“η ειρήνη τους κι ο πόλεμος τους /μοιάζουν όπως ο άνεμος κι η θύελλα/ Ο πόλεμος γεννιέται απ’ την ειρήνη τους /καθώς ο γιος από τη μάνα /Έχει τα δικά της απαίσια χαρακτηριστικά./Ο πόλεμος τους σκοτώνει /ό,τι άφησε όρθιο η ειρήνη τους”
Μπ. Μπρεχτ
Το κρατικό/καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη έδειξε για ακόμια μια φορά με τον πιο εμφατικό τρόπο πως για το κεφάλαιο και το κράτος δεν είμαστε τίποτα άλλα παρά αναλώσιμες και κατά παραχώρηση υπάρξεις. Ο θάνατος 57 ανθρώπων δεν ήταν ένα απλό “δυστύχημα”, αλλά προμελετημένη δολοφονία. Στα Τέμπη συμπυκνώθηκαν όλα τα αποτελέσματα των πολιτικών ταξικής υποτίμησης, ακραίας φτωχοποίησης των από τα κάτω και γενικευμένης κοινωνικής ερημοποίησης. Ήταν εν τέλει το αποτέλεσμα της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης που εκφράστηκε στην Ελλάδα μέσω των μνημονίων, μετά την κορύφωση της δομικής κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος το ’08. Κι αν ο πόλεμος που έχει κηρυχθεί μονομερώς στο εσωτερικό της χώρας είναι το μισό της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, η συμμετοχή του ελληνικού κράτους στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο είναι το άλλο μισό. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε πως η “ειρήνη” τους είναι απλά μια ανάπαυλα του πολέμου τους, είναι “ειρήνη” με το πιστόλι στον κρόταφο.
Από τις 24 Απρίλη μέχρι τις 4 Μάη πραγματοποιείται η κοινή στρατιωτική Άσκηση Ηνίοχος στην αεροπορική βάση Ανδραβίδας στην Ηλεία, με τη συμμετοχή ενόπλων δυνάμεων 9 κρατών-μελών του ΝΑΤΟ, οι ΗΠΑ, η Ιταλία, η Σαουδική Αραβία, η Γαλλία, η Ισπανία, η Ιορδανία, η Κύπρος, η Σλοβενία και η Ελλάδα. Η παρουσία των πιο δολοφονικών στρατιωτικών μηχανών του κόσμου μόνο τυχαία δεν είναι. Αντίθετα, συνιστά πρόβα πολεμικής σύρραξης και είναι ενταγμένη στο ευρύτερο σχέδιο αναβάθμισης της παρουσίας του βορειοατλαντικού άξονα στην περιοχή και ειδικά στο ελληνικό κράτος, το οποίο αποτελεί πλέον μια απέραντη στρατιωτική βάση και πολεμικό ορμητήριο για το σφαγιασμό των λαών της ευρύτερης Ανατολικής Ευρώπης και της Μεσογείου. Είναι παράλληλα άσκηση προσομοίωση πραγματικής πολεμικής σύγκρουσης για τη δοκιμή σχεδίων στα πεδία όπου ήδη διεξάγονται πολεμικές επιχειρήσεις στο πλαίσιο της αντιπαράθεσης ΝΑΤΟ/ΕΕ με το ρωσοκινέζικο μπλοκ.
Όσο γιγαντώνεται η καπιταλιστική κρίση, οι παγκόσμιοι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί οξύνονται ακόμα περισσότερο. Συμπληρώθηκε ήδη ένας χρόνος ανοιχτού πολέμου στο μέτωπο της Ουκρανίας μεταξύ των ουκρανοναζί του Κιέβου και των αμερικανονατοϊκών συμμάχων τους από τη μια και του ρώσικου ιμπεριαλισμού από την άλλη, στο πλαίσιο του οποίου η ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου, των Βαλκανίων και της Ανατολικής Ευρώπης αποτελεί ήδη πεδίο συγκέντρωσης τεράστιων πολεμικών δυνάμεων από την πλευρά των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ ώστε να δημιουργηθεί ένα μέτωπο ανάσχεσης και στρατηγικής περικύκλωσης των ρώσικων και κινέζικων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Νατοϊκές αρμάδες σαρώνουν το Ιόνιο πέλαγος, το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης αξιοποιείται συνεχώς για τη μεταφορά στρατευμάτων και πολεμικού υλικού προς τα ρωσικά σύνορα, ενώ η σταθερή ύπαρξη και η αναβάθμιση του ρόλου της βάσης της Σούδας, ο Άραξος, το Άκτιο, η Ανδραβίδα, η Λάρισα, το Στεφανιβίκειο κ.α. αναδεικνύουν το ελληνικό κράτος σε γεωστρατηγικό σύμμαχο υψίστης σημασίας. Ειδικά για τις βάσεις της Ανδραβίδας και του Αράξου είναι σταθερή η αξιοποίηση τους για στρατιωτικές ασκήσεις, ενώ η εγκατάσταση νέων ηλεκτρονικών σταθμών επικοινωνίας και οι πρόσφατα συντηρημένοι 6 «θόλοι» στον Άραξο διατηρούν διαρκώς ανοιχτό το ενδεχόμενο τοποθέτησης πυρηνικών όπλων.
Για το ελληνικό κράτος συγκεκριμένα, αυτή η περίοδος γεωπολιτικής ρευστότητας, εκλαμβάνεται ως ευκαιρία για να δηλωθεί ξανά πως είναι σταθερά προσανατολισμένο στις επιδιώξεις της κυρίαρχης πολιτικο-οικονομικής ελίτ, του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επιδιώκοντας να προσδεθεί με ακόμη πιο άμεσους και αδιαπραγμάτευτους όρους στο άρμα του δυτικού ιμπεριαλιστικού μπλοκ παίζοντας το ρόλο του χωροφύλακα και του τοποτηρητή στην περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου και των Βαλκανίων.
Η όλο και μεγαλύτερη εμπλοκή του ελληνικού κράτους στους πολεμικούς σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και των συμμάχων του, η αποστολή όπλων και πολεμικού υλικού (δρομολογείται ήδη η αποστολή και 100 αρμάτων μάχης Leopard) στον πόλεμο στην Ουκρανία και η διάθεση όλης της επικράτειας για την εξυπηρέτηση των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών ΝΑΤΟ-ΗΠΑ-ΕΕ τονίζουν την επιτακτική ανάγκη συσπείρωσης ενός μαζικού και μαχητικού αντιπολεμικού κινήματος που θα απαιτεί το κλείσιμο των στρατιωτικών βάσεων και την αποχώρηση της χώρας από το ΝΑΤΟ και τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς και θα βάζει στο στόχαστρο –σε τακτική και όχι ευκαιριακή και εθιμοτυπική βάση- τους πραγματικούς υπεύθυνους, δηλαδή τα κράτη, τον ιμπεριαλισμό, τον φασισμό, το μιλιταρισμό, την ταξική εκμετάλλευση, θέτοντας τη διεθνιστική αλληλεγγύη μεταξύ των λαών ως τη μοναδική επιλογή μπροστά στην προοπτική ενός γενικευμένου πολέμου.
Ο Αντόνιο Τσέρι (AntonioCieri) υπήρξε μια σημαντική προσωπικότητα του ιταλικού αναρχικού κινήματος. Γεννήθηκε στο Βάστο της Ιταλίας (11 Νοεμβρίου 1898) και πέθανε στη Χουέσκα της Ισπανίας (7 Απριλίου 1937). Ήταν μέλος των αντιφασιστών ArditidelPopolo[1] κι έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην αντιφασιστική εξέγερση της Πάρμας τον Αύγουστο του 1922. Το 1936 έλαβε μέρος στην ισπανική επανάσταση και ήταν ένας από τους ιδρυτές της Ιταλικής Φάλαγγας η οποία συνδέθηκε με την περίφημη Φάλαγγα Ασκάζο. Στις 22 Οκτωβρίου 2006 μια αναθηματική πλάκα στήθηκε στη συνοικία Ναβίλιο (borgodelNaviglio) της Πάρμας όπου ο Τσέρι ως διοικητής των ArditidelPopolo έδωσε τις μνημειώδεις μάχες εναντίον των μελανοχιτώνων του Μουσολίνι. Δημοσιεύουμε το κείμενο της ομιλίας που εκφώνησε εκείνη τη μέρα ο αναρχικός Μάσιμο Ορτάλι (MassimoOrtalli) μέλος του Ιστορικού Αρχείου της Ιταλικής Αναρχικής Ομοσπονδίας (FAI).
ΑΝΤΟΝΙΟ ΤΣΕΡΙ (1898-1937)
Από το Ολτρετορέντε στη Χουέσκα
του Μάσιμο Ορτάλι
Οι γονείς, οι παππούδες και οι προπαππούδες μου έζησαν στην Πάρμα και κατά συνέπεια η ιστορία της Πάρμας μού ανήκει σα να ζούσα πάντα εκεί. Από την παιδική μου ηλικία θυμάμαι ότι κάθε φορά που τύχαινε να γίνει αναφορά στο χαρακτήρα της πόλης μας, μια από τις επαναλαμβανόμενες φράσεις στο οικογενειακό λεξικό της γιαγιάς μου -γενιάς του 1880- ήταν: “Την Κόκκινη Πάρμα κανείς δεν την αγγίζει”, κι αν η φράση όταν ήμουν παιδάκι μού φαινόταν μάλλον αινιγματική, παρόλα αυτά καταλάβαινα ότι έπρεπε να υπάρχει κάτι μεγαλειώδες πίσω από αυτές τις λέξεις. Στην πραγματικότητα υπήρχε κάτι μεγαλειώδες, υπήρχε η ιστορία με τον Μπάλμπο[2] και τις κτηνώδεις του πολιτοφυλακές που αναγκάστηκαν να επιστρέψουν ηττημένες στην πολύ πιο φιλόξενη Φεράρα και υπήρχε το γεγονός ότι ένας ολόκληρος λαός, όχι μόνο εκείνος του Ολτρετορέντε[3] αλλά όλης της πόλης, γιόρταζε μια νίκη ενάντια στις φασιστικές ομάδες κρούσης, την οποία κανείς δε μπορούσε να φανταστεί ότι θα ήταν εφικτή σε μια Ιταλία την οποία διέσχιζαν οι συμμορίες του Μουσολίνι.
Εκείνη ήταν μια συλλογική νίκη, όπως είναι οι πιο όμορφες ιστορίες της ελευθερίας, η περίπτωση μιας ολόκληρης πόλης που αισθάνεται ότι οφείλει να υπερασπιστεί όχι μόνο την ελευθερία της, αλλά και τον πιο βαθύ και ανένδοτο χαρακτήρα της, εκείνο το επαναστατικό πνεύμα, καυστικό και τόσο ξένο σε κάθε κομφορμισμό, που ήταν ένα πολύ πραγματικό αντίδοτο σε κάθε μορφή υποταγής.
Την Τετάρτη 23 Σεπτέμβρη 2020, έπειτα από επιχείρηση της «αντι»-τρομοκρατικής υπηρεσίας, συλλαμβάνονται οι σύντροφοι Π. Γεωργιάδης και Μιχάλης Τ. Τα ξημερώματα της επόμενης μέρας άντρες της «αντι»τρομοκρατικής εισβάλλουν στο σπίτι του Μιχάλη Τ. στα Πετράλωνα όπου και συλλαμβάνουν την συντρόφισσα και συγκάτοικό του Ευτυχία Μ. Σύμφωνα με την «αντι»τρομοκρατική οι πληροφορίες για τη σύλληψη των δυο πρώτων συντρόφων προήλθαν από «ανώνυμα τηλεφωνήματα», μια πάγια πλέον τακτική της συγκεκριμένης υπηρεσίας για την ενοχοποίηση αγωνιστών.
Από την πρώτη στιγμή σύσσωμα τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ παρουσιάζουν τις συλλήψεις ως εξάρθρωση της επαναστατικής οργάνωσης Ο.Λ.Α. δίνοντας τα εύσημα στο Υπουργείο Προ. Πο. και πανηγυρίζοντας για «το πετυχημένο χτύπημα κατά της τρομοκρατίας». Τα ΜΜΕ, μέσα στο ευρύτερο κλίμα τρομολαγνείας, συνεχίζουν να διαρρέουν ψευδείς και ανυπόστατες πληροφορίες, στοχοποιώντας ακόμα περισσότερο τους συντρόφους και διογκώνοντας διαρκώς την υπόθεση με στόχο τη δημιουργία κλίματος για την προφυλάκιση τους.
Η «αντι»τρομοκρατική προσπαθεί να συνδέσει –χωρίς καμία επιτυχία- τα ευρήματα της αποθήκης που νοίκιαζε ο σύντροφος Π.Γ. καθώς και τα όπλα που βρέθηκαν στα σπίτια των άλλων 2 συλληφθέντων με την δράση της Ο.Λ.Α. Παράλληλα, τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια, αναπαράγοντας τα τρομοσενάρια της ΓΑΔΑ και πιστά στο ρόλο τους, συνεχίζουν να στοχοποιούν τους συντρόφους δημοσιεύοντας φωτογραφίες με τα πρόσωπά τους συνοδευόμενα από βαρύγδουπους τίτλους και συνεχίζουν να διαρρέουν άσχετες πληροφορίες, συνδέοντας τις συλλήψεις των τριών συντρόφων με άλλες υποθέσεις ενώ φτάνουν στο σημείο να κατασκευάσουν και δικά τους ευρήματα, μιλώντας για ύπαρξη έτοιμης βόμβας στην αποθήκη στο Κουκάκι. Τα παραπάνω κάνουν σαφές πως σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται για αντανακλαστικές συλλήψεις που προέρχονται από «αξιοποίηση πληροφοριών», αλλά αντίθετα εντάσσονται σε ένα οργανωμένο σχέδιο της αντιτρομοκρατικής για στοχοποίση των συγκεκριμένων συντρόφων και εκ των προτέρων σύνδεσή τους με τη συγκεκριμένη οργάνωση. Ο σύντροφος Π.Γ. προφυλακίστηκε στις φυλακές Λάρισας, ενώ χαρακτηριστικό είναι πως οι Μ.Τ και Ε.Μ μερικές μέρες μετά αφέθηκαν ελεύθεροι με πλημμεληματικού χαρακτήρα δίωξη.
Στο πρωτόδικο δικαστήριο που ξεκίνησε στις 14/2 και ολοκληρώθηκε στις 2/3 2022, ο σύντροφος αφέθηκε ελεύθερος με αναστολή μέχρι το εφετείο, καθώς αποδείχτηκε και εντός της δικαστικής αίθουσας το επικοινωνιακό φιάσκο της «αντι»τρομοκρατικής. Διακύβευμα της δίκης σε δεύτερο βαθμό που θα ξεκινήσει στο εφετείο Αθηνών στις 7/4 είναι να καταρρεύσει πλήρως η σκευωρία των διωκτικών αρχών σε βάρος του και να μετατραπεί η κατηγορία της κατοχής μικρής ποσότητας εκρηκτικών από κακούργημα σε πλημμέλημα, μπαίνοντας έτσι στην πραγματική της διάσταση, μακριά από τα «μαγειρεία» των κατασταλτικών επιτελείων.
Ο σύντροφος Π. Γεωργιάδης βρίσκεται για ακόμα μια φορά στο στόχαστρο των διωκτικών αρχών. Πληρώνει για ακόμα μια φορά το τίμημα της αφοσίωσης του στην επαναστατική υπόθεση και της δράσης του απέναντι στους λακέδες της εξουσίας. Συνεχίζει να λοιδορείται και να στοχοποιείται από την αστυνομία και τα ΜΜΕ.
Από την πλευρά μας δεν έχουμε παρά να σταθούμε ολόψυχα στο πλευρό του συντρόφου. Να του σταθούμε αλληλέγγυοι με κάθε μέσο και τρόπο. Να συνεχίσουμε τους αγώνες που δίνουμε μαζί σε μια σειρά από μέτωπα με ακόμα περισσότερο πείσμα, οργή, θέληση.
Να μην αφήσουμε κανέναν μόνο απέναντι στην καταστολή. Να βγούμε μαζικά και μαχητικά στους δρόμους. Να συγκρουστούμε. Να οξύνουμε τον κοινωνικό και ταξικό πόλεμο. Να δράσουμε και να κινηθούμε. Να μην φοβηθούμε, να οργανωθούμε. Να δοθούμε ολόψυχα στον αγώνα. Να μην φοβηθούμε τις συλλήψεις, τις διώξεις, τις φυλακίσεις. Να οπλιστούμε με ταξικό μίσος και οργή. Να συμβάλλουμε στην ανάπτυξη εστιών αντίστασης και αγώνα.
Δεν υπάρχει άλλη επιλογή πέρα από αυτή του αδιάλλακτου αγώνα. Με πίστη στις δυνάμεις μας και απεριόριστη θέληση να παλέψουμε για την ανατροπή του σάπιου κόσμου του κράτους και των αφεντικών. Για την κοινωνική επανάσταση, για την αναρχία και τον ελευθεριακό κομμουνισμό.
ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ – ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ
ΜΗΝ ΚΑΡΤΕΡΑΤΕ ΝΑ ΛΥΓΙΣΟΥΜΕ ΜΗΤΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ
ΠΙΣΩ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ – ΕΜΠΡΟΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ!
ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΝΑ ΑΝΤΙΤΑΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΙΣΜΑ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΜΑΣ. ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΘΑ ΚΡΙΘΕΙ ΤΟ ΔΙΚΙΟ!
Σύντομα στους δρόμους της Αλεξανδρούπολης, της Ξάνθης, της Πάτρας και της Αθήνας
Και στον πόλεμο όλα για όλα κουβαλούσα πολυβόλα
να σκοτώνονται οι λαοί για τ’ αφέντη το φαί
Κώστας Βάρναλης
Πόλεμος για τους φτωχούς σημαίνει αίμα, θάνατος, ξεριζωμός, προσφυγιά, ερείπια. Πόλεμος για τους πλούσιους σημαίνει επενδύσεις, νέα πεδία κερδοφορίας, καινούριες ευκαιρίες για να φουσκώσουν κι άλλο τα πορτοφόλια τους. Κάτω από τα ιδεολογικά πέπλα περί πολέμου “ελεύθερου κόσμου/αυταρχισμού” που πουλάει η Δύση ή “φασισμού/αντιφασισμού” που πουλάει η Ρωσία, κρύβεται ο αδυσώπητος ανταγωνισμός για το μοίρασμα του κόσμου, των αγορών, των σφαιρών επιροής, τον έλεγχο των εμπορικών και ενεργειακών πηγών και οδών.
Σ΄αυτό το κουβάρι ανταγωνισμών και συμμαχιών το ελληνικό κράτος έχει πάρει θέση μάχης, αφού η άμεση εμπλοκή στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο είναι όρος ύπαρξής για το ελληνικό κεφάλαιο. Η ελληνική επικράτεια από τη μία άκρη στην άλλη έχει μετατραπεί σε προκεχωρημένο φυλάκιο και πολεμικό ορμητήριο του ΝΑΤΟ. Για τους λαούς όμως “Η φωνή που διαταγές τους δίνει /είναι του εχθρού τους η φωνή. Κι εκείνος που για τον εχθρό μιλάει /είναι ο ίδιος τους ο εχθρός”. Γιατί, δικοί τους είναι οι πόλεμοι, δικοί μας είναι οι νεκροί. Γιατί, μέσα στην ίδια μας τη χώρα είναι ο εχθρός, μέσα στην Ελλάδα, μέσα στην ΕΕ, μέσα στο ΝΑΤΟ.
ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ
ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΟΛΕΣ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΝΑΤΟ
ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΟΛΑ ΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ
Αλληλεγγύη στους 9 συλληφθέντες της κατάληψης των γραφείων της ΝΔ Αχαΐας σε ένδειξη αλληλεγγύης στον αγωνιστή απεργό πείνας Δ. Κουφοντίνα
Κράτος και κεφάλαιο οι μόνοι τρομοκράτες
Το Γενάρη του 2021, ο αγωνιστής πολιτικός κρατούμενος Δημήτρης Κουφοντίνας ξεκίνησε απεργία πείνας με αίτημα τη μεταγωγή του στα υπόγεια των φυλακών Κορυδαλλού, εκεί όπου είχε εκτίσει περισσότερα από 16 χρόνια της ποινής του. Είχε προηγηθεί η αιφνιδιαστική απαγωγή του από τις φυλακές Κασσαβέτειας και η μεταφορά του στις φυλακές Δομοκού ως μια ξεκάθαρα ρεβανσιστική κίνηση από την πλευρά της τότε ΓΓ «αντι»-εγκληματικής πολιτικής, γνωστής και μη εξαιρετέας για τα οικονομικά σκάνδαλα των απευθείας αναθέσεων, Σοφίας Νικολάου. Μια εκδικητικότητα που φωτογραφικά στόχευε τον Κουφοντίνα, έναν αγωνιστή του οποίου η δράση είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη μεταπολιτευτική ιστορία του επαναστατικού κινήματος στην Ελλάδα, και που ως τέτοιος, έμεινε περήφανα αμετανόητος, συνεχίζοντας να αγωνίζεται και μέσα από τα κελιά της δημοκρατίας επιδεικνύοντας αστείρευτη αγωνιστικότητα, ήθος και αξιοπρέπεια, σεβόμενος την πολιτική παρακαταθήκη μισού αιώνα αγώνων.
Το τριήμερο 31/3-1/4-2/4 πραγματοποιήθηκαν παρουσιάσεις του βιβλίου «Πανδαιμόνιο και άλλες ιστορίες από κάτω» (εκδόσεις Δυσήνιος Τύπος) σε Θεσσαλονίκη, Ξάνθη και Αλεξανδρούπολη.
Στις 31/3 βρεθήκαμε στον πολιτικό χώρο του Διαρκή Αγώνα για την ταξική απελευθέρωση στη Θεσσαλονίκη, στη 1/4 στο Xanadu στην Ξάνθη και στις 2/4 στο Αναγνωστήριο στην Αλεξανδρούπολη.
Και στις τρεις εκδηλώσεις βρεθήκαμε με συντρόφους και συντρόφισσες, μιλήσαμε για την λογοτεχνία, για την φαντασία στη λογοτεχνία, την πολιτική και στρατευμένη τέχνη στο δρόμο για την κοινωνική επανάσταση.
Ευχαριστούμε τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που μας φιλοξένησαν στους χώρους τους και όσους πλαισίωσαν και συνεισέφεραν στις συζητήσεις.
Δυσήνιος Ίππος 