελεί μια μορφή ανθρωπισμού» – συνέντευξη με τον Juan Garcia Oliver
F. Gomez: Με βάση το πως εξελίχθηκε η ζωή σου, αυτή ήταν μια εξαιρετικά σημαντική διαπίστωση.
J.G.Oliver: Ναι, ιδιαίτερα αφού ήταν κατά τη διάρκεια της απεργίας (των σερβιτόρων) που μαζί με άλλους συντρόφους του κλάδου, νεαρούς άνδρες, δημιουργήσαμε μια αναρχική ομάδα που συνδέθηκε με την Τοπική Ομοσπονδία Αναρχικών Ομάδων της Βαρκελώνης. Η ομοσπονδία αυτή υιοθέτησε το όνομα «Bandera Negra» (Μαύρη Σημαία), που το δανείστηκε από το όνομα της εφημερίδας που εξέδιδε. Στην Βαρκελώνη υπήρχε άλλη μια ομοσπονδία ομάδων, η «Bandera Roja» (Κόκκινη Σημαία). Η «Bandera Negra» εξέφραζε, ας πούμε, κλασικές αναρχικές ιδέες και εναντιωνόταν στον επαναστατικό συνδικαλισμό. Η «Bandera Roja», υποστήριζε πως βρισκόταν κοντά στον επαναστατικό συνδικαλισμό, αλλά στην ουσία εννοούσε έναν συνδικαλισμό στείρο και απλό, με ό,τι αυτό συνεπάγεται…Φαντάζομαι πως θα επιστρέψουμε σε αυτό το θέμα κατά τη διάρκεια της συνέντευξης.
F.Gomez: Επομένως, πως έβλεπες τον εαυτό σου τότε; Σαν επαναστάτη συνδικαλιστή ή σαν αναρχικό;
J.G.Oliver: Να σου πω την αλήθεια, έγινε μέλος της «Bandera Negra» από λάθος. Η ομάδα μου απλά ακολούθησε την συμβουλή κάποιου που μας είχε μυήσει στον αναρχισμό, του Ismael Rico. Στην πραγματικότητα, αισθανόμασταν σαν ψάρια έξω από το νερό στο εσωτερικό της «Bandera Negra». Θα έπρεπε να είχαμε συνδεθεί με την άλλη ομοσπονδία, επειδή η «Bandera Negra» δεν έδειχνε το παραμικρό ενδιαφέρον για τον αγώνα των εργαζομένων. Η δραστηριότητά της επικεντρωνόταν στο να συνεργάζεται – σε εθνικό και διεθνές επίπεδο – με άλλες ομάδες εργαζομένων και η κύρια δραστηριότητά της ήταν να διαβάζει και να απαντάει στην αλληλογραφία που λάμβανε από αυτές. Όσο αφορά τον συνδικαλισμό και τη CNT, (η ομοσπονδία) στεκόταν σθεναρά ενάντια σε αυτά.
Πανό που κρεμάστηκε στις 13/7/2022 στην πλ. Γεωργίου
13/7/2020 – 13/7/22
Tο αίμα δεν είναι νερό. Η μνήμη δεν είναι σκουπίδι.
Ο θάνατος του Βασίλη Μάγγου ήταν ένα ακόμα κρατικό έγκλημα.
Ούτε βήμα πίσω απέναντι στην κρατική καταστολή!
Στις 13 Ιούνη 2020 πραγματοποιήθηκε στο Βόλο πανελλαδική πορεία ενάντια στην καύση σκουπιδιών από την ΑΓΕΤ-Lafarge. To εργοστάσιο της ΑΓΕΤ, ιδιοκτησία της πολυεθνικής Lafarge-Holcim καίει σκουπίδια (RDF) με σκοπό την παραγωγή ενέργειας για την λειτουργία των φούρνων τσιμέντου, με αποτέλεσμα η περιοχή να έχει γίνει πρωταθλήτρια στον καρκίνο. Εδώ και χρόνια, οι κάτοικοι του Βόλου, με μια σειρά από μαζικές κινητοποιήσεις έχουν βρεθεί στο δρόμο του αγώνα απέναντι στους καταστροφικούς -για τον άνθρωπο και την φύση- σχεδιασμούς κράτους, κεφαλαίου, δημοτικής και περιφερειακής αρχής.
Σε μια πορεία όπου συμμετείχαν χιλιάδες κόσμου, οικογένειες, παιδιά, άτομα ΑΜΕΑ και αγωνιστές από διαφορετικές μεριές της χώρας για να υπερασπιστούν τη ζωή και την υγεία τους απέναντι στα συμφέροντα των αφεντικών, οι μπάτσοι επιτέθηκαν με πρωτοφανές μένος ξυλοκοπώντας δεκάδες και συλλαμβάνοντας δύο άτομα. Το ίδιο έκαναν και στη συνέχεια, το ίδιο βράδυ, μπροστά στην αστυνομική διεύθυνση Βόλου. Άνοιξαν κεφάλια και έστειλαν στο νοσοκομείο αλληλέγγυους όπου βρέθηκαν απέξω για να συμπαρασταθούν στους συλληφθέντες.
Την επόμενη μέρα, 14 Ιούνη έγινε συγκέντρωση αλληλεγγύης στους συλληφθέντες έξω από το δικαστικό μέγαρο Βόλου. Εκεί, η αστυνομία επιτέθηκε στο πλήθος των αλληλέγγυων, ενώ ξυλοκοπεί βάναυσα τον αγωνιστή Βασίλη Μάγγο, γνωστό στις τοπικές αρχές για τη συμμετοχή του στο κίνημα ενάντια στην καύση σκουπιδιών και την ευρύτερη εμπλοκή του στην αγωνιζόμενη κοινωνία του Βόλου. Αφού τον προσήγαγαν στην αστυνομική διεύθυνση, τον βασάνισαν εκδικητικά, σε συνέχεια του κατασταλτικού οργίου της προηγούμενης, και προκλητικά τον εγκατέλειψαν έξω από το κτίριο – στην αντίθετη άκρη από το νοσοκομείο της πόλης – με επτά σπασμένα πλευρά, θλάση στο συκώτι και την χοληδόχο κύστη, χωρίς καν να καλέσουν ασθενοφόρο.
Το χτύπημα που οργανώθηκε απέναντι στους αγωνιζόμενους κατοίκους του Βόλου στις 13 και 14 Ιουνίου 2020 ζητούσε αίμα διαδηλωτών και ήταν μια ακόμα στιγμή της γενικευμένης κατασταλτικής εκστρατείας του κράτους απέναντι σε όσους αντιστέκονται, ένα ακόμα επεισόδιο του κοινωνικού πολέμου που εξαπολύει το κρατικό και καπιταλιστικό σύστημα στο πλαίσιο του οποίου εντάσσεται ο θάνατος χιλιάδων, η καταδίκη ακόμα περισσότερων στη φτώχεια και την ανέχεια, η ολοκληρωτική λεηλασία του φυσικού κόσμου.Περίπου ένα μήνα μετά, στις 13 Ιουλίου 2020, ο Βασίλης Μάγγος βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του από τη μητέρα του. Οι εγκληματικές πρακτικές των κρατικών μηχανισμών, ωστόσο, δεν σταματούν εδώ, αφού κατά τη νεκροψία του πραγματοποιούνται διάφορες ανεξήγητες μεθοδεύσεις, η σορός του απαγάγεται και μεταφέρεται στη Θεσσαλονίκη, ενώ η κυβέρνηση, δια στόματος υπουργού Προ. Πο. Χρυσοχοϊδη, σπεύδει να προκαταλάβει την ιατροδικαστική έρευνα και να αθωώσει τους μπάτσους-βασανιστές του Βασίλη.
Ο βασανισμός και ο θάνατος του Βασίλη Μάγγου αποτελούν τη μέχρι στιγμής κορύφωση ενός οργανωμένου κατασταλτικού σχεδίου από την πλευρά του κράτους που στοχεύει στην καθυπόταξη των κοινωνικών αντιστάσεων για την προώθηση των πλέον καταστροφικών επενδυτικών σχεδιασμών και ακόμα μεγαλύτερων αντικοινωνικών πολιτικών σε ολόκληρη τη χώρα. Πολιτικές που βάζουν πρώτα και κύρια στο στόχαστρο τον κόσμο που αγωνίζεται, τους φτωχούς, τους ευάλωτους, τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, το σύνολο του φυσικού κόσμου από άκρη σε άκρη της επικράτειας.
Από την πλευρά μας σταθήκαμε αλληλέγγυοι στους κατοίκους του Βόλου ενάντια στα δολοφονικά σχέδια της ΑΓΕΤ. Διαδηλώσαμε μαζί με το Βασίλη Μάγγο και με χιλιάδες άλλους ανθρώπους μέχρι την πύλη του εργοστασίου και βιώσαμε από πρώτο χέρι την κατασταλτική μανία των μπάτσων. Γνωρίζουμε πολύ καλά σε ποια συνθήκη διεξήχθη ο ξυλοδαρμός και ο μετέπειτα βασανισμός του Βασίλη Μάγγου την επόμενη μέρα, καθώς και τί συνεπάγεται η μαφιόζικη πρακτική της τοπικής αστυνομίας να τον αφήσει αιμόφυρτο και αβοήθητο στο δρόμο, ενώ του είχε προξενήσει βλάβες σε ζωτικά όργανα.Φέτος, ένα χρόνο μετά τη μεγαλειώδη διαδήλωση προς την ΑΓΕΤ, διαδηλώσαμε ξανά στο Βόλο μαζί με εκατοντάδες αγωνιστές από διαφορετικές περιοχές της χώρας μην ξεχνώντας τη δολοφονία του Βασίλη.
Ο θάνατος του Βασίλη Μάγγου είναι ένα ακόμα έγκλημα του κράτους και των μηχανισμών του. Να μην ξεχαστεί! Να μην μείνει αναπάντητος!
Και μια υπόσχεση: Τον αγώνα για ζωή με αξιοπρέπεια, για μια κοινωνία ισότητας και αλληλεγγύης, για Γη και Ελευθερία το συνεχίζουμε με ακόμα μεγαλύτερη δύναμη…Βασίλης Μάγγος. Παρών!
Συγκέντρωση: Πέμπτη 14/7 στις 19:00 στην Κατάληψη Παραρτήματος
και επόμενη συνέλευση αλληλεγγύης για την υπόθεση του συντρόφου την ίδια μέρα στις 20:00.
ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΗ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ
ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ 23/5
Για πάνω από μία δεκαετία ο σύντροφος Γιάννης Μιχαηλίδης βρίσκεται είτε κυνηγημένος από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς, είτε φυλακισμένος στα κελιά της δημοκρατίας. Όλα αυτά τα χρόνια με βαθιά θέληση, ακολουθώντας τις αξίες του, προσπάθησε να ζήσει την αναρχία σε κάθε πτυχή της ζωής του. Γνωρίζοντας τις συνέπειες των επιλογών του, στάθηκε με αξιοπρέπεια και μαχητικότητα απέναντι στους διώκτες του, συνέχισε και συνεχίζει να αγωνίζεται μέσα και έξω από τη φυλακή, παρά τα τόσα χρόνια παρανομίας και εγκλεισμού. Τη στάση αυτή θέλουν να εκδικηθούν ακόμα μια φορά οι δικαστικοί μηχανισμοί, όπως συνηθίζουν να κάνουν άλλωστε για όσους και όσες δεν έκαναν πίσω και δεν αποποιήθηκαν τις ευθύνες των πράξεων τους.
Την Τετάρτη 6 Ιούλη πραγματοποιήθηκε πολύωρος αποκλεισμός του διοικητικού εφετείου Πατρών από τη συνέλευση αλληλεγγύης στον αναρχικό απεργο πείνας Γιάννη Μιχαηλίδη ως κίνηση αλληλεγγύης στον ίδιο και τον αγώνα που δίνει για την ελευθερία του.
Κατά τη διάρκεια του αποκλεισμού ανοίχτηκε πανο, μοιράστηκαν κείμενα, πετάχτηκαν τρικακια και φωναχτηκαν συνθήματα αλληλεγγύης στο Γιάννη Μιχαηλίδη.
To Σάββατο 9/7 πραγματοποιήθηκε παρέμβαση στο Συνέδριο Ποινικολόγων, στα γραφεία του Δικηγορικού Συλλόγου από την Συνέλευση αλληλεγγύης στον αναρχικό απεργό πείνας Γιάννη Μιχαηλίδη, όπου παρευρέθηκε και ο Αλέξης Κούγιας.
Οι σύντροφοι εισέβαλαν στην αίθουσα, ανηρτησαν πανό μπροστά στο πάνελ του συνεδρίου, πετάξανε τρικάκια και φώναξαν συνθήματα σε ένδειξη αλληλεγγύης στον σύντροφο απεργό πείνας. Μετά την ολιγόλεπτη παρέμβαση αποχώρησαν συντεταγμένα.
To Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ ανέτρεψε μετά από 50 χρόνια τη συνταγματική απόφαση Roe v Wade, κρίνοντας ότι δεν υπάρχει πλέον ομοσπονδιακό δικαίωμα για άμβλωση. Η απόφαση αλλάζει τα δικαιώματα των αμβλώσεων στην Αμερική, με κάποιες πολιτείες πλέον να μπορούν να απαγορεύσουν τη διαδικασία. Δεκατρείς πολιτείες έχουν ήδη ψηφίσει τους λεγόμενους «εκτελεστικούς νόμους» που θα θέσουν αυτόματα εκτός νόμου την άμβλωση μετά την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Ορισμένες άλλες είναι πιθανό να προχωρήσουν ταχέως σε νέους περιορισμούς, ενώ το Μιζούρι έγινε η πρώτη πολιτεία της χώρας που τερματίζει εντελώς τις αμβλώσεις. Συνολικά, η πρόσβαση στις αμβλώσεις αναμένεται να διακοπεί για περίπου 36 εκατομμύρια γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας.
Τελευταία, έχει ανοίξει η συζήτηση για το (αυτονόητο) δικαίωμα των γυναικών στην επιλογή της μητρότητας και δε μοιάζει να είναι τυχαίο ούτε και να έρχεται σαν κεραυνός εν αιθρία. Τον περασμένο Σεπτέμβρη είδαμε μαζικές και μαχητικές κινητοποιήσεις στο Μεξικό καθώς οι αμβλώσεις επιτρέπονται μόνο στην πόλη του Μεξικό και στην Οαχάκα. Οι γυναίκες διεκδίκησαν μαχητικά ασφαλείς, ελεύθερες και νόμιμες εκτρώσεις. Δηλώναν πως «ο αγώνας θα συνεχιστεί μέχρι να γίνει νόμιμη η έκτρωση σε όλο το Μεξικό & τη Λατινική Αμερική»! Χιλιάδες χιλιόμετρα πιο πέρα, σε μια άλλη γωνιά της γης, στην Πολωνία, το κράτος στις 23/10/2021 κηρύσσει αντισυνταγματικό τον νόμο για τις αμβλώσεις απαγορεύοντάς τες με αυτό τον τρόπο. Το ίδιο βράδυ, κόντρα στις απαγορεύσεις διαδηλώσεων με πρόσχημα την πανδημία του κορωνοιού, πλήθος διαδηλωτών και διαδηλωτριών κατέβηκε στον δρόμο για να αντιδράσει στην απόφαση που επιχειρεί να καθυποτάξει τη γυναίκα και το δικαίωμά της στην αυτοδιάθεση του σώματός. Τις επόμενες μέρες ακολούθησαν διαδηλώσεις και συγκρούσεις με την αστυνομία. Την Παρασκευή 24/10 αναρχικές γυναίκες στο Πόζναν καταλαμβάνουν συμβολικά ένα παλιό νοσοκομείο και το ονομάζουν «κλινική αμβλώσεων». Το κράτος προχώρησε σε σπάσιμο της κατάληψης και πλήθος συλλήψεων. Tην Παρασκευή 30 Οκτώβρη πολλές χιλιάδες διαδηλωτριών και διαδηλωτών κατέκλεισαν τους δρόμους της Βαρσοβίας, της Κρακοβίας, του Κατοβίτσε και άλλων πολωνικών πόλεων. Ενώ επιστρατεύτηκαν Πολωνοί νεοναζί στο πλευρό της κρατικής καταστολής για να καταστείλουν κάθε εξεγερμένη φωνή υπέρ της γυναικείας αυτοδιάθεσης, κάτι που δεν (θα έπρεπε να) μας προκαλεί εντύπωση.
Πολωνία, 2020
Όλα αυτά έρχονται σε μια περίοδο που ή έμφυλη βία έχει ενταθεί και συνεχίζει να εντείνεται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη. Σε μια περίοδο που οι έμφυλες διακρίσεις είναι πολύ φανερές στο δημόσιο πεδίο και πριμοδοτούνται από την κυριαρχία. Στις σύγχρονες κρατικές-καπιταλιστικές κοινωνίες, οι ιεραρχικά δομημένες σχέσεις που εκ των πραγμάτων παράγουν η ανισότητα και η ανελευθερία, διαχωρίζουν τους ανθρώπους με βάση την ταξική τους θέση, την εθνική καταγωγή, το χρώμα του δέρματος, το φύλο, τη σεξουαλική προτίμηση.
Η ένταση της έμφυλης βίας και της διάχυσης της πατριαρχίας δεν έρχεται από μόνη της. Όσο βαθαίνει ο σύγχρονος ολοκληρωτισμός και η επίθεση των κυρίαρχων απέναντι στην κοινωνία οξύνεται, η διάχυση από τα πάνω και η αναπαραγωγή μέσα στο κοινωνικό πεδίο των ιεραρχικά δομημένων σχέσεων, των διαχωρισμών και των ανισοτήτων γίνεται με ακόμα μεγαλύτερη ένταση. Αυτή η συνθήκη διαμορφώνει ένα ασφυκτικό πλαίσιο στην φιλία, τον έρωτα, το σεξ, την αυτοδιάθεση του σώματος, την οικογένεια και την ανατροφή των παιδιών.
Ταυτόχρονα, η ένταση της έμφυλης βίας αλλά και του κοινωνικού κανιβαλισμού συνολικά, η συγκάλυψη από το κράτος και τους θεσμούς του σε παγκόσμιο επίπεδο περιστατικών έμφυλης βίας έχει μετατρέψει σε κανονικότητα τις γυναικοκτονίες, την υποτίμηση της ζωής μιας γυναίκας κ.ο.κ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι δηλώσεις Μπαλάσκα για τους γυναικοκτόνους το προηγούμενο διάστημα, οι δηλώσεις Λατινοπούλου για διάφορα ζητήματα που αφορούν το γυναικείο σώμα, το άρθρο στην εφημερίδα «Τα Νέα» που τοποθετούσε ως σκέψη πολλών αντρών το να πετάξεις τη γυναίκα σου από τα βράχια, οι ομολογίες των γυναικοκτόνων οι οποίοι παρουσιάζουν ως λογική την πράξη τους και άλλα πολλά που φαίνεται πια να έχουν χώρο-αν και με αντιδράσεις ακόμα- στο δημόσιο λόγο.
Δεν πρέπει να μας προκαλεί εντύπωση, λοιπόν, που κάτι τέτοιο επανέρχεται στο τραπέζι των μεταρρυθμίσεων σε ορισμένες χώρες και σε άλλες τοποθετείται στο δημόσιο λόγο. Άλλωστε, δεν είναι μακριά ο Μάρτης του 2021 όταν, και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, κατατέθηκε ψήφισμα που αναφέρει ότι η ανθρώπινη ζωή ενός παιδιού «πρέπει πάντα να προστατεύεται, ξεκινώντας από τη στιγμή της σύλληψης», το οποίο και καταψηφίστηκε μεν ωστόσο φαίνεται να υπάρχει το δημόσιο εκείνο πεδίο που δίνει τη δυνατότητα (έστω και) τοποθέτησης αυτονόητων ζητημάτων αυτοδιάθεσης του σώματος και της ζωής μας. Κάτι που δεν είναι ξεκομμένο από την ένταση της έμφυλης βίας και των έμφυλων διαχωρισμών αφού όλα αυτά επιδιώκουν να υπενθυμίσουν την «κατωτερότητα» της γυναίκας και πως η γυναίκα πάντα θα διαφοροποιείται και θα καταπιέζεται περαιτέρω εξαιτίας και μόνο της γυναικείας της φύσης.
«Η μητρότητα αποτελεί το χρυσό μύθο της κοινωνίας. Αναφέρεται σε μια υπεράνθρωπη γυναίκα που μπορεί να ζήσει τη ζωή της δίχως να ανατρέχει στο παρελθόν, αναρωτόμενη αν θα μπορεί να είναι πραγματικά ολοκληρωμένη ή ικανοποιημένη μόνο με καλές σχέσεις, μια ικανοποιητική δουλειά κι οτιδήποτε άλλο επιθυμεί, δίχως να αποκτήσει παιδί
Γιατί συμβαίνει αυτό; Εξαιτίας της θεμελιακής εκείνης υπόθεσης, που κρύβεται πίσω από οτιδήποτε αναφέρεται στις γυναίκες, ότι ο αληθινός προορισμός της γυναίκας στη ζωή και το αποκορύφωμα της εκπλήρωσής της είναι η μητρότητα».
Λη Κομέρ, Ο μύθος της μητρότητας
Ειδικά, όμως, ο έλεγχος των γεννήσεων που επιχειρείται με την απαγόρευση ή περιορισμό των εκτρώσεων ενέχει και άλλα νοήματα εκτός της επιβολής έμφυλων διαχωρισμών στην εργατική τάξη, της καθυπόταξης των γυναικών εντός αυτής και μιας γενικής προσπάθειας ελέγχου στα σώματα και τις ζωές όλων και δη των γυναικών.
«Ο καπιταλισμός χρειάζεται έναν μεγάλο πληθυσμό εργατών, που θα στελεχώνει τις επιχειρήσεις, τα εργοστάσια και τις βιοτεχνίες, με σκοπό την αύξηση των κερδών του. Ο μιλιταρισμός επίσης, έχει ανάγκη από τις μεγάλες ανθρώπινες μάζες γιατί αυτές αποτελούν το αναλώσιμο υλικό στα χαρακώματα και στα πεδία μάχης. Έτσι η καπιταλιστική πουριτανική κοινωνία, με το φαρισαϊσμό που τη διακρίνει, καταδικάζει το αίτημα της αντισύλληψης σαν ανήθικο και προωθεί στην κοινωνία το πρότυπο της πολύτεκνης οικογένειας (Goldman, 2000). Για τη Goldman, το κίνημα απαίτησης ελέγχου γεννήσεων «στοχεύει στη γυναικεία απελευθέρωση από το φοβερό ζυγό και τη δουλεία της αναγκαστικής εγκυμοσύνης, απαιτεί το δικαίωμα του κάθε παιδιού να γεννιέται και να μεγαλώνει σε ευνοϊκές συνθήκες και ανοίγει το δρόμο για μια νέα εποχή ελεύθερης μητρότητας. Η προσφορά του είναι τόσο σημαντική, ώστε μπορεί να αψηφά κάθε συνταγματικό νόμο και να συνεχίζει ακάθεκτο τη δράση του» (Goldman, 2000: 140).»
«Emma Goldman: Πρώιμες φεμινιστικές ιδέες στο αμερικάνικο αναρχικό κίνημα του 20ού αιώνα», Ευάγγελος Παπαγεωργίου
Φυσικά και η απαγόρευση ή ο ορισμός όρων για τη δυνατότητα άμβλωσης διαχρονικά επιχειρεί αφενός να εγκλωβίσει τις γυναίκες στον ρόλο των αναπαραγωγών και αφετέρου να παράγει εργατικό και στρατιωτικό δυναμικό για τις ανάγκες του καπιταλιστικού κόσμου. Αφενός, λοιπόν, η στόχευση είναι ιδεολογική: να επαναφέρει το πρότυπο της γυναίκας-αναπαραγωγού, της γυναίκας-μητέρας ως τον μόνο αποδεκτό προορισμό για μια γυναίκα. Αυτό, φυσικά έχει πολλές προεκτάσεις, καθώς ορίζει μια προδιαγεγραμμένη ζωή για τις γυναίκες, χωρίς τη δυνατότητα επιλογής ή τέρψης και άρα τις τοποθετεί σε ανθρώπους δεύτερης κατηγορίας. Από την άλλη, ικανοποιεί και τους πιθανούς μελλοντικούς κινδύνους έλλειψης εργατικού και στρατιωτικού δυναμικού σε περιόδους κρίσης, που ως φαίνεται όλο και θα βαθαίνει και στα δύο πεδία, που ούτως ή άλλως είναι άρρηκτα συνδεδεμένα.
«οι γυναίκες δε χρειάζεται να κρατάνε πάντα το στόμα τους κλειστό και τα πόδια τους ανοιχτά»
Emma Goldman, 1915
Η Έμμα Γκόλντμαν μιλάει σε εργάτες στον τομέα ένδυσης για τον έλεγχο των γεννήσεων.Union Square, Νέα Υόρκη,20 Μαΐου 1916
Ό, τι μας έχει δοθεί, μας έχει δοθεί γιατί ο φαινομενικός προοδευτισμός, που έχει επικρατήσει τα προηγούμενα χρόνια, εξυπηρετεί τη διαχείριση των από τα κάτω. Άλλωστε, μέσα στα χρόνια έχουν δοθεί πολλοί και μαχητικοί αγώνες γυναικών για την απαλλαγή από τα δεσμά τους, αγώνες που δεν θα μπορούσαν να τερματίσουν αν η κυριαρχία δεν έδινε δικαιώματα και δυνατότητες στις καταπιεσμένες σε όλα τα επίπεδα γυναίκες της κοινωνικής πλειοψηφίας. Αγώνες, που άλλαξαν τον ρου της Ιστορίας, όπως-πιθανά- ήταν προδιαγεγραμμένος για εμάς.
Μόνος δρόμος, λοιπόν, είναι η οργάνωση των γυναικών και ο μαχητικός αγώνας ενάντια σε όποιον επιχειρεί να επιβληθεί πάνω μας, να μας αφαιρέσει τα κεκτημένα που κάποιοι άλλοι πριν από εμάς κέρδισαν με το αίμα τους. Μόνος δρόμος η επιμονή να κραυγάζουμε απέναντι σε καθετί εξουσιαστικό, να οργανώνουμε τον αγώνα της εργατικής τάξης μέχρι την οριστική απαλλαγή από τα δεσμά της.
Σε έναν κόσμο που δεν μας χωράει να οργανωθούμε για να χτίσουμε συλλογικά τον κόσμο που θα χωρέσει όλους τους κόσμους…
Διαδηλώσεις στις ΗΠΑ ενάντια στην απαγόρευση των αμβλώσεων
Η μάχη ενάντια στην κατάργηση των αμβλώσεων, η μάχη ενάντια στη δυνατότητα καθορισμού της ζωής μας από το κράτος, η μάχη ενάντια στην πατριαρχία στην Αμερική δίνεται τώρα με χιλιάδες κόσμο στους δρόμους. Μένει να στηρίξουμε τον αγώνα των γυναικών που αγωνίζονται εκεί, να στείλουμε σινιάλο αλληλεγγύης για να τις ενισχύσουμε να στήσουν σημαντικά οδοφράγματα στην επέλαση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού στις ζωές και στα σώματά μας που την βιώνουμε το ίδιο σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη.
Πάτρα, πλ. Γεωργίου, πανό αλληλεγγύης σε όσες αγωνίζονται ενάντια στην απαγόρευση των αμβλώσεων στις ΗΠΑ.
Σκίτσο από την Ζακλίν Πολενάκη για την ματωμένη κρεμάστρα, το ανατριχιαστικό αντικείμενο που πολλές γυναίκες στο παρελθόν, στις ΗΠΑ και αλλού στον κόσμο, χρησιμοποιούσαν για να κάνουν μόνες τους έκτρωση, όταν οι αμβλώσεις ήταν ακόμα απαγορευμένες
Η Emma Goldman πέθανε στο Τορόντο στις 14 Μαΐου 1940, επρόκειτο να γίνει 71 ετών. Η ζωή της ήταν ένας ανεμοστρόβιλος εμπειριών και δεσμεύσεων, έζησε τη ζωή με έναν παθιασμένο, διαφορετικό και αντιφατικό τρόπο. Η ίδια είπε στην αυτοβιογραφία της ότι «ήταν φτιαγμένη από διαφορετικά νηματοδέματα, το καθένα διαφορετικό από το άλλο σε τόνο και υφή», δεν ορίστηκε μέσα από μια ενιαία ταυτότητα, αλλά ότι η ζωή της αποτελούταν από πολλές ταυτότητες που προσπάθησε να τις κάνει να ζήσουν μαζί.
Για την Emma Goldman η απόλαυση της ζωής ήταν τόσο πιεστική όσο η μάχη για τον σκοπό (με ένα μικρό γράμμα). Όταν η Emma Goldman ήταν είκοσι χρονών, ένα πολύ νεαρό αγόρι την επέπληξε για ένα ασήμαντο χορό, καθώς «δεν ήταν χαρακτηριστικό ενός επαναστάτη (…), άξιο ενός ατόμου που ήταν στο δρόμο να γίνει κάποιος σημαντικός στο αναρχικό κίνημα ». Σύμφωνα με αυτόν τον άνδρα, η ανεμελιά της “θα έβλαπτε μόνο την υπόθεση” Εκείνη, εξοργισμένη από αυτή την παρέμβαση στις υποθέσεις της, φώναξε ότι κουράστηκε να κρατιέται πάντα για την υπόθεση, αφού, επιβεβαίωσε: «Δεν πίστευα ότι μια υπόθεση που υπερασπίστηκε ένα υπέροχο ιδανικό, τον αναρχισμό, την απελευθέρωση από τις συμβάσεις και προκαταλήψεις, απαιτούσε την άρνηση της ζωής και της ευτυχίας ».
Για εκείνη, ο χορός υπερέβαινε το ίδιο το γεγονός της μετάβασης στον ρυθμό της μουσικής, ήταν μια πράξη ελευθερίας, το δικαίωμα να εκφραστεί ελεύθερα και ότι όλοι οι άνθρωποι θα μπορούσαν να έχουν πρόσβαση σε όμορφα πράγματα. Μια ενσάρκωση της ελευθερίας στο σώμα που θα μπορούσε να κινείται ελεύθερα, ένα σύμπτωμα μιας ζωής γεμάτης χαράς και ζωτικότητας ενάντια στη σοβαρή και εκφοβιστική ζωή, χωρίς χρώμα ή ζεστασιά, την καταπιεστική ζωή που επιβάλλεται από τον καπιταλισμό (και τον κομμουνισμό που έζησε μεταξύ 1920-1921).
Η Emma Goldman είχε ένα μικρό προσωπικό πρόγραμμα για το τι ήταν σημαντικό στη ζωή της: ενσυναίσθηση, χαρά, ζεστασιά, χρώμα, μέρη συνάντησης και συζήτηση (ωστε να είναι σε θέση να συνομιλήσει, να φάει με φίλους ή συναδέλφους, να χορέψει, να λάβει και να δώσει λουλούδια, να διαβάσει , να πηγαίνει στο θέατρο κ.λπ.), εν συντομία, απολαύστε τη ζωή. Ένα πρόγραμμα που υποστηρίζει αυτό το σύνθημα που της έχει αποδοθεί: “ΕΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΧΩΡΕΥΩ, Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΑΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ”
Και μετά υπήρχαν οι άλλες της «μορφές»: ο αναρχικός ακτιβισμός που την έβαλε πολλές φορές στη φυλακή, την απώλεια της αμερικανικής υπηκοότητας και όλων όσων είχε αγωνιστεί στις Ηνωμένες Πολιτείες (συμπεριλαμβανομένου του περιοδικού που ίδρυσε το 1906). Ο αντιμιλιταρισμός στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η ανιθαγενής της κατάσταση μετά την έξοδο από την επαναστατική Ρωσία επειδή δεν έκλεισε τα μάτια του στον αυταρχισμό και την καταστολή του Μπολσεβίκικου Κόμματος και τόσες πολλές άλλες εμπειρίες που αντιτίθενται στην κατεύθυνση της επιθυμίας της να απολαύσει τη ζωή.
Προσπάθησε να κάνει όλες τις «μορφές» συμβατές, στην αναζήτηση της αυτονομίας, Κοίταξε τον κόσμο γύρω της με διαφορετικό τρόπο, κάνοντας το αόρατο και ευαίσθητο το αδιάφορο, ορατό. Ρώτησε τον κόσμο γύρω της, έσπασε με τους κοινωνικούς, ηθικούς και πολιτιστικούς ντετερμινισμούς, έψαχνε εναλλακτικές λύσεις μεταξύ του πλήθους των «δυνατών» και έκανε τις επιλογές της.
Υπάρχουν ακόμα εκείνοι που θεωρούν ότι η Emma Goldman δεν αξίζει την κατηγορία του μεγάλου στοχαστή του αναρχισμού;
Emma Goldman Η Έμμα Γκόλντμαν γεννήθηκε στις 27 Ιουνίου 1869 σ’ ένα εβραϊκό γκέτο της Λιθουανίας. Τα οικονομικά προβλήματα της οικογένειάς της την ανάγκασαν να εργασθεί από μικρή ηλικία σ’ ένα εργοστάσιο. Το 1885 μετανάστευσε στην Αμερική, στο Ρότσεστερ της Νέας Υόρκης. Δεν πρόλαβαν να περάσουν δύο χρόνια και μέσω ενός Ρωσο-Εβραίου αναρχικού, του Χίλελ Σολοτάροφ, γνώρισε τον αναρχισμό και άρχισε να διαβάζει την εφημερίδα Freiheit” (“Ελευθερία”) που εξέδιδε στη Νέα Υόρκη ο Γερμανός επαναστάτης Γιόχαν Μοστ. Το 1892, σχεδίασε μαζί με τον Μπέρκμαν την εκτέλεση του μεγαλοβιομήχανου Χένρυ Κλέυ Φρικ ως υπεύθυνου για τη δολοφονία 9 εργατών, κατά τη διάρκεια μιας απεργίας στα χαλυβουργεία του Χόουμστεντ, κοντά στο Πίτσμπουργκ. Η Γκόλντμαν για να αγοράσει το όπλο προσπάθησε να κάνει πεζοδρόμιο στην 14η οδό της Νέας Υόρκης. Δεν τα κατάφερε και τελικά δανείσθηκε τα χρήματα από την αδελφή της. Ο Μπέρκμαν πυροβόλησε τον Φρικ μέσα στο γραφείο του, αλλά κατάφερε μόνο να τον πληγώσει. Καταδικάσθηκε σε φυλάκιση 22 χρόνων και βγήκε από τη φυλακή μετά από 14 ολόκληρα χρόνια. Η Γκόλντμαν, στις δημόσιες ομιλίες της, προσπαθούσε να εξηγήσει και να δικαιολογήσει την ενέργεια του Μπέρκμαν. Το 1895-1896, επισκέφθηκε την Ευρώπη για ένα γύρο διαλέξεων. Οι διαλέξεις της στην Ευρώπη επαναλήφθηκαν το 1899-1900. Το 1906, άρχισε στην Αμερική την έκδοση του μηνιαίου περιοδικού “Mother Earth” (” Μητέρα Γη”), που συνέχισε να εκδίδεται μέχρι τον Αύγουστο του 1917. Στις γραμμές αυτού του περιοδικού, εκτός από την παρουσίαση των αναρχικών ιδεών, αναπτύσσονταν ο ιδέες του Ίψεν, του Στρίνμπεργκ, του Όσκαρ Ουάιλντ και άλλων. Το 1907, συμμετείχε ως μια από τους Αμερικάνους αντιπροσώπους στο Διεθνές Αναρχικό Συνέδριο του Άμστερνταμ (24-31 Αυγούστου του 1907). Το 1910, εκδόθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες (και το 1911 στη Μεγάλη Βρετανία) το θεωρητικό της έργο «Anarchism and other Essays» («Αναρχισμός και άλλα Δοκίμια»). Το 1914, εκδόθηκε το έργο της «The Social Significance of the Modern Drama» («Η Κοινωνική Σημασία του Σύγχρονου Δράματος»), όπου τονίζει και την αισθητική διάσταση του αγώνα για την ελευθερία. Το 1919, μαζί με τον Μπέρκμαν και άλλους 247 Αμερικάνους ριζοσπάστες που κατάγονταν από τη Ρωσία, απελάθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες και έφυγε για τη Ρωσία με το στρατιωτικό σκάφος Μπάφορντ. Εκεί, συναντήθηκε με σημαντικές προσωπικότητες της εποχής, όπως τον Μαξίμ Γκόρκυ, την Αλεξάνδρα Κολλοντάι, τον Ανατόλι Λουνατσάρσκυ, την Αγγέλικα Μπαλαμπάνοφ και τον Λένιν. Εξαιτίας της συνεχώς αυξημένης επίθεσης του λενινιστικού ολοκληρωτισμού κατά των επαναστατικών κατακτήσεων (σοβιέτ, εργατικά συμβούλια) και κατά των αναρχικών και ιδιαίτερα εξαιτίας της κτηνώδους καταστολής της εξέγερσης της Κροστάνδης από τον Τρότσκυ και τον Κόκκινο Στρατό, η Γκόλντμαν και ο Μπέρκμαν δεν ήταν δυνατό να μείνουν άλλο και εγκατέλειψαν τη Ρωσία στα τέλη του 1921. Το 1923, κυκλοφόρησε στη Νέα Υόρκη το βιβλίο της “My disillusionment in Russia” (“Η διάλυση των αυταπατών μου στη Ρωσία”), που εκδόθηκαν στη Μεγάλη Βρετανία σ’ ένα τόμο, το 1925. Από το 1927, σε ηλικία πια 58 χρονών, άρχισε να γράφει τις αναμνήσεις της, που εκδόθηκαν τον Οκτώβριο του 1931 στις Ηνωμένες Πολιτείες (το 1932 εκδόθηκαν στη Μεγάλη Βρετανία) με τον τίτλο “Living My Life” (“Ζώντας τη ζωή μου”). Το 1936, αυτοκτόνησε ο Μπέρκμαν με μια σφαίρα στο στομάχι. Ο χαμός του Μπέρκμαν και η ολοκληρωτική κατάληξη της Ρωσικής επανάστασης ήταν γεγονότα οδυνηρά για την Έμμα Γκόλντμαν και ευτυχώς που ξέσπασε η Ισπανική επανάσταση για να αναπτερωθούν οι ελπίδες της για το μετασχηματισμό της κοινωνίας. Με την έναρξη της Ισπανικής επανάστασης, πέρα από τη δραστηριότητά της για τη διάδοση των ιδεών της CNT-FAI στο Λονδίνο, ταξίδεψε τρεις φορές στην Ισπανία για να βοηθήσει την επανάσταση και για να τη γνωρίσει από κοντά. Η πρώτη της επίσκεψη έγινε από τον Αύγουστο μέχρι το Δεκέμβριο του 1936, η δεύτερη από το Σεπτέμβριο μέχρι το Νοέμβριο του 1937 και η τρίτη από το Σεπτέμβριο μέχρι το Νοέμβριο του 1938. Καρπός αυτών των επισκέψεων υπήρξε η αλληλογραφία της με γνωστούς, με συντρόφους και με άλλες σημαντικές προσωπικότητες της εποχής, μέσα από την οποία αναπτύσσονται και διασαφηνίζονται οι θέσεις της για τα όσα συνέβησαν στην Ισπανική επανάσταση. Το Δεκέμβριο του 1938, μετά και την τελευταία επίσκεψή της στην Ισπανία, πήγε στο Άμστερνταμ, όπου παρέδωσε το δικό της αρχείο και αυτό του Μπέρκμαν στο Διεθνές Ινστιτούτο Κοινωνικής Ιστορίας. Το 1940, πέθανε από εγκεφαλικό στο Τορόντο, σε ηλικία 71 χρόνων, και τάφηκε στο Σικάγο, κοντά στους μάρτυρες της εργατικής τάξης, που η θυσία τους το 1887 στάθηκε ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες που την παρακίνησαν να αφοσιωθεί στον επαναστατικό αγώνα.
Απόσπασμα από το εισαγωγικό σημείωμα του Γιάννη Καρύτσα «Έμμα Γκόλντμαν: Η πιο επικίνδυνη γυναίκα της εποχής της», στο βιβλίο: «Η Έμμα Γκόλντμαν για την Ισπανική Επανάσταση, Οράματα στη Φωτιά, Α. Το Ισπανικό Αναρχικό Κίνημα», εκδόσεις Άρδην, που συμπεριλαμβάνεται και στην έκδοση “3 κείμενα για τον έρωτα, το γάμο και το παιδί” από τις εκδόσεις “Δυσήνιος Τύπος”.
Συγκέντρωση – μικροφωνική ενάντια στο αυξημένο κόστος ζωής,
Δευτέρα 27/6 στις 09:00, στη ΔΕΗ, Ακτή Δυμαίων 15
Η ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΒΙΑ ΤΑΞΙΚΗ ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΜΑΣ
Τους τελευταίους μήνες βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια συνολική αύξηση του κόστους ζωής η οποία σηματοδοτεί μια έμμεση μείωση στους μισθούς και τις συντάξεις και δημιουργεί πραγματικό ζήτημα επιβίωσης για τους ανθρώπους των κατώτερων τάξεων. Νέες ανατιμήσεις σε μια σειρά βασικών ειδών, όπως τα τρόφιμα· τεράστιες αυξήσεις στους λογαριασμούς του ρεύματος και στα καύσιμα· ιδιωτικοποίηση κάθε αγαθού και υπηρεσίας, μεταξύ των οποίων της υγείας και της παιδείας· αύξηση της ανεργίας και θεσμοθέτηση του εργασιακού μεσαίωνα· πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας· παράδοση του φυσικού κόσμου στα χέρια των επιχειρηματικών ομίλων. Αυτές είναι μόνο μερικές από τις πτυχές που συνθέτουν την σημερινή πραγματικότητα και σηματοδοτούν την επίθεση του κράτους και του κεφαλαίου σε βάρος μας.
Δυσήνιος Ίππος 