Tο 3ο Συνέδριο της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης (ΑΠΟ) | Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων θα γίνει το διήμερο 1-2 Δεκεμβρίου 2018 στη Θεσσαλονίκη.
Κατά την πρώτη μέρα του Συνεδρίου και για συγκεκριμένες διαδικασίες προβλέπεται η παρουσία παρατηρητριών ομάδων.
Για την εκδήλωση ενδιαφέροντος και επικοινωνία μπορείτε να απευθύνεστε στο mail: anpolorg@gmail.com
Αναρχική Πολιτική Οργάνωση – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων
Κυκλοφόρησε το 12ο τεύχος του εντύπου της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης “Γη και Ελευθερία”. Θα το βρείτε σε αυτοδιαχειριζόμενους χώρους, στέκια και καταλήψεις, καθώς και στους δρόμους του αγώνα. Κατεβάστε το από εδώ σε μορφή pdf .
φωτογραφίες από παρέμβαση που πραγματοποιήθηκε στο κέντρο της Πάτρας
ΗΜΕΡΑ ΕΞΑΛΕΙΨΗΣ ΤΗΣ ΒΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ
ΗΜΕΡΑ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΑΛΕΙΨΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ
«Ήμασταν δύο κοπέλες. Είχαν εστιάσει το μένος τους σε εμάς, δηλαδή για αρκετές ώρες ασχολούνταν μόνο με εμάς, βρίζοντας και απειλώντας μας. Μετά αναφέρονταν σε νεκρούς αγωνιστές, στον Λάμπρο Φούντα, στον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, στον Χριστόφορο Μαρίνο, λέγοντας ότι τώρα θα πάμε να τους βρούμε και οι υπόλοιποι. Μέσα σε όλα αυτά, ήταν ένας της Δέλτα, ψηλός, ο οποίος είχε δεμένο το αριστερό του χέρι. Από τη στολή ξεχωρίζανε ποιοι είναι της Δέλτα. Αυτός ερχόταν ανάμεσά μας, μας πατούσε τα πόδια με τις αρβύλες του, κάπνιζε και πέταγε τις στάχτες του πάνω μας. Μετά, βγάζει το κινητό του και αρχίζει και περνάει από πάνω μας. Τράβαγε φωτογραφίες και έλεγε «έχουμε τις διευθύνσεις σας, έχουμε τα ονόματά σας, τώρα έχουμε και τις φάτσες σας και τώρα θα τα έχει όλα και η Χρυσή Αυγή». Όταν κάποιος από εμάς προσπαθούσε να αντισταθεί, και εννοώ φραστικά, να διαμαρτυρηθεί, τον χτυπούσε με μπουνιές και κλωτσιές.»
(απόσπασμα απομαγνητοφωνημένης συζήτησης με μία από τις συλληφθείσες αντιφασιστικής μοτοπορείας που χτυπήθηκε το 2012 στην Αθήνα)
Η 25η Νοέμβρη έχει οριστεί από τον ΟΗΕ ως ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών. Καθιερώθηκε το 1991, ύστερα από αιτήματα γυναικείων οργανώσεων, σχεδόν 30 χρόνια αργότερα από όταν οι τρεις αγωνίστριες αδερφές Μιραμπάλ βασανίστηκαν, ξυλοκοπήθηκαν και στραγγαλίστηκαν μέχρι θανάτου, κατ’ εντολή του δικτάτορα Τρουχίγιο στη Δομινικανή Δημοκρατία.
Η καθεστωτική καθιέρωση τέτοιων ημερών δεν μπορεί να κρύψει τα αναρίθμητα παραδείγματα καθημερινής, ωμής, θεσμικής ή μη βίας εις βάρος των γυναικών, αλλά και όλων όσων ανήκουν στον πάτο της κοινωνικής και ταξικής ιεραρχίας. Δεν είναι μακρινά άλλωστε τα παραδείγματα της διαπόμπευσης και του εγκλεισμού των οροθετικών γυναικών το 2012, σε μια περίοδο μηδενικής ανοχής για το κράτος, της καταδίκης της 22χρονης γυναίκας στη διπλανή Κόρινθο, που υπερασπίστηκε τον εαυτό της απέναντι στο βιαστή της, της αθώωσης των βιαστών της φοιτήτριας στην Ξάνθη το 2016, του εγκλεισμού σε στρατόπεδα συγκέντρωσης χιλιάδων στοιβαγμένων μεταναστριών και μεταναστών, των 3 μεταναστριών που βρέθηκαν νεκρές στην περιοχή του Έβρου και πιθανότατα δολοφονήθηκαν από διακινητές ή της άγριας δολοφονίας του Ζακ Κωστόπουλου, ακτιβιστή της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας και οροθετικό, μέρα μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας, στο πρόσωπο του οποίου εξαπολύθηκαν μανιωδώς όλα εκείνα τα αντικοινωνικά, κανιβαλικά αντανακλαστικά που είναι αναγκαία για τους ισχυρούς, γι’αυτό και τα διαχέουν στους από τα κάτω της κοινωνικής πυραμίδας. Έτσι, επιβάλουν και διατηρούν την περίοπτη θέση τους στον κόσμο του κράτους, της εξουσίας και της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.
Μπροστά στις κατασταλτικές επιχειρήσεις της αστυνομίας εναντίον ελευθεριακών χώρων, καταγγέλλουμε την προσπάθεια κοινωνικού και μιντιακού στιγματισμού του αναρχισμού ως του νέου δημόσιου εχθρού. Καταδικάζουμε το κυνήγι μαγισσών, τις κατασταλτικές επιθέσεις και τις πολιτικές διώξεις για να ποινικοποιηθεί το δικαίωμα της κοινωνικής διαμαρτυρίας και να αποσπαστεί η προσοχή από την λεηλασία εξελίσσεται.
Τα τελευταία γεγονότα σηματοδοτούν την συνέχεια των κρατικών πολιτικών όσον αφορά την αύξηση του μιλιταρισμού τη θεμελίωση του φόβου και τη φυλάκιση των κοινωνικών αγωνιστών. Σε αυτή την συγκυρία συμπίπτουν με τις προετοιμασίες της οχύρωσης και “ασφαλούς διεξαγωγής” της επόμενης συνόδου των G20 στο Μπουένος Άιρες, μια στιγμή που η κυβέρνηση θέλει να δείξει στους εγκληματίες του παγκόσμιου κεφαλαίου την ικανότητα της να ελέγχει ένα λαό που οι πολιτικές της καταδικάζουν στη φτώχεια και την καταπίεση.
Στον χαρακτηρισμό “τρομοκράτες ή εισβολείς” που ήδη επιβάλλεται στους πρόσφυγες και στους μουσουλμάνους, τώρα προστίθενται και οι αναρχικοί. Δεν μπορούν να εξουδετερώσουν τον τρόπο ζωής και οργάνωσης όποιου αγωνίζεται ενάντια στην εκμετάλλευση ,την ατομική ιδιοκτησία και τους ιεραρχικούς θεσμούς, επιδιώκοντας ταυτόχρονα μεγαλύτερη ελευθερία μέσα από την εξάπλωση της ελεύθερης σκέψης, την αλληλοβοήθεια,την οριζοντιότητα και την αυτοδιαχείριση. Αξίες για τις οποίες δίνουμε μάχες στους χώρους που δημιουργούμε συλλογικά.
Η ιστορία έχει δείξει ότι η ελευθεριακή δυναμική αντέχει.
Ελευθεριακή Ομοσπονδία Αργεντινής (Federación Libertaria Argentina – IFA)
[Μετάφραση: Ερ.]
Εισαγωγικά
Η Διεθνής των Αναρχικών Ομοσπονδιών (IAF ή IFA) είναι μια διεθνής οργάνωση των αναρχικών ομοσπονδιών που εμπνέεται από τις αρχές της Πρώτης Διεθνούς των Αναρχικών, η οποία συγκροτήθηκε στο Saint-Imier το 1872 (1).
Η IFA αγωνίζεται για την κατάργηση οποιασδήποτε μορφής εξουσίας, είτε είναι οικονομική, πολιτική, κοινωνική, θρησκευτική, πολιτιστική ή έμφυλη. Για την οικοδόμηση μιας ελεύθερης κοινωνίας, χωρίς τάξεις, κράτη ή σύνορα, με βάση τον ελευθεριακό φεντεραλισμό και την αλληλοβοήθεια. Η δράση της IFA βασίζεται πάντοτε, σε πρακτικό και θεωρητικό επίπεδο, στην άμεση δράση κατά του κοινοβουλευτισμού και του ρεφορμισμού.
Η IFA ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια ενός διεθνούς αναρχικού συνεδρίου το 1968, από τις τρεις υπάρχουσες ευρωπαϊκές ομοσπονδίες: της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Ισπανίας, καθώς και από τη βουλγαρική ομοσπονδία που βρισκόταν στη γαλλική εξορία.
Για να αντιμετωπιστεί η διεθνοποίηση των κρατικών και καπιταλιστικών δυνάμεων που αναπτύσσουν την επιρροή τους σε παγκόσμια κλίμακα, η IFA επεδίωξε από τότε να οικοδομήσει και να βελτιώσει τις διεθνείς αναρχικές δομές. Οι ομοσπονδίες που συνδέονται με την IFA πιστεύουν ότι μια τέτοια οργάνωση είναι απαραίτητη για να συντονίσει το διεθνές τους έργο ώστε να συνεργαστούν αποτελεσματικά για τους αμοιβαίους στόχους τους. Για την περαιτέρω βελτίωση της ποιότητας της συνεργασίας, η IFA διατηρεί στενή επαφή και με άλλες αναρχικές οργανώσεις. Οι αρχές της οργάνωσης στο πλαίσιο της IFA είναι οι αρχές του φεντεραλισμού, της ελεύθερης συμμετοχής και της αλληλοβοήθειας.
Continue reading “50 χρόνια από την ίδρυση της Διεθνούς των Αναρχικών Ομοσπονδιών (IFA-IAF)”
#Greece: MOBILIZATIONS FOR THE 45 YEARS SINCE THE POLYTECHNIC 1973 UPRISING
The 1973 revolt in the Polytechnic school against the military dictatorship was much more than just a student turmoil and touched many more issues than opposition to the dictatorial regime. It was a social revolt that surpassed the limits of a demanding struggle, setting political issues that would always be important such as human freedom and dignity, issues of social justice and equality.
The presence and action of the anarchists in this rebellion, but also in all the events that followed in the anniversaries of the Polytechnic uprising, determined to a significant extent the development and the character of the anarchist struggle and the radical social-class resistances in Greece.
For the movement, the November 17th 1973 uprising is not just an anniversary of memory and honor. The struggle of the insurgents of the Polytechnic remains valid today, since its freedom contests are still topical. We are still facing the state’s violence and repression against us, conquests and freedoms are still on state’s target, the system moves towards total control and totalitarianism.
This year’s mobilization involved a crowd of people in all major cities. The collectives participating in the Anarchist Political Organization carried out political intervention in the three-day memorial and struggle organized in the places where the revolt of 1973 broke out (Polytechnic University of Athens and Thessaloniki, Patras University Branch “Parartima”), and they also supported the demonstrations in the afternoon of November 17.
In Athens and Thessaloniki there were calls by anarchist assemblies of students. In Patras, there was a call by the “libertarian form” of the university. In Athens, when the very massive demonstration of the anarchist blocks reached its end, police forces, which had a particularly challenging attitude, attacked without been provoked.
AGAINST THE “MYTH” OF DEMOCRACY THE INSURRECTION IS STILL ALIVE!
THE UPRISINGS OF THE PAST KEEP OPEN THE ROUTE FOR THE REVOLUTION OF TOMORROW!
ORGANIZATION AND STRUGGLE FOR THE SOCIAL REVOLUTION, FOR ANARCHY AND LIBERTARIAN COMMUNISM!
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ “MUNDO NUEVO” ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ 16 ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ
“Llevamos un mundo nuevo en nuestros corazones”
“Κουβαλάμε έναν καινούριο κόσμο, εδώ, στις καρδιές μας”.
Μπ. Ντουρρούτι
Την Τρίτη στις 20 Νοέμβρη εκδικάζεται στα δικαστήρια Θεσσαλονίκης η υπόθεση της κατάληψης “Mundo Nuevo”, η οποία για δεύτερη φορά -ύστερα από την πρώτη στοχοποίησή της στα ΜΜΕ και τις εξαγγελίες περί εκκένωσης της- μπαίνει στο στόχαστρο των κατασταλτικών μηχανισμών. Πρόκειται για μια δίκη-παρωδία, κατά την οποία 16 άτομα κατηγορούνται για διατάραξη οικιακής ειρήνης και κατάληψη δημοσίου κτηρίου κατ’ εξακολούθηση, έπειτα από κατηγορίες που προέκυψαν ύστερα από απλές εξακριβώσεις στοιχείων στα άτομα αυτά, σε διάφορους χρόνους και τόπους στην ευρύτερη περιοχή του κέντρου της Θεσσαλονίκης, άσχετους με την κατάληψη. Εξακριβώσεις στοιχείων που όμως θεωρήθηκαν αρκετές ως γεγονότα για να στοιχειοθετηθεί αυτό το σαθρό κατηγορητήριο.
Η ολοένα εντεινόμενη επίθεση των κυρίαρχων ενάντια στο μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας που αποστερεί ακόμη και τα στοιχειώδη από τους “από τα κάτω” αυτού του κόσμου δεν μπορεί παρά να είναι άμεσα συνυφασμένη με την όξυνση και την αναβάθμιση της καταστολής απέναντι σε όσους αντιστέκονται. Κομμάτι αυτού του σχεδιασμού αποτελεί και η καταστολή των κατειλημμένων χώρων του κοινωνικού-ταξικού αγώνα οι οποίοι ως ορατά σημεία αναφοράς των αγωνιζόμενων ανθρώπων βρίσκονται διαρκώς στο στόχαστρο της κρατικής καταστολής. Η επίθεση εναντίον τους εντάθηκε ήδη από το 2012 και οδήγησε είτε στην εκκένωση πολλών εξ’ αυτών πανελλαδικά, είτε συνοδεύτηκε από παρακρατικές επιθέσεις με πιο πρόσφατα παραδείγματα αυτά της κατάληψης “Libertatia” που κάηκε ολοσχερώς κατά τη διάρκεια των εθνικιστικών συλλαλητηρίων στη Θεσσαλονίκη και της κατάληψης “Παλιού Νεκροτομείου” στην Αλεξανδρούπολη.
Η κατάληψη “Mundo Nuevo” δημιουργήθηκε το 2015 επιδιώκοντας να συνδέσει τις ιδέες του αναρχισμού με τις κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις που γεννιούνται καθημερινά, καταθέτοντας μια ανταγωνιστική πρόταση ζωής στο δημόσιο πεδίο, κόντρα στην κυρίαρχη λογική και βασισμένη στις αρχές της ισότητας, της αλληλεγγύης και της ελευθερίας. Μέχρι σήμερα αποτελεί πεδίο πολιτικής ζύμωσης των επαναστατικών ιδεών αλλά και ορμητήριο της αντίστασης και του αγώνα των “από τα κάτω” που στήνουν αναχώματα στην επέλαση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού και στις επιταγές του κόσμου της εξουσίας, του κράτους και του κεφαλαίου.
Ως εκ τούτου, το κράτος, οι μηχανισμοί και οι πολιτικοί εκφραστές του, με την υπόθεση αυτή, επιχειρούν για άλλη μια φορά να ποινικοποιήσουν και να καταστείλουν την ύπαρξη των χώρων αντίστασης, πολιτικής ζύμωσης και αγώνα, να στοχοποιήσουν τους αγωνιστές και να κάμψουν το ηθικό τους μέσω των αλλεπάλληλων διώξεων εις βάρος τους και από την άλλη να λειτουργήσουν εκφοβιστικά για όσους θέλουν να πλαισιώσουν και να συνδεθούν με τα εγχειρήματα αυτοοργανωμένης αντίστασης στοχεύοντας στην πολιτική απομόνωση των χώρων που ανήκουν στο κίνημα από αυτούς που αποτελούν το αναπόσπαστο κομμάτι τους, δηλαδή τους καταπιεσμένους και εκμεταλλευόμενους ανθρώπους.
Ως αυτοδιαχειριζόμενος χώρος “επί τα πρόσω”, κομμάτι των χώρων του κοινωνικού και ταξικού αγώνα, δεν έχουμε παρά να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας στους 16 διωκόμενους καθώς και στην κατάληψη “Mundo Nuevo”, η οποία αποτελεί έναν ζωντανό χώρο αντίστασης και αγώνα, ανοιχτό και άμεσα συνδεδεμένο με το κοινωνικό και ταξικό κίνημα και να υπενθυμίσουμε πως η επιθυμία μας να στεγάσουμε τις πολιτικές, κοινωνικές, ταξικές και πολιτισμικές μας ανάγκες σε αυτοδιαχειριζόμενους χώρους και καταλήψεις δεν μπορεί να καμφθεί από τις κρατικές κατασταλτικές μεθοδεύσεις και απειλές. Αντίθετα, ο αγώνας μας δυναμώνει και στήνει καθημερινά αναχώματα απέναντι στα σχέδια κράτους και κεφαλαίου, προσβλέποντας στη δημιουργία των όρων για τη συνολική κοινωνική απελευθέρωση, για την κοινωνία της αναρχίας και του ελευθεριακού κομμουνισμού.
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ
ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ
…ΝΑ ΣΥΝΟΛΙΚΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ ΕΝΟΣ ΚΟΣΜΟΥ ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ
Αυτοδιαχειριζόμενος χώρος “επί τα πρόσω”
Πάτρα, Νοέμβρης 2018
epitaprosw@gmail.com | epitaprosw.espivblogs.net
Η δράση των Αναρχικών στο Πολυτεχνείο 1973: Κείμενο του Χρήστου Κωνσταντινίδη, στο Πεζοδρόμιο 7, εκδόσεις Διεθνή Βιβλιοθήκη\
Διαβάστε το κείμενο εδώ:
https://ipposd.org/wp-content/uploads/…/provo-gr-ceb7-ceb4cf81…
ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΤΟΥ ΧΘΕΣ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΤΑΡΣΙΕΣ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ
Απέναντι στον μύθο της δημοκρατίας η εξέγερση παραμένει ζωντανή
«Ενάντια στον θάνατο, απαιτούμε τη ζωή, ενάντια στη σιωπή, τα λόγια και τον σεβασμό, ενάντια στην αμνησία, την μνήμη, ενάντια στην ταπείνωση και την περιφρόνηση, την αξιοπρέπεια, ενάντια στην καταπίεση, την εξέγερση, ενάντια στη σκλαβιά, την ελευθερία, ενάντια στην επιβολή, την δημοκρατία, ενάντια στο έγκλημα, την δικαιοσύνη».
Οι ανυποχώρητοι αγώνες που δόθηκαν συνολικά για την πτώση της επταετούς δικτατορίας των συνταγματαρχών με αποκορύφωμα τη μαζική εξέγερση του Πολυτεχνείου αποτελούν μια μεγάλη παρακαταθήκη στο σήμερα. Οι εξεγέρσεις και οι αγώνες του παρελθόντος δεν αποτελούν απλώς μια σειρά τετελεσμένων γεγονότων αλλά μια πλούσια διαδικασία αντιπαράθεσης, σύγκρουσης και μάχης με την κυρίαρχη τάξη. Αποτελούν κομμάτι της πλούσιας ιστορίας των κοινωνικών και ταξικών αγώνων που έχουν δοθεί, και λειτουργούν ως πυξίδα, τόσο για τους αγώνες του σήμερα, όσο και του αύριο. Συγχρόνως, οι εξεγέρσεις είναι μια διαρκής υπενθύμιση: τίποτα δεν χαρίστηκε από καμία εξουσία, τα πάντα κερδήθηκαν με τους αγώνες. Η εξέγερση του πολυτεχνείου, το 1973, χαρακτηρίστηκε από το σθένος και την αυτοθυσία χιλιάδων αγωνιστών, που παρά την σκληρή καταστολή, τις φυλακίσεις, τα βασανιστήρια, το ξύλο, τις εξορίες και όλες τις κακουχίες, επέλεξαν το δρόμο του αγώνα για ζωή και ελευθερία.
H 17 Νοέμβρη αποτελεί ημέρα κομβικής σημασίας τόσο για την εξουσία όσο και για αυτούς που αγωνίζονται. Αφ’ ενός αναδεικνύει την αέναη προσπάθεια της κυριαρχίας να σβήσει και από την κοινωνική συνείδηση τα όποια εξεγερσιακά χαρακτηριστικά της, αφ’ ετέρου συνιστά, τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες, στιγμή ορόσημο για τους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες, όπως αυτοί εκδηλώνονται στον ελλαδικό χώρο από την αρχή της μεταπολίτευσης μέχρι σήμερα. Η εξουσία. ανέκαθεν προσπαθούσε να οικειοποιηθεί γεγονότα που έπαιξαν κεντρικό ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας, αποσιωπώντας κάθε εξεγερσιακή και ριζοσπαστική πτυχή τους, ακριβώς επειδή αυτές οι πτυχές θέτουν σε αμφισβήτηση την κυρίαρχη ιστορική αφήγηση, και πολλές φορές την ανατρέπουν. Μέσα από τους εκπαιδευτικούς, συνδικαλιστικούς και προπαγανδιστικούς μηχανισμούς προωθείται η μετατροπή των εξεγερσιακών γεγονότων του παρελθόντος σε ακίνδυνες γιορτές και παρελάσεις, προκειμένου να διασφαλιστεί η «κοινωνική ειρήνη». Έτσι, κάθε 17 Νοέμβρη οι εξουσιαστές και οι υπάλληλοί τους, μοιρολογούν και τιμούν τα θύματα του αντιδικτατορικού αγώνα με μεγάλη δόση κροκοδείλιων δακρύων, με σκοπό να παρουσιάσουν μια κοινωνική εξέγερση ως ατομικό ηρωισμό. Η ταξική μας μνήμη, όμως, παραμένει ζωντανή και ασυγκίνητη μπροστά σε αυτή την μελοδραματική παράσταση των ισχυρών, γιατί πάντα θα θυμόμαστε τη στράτευση της εγχώριας αστικής τάξης στο πλευρό του φασιστικού καθεστώτος.
Σήμερα, στην εποχή της λυσσαλέας επίθεσης κράτους και κεφαλαίου πάνω σε όλα τα κοινωνικά και ταξικά κεκτημένα και της διάλυση της ζωής της κοινωνικής πλειοψηφίας, πολλά από τα προτάγματα της εξέγερσης του πολυτεχνείου παραμένουν ενοχλητικά και επίκαιρα. Οι αγώνες ενάντια στην κατάργηση του ασύλου και το χαρακτηρισμό του ως «ακαδημαϊκού», οι αγώνες ενάντια στον έλεγχο, την καταστολή και την ποινικοποίηση των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων, οι μαθητικοί-φοιτητικοί αγώνες κόντρα στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση και την υποβάθμιση των όρων φοίτησης και ζωής μας, οι αγώνες ενάντια στα μνημόνια, τη διαρκή λιτότητα, τους πλειστηριασμούς, την κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα και οι αγώνες ενάντια στον πόλεμο, τον φασισμό, τον εθνικισμό, την εγκατάσταση και την αναβάθμιση των στρατιωτικών βάσεων κρατάνε την φλόγα της εξέγερσης του πολυτεχνείου ζωντανή και επίκαιρη. «Το Πολυτεχνείο ζει» ως μια κίνηση για την ανατροπή του καθεστώτος και όχι για τον «εκδημοκρατισμό» του.
Απέναντι στην προσπάθεια αποστείρωσης των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων από κάθε έννοια αγώνα και συλλογικότητας, απέναντι στην ποινικοποίηση κάθε μορφής αντίστασης, να επανοικειοποιηθούμε το πανεπιστήμιο μετατρέποντας το σε ένα ζωντανό κύτταρο αγώνα, ζύμωσης και πολιτικοποίησης. Να γίνουν τα πανεπιστήμια, οι χώροι δουλειάς, τα σχολεία και οι γειτονιές εστίες αντίστασης, διεκδίκησης, αλληλεγγύης, ανυπακοής και απειθαρχίας στα σχέδια των εξουσιαστών.
Να συνδέσουμε και να ριζοσπαστικοποιήσουμε τους αγώνες για την κάλυψη των αναγκών μας και την προώθηση των συμφερόντων μας. Να οξύνουμε τις μικρές αλλά πολύ σημαντικές φοιτητικές ταξικές αρνήσεις που αναπτύσσονται στην πανεπιστημιακή καθημερινότητα. Να ενδυναμώσουμε τις συλλογικές διαδικασίες αγώνα μέσα στο Πανεπιστήμιο (Γενικές Συνελεύσεις, κινητοποιήσεις, κ.α.).
Απέναντι στη ζοφερή πραγματικότητα που βιώνουμε οφείλουμε να πιάσουμε ξανά το νήμα των αγώνων και να διεκδικήσουμε ότι μας ανήκει. Απέναντι στην κουλτούρα της ηττοπάθειας, της απογοήτευσης και της λογικής ότι τίποτα δεν αλλάζει, να εμπνευστούμε από τους αγώνες του παρελθόντος και να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας. Μέσα από τους αυτοοργανωμένους, συλλογικούς και ακηδεμόνευτους αγώνες και μακριά από κάθε λογική πρωτοπορίας και ανάθεσης που μόνο απονευρώνει και αποδυναμώνει τον αγώνα να φέρουμε στο προσκήνιο τα συμφέροντα, τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας. Με όπλο την ταξική αλληλεγγύη να συνδεθούμε με τους αγώνες των εργαζομένων, να οργανωθούμε και να αντισταθούμε απέναντι σε κάθε επίθεση που δεχόμαστε. Δε διεκδικούμε τίποτα λιγότερο από τα πάντα, τα θέλουμε όλα και για όλους!
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ
ΠΟΡΕΙΑ: ΣΑΒΒΑΤΟ 17 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 18:00 ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
Ελευθεριακό σχήμα Πανεπιστημίου Πατρών
Στις 1, 3 και 4 Νοέμβρη του 2018 πραγματοποιήθηκε στην Πάτρα, στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο “Επί τα Πρόσω” , ένα τριήμερο εκδηλώσεων με αφορμή τη συμπλήρωση 5 χρόνων απο το άνοιγμα του χώρου. Το “Επί τα Πρόσω” από την πρώτη στιγμή της λειτουργίας του επιδίωξε να λειτουργήσει ως ένα σημείο αναφοράς για το ευρύτερο αναρχικό και ελευθεριακό κίνημα, ως ένας πολιτικός και κοινωνικός χώρος συνάντησης, ανάπτυξης δραστηριοτήτων, πολιτικής ζύμωσης και συλλογικής αυτομόρφωσης.
Την Πέμπτη 1 Νοέμβρη στις 20.00 έλαβε χώρα η πρώτη εκδήλωση, που αφορούσε την ανάδειξη του έργου της Ursula Le Guin υπό τον τίτλο “Ursula Le Guin, η αναρχική των δύο κόσμων. Από τη Γαιοθάλασσα… στην Ανάρρες”. Πραγματοποιήθηκε σχετική εισήγηση από σύντροφο του στεκιού ενώ στη συνέχεια ακολούθησε η παρουσίαση του βιβλίου της Le Guin, “Τα άγρια κορίτσια”, με τη συμμετοχή των εκδόσεων “Στάσει Εκπίπτοντες”. Η συγκεκριμένη εκδήλωση αποτελεί το πρώτο μέρος ενός κύκλου εκδηλώσεων που θα πραγματοποιηθεί στο στέκι με γενικό θέμα τις ελευθεριακές ιδέες στην λογοτεχνία.
Το Σάββατο 3 Νοέμβρη στις 20.00 πραγματοποιήθηκε η παρουσίαση του βιβλίου “Εξηγώντας την Αναρχία στον μπαμπά μου” των Francis Dupuis Deri και Thomas Deri και παλί με τη συμμετοχή των εκδόσεων “Στάσει Εκπίπτοντες”. Ακολούθησε συζήτηση σχετικά με ερωτήματα που θέτει το βιβλίο αλλα και ευρύτερα σχετικά με βασικές αρχές που διέπουν την αναρχική ιδεολογία.
Το τριήμερο έκλεισε την Κυριακή 4 Νοέμβρη με συντροφική κουζίνα και ρεμπέτικο γλέντι που αγκαλιάστηκε από γείτονες, φίλους και συντρόφους. Το γλέντι ξεκίνησε μετά τις 14.30 το μεσημέρι και ολοκληρώθηκε αργά το απόγευμα.
Από την πλευρά μας θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε όλους όσοι στήριξαν με την παρουσία τους τις εκδηλώσεις και ιδιαίτερα τις εκδόσεις “Στάσει Εκπίπτοντες” και το μουσικό ρεμπέτικο σχήμα. Χωρίς τη συνεισφορά τους, η διεξαγωγή θα ήταν αδύνατη.
Τέτοιες εκδηλώσεις είναι για μας αναπόσπαστο τμήμα του αγώνα για την ανάδειξη και τη διάδοση των αναρχικών και ελευθεριακών προταγμάτων στην κοινωνία και για την δημιουργία αντιστάσεων ενάντια στην κρατική βαρβαρότητα, την καταπίεση και τον σύγχρονο ολοκληρωτισμό. Παράλληλα,οι εκδηλώσεις αυτές αποτελούν ευκαιρία συνάντησης, επικοινωνίας, αλληλεπίδρασης και ζύμωσης και είναι αφορμή για να συνεχίσουμε δυναμικότερα τον αγώνα μας για τη δημιουργία μιας κοινωνίας ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας
5 χρόνια Επί τα Πρόσω: στους δρόμους της μαχητικής αντίστασης, της κοινωνικής αυτοοργάνωσης και της ταξικής αλληλεγγύης
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ,
ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ
Αυτοδιαχειριζόμενος χώρος «Επί τα Πρόσω»
Πατρέως 87 , Πάτρα
epitaprosw@gmail.com | epitaprosw.espivblogs.net
Δυσήνιος Ίππος 