ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

Η ολομέτωπη επίθεση του κράτους και των αφεντικών και η διαρκής επιβολή νέων επαχθέστερων όρων εκμετάλλευσης και καταπίεσης εκφράζουν την συνολική διαδικασία βίαιης αναδιάρθρωσης του κρατικού και καπιταλιστικού τρόπου οργάνωσης της κοινωνίας.

Η σημερινή πολιτική διαχείριση της εξουσίας, έχει αναλάβει τόσο την απρόσκοπτη συνέχιση των πολιτικών υποταγής και εξαθλίωσης της κοινωνίας όσο και την αποκατάσταση του καθεστώτος μέσα σε συνθήκες κρίσης, υποσχόμενη έναν καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο ενώ ταυτόχρονα στοχεύει στην εξουδετέρωση των αντιστάσεων μέσα από την καπήλευση, την αφομοίωση και την ενσωμάτωσή τους.

ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΟ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

   Ο κόσμος του κράτους και του καπιταλισμού είναι χρεοκοπημένος! Δεν μπορεί να δώσει απαντήσεις στις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες και δεν έχει να υποσχεθεί τίποτε άλλο παρά περισσότερη εξαθλίωση, φτώχεια, καταπίεση, κανιβαλισμό, πόλεμο και θάνατο.

   130 χρόνια μετά την εξέγερση των εργατών του Σικάγο, το πρόταγμα της σύνδεσης των μερικών και αιτηματικών αγώνων με το συνολικό  κοινωνικό και πολιτικό αίτημα για ανατροπή του κόσμου της εξουσίας και τον ελευθεριακό μετασχηματισμό της κοινωνίας, παραμένει πάντα επίκαιρο.

Για να χτίσουμε μια νέα χειραφετημένη κοινωνία με βάση την αξιοπρέπεια, τη δικαιοσύνη, την ελευθερία, την αλληλεγγύη, στα συντρίμμια του κόσμου της εξουσίας, του κράτους, του κεφαλαίου.

ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΑΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ Ή ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

Αναρχική Πολιτική Οργάνωση (Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων)

Κυριακή 8 Μάη

Πεζόδρομος Αγ. Νικολάου & Μαιζώνος 10.30 π.μ.

αναρχική ομάδα δυσήνιος ίππος – μέλος της ΑΠΟ

Η Α΄ Συνδιάσκεψη της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης (ΑΠΟ) | Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων θα γίνει το διήμερο 21-22 Μαίου στη Θεσσαλονίκη.

Κατά την πρώτη μέρα της Συνδιάσκεψης και για συγκεκριμένες διαδικασίες προβλέπεται η παρουσία παρατηρητριών ομάδων.

Για την εκδήλωση ενδιαφέροντος και επικοινωνία: anpolorg@gmail.com

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΣΕ ΑΠΟΛΥΤΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ

Η άγρια επίθεση που βιώνει σήμερα η κοινωνία είναι το αποτέλεσμα της διαχρονικής προσπάθειας του κράτους και των αφεντικών για τον μετασχηματισμό της και την επιβολή συνθηκών κάτεργου και φυλακής. Η επίθεση αυτή, μέσα σε συνθήκες βαθιάς και συνολικής συστημικής κρίσης και από-νομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος, κλιμακώνεται και αναδεικνύονται τόσο οι αθεράπευτες αντιφάσεις του κρατικού-καπιταλιστικού συστήματος οργάνωσης, όσο και η απόλυτη αδυναμία να παραχθεί από τα πάνω οποιοδήποτε συνεκτικό κοινωνικό όραμα, προοπτική και ελπίδα.

    Οι ρίζες αυτής, της διαρκώς εντεινόμενης επιθετικότητας, βρίσκονται στην ίδια τη φύση του καταπιεστικού και εκμεταλλευτικού συστήματος. Η ανάγκη για εμβάθυνση και επέκταση της εξουσίας κατατείνει στην επιχείρηση ελέγχου κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας, με σκοπό την πλήρη καθυπόταξη της κοινωνίας στις επιταγές του κράτους και των αφεντικών. Το κρατικό-καπιταλιστικό σύστημα έχει δομηθεί στη βάση του παραλογισμού της κοινωνικής και ταξικής καταπίεσης, η οποία επιδιώκει με κάθε μέσο τη διαιώνισή της και κατά συνέπεια τη διαιώνιση των καταστρεπτικών της αποτελεσμάτων στην κοινωνία και τη φύση. Η τόσο ορατή σήμερα αποσύνθεση του δεν είναι αποτέλεσμα της πολύπλευρης κρίσης. Αντιθέτως, η πολύπλευρη κρίση είναι αποτέλεσμα της βαθιάς αποσύνθεσης και της χρεoκοπίας του συστήματος σε κοινωνικό, πολιτικό και αξιακό επίπεδο.

  Σε αυτό το πλαίσιο, η βασική κατεύθυνση η οποία συνέχει επιμέρους κρατικές και καπιταλιστικές οντότητες στη Δύση, ανεξαρτήτως των πολιτικών και οικονομικών διαχειριστών τους, είναι η εκστρατεία για την εγκαθίδρυση ενός σύγχρονου ολοκληρωτισμού, η επιχείρηση θωράκισης του καθεστώτος για την απρόσκοπτη διαιώνισή του, για την εγκαθίδρυση μίας νέας απρόσωπης απολυταρχίας που επιβάλλει, από τη μια την προκλητική πολυτελή διαβίωση των ελίτ και από την άλλη τις αβίωτες έως και εξοντωτικές συνθήκες για τους αποκλεισμένους που ορίζονται ως «περιττοί»- μέσα στις οποίες υποχρεώνονται να υπάρξουν ως δούλοι δισεκατομμύρια ανθρώπων.

   Το ξερίζωμα των αντιστάσεων και η μετατροπή της κοινωνίας σε κάτεργο είναι η απάντηση των εξουσιαστών στη διαρκή όξυνση της κοινωνικής δυσαρέσκειας. Όξυνση που προκύπτει και θα προκύπτει διαρκώς από την άλυτη και θεμελιώδη αντίφαση του συστήματος, την αντίθεση ανάμεσα στους πολλούς που στερούνται τη δυνατότητα να αποφασίζουν για τη ζωή τους και τους λίγους που την ιδιοποιούνται. Δηλαδή, την αντίθεση ανάμεσα στις πραγματικές κοινωνικές δυνατότητες για δημιουργία μέσω της αλληλοβοήθειας, της ελεύθερης συνύπαρξης και από την άλλη τους ασφυκτικούς περιορισμούς και στρεβλώσεις που επιβάλλουν στις κοινωνικές σχέσεις το κράτος και τα αφεντικά.

  Η τελευταία διαδικασία αναδιάρθρωσης του κρατικού και καπιταλιστικού κόσμου επιταχύνεται στις αρχές της δεκαετίας του ‘90 με την κατάρρευση του «ανατολικού μπλοκ» και την ανανέωση της επιθετικότητας του δυτικού μπλοκ εξουσίας, τόσο στην καπιταλιστική περιφέρεια όσο και στο εσωτερικό των δυτικών κοινωνιών. Οι διακηρύξεις για το τέλος της Ιστορίας και τη Νέα Παγκόσμια Τάξη συνοδεύονται από τη δημιουργία και την αναβάθμιση υπερεθνικών και διακρατικών μηχανισμών ελέγχου και καθυπόταξης.

    Η δημιουργία του ΠΟΕ, η αναβάθμιση του ρόλου της Ε.Ε. και του G8, η δημιουργία συμφωνιών όπως του Μάαστριχτ και της NAFTA είναι σαλπίσματα πολέμου της ελίτ κατά των πληβείων. Ταυτόχρονα, αναδιατάσσονται οι γεωπολιτικοί συσχετισμοί δύναμης και προκύπτουν  πολεμικές επιχειρήσεις, έπειτα από την ανάδειξη της μίας και μόνης υπερδύναμης που μαζί με τους συμμάχους της επεκτείνει τα όρια του παγκόσμιου «ζωτικού της χώρου». Αυτές οι επιχειρήσεις έχουν ως ιδεολογικό όχημα τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» και τις «αντι»-τρομοκρατικές σταυροφορίες. Το ισχυρότερο μπλοκ των κυρίαρχων επιχείρησε την εξάπλωση της δύναμης του, βάζοντας διαρκώς «φωτιά σε πυριτιδαποθήκες» με χαρακτηριστικότερα παραδείγματα τους δύο πολέμους στο Ιράκ, τον πόλεμο στο Αφγανιστάν αλλά και τη δημιουργία του κράτους του σύγχρονου απαρτχάιντ στο Ισραήλ.

   Τα καταστρεπτικά αποτελέσματα αυτών των σταυροφοριών και της έντασης της λεηλασίας της καπιταλιστικής περιφέρειας είναι η αποσάθρωση κάθε έννοιας κοινωνικής ζωής και ύπαρξης  στη  Μέση Ανατολή όπου ο πόλεμος έχει σαρώσει τους τοπικούς πληθυσμούς. Αυτά ακριβώς τα αποτελέσματα έχουν ως συνέπεια εκατομμύρια ξεριζωμένοι και απελπισμένοι άνθρωποι να επιχειρούν με κάθε τρόπο τη φυγή και την είσοδο στην Ευρώπη. Για την αποτροπή τους, το κρατικό – καπιταλιστικό σύστημα θωρακίζεται, τόσο νομικά με την ψήφιση της συμφωνίας Δουβλίνο 2, όσο και κατασταλτικά με τη δημιουργία του στρατιωτικού σώματος της FRONTEX.

Μετά τον πόλεμο στη Συρία, ένα τεράστιο προσφυγικό και μεταναστευτικό κύμα κινήθηκε από την ευρύτερη εμπόλεμη  περιοχή προς τη δύση, προς την Ευρώπη – Φρούριο. Η νέα συνθήκη που διαμορφώνεται, έχει σαν αποτέλεσμα την αναθεώρηση προηγούμενων συμφωνιών -όπως είναι το Δουβλίνο 2- αλλά και την περαιτέρω αναβάθμιση της FRONTEX, τη δημιουργία hot spots και πλήθος νέων στρατοπέδων συγκέντρωσης, το κλείσιμο των συνόρων προς τους πρόσφυγες και τους μετανάστες με συνέπεια τον εγκλωβισμό δεκάδων χιλιάδων στους διαδρόμους εισόδου της Ευρώπης-Φρούριο.

   Η απόφαση για αντιμετώπιση των προσφύγων από τους ίδιους πολιτικούς και στρατιωτικούς μηχανισμούς (ΝΑΤΟ, Ε.Ε.) που προκάλεσαν την καταστροφή του τόπου τους έχει πολλαπλές επιδιώξεις:

• Eίναι μέρος της προετοιμασίας για τη γενίκευση του πολέμου που έχει κηρύξει η κυριαρχία, αρχικά στο πεδίο όπου εκφράζονται κυριότερα σήμερα οι ανταγωνισμοί των ισχυρότερων μπλοκ εξουσίας, δηλαδή στη Μέση Ανατολή και τη Νοτιοανατολική Μεσόγειo, καθώς η ζοφερή προοπτική μίας παγκόσμιας σύρραξης επανέρχεται στο προσκήνιο και στους σχεδιασμούς των στρατιωτικο-πολιτικών επιτελείων.
• Είναι ενδεικτική της αντιμετώπισης που επιφυλάσσουν στους ξεριζωμένους, η οποία συμπεριλαμβάνει στρατόπεδα συγκέντρωσης, καταστολή και διώξεις.
• Είναι και ένα σαφές μήνυμα για τη χρήση των στρατιωτικών μονάδων και της άγριας καταστολής για την αντιμετώπιση των πληθυσμών που το κράτος και τα αφεντικά ορίζουν ως «περιττούς».

   Στο εσωτερικό των δυτικών κοινωνιών, το Καθεστώς Έκτατης Ανάγκης μονιμοποιείται μέσω της στρατιωτικοποίησης των κοινωνιών και του εκφασισμού. Μέσα στα σύγχρονα γκέτο υπό την επιτήρηση είτε στρατιωτικοποιημένων μονάδων καταστολής είτε και καθεαυτό στρατιωτικών μονάδων, όπως στο πρόσφατο παράδειγμα της Γαλλίας, ξεδιπλώνεται ο πόλεμος κατά του «εσωτερικού εχθρού», ο πόλεμος κατά των φτωχών και των αποκλεισμένων. Πιο συγκεκριμένα, μετά τις επιθέσεις στο Παρίσι τον περασμένο Νοέμβριο, το γαλλικό κράτος με το πρόσχημα της ασφάλειας βρήκε την ευκαιρία να εγκαθιδρύσει και στη συνέχεια να μονιμοποιήσει το Καθεστώς Έκτακτης Ανάγκης με τις ταυτόχρονες εισβολές σε σπίτια, κυρίως των αγωνιζόμενων κομματιών της κοινωνίας και των μεταναστών, να επιβάλλει απαγόρευση συγκεντρώσεων και διαδηλώσεων και να κατοχυρώσει θεσμικά τη διατήρηση αυτού του ειδικού καθεστώτος επι μακρόν. Η αναβάθμιση του νομικού οπλοστασίου, το οποίο έχει τεθεί ήδη στην υπηρεσία καταστολής κινητοποιήσεων, όπως αυτών ενάντια στον νέο εργασιακό νόμο στη Γαλλία, την αύξηση της επιτήρησης/παρακολούθησης, προεικονίζει τον κατασταλτικό λαβύρινθο του σύγχρονου ολοκληρωτισμού.

   Ο κόσμος του κράτους και του καπιταλισμού είναι χρεοκοπημένος. Δεν μπορεί να δώσει απαντήσεις στις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες και δεν έχει να υποσχεθεί τίποτε άλλο παρά περισσότερη εξαθλίωση, φτώχεια, καταπίεση, κανιβαλισμό, πόλεμο και θάνατο. Την απόλυτη κυριαρχία του νόμου της ζούγκλας , της ισχύoς του δυνατότερου.

    Είναι αυτή η συνθήκη που καθορίζει και κάθε επιμέρους πολιτική και στο πεδίο του ταξικού ανταγωνισμού, γι’ αυτό και διεθνώς οξύνονται οι επιχειρήσεις λεηλασίας των προλετάριων. Η επίθεση σε μία σειρά από κοινωνικές και ταξικές κατακτήσεις είναι μέρος της επιχείρησης εγκαθίδρυσης του σύγχρονου ολοκληρωτισμού, με τον ίδιο τρόπο που είναι και η εξάπλωση του πολέμου. Οι πολεμικές επιχειρήσεις και τα μέτρα έντασης της λεηλασίας του κοινωνικού πλούτου, πέρα από τα υλικά οφέλη που προσπορίζουν στις τοπικές και διεθνείς ελίτ, εντείνουν την αίσθηση αδυναμίας της καταπιεσμένης πλειοψηφίας κατακερματίζοντάς τη σε μονάδες αναξιοπαθούντων που παλεύουν για την επιβίωσή τους, ενώ μέσω της προπαγάνδας και της παραδειγματικής καταστολής θέλουν να αποστερήσουν ακόμα και τη σκέψη μίας άλλης δίκαιης και ελεύθερης κοινωνικής συνύπαρξης.

   Στον ελλαδικό χώρο, η σημερινή κυβέρνηση (συριζα/ανελ) – που το προηγούμενο καλοκαίρι υπέγραψε την 3η δανειακή σύμβαση-μνημόνιο-, αποσπώντας την κοινωνική συναίνεση για τη συνέχιση των πολιτικών των αναδιαρθρώσεων, βασιζόμενη κατά κύριο λόγο στο φτηνό εμπόριο ελπίδας και στην προσπάθεια να καπηλευθεί και να αφομοιώσει τους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες των τελευταίων χρόνων, πάτησε επάνω σε αυτούς τους αγώνες για να τους αφοπλίσει και για να διατηρήσει την κοινωνική ειρήνη μέσα σε συνθήκες έντονης κοινωνικής από-νομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος.

   Η βασική της ιδεολογικοπολιτική πρόταση δεν είναι άλλη από την αποδοχή της βαρβαρότητας του κράτους και του καπιταλισμού -αρκεί να φορά το απομεινάρι ενός δημοκρατικού προσωπείου-, με την ταυτόχρονη απειλή προς τους καταπιεσμένους για το ξεδίπλωμα της ίδιας βαρβαρότητας, χωρίς τα προσχηματικά δημοκρατικά της προσωπεία τα οποία εξευτελίζονται και καταρρακώνονται διαρκώς. Σήμερα, επιχειρεί να επιβάλει τα νέα μέτρα (π.χ ασφαλιστικό, φορολογικό) που υπέγραψε λίγους μήνες πριν, την ώρα που η κοινωνική ανοχή απέναντι της φαίνεται να εξαντλείται διαρκώς, καθώς όχι μόνο δεν μπορούν να σταθούν οι αυταπάτες που έσπειρε για τον εξωραϊσμό του κράτους και του καπιταλισμού, αλλά γίνεται όλο και πιο εμφανής η προοπτική μίας ακόμα χειρότερης για τους πληβείους επιβίωσης.

    Σε μια εποχή που η κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα επιχειρεί να διαλύσει τις ζωές των εργατών, των ανέργων, των φτωχών και πληβείων της κοινωνίας, σε μια εποχή που καμία κυβέρνηση, κόμμα, κοινοβούλιο και διαμεσολαβητικός μηχανισμός δεν μπορούν να υποσχεθούν παρά μόνο υποταγή και εξαθλίωση, θέλουμε και πρέπει να αναπτύξουμε σε κάθε κοινωνικό χώρο, στους χώρους εκμετάλλευσης, στις γειτονιές, στα σχολεία και τις σχολές, αυτοοργανωμένες δομές αγώνα και αλληλεγγύης.

   Αυτή είναι η εποχή που πρέπει να συνδεθούν οι μερικοί και αιτηματικοί αγώνες για μόνιμη και σταθερή εργασία, για πρόσβαση στα κοινωνικά αγαθά της στέγασης, της περίθαλψης, της εκπαίδευσης, για την υπεράσπιση εργατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, για την προστασία της φύσης, με το συνολικό και επίκαιρο κοινωνικό και πολιτικό αίτημα για ανατροπή του κόσμου της εξουσίας και τον ελευθεριακό μετασχηματισμό της κοινωνίας.

 Αυτή είναι η εποχή που πρέπει να συνδεθούμε πολιτικά με τους συντρόφους και τους αγωνιζόμενους διεθνώς, προκειμένου να αντιμετωπίσουμε την κοινή επίθεση την οποία δεχόμαστε. Με παράδειγμα τις ιστορικές μας παρακαταθήκες από την Πρώτη Διεθνή και τις Διεθνείς μεραρχίες της Ισπανικής Επανάστασης, με την πραγματική ελπίδα που γεννούν οι σύγχρονες αντιστάσεις, από την εξέγερση των Ζαπατίστας, τις κινητοποιήσεις κατά της παγκοσμιοποίησης, το Δεκέμβρη του 08 μέχρι τη Ροζάβα, να συνθέσουμε απέναντι στο ζοφερό κόσμο της εξουσίας, το μωσαϊκό της επαναστατικής προοπτικής για την κοινωνία της ελευθερίας και της ισότητας. Από το Μεξικό μέχρι την Τουρκία κι από την Ελλάδα μέχρι τις φτωχογειτονιές της Γαλλίας, να φωνάξουμε στα ταξικά μας αδέρφια πως τίποτα δεν έχει τελειώσει και πως κανείς καταπιεσμένος δεν είναι μόνος του όσο υπάρχει αντίσταση και αγώνας. Για να πάρουμε τις ζωές στα χεριά μας, να αναλάβουμε την ευθύνη να ορίσουμε το παρόν και το μέλλον, χτίζοντας μια νέα χειραφετημένη κοινωνία με βάση την αξιοπρέπεια, τη δικαιοσύνη, την ελευθερία, την αλληλεγγύη στα συντρίμμια του κόσμου της εξουσίας, του κράτους και του κεφαλαίου.

ΝΑ ΕΝΤΕΙΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΑΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ Ή ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Αναρχική Πολιτική Οργάνωση

-ομοσπονδία συλλογικοτήτων-

apo.squathost.com | anpolorg@gmail.com

ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΟ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

   Ο κόσμος του κράτους και του καπιταλισμού είναι χρεοκοπημένος! Δεν μπορεί να δώσει απαντήσεις στις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες και δεν έχει να υποσχεθεί τίποτε άλλο παρά περισσότερη εξαθλίωση, φτώχεια, καταπίεση, κανιβαλισμό, πόλεμο και θάνατο.

   130 χρόνια μετά την εξέγερση των εργατών του Σικάγο, το πρόταγμα της σύνδεσης των μερικών και αιτηματικών αγώνων με το συνολικό  κοινωνικό και πολιτικό αίτημα για ανατροπή του κόσμου της εξουσίας και τον ελευθεριακό μετασχηματισμό της κοινωνίας, παραμένει πάντα επίκαιρο.

Για να χτίσουμε μια νέα χειραφετημένη κοινωνία με βάση την αξιοπρέπεια, τη δικαιοσύνη, την ελευθερία, την αλληλεγγύη, στα συντρίμμια του κόσμου της εξουσίας, του κράτους, του κεφαλαίου.

ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΑΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ Ή ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

Αναρχική Πολιτική Οργάνωση (Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων)

Ο καπιταλισμός είναι αδυσώπητος, αδίστακτος, αδηφάγος και απάνθρωπος

Οι αγώνες μας για την ανατροπή του να είναι μαχητικοί, συλλογικοί και αδιαμεσολάβητοι…

«Στεκόμουν πάνω σε έναν λόφο. Κι είδα το Παλιό να πλησιάζει. Μα ερχόταν σα Νέο. Σερνόταν πάνω σε καινούργια δεκανίκια. Που κανένας δεν είχε ξαναδεί. Κι απέπνεε νέες μυρωδιές σαπίλας. Που κανείς δεν είχε ξαναμυρίσει (…)».

Μπ. Μπρεχτ

Έξι χρόνια μετά την υπαγωγή της χώρας σε καθεστώς διεθνούς οικονομικού ελέγχου από τα πολιτικά και οικονομικά διευθυντήρια της ΕΕ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ με τη σύμφωνη γνώμη του εγχώριου πολιτικού προσωπικού και των ντόπιων αφεντικών, η επίθεση σε βάρος της συντριπτικής πλειοψηφίας της κοινωνίας συνεχίζεται. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια επίθεση που είχε ξεκινήσει τουλάχιστον δυο δεκαετίες πριν στον ελλαδικό χώρο ως αποτέλεσμα της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης που συντελείται μέχρι σήμερα σε παγκόσμιο επίπεδο και των νέων συνθηκών εξαθλίωσης που σταδιακά διαμορφώθηκαν για εκατομμύρια εκμεταλλευόμενους ύστερα από το ξέσπασμα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης με κύριους άξονες την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη υφαρπαγή του κοινωνικού πλούτου, τον πλήρη έλεγχο και την καθυπόταξη των ανθρώπινων κοινωνιών. Τα μνημόνια και οι δανειακές συμβάσεις είναι μόνο η σύγχρονη εκδοχή της κλιμακούμενης αυτής επίθεσης που στοχεύει στην πλήρη ανατροπή των εργασιακών σχέσεων και των κοινωνικών δικαιωμάτων προς όφελος του κράτους και του κεφαλαίου.

Πριν από περίπου δυο δεκαετίες ο μεγαλομεγιστάνας Ανιέλι, σχολιάζοντας τα πολιτικά πράγματα της χώρας του, της Ιταλίας, είχε πει: «Υπάρχει ένα είδος Αριστεράς που είναι πιο χρήσιμη από την Δεξιά. Πρόκειται για εκείνη την Αριστερά που μπορεί να κάνει όλα όσα δεν θα μπορούσε να κάνει η Δεξιά». Και φυσικά, αυτό δεν ισχύει μόνο στην περίπτωση της Ιταλίας.

Σήμερα, η πρόσφατα εκλεγμένη “αριστεροδεξιά” πολιτική διαχείριση Σύριζα-Ανέλ στρώνει το έδαφος για το βάθεμα των όρων εκμετάλλευσης και καταπίεσης και για την όξυνση αυτής της επίθεσης σε ακόμα πιο διευρυμένα τμήματα του πληθυσμού. Αφού πρώτα καλλιέργησε ψεύτικες ελπίδες περί εξωραϊσμού του συστήματος μέσω της ανάληψης κυβερνητικού ρόλου και συνέβαλε καθοριστικά στην αποδυνάμωση των κοινωνικών και ταξικών κινημάτων που είχαν αναπτυχθεί όλο το προηγούμενο διάστημα, υιοθέτησε στη συνέχεια την ίδια νεοφιλελεύθερη ατζέντα με τους προκατόχους της, ευθυγραμμιζόμενη πλήρως με τις επιταγές και τα αντικοινωνικά σχέδια των ντόπιων και διεθνών ελίτ, επιχειρώντας παράλληλα να δώσει παράταση ζωής στο ήδη χρεοκοπημένο πολιτικό και οικονομικό σύστημα μέσω της διαμόρφωσης συνθηκών κοινωνικής ειρήνης, εθνικής συμφιλίωσης και διαταξικής συνεργασίας. Οι διαχειριστικές αυταπάτες που καλλιεργήθηκαν συστηματικά το τελευταίο διάστημα δεν αποσκοπούσαν στην καλυτέρευση των συνθηκών διαβίωσης του πληθυσμού, όσο κι αν διατείνονται για αυτό οι εκφραστές τους. Εκείνο στο οποίο στόχευαν και εν μέρει πέτυχαν ήταν η διαμόρφωση συνθηκών συναίνεσης και αφομοίωσης για την αναίμακτη επιβολή των όρων της νέας καπιταλιστικής επίθεσης που είναι ήδη σε εξέλιξη μέσω της επιβολής καινούργιων αντικοινωνικών μέτρων που υποβαθμίζουν ολοένα και περισσότερο τη ζωή και συμβάλλουν τα μέγιστα στην περαιτέρω φτωχοποίηση και εξαθλίωση του πληθυσμού.

Η ψήφιση, πριν μερικούς μήνες, του 3ου μνημονίου και των εφαρμοστικών νόμων που το συνοδεύουν, ήρθε να επισφραγίσει την λήψη νέων αντικοινωνικών μέτρων που συνίστανται στην επιβολή ληστρικής φορολογίας (συνέχιση του ΕΝΦΙΑ και επιβολή νέων φόρων), στη διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης, της παιδείας και της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης (υποβαθμίζοντας ακόμα περισσότερο τα ήδη διαλυμένα συστήματα παιδείας και υγείας)- στη νέα μείωση των συντάξεων, στην κατάργηση του ΕΚΑΣ και την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, στην απελευθέρωση των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας για τους κατόχους “κόκκινων δανείων”, στη διαιώνιση της ελαστικής εργασίας -”ωφέλειας” ως κυρίαρχης συνθήκης δουλειάς για τους περισσότερους (καθιέρωση των προγραμμάτων voucher-περαιτέρω ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας, ατομικές συμβάσει, εργοδοτική τρομοκρατία-απολυσεις-μειώσεις υπό την απειλή της ανεργίας, χτύπημα συνδικαλισμού), στοξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας (ιδιωτικοποιήσεις λιμανιών, αεροδρομίων αλλά και ολόκληρων περιοχών),στην επιβολή μισθών πείνας. Παράλληλα, η διαιώνιση και η αύξηση της ανεργίας δημιουργούν συνθήκες σκληρής φτωχοποίησης, κοινωνικού αποκλεισμού και περιθωριοποίησης για εκατοντάδες χιλιάδες νέους ανθρώπους (πολλοί οδηγούνται μέχρι και στην αυτοκτονία), γεγονός που διευκολύνει τον έλεγχο και την καθυπόταξή τους. Πρόκειται για μια πραγματικότητα που επιβεβαιώνει την αντικοινωνική και δολοφονική φύση του καπιταλισμού που δεν καταπραΰνεται ανάλογα με τον πολιτικό του διαχειριστή, αλλά αντίθετα, όσο η κρίση του βαθαίνει, γίνεται ακόμα πιο αδηφάγος και αδίστακτος.

Βασική συμβολή στην χειραγώγηση και τον κατευνασμό των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων έχουν και οι συνδικαλιστικές ελίτ, οι ελεγχόμενες από κομματικούς και γραφειοκρατικούς μηχανισμούς ηγεσίες των συνδικάτων που αναλαμβάνουν διαμεσολαβητικό ρόλο ανάμεσα στην κοινωνία και τα αφεντικά, την ώρα που βρίσκονται σε αγαστή συνεργασία και διάλογο με τα δεύτερα, κατορθώνοντας συνολικά να απαξιωθεί ο συνδικαλισμός και οι εργατικές διεκδικήσεις, να καλλιεργηθεί η ηττοπάθεια στους εργαζόμενους και να αμφισβητηθεί η αποτελεσματικότητα του συλλογικού αγώνα. Σήμερα, έχοντας απολέσει μεγάλο μέρος της διαμεσολαβητικής τους δυνατότητας, μιας και μεγάλα κομμάτια των αγωνιζόμενων τους έχουν γυρίσει την πλάτη, επιχειρούν να περιορίσουν τους ταξικούς αγώνες προωθώντας την κοινωνική ειρήνη και την διαταξική συνεργασία. Οι απεργίες -”τουφεκιές στον αέρα” που συγκαλούνται από τους ξεπουλημένους εργατοπατέρες του κυβερνητικού συνδικαλισμού (ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ), επιχειρούν να ρίξουν στάχτη στα μάτια των εργαζομένων, ενώ ταυτόχρονα βάζουν ταφόπλακα στο εργατικό κίνημα και τις διεκδικήσεις του, καθώς γίνονται χωρίς σχεδιασμό και προοπτική, υπονομεύοντας έτσι την αξιοπιστία του μέσου στη συνείδηση του κόσμου.

Σε διεθνές επίπεδο, η εικόνα δεν είναι καθόλου διαφορετική. Η καπιταλιστική αναδιάρθρωση συντελείται στην κατεύθυνση της επιβολής της κρατικής και καπιταλιστικής δικτατορίας πάνω στις ανθρώπινες κοινωνίες μέσω της εδραίωσης του σύγχρονου ολοκληρωτισμού. Παρά τις επιμέρους διαφοροποιήσεις που εντοπίζονται από περιοχή σε περιοχή, δεν υπάρχουν περιθώρια αμφιβολιών πως η σφοδρότητα της συστημικής επίθεσης λαμβάνει το χαρακτήρα συνολικού πολέμου που έχει κηρυχθεί από τα παγκόσμια πολιτικά και οικονομικά αφεντικά εναντίον των εκμεταλλευόμενων και των καταπιεσμένων όλου του κόσμου. Η εδραίωση ενός μόνιμου καθεστώτος έκτακτης ανάγκης στο εσωτερικό των δυτικών μητροπόλεων σε συνδυασμό με τη διεξαγωγή ενός ανηλεή πολέμου στην ευρύτερη καπιταλιστική περιφέρεια είναι τα κύρια χαρακτηριστικά αυτού του πολέμου που στοχεύει στον πλήρη έλεγχο των κοινωνιών και στην εδραίωση εθνικών και υπερεθνικών μηχανισμών ως κυρίαρχων παικτών στο παγκόσμιο γεωπολιτικό πεδίο. Παράλληλα, δεν λείπουν και οι ενδοκαπιταλιστικές συγκρούσεις μέσα από την ανάδειξη διαφόρων ισχυρών μπλοκ στην παγκόσμια σκακιέρα με διαφορετικά συμφέροντα και επιδιώξεις.

Το ελληνικό κράτος, ως ενεργό κράτος-μέλος και νοτιοανατολικός συνοριοφύλακας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και συναυτουργός στην ευρωπαϊκή καπιταλιστική ολοκλήρωση, συμμετέχει ενεργά στη διαμόρφωση αυτού του διεθνούς τοπίου επιβάλλοντας συνθήκες φτώχειας και ανέχειας στο εσωτερικό του και ορθώνοντας αδιαπέραστα τείχη για όσους πήραν το δρόμο της μετανάστευσης και της προσφυγιάς εξαιτίας της λεηλασίας και της καταστροφής που οδηγούνται διάφορες περιοχές του πλανήτη υποκύπτοντας στις ορέξεις του παγκόσμιου καπιταλισμού. Η προσπάθεια περιορισμού των ροών τους και εντατικοποίησης του ελέγχου των περασμάτων δημιουργεί μια στρατιωτικοποιημένη περιοχή στα νότια και ανατολικά σύνορα της Ευρώπης-φρούριο που περιλαμβάνει φράχτες, αστυνομικο-στρατιωτικές επιχειρήσεις, διεθνείς περιπολίες, ναρκοπέδια, πολεμικά πλοία και ότι άλλο καθίσταται χρήσιμο στην αναχαίτιση αυτού του τεράστιου όγκου ανθρώπων που επιχειρεί να εισέλθει στον “καπιταλιστικό παράδεισο”.

Απέναντι στη βίαιη υποτίμηση της ζωής μας, όλοι εμείς οι από κάτω, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι νεολαίοι, ντόπιοι και μετανάστες, γνωρίζοντας τις πραγματικές μας ανάγκες, πρέπει να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας, να οργανωθούμε και να αγωνιστούμε, συλλογικά, αυτοοργανωμένα και αδιαμεσολάβητα , σε κάθε κοινωνικό και εργασιακό χώρο, στα σχολεία και τις σχολές, στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές και στους δρόμους, μακριά από οποιαδήποτε κομματική και συνδικαλιστική χειραγώγηση που αναπόφευκτα οδηγεί στην αποδυνάμωση και στον εκφυλισμό του κοινωνικού και ταξικού κινήματος. Με σωματεία βάσης, συνελεύσεις γειτονιάς και αγωνιστικά σχήματα των νεολαίων, των μαθητών, των φοιτητών και των εργατών να στήσουμε αναχώματα στην κρατική και καπιταλιστική επίθεση που ρημάζει τις ζωές μας.

Για την άγρια πληττόμενη κοινωνική βάση δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια για άλλες ψευδαισθήσεις. Το μόνο υπαρκτό δίλημμα πρέπει να είναι το “καπιταλισμός ή κοινωνική επανάσταση”. Η μόνη ρεαλιστική προοπτική είναι αυτή του κοινωνικού μετασχηματισμού, της διαδικασίας ανατροπής δηλαδή των σχέσεων εκμετάλλευσης και καταπίεσης που επιβάλλει το υπάρχον καθεστώς σκλαβιάς και εξαθλίωσης και κατάργησης των υπαρχουσών δομών οργάνωσης της κοινωνίας, αντικαθιστώντας τες με άλλες μορφές οριζόντιας και συλλογικής αυτοοργάνωσης όπως είναι οι ελευθεριακές κομμούνες, τα εργατικά συμβούλια, οι λαϊκές συνελεύσεις και οι κολεκτίβες.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ-ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 19 ΑΠΡΙΛΗ ΣΤΙΣ 6 μ.μ. ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ (ΚΟΡΙΝΘΟΥ Κ’ ΑΡΑΤΟΥ)

αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος”

μέλος της Α.Π.Ο. (Αναρχική Πολιτική Οργάνωση – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων)

Κυκλοφόρησε το 2ο τεύχος “Γή & Ελευθερία”, της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης | Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων.

Μπορείτε να το διαβάσετε/κατεβάσετε σε ηλεκτρονική μορφή από το site πατώντας εδώ ή να το βρείτε σε έντυπη μορφή σε στέκια και αυτοδιαχειριζόμενους χώρους.