Συνελεύσεις και συνεργασίες στις οποίες συμμετείχε η ομάδα.
Εκδήλωση – συζήτηση με το σωματείο βάσης σερβιτόρων, μαγείρων, λοιπων εργαζομένων του κλάδου επισιτισμού και το σωματείο εργαζομένων οδηγών δικύκλων (ΣΒΕΟΔ)
Σάββατο 19 Ιούνη 2010 στις 20.00 στο Παράρτημα, από τη συνέλευση αναρχικών ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά “ο εργαλειοφόρος”
Εκδήλωση – συζήτηση με το σωματείο βάσης σερβιτόρων, μαγείρων, λοιπων εργαζομένων του κλάδου επισιτισμού και το σωματείο εργαζομένων οδηγών δικύκλων (ΣΒΕΟΔ)
Σάββατο 19 Ιούνη 2010 στις 20.00 στο Παράρτημα, από τη συνέλευση αναρχικών ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά “ο εργαλειοφόρος”
Το απόγευμα της Παρασκευής 28 Μάη πραγματοποιήθηκε στο Παράρτημα από τη συνέλευση αναρχικών ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά “ο εργαλειοφόρος”, μικροφωνική αληλεγγύης στους αγωνιζόμενους εργάτες του εστατορίου Banquet στη Θεσσαλονίκη που το τελευταίο διάστημα βιώνουν στο πετσί τους την εργοδοτική τρομοκρατία με απολύσεις, εκβιασμούς και απειλές και αντιστέκονται στα σχέδια των αφεντικών τους μαζί με αρκετούς αλληλέγγυους που τους στηρίζουν.
Η ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ Ο ΤΑΦΟΣ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ!
Ακολουθεί το κείμενο που μοιράστηκε:
ΜΕ Ή ΧΩΡΙΣ ΜΙΣΘΟ, ΚΑΠΟΙΟΙ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ – Ο ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ
Την Τετάρτη 5 Μάη 2010 πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα η μεγαλύτερη διαδήλωση που έχει συντελεστεί στον ελλαδικό χώρο από τη μεταπολίτευση και μετά. Ένα ποτάμι 200 χιλιάδων ανθρώπων ξεχύνεται στους δρόμους οπλισμένο με οργή και αποφασιστικότητα. Για αρκετές ώρες περικυκλώνεται η βουλή, η οποία και πολιορκείται, ενώ ταυτόχρονα σε διάφορα σημεία της μεγαλειώδους διαδήλωσης ξεσπούν πολύωρες, μαχητικές συγκρούσεις με την αστυνομία, η οποία από ένα σημείο και μετά δείχνει να αδυνατεί να ανταποκριθεί στο έργο της με αποτελεσματικότητα εξαιτίας της μαζικότητας και της πρωτοφανούς δυναμικής που έχει αναπτυχθεί ανάμεσα στους ανθρώπους που αντιστέκονται από κοινού στην προσπάθεια επιβολής από την πλευρά του κράτους των πιο σκληρών και αντικοινωνικών μέτρων των τελευταίων δεκαετιών. Αντίστοιχες συγκρουσιακές και μαζικές πορείες πραγματοποιούνται σε διάφορες πόλεις της χώρας. Στην Πάτρα συμμετείχαν στην πορεία αρκετές χιλιάδες κόσμου. Μετά τις πρώτες επιθέσεις σε τράπεζες, ξεκίνησαν συγκρούσεις διαδηλωτών με την αστυνομία, η οποία έπνιξε τον κόσμο στα χημικά. Υπήρξαν και 4 προσαχθέντες οι οποίοι αφέθηκαν ελεύθεροι ύστερα από πορεία αλληλεγγύης που κατευθύνθηκε προς την Ασφάλεια της οδού Ερμού και απαίτησε την άμεση απελευθέρωση τους. Continue reading “ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ 5ης ΜΑΗ”
Κείμενο που μοιράστηκε από τη συνέλευση αναρχικών ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά “ο εργαλειοφόρος” στην γενική απεργία της Τετάρτης 5 Μάη στην Πάτρα. Στην πορεία συμμετείχαν αρκετές χιλιάδες κόσμου. Μετά τις πρώτες επιθέσεις σε τράπεζες, ξεκίνησαν συγκρούσεις διαδηλωτών με την αστυνομία, η οποία έπνιξε τον κόσμο στα χημικά. Υπήρξαν και 5 προσαχθέντες οι οποίοι αφέθηκαν ελεύθεροι ύστερα από μεγάλη πορεία αλληλεγγύης που κατευθύνθηκε προς την Ασφάλεια της οδού Ερμού.
Το τελευταίο διάστημα είναι γεγονός πως βιώνουμε πρωτόγνωρες καταστάσεις. Η επίθεση των αφεντικών έχει λάβει το πιο ωμό και ξεδιάντροπο ύφος που είχε ποτέ, τουλάχιστον από τη μεταπολίτευση και μετά. Η καταστρατήγηση ακόμα και των πιο στοιχειωδών δικαιωμάτων και η βίαιη αφαίρεση κεκτημένων με πρόφαση την “εθνική σωτηρία” και την απελευθέρωση από Δ.Ν.Τ. και Ε.Ε. μπορούν να θεωρηθούν κάτι παραπάνω από προκλητικές ακόμα και στα πλαίσια του δημοκρατικού καθεστώτος που η κυριαρχία έχει επιβάλλει. Η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, η απελευθέρωση των απολύσεων, το κόψιμο 13ου και 14ου μισθού, οι περικοπές επιδομάτων, η μείωση των συντάξεων κ.α. είναι μόνο τα πρώτα δείγματα μιας γενικευμένης επίθεσης που έχουν κηρύξει το κράτος και τ’αφεντικά σε ολόκληρη σχεδόν την κοινωνία, επεισόδια της οποίας αναμένεται να δούμε αρκετές φορές στο μέλλον.
Μπροστά σ’αυτή την λυσσαλέα επίθεση οι ξεπουλημένοι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ δείχνουν να έχουν προ πολλού συνθηκολογήσει. Είναι αυτοί που τα προηγούμενα χρόνια υπέγραφαν τις συλλογικές συμβάσεις για πάγωμα ή μείωση των μισθών, τις αυξήσεις της ντροπής της τάξεως του 1 ευρώ, αυτοί που συγκαλύπτουν τις μπίζνες των μεγαλοεργολάβων και τα εργατικά σακατέματα, αυτοί που δεν καλούν σε απεργίες κι όταν το κάνουν-μετά την έντονη πίεση των εργαζομένων – τις σαμποτάρουν και τις καταστέλλουν. Αυτοί που αντιμετωπίζουν το συνδικαλισμό σαν επέκταση του κομματικού μηχανισμού που ανήκουν, που λειτουργούν σαν βαλβίδα αποσυμπίεσης της κοινωνικής οργής και το μόνο τους μέλημα είναι να αποκτήσουν μια κυβερνητική καρέκλα. Τώρα, με τις σποραδικές 24ωρες απεργίες που καλούν επιχειρούν να ρίξουν στάχτη στα μάτια των εργαζομένων και να δείξουν ένα δήθεν αγωνιστικό προσωπείο. Στην ουσία όμως έχουν ήδη υποταχτεί στις επιταγές των αφεντικών τους επιβεβαιώνοντας για μια ακόμα φορά το ρόλο πυροσβέστη της κοινωνικής δυσαρέσκειας και του διαμεσολαβητή ανάμεσα στο κράτος και τους εργαζόμενους που δικαιολογημένα τους έχουν αποδώσει. Από κοντά και οι “ξεσηκωμένοι” χειραγωγοί του ΠΑΜΕ που παρά την όποια ανατρεπτική φρασεολογία τους δεν έχουν καμία πραγματική διάθεση ρήξης. Το ζήτημα γι’αυτούς είναι η ψηφοθηρία, η μαζικοποίηση του κομματικού τους μηχανισμού και ο έλεγχος και η καθοδήγηση των κοινωνικών αγώνων στο όνομα χρεοκοπημένων σταλινικών αντιλήψεων.
Την στιγμή λοιπόν που οι μάσκες πέφτουν και ξεκαθαρίζει το τοπίο στο κοινωνικό πεδίο, ήρθε η ώρα να πάρουμε σαφή θέση. Ή με το κράτος, τα αφεντικά και τους υπερασπιστές τους ή με τον κόσμο της αλληλεγγύης και της αντίστασης. Αποδεσμευμένοι από κάθε αυταπάτη και έχοντας πάψει να τρέφουμε κάλπικες ελπίδες, ήρθε η ώρα να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας. Μέσα από τη δημιουργία ενός μαζικού, ριζοσπαστικού κινήματος ανατροπής και ρήξης με αυτόν το γηρασμένο κόσμο. Μακριά από ιδεολογικές αγκυλώσεις, ψευδαισθήσεις πολιτικής καθαρότητας και ενάντια σε λογικές συνδιαλλαγής με τ’αφεντικά και πολιτικών σκοπιμοτήτων, να τους δώσουμε άμεσα στο δρόμο την απάντηση που τους αξίζει. Η κοινωνική και ταξική αντεπίθεση να σαρώσει τα προπύργια του κράτους και τους ναούς του κεφαλαίου. Να χτυπήσουμε το κτήνος στην καρδιά του, θέτοντας τα θεμέλια για την ολική ανατροπή του. Να γκρεμίσουμε το ήδη χρεοκοπημένο πολιτικό και οικονομικό σύστημα και στα συντρίμια του να οικοδομήσουμε έναν κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης και αυτοοργάνωσης. Χωρίς αφεντικά και δούλους, χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση.
ΑΝ ΟΧΙ ΕΜΕΙΣ ΠΟΙΟΙ; ΑΝ ΟΧΙ ΤΩΡΑ ΠΟΤΕ;
ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ, ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΜΕ ΚΡΑΤΟΣ, ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΚΑΙ ΕΡΓΑΤΟΠΑΤΕΡΕΣ
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ
συνέλευση αναρχικών ενάντια στην μισθωτή σκλαβιά, ο “εργαλειοφόρος”
“…είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν μπορεί κανείς να πει με βεβαιότητα, ότι ο εργάτης σήμερα ως ταυτότητα σημαίνει κάτι ενιαίο από άποψη ηθικής, συλλογικής οργάνωσης, κοινωνικής αντίληψης και τρόπου ζωής. Και στην ελλάδα (αλλά) και αλλού, το σπάσιμο της μαζικής εργασίας, συνοδεύτηκε από τη μετατροπή της σε απασχόληση, από την ανασφάλεια της εργασιακής περιπλάνησης, απo την περιστασιακή ή μόνιμη ανεργία, την ειδίκευση και την από-ειδίκευση του εργαζόμενου, τη λογική της ταξικής συνεργασίας (καριερισμός), την απώλεια εργασιακών δικαιωμάτων, την απαξίωση της παραδοσιακής συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας κ.α…”
Η εισήγηση σε μορφή pdf εδώ
H αφίσα της εκδήλωσης
Δυσήνιος Ίππος 
