Category: Τοπικα

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ/ΕΣ

Οι αστικές συγκοινωνίες χρησιμοποιούνται  από πολλά τμήματα της εκμεταλλευόμενης τάξης: από εμάς, τους φοιτητές, αλλά και από τους εργαζόμενους, ανέργους και μετανάστες. Η καθημερινή μετακίνηση στον αστικό ιστό δεν είναι ένα δημόσιο κοινωνικό αγαθό, με ελεύθερη πρόσβαση. Απεναντίας, μέσα στις υπάρχουσες συνθήκες της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, οι αστικές συγκοινωνίες, όπως και κάθε άλλο αγαθό, αποτελούν εμπορευματοποιημένη υπηρεσία, την οποία αναγκαζόμαστε να πληρώνουμε.

Η μετακίνηση στη σχολή μας, στο χώρο εργασίας μας, στους τόπους που διασκεδάζουμε επωφελεί το κράτος (φόροι) και το ιδιωτικό κεφάλαιο. Έτσι, η μετακίνηση από μία κοινωνική ανάγκη και αγαθό μετατρέπεται σε εμπόρευμα. Τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς αποτελούν ακόμα ένα πεδίο άντλησης κέρδους για το κεφάλαιο ενώ παράλληλα διασφαλίζουν την εύρυθμη κυκλοφορία της εργατικής δύναμης στους  χώρους παραγωγής (εργοστάσια, επιχειρήσεις κλπ) και αναπαραγωγής (σχολεία, πανεπιστήμια, νοσοκομεία κ.α.).

Η χρήση των υπηρεσιών της μονοπωλιακής ιδιωτικής εταιρίας ΑΣΤΙΚΟ ΚΤΕΛ Πάτρας Α.Ε, σημαίνει την αναπόφευκτη οικονομική επιβάρυνση, αλλά και την καθημερινή ύπαρξη νεκρού χρόνου για μας, τον οποίο περνάμε στοιβαγμένοι και όρθιοι τις περισσότερες φορές, σε παμπάλαια αστικά λεωφορεία (γερμανικά μοντέλα του ’80), τα οποία βρίσκονται σε άθλια κατάσταση. Συγκεκριμένα, για τη μεταβίβαση μας  από το κέντρο της Πάτρας στην πανεπιστημιούπολη του Ρίου, πληρώνουμε εισιτήριο των 80 λεπτών,δηλαδή 1,60 ευρώ την ημέρα. Το κόστος της μετακίνησης είναι ακόμα μεγαλύτερο για τους φοιτητές που δεν διαθέτουν φοιτητικό πάσο (> ν+2), όπως και για δεκάδες εργαζόμενους της Εστίας, αλλά και για ασθενείς ή εργαζόμενουςτου Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου. Σε όλα αυτά έρχεται να προστεθείκαι το απαράδεκτο γεγονός ότι η μηνιαία κάρτα μετακινήσεων συμφέρει οριακά μόνο όσους πηγαίνουν στο πανεπιστήμιο και τις επτά μέρες της εβδομάδας(!).

Continue reading “Κείμενο και αφίσα από το Ελευθεριακό σχήμα Πανεπιστημίου Πατρών” →

Ο λόγος για τον οποίο γράφεται αυτό το κείμενο αφορά στη διατήρηση της συλλογικής μνήμης σε επίπεδο πολιτικό και κατατεθειμένο δημόσια. Πρόκειται για έναν πολιτικό απολογισμό του σχήματός μας με ανιδιοτελή κίνητρα και με διάθεση αυτοκριτικής, καθώς και μια ευρύτερη τοποθέτησή μας επί των αυτόνομων σχημάτων, τις εμπειρίες αγώνα που έχουμε αποκομίσει έως και σήμερα και τα τεκταινόμενα που έχουμε κληθεί να αντιμετωπίσουμε ανά καιρούς στην πόλη της Πάτρας. Θεωρούμε επιτακτική την ανάγκη για τη διατήρηση και την ενίσχυση της αντίληψης συλλογικοποίησης σε αυτόνομα/ ελευθεριακά σχήματα, όπως επίσης και να καταδεικνύουμε κάθε αντίληψη που προσπαθεί να στρεβλώσει και να υποβιβάσει τις διαδικασίες μας αντί να λειτουργεί για την προώθηση του αγώνα. 

Η δημιουργία και η εξελικτική πορεία των αυτόνομων σχημάτων

Για να περιγράψουμε τη διαδικασία δημιουργίας και εξέλιξης του αυτόνομου σχήματος αρχιτεκτονικής και των σχημάτων στην Πάτρα ευρύτερα, οφείλουμε μάλλον να περιγράψουμε την ευρύτερη κινηματική συνθήκη. Η περίοδος του 2010-2011 ήταν μια περίοδος ιδιαίτερα δυναμική για το κίνημα. Μαζικές απεργίες, καταλήψεις, συνεχείς διαδηλώσεις ήταν σχεδόν καθημερινή συνθήκη σε μία πρωτοφανή -για τα δεδομένα της περιόδου- επίθεση από μεριάς κράτους και κεφαλαίου. Ολοένα και μεγαλύτερες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, περαιτέρω εντατικοποίηση και αποστείρωση των σπουδών σε συνδυασμό με συνεχή καταστολή και μηδενική ανοχή συνθέτουν το πλαίσιο της περιόδου για την οποία μιλάμε.

Στην πόλη της Πάτρας, η πορεία του κινήματος ήταν ακριβώς η ίδια και αντικατοπτριζόταν σε όλες τις κινηματικές διαδικασίες. Έτσι, το 2011 στην πόλη της Πάτρας κάνουν την εμφάνισή τους μαζικά, μέσα στη συνθήκη που περιγράφηκε, τα αυτόνομα σχήματα, μαζί και το αυτόνομο σχήμα αρχιτεκτονικής. Συμμετείχαν δυναμικά στη μεγάλη τους πλειονότητα στις καταλήψεις του 2011 και για τουλάχιστον δύο χρόνια είχαν μεγάλη μαζικότητα με σημαντική  συνεισφορά  στο φοιτητικό κίνημα. Δημιούργησαν και συμμετείχαν σε πληθώρα κινητοποιήσεων, καταλήψεων και δράσεων εντός και εκτός των φοιτητικών συλλόγων, ενώ για κάποιο καιρό βρίσκονταν σε μη-μόνιμες διασχηματικές συνελεύσεις και παρήγαγαν περιστασιακά κοινό λόγο.

Ήδη μετά την εκκένωση του Παραρτήματος, τον Αύγουστο του 2013 (σημείο αναφοράς και για τα αυτόνομα σχήματα της Πάτρας), τα σχήματα άρχισαν να αποδυναμώνονται. Το γεγονός αυτό συμπίπτει, διόλου τυχαία, με τη γενικότερη ύφεση της δράσης του ανταγωνιστικού κινήματος της πόλης και επισφραγίζει την πτωτική πορεία που θα ακολουθήσει. Μέσα στα χρόνια, λοιπόν, τα περισσότερα σχήματα διαλύθηκαν, άλλα αποδυναμώθηκαν λόγω έλλειψης δυναμικής, σε κάποιες περιπτώσεις η αποδυνάμωσή τους επήλθε έπειτα από την εμφάνιση των αυτόνομων πολιτικών ομάδων, ενώ όσα παρέμειναν ενεργά προσπάθησαν να κερδίσουν το χαμένο έδαφος της γενικότερης ατόνησης των σχημάτων.

Continue reading “ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΥΤΟΝΟΜΟΥ ΣΧΗΜΑΤΟΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ ΠΑΤΡΑΣ” →

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ‘’ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ’’ ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

   Τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα κατά την περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης, οι τραυματισμοί και οι θάνατοι εργαζομένων την ώρα της δουλειάς τους έχουν πληθύνει. Τα λεγόμενα «εργατικά ατυχήματα» δεν αποτελούν τίποτε άλλο παρά μορφές ανομολόγητης βίας που ασκεί καθημερινά το κεφάλαιο πάνω σε όλους τους εργαζόμενους, προκειμένου να αναπαραχθεί και να συσσωρευτεί.

   Η καπιταλιστική κρίση εξάλλου μπορεί να αντιμετωπιστεί από το κεφάλαιο μόνο με τη ριζική απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και με την επαναρρύθμισή τους, έτσι ώστε η εργατική δύναμη να γίνει πιο φθηνή για τ’ αφεντικά. Οι απολύσεις, το κόψιμο μισθών και συντάξεων, η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, η επισφάλεια και η μαύρη εργασία πάνε χέρι-χέρι με την εντατικοποίηση της δουλειάς, τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, τη μη τήρηση των απαιτούμενων μέτρων για την υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων, τα εξοντωτικά ωράρια, την έλλειψη προσωπικού αλλά και τη μίσθωση προσωπικού με εργολαβίες. Μόνο με την –ολοένα και μεγαλύτερη- υποτίμηση της εργατικής μας δύναμης αλλά και με την υπερεργασία μας οι επιχειρήσεις των αφεντικών μπορούν να είναι ανταγωνιστικές στην καπιταλιστική αγορά.

   Eίναι λοιπόν ξεκάθαρο πως οι τραυματισμοί (λιγότερο ή περισσότερο σοβαροί) εργατών ή ακόμα χειρότερα η απώλεια της ζωής για κάποιους απ’ αυτούς εν ώρα εργασίας δεν συνιστούν εργατικά ατυχήματα. Αντιθέτως, αποτελούν εγκλήματα των αφεντικών, όσο κι αν προσπαθεί η εκάστοτε εργοδοσία αλλά και το κράτος να αποκρύψουν τις ευθύνες τους.

   Η εντατικοποίηση της δουλειάς καθώς επίσης και οι μειωμένοι έλεγχοι ασφαλείας -συνέπεια της επιδίωξης των αφεντικών για φθηνή εργασία- οδήγησαν στο σοβαρό τραυματισμό 28χρόνου εργαζόμενου στο θώρακα και στο δεξί χέρι το μεσημέρι της Πέμπτης 2 Ιούνη στο εργοστάσιο της “Αθηναϊκής Ζυθοποιίας” στη ΒΙ.ΠΕ. Πατρών. Ο εργαζόμενος τραυματίστηκε μετά από πτώση αντικειμένου με αποτέλεσμα να έχει χάσει το δεξί του χέρι και να νοσηλεύεται σε σοβαρή κατάσταση.

Αντιστοίχως, στην Κρήτη μόνο τους τελευταίους 7 μήνες έχουν σημειωθεί τέσσερις περιπτώσεις σοβαρών τραυματισμών εργατών κατά τη διάρκεια της εργασίας τους. Αναφέρουμε ενδεικτικά τον τραυματισμό οικοδόμου σε υπό ανέγερση επαγγελματικό χώρο στο Ηράκλειο με αποτέλεσμα τον τραυματισμό του έπειτα από πτώση με τραύματα στο θώρακα και στο πόδι. Επίσης, τον τραυματισμό υπαλλήλου της υπηρεσίας καθαριότητας που τραυματίστηκε σοβαρά πέφτοντας από το απορριματοφόρο έξω από την Πρυτανεία του Πανεπιστημίου Κρήτης.

   Εκτός αυτών, το Δεκέμβρη του 2015 τραυματίστηκε εργαζόμενος στο ταριχευτήριο της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών εξαναγκασμένος να χρησιμοποιεί ένα ακατάλληλο σύστημα ψεκασμού που χρησιμοποιείται σε αγροτικές εργασίες για να διοχετεύει τη φαινόλη στα πτώματα.

   Τέλος, πρέπει να αναφέρουμε το θάνατο εργάτη εν ώρα εργασίας σε λατομείο στη Δράμα αλλά και το θάνατο 48χρονου οικοδόμου στο Ζεφύρι Αττικής το Φεβρουάριο, όταν χτυπήθηκε από ρεύμα υψηλής τάσης κι έπεσε από τη σκαλωσιά. Ο συγκεκριμένος εργάτης δούλευε για την εταιρεία ΕΡΕΚΤΑ, υπεργολάβος μεταλλικών κατασκευών για λογαριασμό της ΑΚΤΩΡ στο σταθμό του προαστιακού στο Ζεφύρι.

  Η λίστα με τους τραυματισμούς αλλά και τους θανάτους εργαζομένων εν ώρα εργασίας είναι ατελείωτη. Στον ανθρωποφάγο καπιταλισμό η σωματική ακεραιότητα των εργατών και η ανθρώπινη ζωή είναι πολύ εύκολο να θυσιαστεί στο βωμό του κέρδους των αφεντικών.

   Αυτό σημαίνει ότι οι θάνατοι και οι τραυματισμοί στην δουλειά δεν είναι «δυστυχήματα» και «ατυχήματα» αλλά εγκλήματα του καπιταλισμού. Πρόκειται για μια ταξική «γενοκτονία» που μόνο με ταξικούς όρους μπορεί να σταματήσει.

   Πρέπει λοιπόν να γίνει αντιληπτό πως, ενώ για τον εργάτη ο μισθός είναι όρος ύπαρξης, για το αφεντικό είναι «κόστος». Ενώ για τον εργάτη η ασφάλεια στην δουλειά είναι ζήτημα σωματικής ακεραιότητας, ζωής και θανάτου, για το αφεντικό είναι κι αυτό «κόστος». Όσο βαθαίνει η κρίση του κεφαλαίου, τόσο οι σχέσεις εκμετάλλευσης θα εντείνονται, τόσο οι τραυματισμοί και οι θάνατοι εργαζομένων στα εργασιακά κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς θα πληθαίνουν.

   Το κράτος από την άλλη, νομοθετεί προς όφελος των αφεντικών δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για την απρόσκοπτη συνέχιση της αναπαραγωγής του κεφαλαίου και της κερδοφορίας του. Χαρακτηριστικές ως προς αυτό είναι δύο πρόσφατες αποφάσεις του Άρειου Πάγου, οι οποίες αναγνώρισαν συνυπαιτιότητα των εργαζομένων σε δύο περιπτώσεις, σε μια εκ των οποίων ο εργαζόμενος είχε σκοτωθεί εν ώρα εργασίας. Η εξέλιξη αυτή δεν μας ξαφνιάζει.Η νομοθεσία στον καπιταλισμό είναι αξιωματικά υπέρ της εργοδοσίας. Οποιαδήποτε φιλεργατική εξαίρεση είναι αποτέλεσμα σκληρότατης ταξικής πάλης και, συνεπώς, είναι συνεχώς υπό αίρεση.

   Απέναντι στην εκμετάλλευση της εργατικής μας δύναμης, απέναντι στις εκατόμβες σακατεμένων και νεκρών εργατών, οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες ας αντιτάξουμε την ταξική μας αυτοοργάνωση σε σωματεία βάσης, τη συναδελφικότητα και την ταξική μας αλληλεγγύη καθώς και τη συλλογική αντίσταση μέσα κ έξω από τους χώρους δουλειάς.

ΝΑ ΚΑΛΥΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥ !

ΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ‘’ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ’’ ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΕΡΔΟΦΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ !

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ- ΤΑΞΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ !

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ-ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ

ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΦΑΤΟ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥ ΣΤΗ ΒΙ.ΠΕ ΠΑΤΡΩΝ

ΤΡΙΤΗ 14 ΙΟΥΝΗ, 11 πμ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

ΣΑΒΒΑΤΟ 11 ΙΟΥΝΗ, 18:30

πλ. ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ, ΑΝΩ ΠΟΛΗ

Συνέλευση Αγωνιζόμενων Εργατών/Εργατριών Πάτρας

Ιούνης 2016

sae-patra@espiv.net

Τιμή σε όσους αφιέρωσαν τη ζωή τους στον αγώνα για την κοινωνική επανάσταση.

Καλό ταξίδι, σύντροφε Αντώνη…

Το κείμενο που ακολουθεί είναι αναδημοσίευση από το athens indymedia

Χθες (7/5/2015) έφυγε από κοντά μας ο σύντροφος αναρχικός Αντώνης Στασινόπουλος.

Ο Αντώνης Στασινόπουλος, είχε πάρει μέρος σαν Αλληλέγγυος, σε όλους τους εργατικούς αγώνες από το 1970, και στη πρώτη γραμμή στις μεγάλες κινητοποιήσεις της Πειραϊκής Πατραϊκής, της Μίσκο και της Πιρέλλι τη δεκαετία του ’90.

Εργάτης ο ίδιος, είχε περάσει από πολλές δουλειές. Ήταν ιδρυτικό μέλος της Αναρχικής Ομάδας Πάτρας το 1984,  η οποία είχε δημιουργήσει και το πρώτο αναρχικό στέκι σε ένα διώροφο νεοκλασικό στην οδό Γεροκωστοπούλου πάνω από τη πλατεία Γεωργίου.  Ιδρυτικό μέλος επίσης  του σωματίου ανέργων Πάτρας το 1992, μέλος του κοινωνικού κέντρου Πάτρας από τα τέλη της δεκαετίας του ’80. και άλλων αναρχικών και όχι μόνο πρωτοβουλιών.

Τα τελευταία χρόνια είχε προβλήματα με τη καρδιά του. Αυτό δεν τον εμπόδισε στη εξέγερση του 2008 για τη δολοφονία του Α. Γρηγορόπουλου, να πάει εντελώς μόνος του και σε ηλικία κοντά στα εξήντα, στη γενική αστυνομική διεύθυνση Αχαΐας και να ρίξει δύο μολότοφ. Ενέργεια για την οποία συνελήφθη.

Ο Αντώνης έγραφε ποιήματα, λογοτεχνικά πεζά και πολιτικά συγγράμματα. Λογοτέχνης και ποιητής της αγνής εργατικής συνείδησης. Εμπνευσμένα τα ποίηματά του, υπάρχουν σε κινηματικά βιβλιοπωλεία και δανειστικές βιβλιοθήκες σε στέκια της πόλης της Πάτρας.

Με τον Αντώνη γνωριστήκαμε το 1983. Ένας ευγενικός άνθρωπος, με ασκητικό παρουσιαστικό, αλλά με μάτια γεμάτα δύναμη και φλόγα, λες και είχε βγει μέσα από τα βιβλία του Ντοστογιέφσκι. Μαχητικός και πάντα μπροστάρης στους εργατικούς αγώνες.

Ήμασταν μαζί στη κατάληψη του παραρτήματος το 1985 μετά τη δολοφονία του Μ. Καλτεζά. Κάποτε μου στάθηκε εκείνα τα χρόνια, όταν με είχαν προσαγάγει σε συγκέντρωση για την επέτειο της 17 Νοέμβρη και προσπάθησε να εμποδίσει τους ασφαλίτες να με πάρουν.

Η κηδεία του Αντώνη έγινε σήμερα Παρασκευή στις 17:00 στην αγία Αλεξιώτισα (σύνορα) στη Πάτρα.

Παραθέτω στη μνήμη του δύο από τα ποιηματά του. Δεν σε ξεχνώ σύντροφε. Θα ζεις μέσα από τη μνήμη μας.

Ευάγριος Αληθινός 

Απόηχος

Και τι απομένει,
εάν όχι ο απόηχος
όσων με επιμέλεια πράξαμε;
Στους ομόκεντρους κύκλους του σύμπαντος
πουλιά ταξιδιάρικα.
Και καθήσαμε γύρω από το τραπέζι
οι αγαπημένοι
με κρασί
στις σκέψεις μας το τελευταίο ταξίδι.
Κουβεντιάσαμε τα όνειρα
μας συνεπήρε ο χορός των κυμάτων.
Και παραδοθήκαμε στης νύχτας τη σαγήνη
ωσάν πέπλο μας τύλιγε των άστρων το φέγγισμα.

Της καρδιάς

Άνοιξε το παράθυρο της καρδιά σου.
Άνοιξε το στους ξεριζωμένους μετανάστες,
που σε κοιτούν με βλέμμα κυνηγημένου αγριμιού.
Άνοιξε το στους άνεργους
που χάνονται στις ψευδαισθήσεις των υποσχέσεων
για μια ακτίνα ήλιου.
Άνοιξε το παράθυρο της καρδιά σου στα παιδιά των φαναριών,
που το κρύο τους περονιάζει τα κόκαλα.
Άνοιξε το σε αυτούς που απέτυχαν να αλλάξουν τον κόσμο
καίτοι προσπάθησαν.
Άνοιξε το παράθυρο της καρδιά σου
σε όλους τους απόκληρους της ζωής.

(Από την ποιητική συλλογή «Των ονείρων τα χρώματα» εκδ. Βιβλιοπέλαγος 2004)

Την Τρίτη 25/2 πραγματοποιήθηκε κατάληψη σε έναν εγκαταλελειμμένο χώρο του πανεπιστημίου της Πάτρας από ομάδα καταληψιών φοιτητών που εδώ και αρκετά χρόνια παρεμβαίνουν με το λόγο και τη δράση τους στον κοινωνικό χώρο του Πανεπιστημίου. Από την πρώτη στιγμή απέναντι τους βρέθηκαν η Πρυτανική Αρχή εκτοξεύοντας απειλές για κατασταλτική επιχείρηση σε βάρος της κατάληψης και ο υποψήφιος ιδιώτης αγοραστής του χώρου που προσβλέπει στη μετατροπή του σε καφετέρια. Από την πρώτη στιγμή δεκάδες αλληλέγγυοι βρίσκονται στο χώρο της κατάληψης υποστηρίζοντας την απέναντι στους εκβιασμούς και τις απειλές.

το κείμενο που μοιράζεται από τη διαχειριστική συνέλευση της κατάληψης εδώ.