Δυο λόγια, δυο σκέψεις για την επικρατούσα κατάσταση στη Γερμανίαως μετανάστρια, εργάτης, κουίρ άτομο, αναρχική.
Δεν ξέρω τι από αυτά είναι χειρότερο για το γερμανικό κράτος και την άρχουσα τάξη. Πάντως αποτελούν στοιχεία της ύπαρξής μου, που με καθορίζουν στο να δημιουργώ άποψη, στον βιοπορισμό και την κοινωνικοποίησή μου.
Ο αντι-αποικιοκρατικός αγώνας των αναρχικών της Κορέας στον κινηματογράφο…
Του Ρωμανού Γ.
Έχει μεγάλο ενδιαφέρον πόση σημασία έχει κατά καιρούς δοθεί από Κορεάτες κινηματογραφιστές σχετικά με τον μεγάλο αγώνα των λαών της Κορέας και της Κίνας ενάντια στον ζυγό της αυτοκρατορικής Ιαπωνίας στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Μια κατοχή και μια αντίσταση που σε μεγάλο βαθμό μας είναι άγνωστες στη δύση, μα που έχουν χαραχτεί στη δική τους συλλογική μνήμη με βαθιές πληγές δημιουργώντας ένα κοινωνικό τραύμα και ένα μίσος που μέχρι τις μέρες μας καίει αδικαίωτο απέναντι στις φρικαλεότητες του κατακτητή. Και μιας και τα τελευταία χρόνια το κορεατικό σινεμά βρίσκει ολοένα τον δρόμο του προς τις ευρωπαϊκές και αμερικανικές αίθουσες, καθώς επίσης το εθνικοαπελευθερωτικό ζήτημα επανέρχεται ουρλιάζοντας την παρουσία του με τη γενοκτονία των Παλαιστινίων, ευκαιρία για μια σύντομη παρουσίαση δυο ταινιών, του Anarchists (σε σκηνοθεσία Yoo Young-sik) και του Anarchistfromcolony(σε σκηνοθεσία Lee Joon-ik), που πραγματεύονται η καθεμιά με τον τρόπο της την ιστορική αντίσταση στην ιαπωνική κατοχή.
Το κείμενο αυτό αποτελεί απόσπασμα της εισήγησης του Δημήτρη Δ. στην εκδήλωση“Πύργος Λευκός σε φόντο μαύρο”, που οργάνωσαν το Σημείο για τη Μελέτη και την Αντιμετώπιση της Ακροδεξιάς και το Alterthess την Κυριακή 8 Δεκεμβρίου 2024.
[…] Η εκδήλωση αυτή τολμάει να μιλήσει και για θέματα τα οποία οι πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις με αντιφασιστικό πρόσημο, είτε δεν αγγίζουν είτε το κάνουν εξ αποστάσεως, χωρίς να έχουν την απαραίτητη τριβή με τις κοινωνικές διεργασίες στις οποίες αναφέρονται. Κι ένα από αυτά τα θέματα είναι το τί συμβαίνει στις κερκίδες. Επιτρέψτε μου, λοιπόν, να κάνω μία μικρή και απαραίτητη εισαγωγή, πριν μιλήσουμε για τη σχέση της Aκροδεξιάς με αυτές.
Δεν είναι αναγκαίο να πειστεί κανείς για να πηγαίνει στο γήπεδο, ειδικά όπως είναι σήμερα. Είναι μια επιλογή που από μόνη της έχει πολλές αντιφάσεις: Πλήρης εμπορευματοποίηση, επιχειρηματικά συμφέροντα, στημένα παιχνίδια, αλισβερίσια με τις κυβερνήσεις, δημιουργία άτυπων ιδιωτικών στρατών και ξέπλυμα μαύρου χρήματος για το πιο λούμπεν κομμάτι της αστικής τάξης της χώρας που λυμαίνεται το ποδόσφαιρο. Μια ματιά στους ιδιοκτήτες μεγάλων, αλλά και μικρών, Ποδοσφαιρικών Ανώνυμων Εταιρειών αρκεί. Καμία αυταπάτη, λοιπόν, για όλα αυτά.
Το πρωί της Τετάρτης 28 Αυγούστου 2024 αστυνομικές δυνάμεις περικυκλώνουν την κατάληψη Libertatia, με το πρόσχημα της πραγματοποίησης παράνομων εργασιών. Μετά από μια ώρα φανερούς αμηχανίας από μεριάς τους, περιμένοντας εντολές, κι ενώ είχε ήδη συγκεντρωθεί αλληλέγγυος κόσμος απ’ έξω, προχωρούν στην εισβολή και μετέπειτα εκκένωση του χώρου και σε 11 συλλήψεις για «φθορά μνημείου». Αποτελούσε την τέταρτη κατά σειρά εισβολή για παρεμπόδιση των εργασιών της ανοικοδόμησης της κατάληψης και το τρίτο κύμα συλλήψεων για τον ίδιο λόγο, ανεβάζοντας τον συνολικό αριθμό τους σε 27.
Συντρόφισσες, πραγματοποίησαν το απόγευμα της Παρασκευής 7/3 παρέμβαση με συνθήματα, πανό και τρικάκια στην εκδήλωση «Η γυναίκα μήτρα ζωής στο χθες και στο σήμερα» με ομιλήτρια την υπουργό κοινωνικής συνοχής και οικογένειας, Σοφία Ζαχαράκη. Η εκδήλωση διοργανώθηκε από την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδος στο ξενοδοχείο «Βυζαντινό» με αφορμή την ημέρα της γυναίκας, ενώ κοστολογήθηκε μόλις στα 6200€…
Την Παρασκευή 7 Μάρτη συντρόφισσες πραγματοποίησαν παρέμβαση με συνθήματα, πανό και τρικάκια στην εκδήλωση «Η γυναίκα μήτρα ζωής στο χθες και στο σήμερα» με ομιλήτρια την υπουργό κοινωνικής συνοχής και οικογένειας, Σοφία Ζαχαράκη.#patra#antireport#8marchpic.twitter.com/HH9yR2tsrr
Τη στιγμή που κράτος και θεσμοί διοργανώνουν φιέστες σε χλιδάτες αίθουσες ξενοδοχείων χύνοντας κροκοδείλια δάκρυα για τη δεινή θέση των γυναικών σήμερα, η δράση μας απέναντι στην υποκρισία αυτή είναι το λιγότερο. Είναι αδύνατον να τους αφήσουμε. Αυτούς που είναι οι ηθικοί αυτουργοί των δολοφονιών στα Τέμπη και στην Πύλο, των γυναικοκτονιών που διαδέχονται η μία την άλλη, των καθημερινών περιστατικών έμφυλης βίας, των κυκλωμάτων trafficking, των παιδοβιασμών, των εργασιακών ανισοτήτων, των εργατικών θανάτων, της φτώχειας, της εξαθλίωσης, της καταστολής, της λεηλασίας της φύσης, της επίθεσης σε κάθε εργασιακό κεκτημένο και τελικά, της υποτίμησης της ζωής σε κάθε πεδίο.
Είναι τουλάχιστον υποκριτές, όταν έρχονται σήμερα τη στιγμή που εκατομμύρια άνθρωποι βρίσκονται στους δρόμους απέναντι στο δολοφονικό σύστημα που οι ίδιοι υπηρετούν, να μας μιλήσουν για ζωή, ισότητα, προστασία, ενσυναίσθηση και δικαιώματα. Δεν έχει κανένα δικαίωμα η εξουσία που υπερασπίζεται με κάθε κόστος την εκμετάλλευση των ανθρώπων στο βωμό τους κέρδους και την ιδεολογική της επιβολή πάνω στο λαό που ασφυκτιά, να μιλά εξ ονόματος των εκατοντάδων γυναικών που έδωσαν τη ζωή τους στον αγώνα ενός καλύτερου αύριο, στον αγώνα της χειραφετητικής προοπτικής. Και μάλιστα, να χρησιμοποιούνται εργαλειακά γυναίκες – δούλες της πατριαρχίας, όπως η Ζαχαράκη και η κάθε Ζαχαράκη, οι οποίες κατέχουν την εξουσία που καταδυναστεύει όλες και μέρες σαν κ αυτή, να βγαίνουν καμαρωτά, με φεμινιστικό προσωπείο, υποσχόμενες σε ρόλο δημαγωγού, πως τάχα θα μεριμνήσουν για τα δεινά των γυναικών.
Το παρόν τεύχος κυκλοφορεί λίγες μέρες μετά τις μεγαλειώδεις διαδηλώσεις μνήμης και οργής σε δεκάδες πόλεις της χώρας, δύο χρόνια μετά το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών. Έπειτα από το κάλεσμα του Συλλόγου Συγγενών και την προκήρυξη γενικής απεργίας πραγματοποιήθηκαν οι μεγαλύτερες διαδηλώσεις στη μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας. Οι πλατείες γέμισαν και ξεχείλιζαν από οργή, υπενθυμίζοντας σε όλους μας το τι μπορεί να συμβεί όταν ο κοινωνικός παράγοντας βγαίνει εμφατικά στο προσκήνιο. Κι αφού ο κοινωνικός παράγοντας εισέβαλε ξανά στο προσκήνιο, αναμφίβολα αποτελεί πηγή έμπνευσης και ελπίδας μέσα στο ασφυκτικό περιβάλλον που έχει διαμορφωθεί για τον λαό, διαταράσσοντας ταυτόχρονα και τους αρνητικούς συσχετισμούς που έχουν εδραιωθεί εδώ και χρόνια. Η «παντοδυναμία» της κυβέρνησης κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος, μαζί με τα αφηγήματα περί «ακινησίας του λαού» και «τέλους της ιστορίας», αναδεικνύοντας ότι μόνο στους δρόμους και τους αγώνες μπορούμε να ανασάνουμε. Στο προσκήνιο βγήκε ξανά ο λαός που αντιστέκεται, συγκρούεται, διεκδικεί και αντεπιτίθεται.
[UPDATE]Φωτογραφίες από τη σημερινή πορεία που πραγματοποιήθηκε στην Πάτρα για την 8η Μάρτη, η οποία πέρασε από τον ΟΣΕ.
Η φετινή 8η Μάρτη, μας βρίσκει 2 χρόνια μετά το κρατικό – καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών. Των 57 νεκρών συνανθρώπων μας και των εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που κινητοποιούνται επίμονα απέναντι στην εγκληματική φύση κράτους και κεφαλαίου. Η φετινή 8η Μάρτη, μας βρίσκει με την Παλαιστίνη όρθια απέναντι στην άνιση βία του Ισραηλινού κράτους, με την αντίσταση να κρατά το δρόμο ανοιχτό για την τελική νίκη, τη λευτεριά. Η φετινή 8η Μάρτη, μας βρίσκει να κοιτάμε ξανά το τέρας της πατριαρχίας κατάματα. Να θυμηθούμε και να μιλήσουμε για τις 16 γυναίκες που χάσαμε από τα σπίτια και τις γειτονιές μας το 2024 και για κάθε μία που χτυπιέται, βιάζεται και δολοφονείται κάθε μέρα.
ΤΈΜΠΗ, ΠΥΛΟΣ, ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ
ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΟΡΜΟΥΣ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΑΝΑΠΝΕΕΙ ΤΟ ΔΙΚΙΟ!Κάλεσμα της πρωτοβουλία γυναικών ενάντια στην πατριαρχία την φετινή 8η Μάρτη
ΠΟΡΕΙΑ: ΣΑΒΒΑΤΟ 8/3, 12 μ.μ., ΠΛ.ΓΕΩΡΓΙΟΥ
Παρασκευή 7/3, 19:00
ΠΡΟΒΟΛΗ: «Femicidio», θα ακολουθήσει συζήτηση και μπαρ οικονομικής ενίσχυσης του ταμείου κακοποιημένων γυναικών και γυναικών που έχουν ανάγκη
8Η ΜΑΡΤΗ: ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ, ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΟΞΥΓΟΝΟ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΖΩΗ ΜΕ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ, ΙΣΟΤΗΤΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Η φετινή 8η Μάρτη, μας βρίσκει 2 χρόνια μετά το κρατικό – καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών. Των 57 νεκρών συνανθρώπων μας και των εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που κινητοποιούνται επίμονα απέναντι στην εγκληματική φύση κράτους και κεφαλαίου. Η φετινή 8η Μάρτη, μας βρίσκει με την Παλαιστίνη όρθια απέναντι στην άνιση βία του Ισραηλινού κράτους, με την αντίσταση να κρατά το δρόμο ανοιχτό για την τελική νίκη, τη λευτεριά. Η φετινή 8η Μάρτη, μας βρίσκει να κοιτάμε ξανά το τέρας της πατριαρχίας κατάματα. Να θυμηθούμε και να μιλήσουμε για τις 16 γυναίκες που χάσαμε από τα σπίτια και τις γειτονιές μας το 2024 και για κάθε μία που χτυπιέται, βιάζεται και δολοφονείται κάθε μέρα.
Τις επόμενες μέρες θα κυκλοφορήσει το 20ο τεύχος της εφημερίδας Ζερμινάλ.
Το editorial του 20ου τεύχους
«Ποτέ δε λες η μοίρα πως σε αδίκησε,
μα μόνο η Ιστορία αλλιώς σου μίλησε.
Σκυφτός στα καφενεία, στους δρόμους σκεφτικός,
μα χθες μες στην πορεία περνούσες γελαστός.»
Το παρόν τεύχος κυκλοφορεί λίγες μέρες μετά τις μεγαλειώδεις διαδηλώσεις μνήμης και οργής σε δεκάδες πόλεις της χώρας, δύο χρόνια μετά το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών. Έπειτα από το κάλεσμα του Συλλόγου Συγγενών και την προκήρυξη γενικής απεργίας πραγματοποιήθηκαν οι μεγαλύτερες διαδηλώσεις στη μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας. Οι πλατείες γέμισαν και ξεχείλιζαν από οργή, υπενθυμίζοντας σε όλους μας το τι μπορεί να συμβεί όταν ο κοινωνικός παράγοντας βγαίνει εμφατικά στο προσκήνιο. Κι αφού ο κοινωνικός παράγοντας εισέβαλε ξανά στο προσκήνιο, αναμφίβολα αποτελεί πηγή έμπνευσης και ελπίδας μέσα στο ασφυκτικό περιβάλλον που έχει διαμορφωθεί για τον λαό, διαταράσσοντας ταυτόχρονα και τους αρνητικούς συσχετισμούς που έχουν εδραιωθεί εδώ και χρόνια. Η «παντοδυναμία» της κυβέρνησης κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος, μαζί με τα αφηγήματα περί «ακινησίας του λαού» και «τέλους της ιστορίας», αναδεικνύοντας ότι μόνο στους δρόμους και τους αγώνες μπορούμε να ανασάνουμε. Στο προσκήνιο βγήκε ξανά ο λαός που αντιστέκεται, συγκρούεται, διεκδικεί και αντεπιτίθεται.