Συνελεύσεις και συνεργασίες στις οποίες συμμετείχε η ομάδα.
Κείμενο που μοιράστηκε στη μικροφωνική που πραγματοποιήθηκε απο τη συνέλευση αναρχικών ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά, “ο εργαλειοφόρος”σε ενδειξη αλληλεγγύης στους εργαζομένους στα “ελληνικά γράμματα” και ενάντια στην τρομοκρατία των απολύσεων.
ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ!
Η Συνέλευση Αναρχικών Ενάντια στη Μισθωτή σκλαβιά “Ο Εργαλειοφόρος” καλεί συγκέντρωση αλληλεγγύης στους εργαζομένους στον εκδοτικό οίκο “ελληνικά γράμματα” και ενάντια στην τρομοκρατία των απολύσεων.
Να δημιουργήσουμε εστίες αντίστασης σε κάθε πεδίο έκφρασης της συνεχιζόμενης επίθεσης των αφεντικών, με όπλο μας την αυτοοργάνωση και την αλληλεγγύη…
ΟΙ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ: ΤΡΙΤΗ 19 ΟΚΤΩΒΡΗ, 17:00
θα ακολουθήσει στις 19:00 προβολή αυτοοργaνωμένου
ντοκιμαντέρ (25′) για τον αγώνα των εργαζομένων
στα Ελληνικά Γράμματα
-ενημέρωσης και συζήτησης για την προοπτική του αγώνα ενάντια στην καταστροφή του ποταμού Αχελώου από το φαραωνικό έργο σειράς φραγμάτων και την επικείμενη εκτροπή του.
-συνάντησης και επικοινωνίας των επιμέρους αντιστάσεων που ξεσπούν ενάντια στην εκμετάλλευση, καταστροφή και εμπορευματοποίηση της φύσης και των ελεύθερων χώρων και συζήτησης για το ιδεολόγημα της «πράσινης» ανάπτυξης που αποτελεί σήμερα την κεντρική αιχμή για την όξυνση της κρατικής και καπιταλιστικής επίθεσης στο φυσικό κόσμο.
Η γενικευμένη καταστροφή και λεηλασία του φυσικού περιβάλλοντος σε παγκόσμιο επίπεδο, με ανυπολόγιστες συνέπειες για ολόκληρο τον πλανήτη, είναι το αποτέλεσμα της άγριας και μακροχρόνιας επίθεσης του κράτους και του καπιταλισμού για την εκμετάλλευση και κυριαρχία στη φύση και τις ανθρώπινες κοινωνίες. Οι αποψιλώσεις των δασών, η μόλυνση των θαλασσών, το λιώσιμο των πολικών πάγων, οι κλιματικές αλλαγές, το φαινόμενο του θερμοκηπίου, η συρρίκνωση της βιοποικιλότητας και η εξαφάνιση πλήθους ζωικών ειδών, είναι μερικά μόνο μέρη της συνολικής οριακής περιβαλλοντικής κρίσης που δημιουργεί η κρατική- καπιταλιστική επιθετικότητα.
Όσον αφορά ειδικά τον ελλαδικό χώρο, αυτή η επίθεση έχει κλιμακωθεί τα τελευταία χρόνια, με σειρά καταστροφικών μικρών και μεγάλων έργων τόσο στην ύπαιθρο όσο και μέσα στις πόλεις. Τα γιγαντιαία φράγματα όπως στον Αχελώο και τον Άραχθο, η μετατροπή ολόκληρων ποταμών σε αποχετευτικό σύστημα βιομηχανικών λυμάτων όπως συμβαίνει στον Ασωπό, οι πετρελαϊκές εγκαταστάσεις όπως αυτές στον Αμβρακικό κόλπο, η βιομηχανική ζώνη με μονάδες ηλεκτροπαραγωγής από φυσικό αέριο (συμφερόντων Κατάρ) όπως αυτή που σχεδιάζεται για το Πλατυγιάλι Αστακού, οι τεράστιοι αυτοκινητόδρομοι όπως η Εγνατία και η Ιόνια οδός, οι αποικίες του τζόγου όπως το Μον Παρνές στον πυρήνα του δρυμού της Πάρνηθας, οι «πράσινες» βιομηχανικές ζώνες όπως η «Τεχνόπολις» που σχεδιάζεται για τους πρόποδες της Πάρνηθας, τα ορυχεία και μεταλλεία όπως στην Γκιώνα και την Β.Α. Χαλκιδική, οι αιολικές βιομηχανικές ζώνες όπως αυτές που σχεδιάζονται για να επεκταθούν και να κατακλείσουν τα βουνά των νησιών (Κρήτη, Νάξος, Εύβοια κ.α) και της ηπειρωτικής χώρας (Πελοπόννησος), οι φωτοβολταικές βιομηχανικές ζώνες όπως αυτές που προωθούνται και επιδοτούνται για εκτάσεις γης που σήμερα καλλιεργούνται, αλλά και η καταστροφή ή η ανάπλαση των ελεύθερων χώρων ώστε να προχωρήσουν τα σχέδια για την εμπορευματοποιησή τους και να προωθηθεί ο κοινωνικός έλεγχος αποτελούν κάποιες από τις καταστροφικές επεμβάσεις που έχουν στόχο την κερδοφορία του κεφαλαίου και τον έλεγχο της κοινωνίας στο όνομα της ανάπτυξης.
Απέναντι σε αυτή την επίθεση του κράτους και του καπιταλισμού, οι αντιστάσεις που έχουν ξεσπάσει σε ένα πλήθος σημείων, έχουν στήσει αναχώματα στην επέλαση των μηχανών της ανάπτυξης. Η Αυτόνομη Συνάντηση Αγώνα δημιουργήθηκε μετά τη συνάντηση αρκετών αγωνιστών για την προάσπιση της φύσης τον Αύγουστο του ΄07, στις κινητοποιήσεις στη Μεσοχώρα Τρικάλων ενάντια στα φράγματα και την εκτροπή του ποταμού Αχελώου και την διάθεση πολλών να συνεχίσουν να αγωνίζονται ενάντια στο μεγαλύτερο αναπτυξιακό έργο για τη διαχείριση του νερού με κινηματικά και αυτοοργανωμένα χαρακτηριστικά. Από τον Αυγουστο του ’07 μέχρι σήμερα μέσα από αυτή την δικτύωση συντρόφων και ομάδων οργανώθηκαν μια σειρά κοινές και συντονισμένες παρεμβάσεις, εκδηλώσεις και διαδηλώσεις σε πολλές πόλεις (Άρτα, Αγρίνιο, Αθήνα, Τρίκαλα, Λάρισα, Καρδίτσα, Πάτρα, Γιάννενα) ενάντια στην ολοκληρωτική καταστροφή του ποταμού Αχελώου μέσω νέων φραγμάτων, Υ/Η εργοστασίων, στην περιοχή του άνω ρου του –που είχε μείνει ανέγγιχτη- , την εκτροπή του από τη φυσική λεκάνη απορροής του προς τη Θεσσαλία, τον κατακλυσμό και αφανισμό του χωριού της Μεσοχώρας αλλά και ευρύτερα στην λεηλασία και εκμετάλλευση της φύσης και της κοινωνίας. Ακόμα οργανώθηκε η αυτόνομη παρέμβαση της Συνάντησης Αγώνα στις ευρύτερες κινητοποιήσεις στη Μεσοχώρα τον Αύγουστο του ’08 και τον Αύγουστο του ’09 όπως και η κατασκήνωση στις όχθες του ποτάμου, οι εκδηλώσεις της Αυτόνομης Συνάντησης Αγώνα (προβολή, συναυλία κ.α) και η πορεία στο φράγμα της Μεσοχώρας τον Αύγουστο του 2010.
Αυτά τα τέσσερα χρόνια παρέμβασης και δράσης στις πόλεις που δραστηριοποιούμαστε και παρουσίας στην ευρύτερη περιοχή της Μεσοχώρας –εκεί δηλαδή, που γίνεται αντιληπτό το μέγεθος της καταστροφής-, στα πλαίσια μιας διευρυμένης ανοιχτής συλλογικής διαδικασίας δικτύωσης και συντονισμού, ζύμωσης εγχειρημάτων αγώνα και σύνδεσης μετώπων αντίστασης ενάντια στην επέλαση της ανάπτυξης στο φυσικό περιβάλλον και τους ελεύθερους χώρους, στην κατεύθυνση της όξυνσης του αγώνα κόντρα σε λογικές εξωραϊσμού του κρατικοκαπιταλιστικού συστήματος και πέρα από αντιλήψεις ενός ακίνδυνου για την εξουσία περιβαλλοντισμού, αποτέλεσαν μια σειρά από ευκαιρίες αγώνα:
– Για την κοινωνική ανάδειξη του ζητήματος της καταστροφής που συντελείται στον Aχελώο από το κράτος, τη ΔΕΗ και τις μεγάλες κατασκευαστικές εταιρίες και της ανάπτυξης του αγώνα σε πανελλαδικό επίπεδο όπως αντιστοιχεί σε μια κεντρική πολιτική επιλογή της εξουσίας για την εκμετάλλευση και τον έλεγχο του νερού, των φυσικών πόρων, της ενέργειας, της αγροτικής παραγωγής και της κοινωνίας.
-Για την αντιπαράθεση με την κυρίαρχη προπαγάνδα, τόσο με κινητοποιήσεις στις πόλεις της Θεσσαλίας όπως οι πορείες στα Τρίκαλα και την Λάρισα, όπου στοχεύει και επικεντρώνεται η κρατική προπαγάνδα για την δήθεν αναγκαιότητα της εκτροπής του Αχελώου όσο και με παρεμβάσεις και καμπάνιες αντιπληροφόρησης για την αποδόμηση του λόγου της εξουσίας, που στο ευρύτερο πλαίσιο της λεηλασίας της φύσης με όχημα την «πράσινη» ανάπτυξη, βαφτίζει και τα έργα της εκτροπής ως «πράσινα» ώστε να αποσπάσει κοινωνική συναίνεση για αυτό το καταστρεπτικό και ανορθολογικό έργο.
-Για τη σύνδεση με τον αγώνα της τοπικής κοινωνίας (όπως αυτόν των κατοίκων της Μεσοχώρας,) για την ριζοσπαστικοποίηση και τη διεύρυνσή του στο κοινωνικό πεδίο απέναντι σε λογικές εναπόθεσής τού σε θεσμούς, «ειδικούς» και διαμεσολαβητές, που απονευρώνουν και εκτονώνουν την αγωνιστική διάθεση όσων αντιστέκονται.
Στην κατεύθυνση της συνέχισης του αγώνα ενάντια στην καταστροφή του Αχελώου και του συνολικού αγώνα για την υπεράσπιση της φύσης και της ελευθερίας, καταθέτουμε αυτό το κάλεσμα για μια διήμερη συνάντηση των αντιστάσεων, με την μορφή μιας ανοιχτής εκδήλωσης. Σκοπός αυτής της πρότασης είναι η αντιπληροφόρηση σε σχέση με τους διεξαγόμενους αγώνες, η αμοιβαία ενημέρωση των συντρόφων, η ανταλλαγή εμπειριών και ο διάλογος για την προοπτική των αντιστάσεων ενάντια στην επίθεση του κράτους και του κεφαλαίου στην φύση και στις κοινωνίες. Θεωρούμε ως επίκαιρο και κρίσιμο θέμα προς συζήτηση το πώς οργανώνεται και ανανεώνεται η επίθεση της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας μέσω νέων ιδεολογικών σχημάτων όπως η ‹‹πράσινη ανάπτυξη›› που σήμερα έχει κεντρικό ρόλο στον λόγο της κυριαρχίας.
Το ιδεολόγημα της ‹‹πράσινης›› ανάπτυξης είναι το βασικό εργαλείο για την ανάκτηση της κοινωνικής συναίνεσης προς τα επεκτατικά σχέδια σε βάρος της φύσης και των κοινωνιών, σε μια συγκυρία στην οποία το πρόταγμα της ανάπτυξης έχει τρωθεί. Η υπαρκτή ανάπτυξη έχει απογυμνωθεί μπροστά στις καταστροφικές συνέπειές της. Οι αυταπάτες περί της κοινωνικής ωφελιμότητας της ανάπτυξης έχουν διαλυθεί από την πραγματικότητα της λεηλασίας της γης και της εκμετάλλευσης των ανθρώπων μέσα στις ταξικές σχέσεις που επιτάσσονται, προς όφελος των κυρίαρχων. Η ‹‹πράσινη›› μεταμόρφωση της ανάπτυξης έρχεται να διασφαλίσει την συνέχεια της λεηλασίας με νέους όρους κοινωνικής συναίνεσης.
Η προπαγάνδα της ‹‹πράσινης›› ανάπτυξης, από το νεοσύστατο υπουργείο περιβάλλοντος και τις μεγάλες κατασκευαστικές εταιρίες και τράπεζες μέχρι οικολογικά ευαίσθητους δημοσιογραφικούς ομίλους και τις Μ.Κ.Ο., είναι μια απόπειρα εξασφάλισης της μέγιστης δυνατής συναίνεσης ώστε να καλλιεργηθούν αυταπάτες, ακόμα και σε επιφυλακτικά ή αγωνιζόμενα κοινωνικά κομμάτια απέναντι στους κεφαλαιοκρατικούς σχεδιασμούς, πως είναι δυνατός ο εξωραϊσμός του κρατικο-καπιταλιστικού συστήματος.
Η ‹‹πράσινη›› ανάπτυξη επιπλέον, είναι το πλαίσιο μέσω του οποίου προωθούνται νέες μορφές εκμετάλλευσης και ελέγχου. Οι νέες τεχνολογίες εξαγνίζονται φορώντας το νέο κουστούμι. Η απαξίωση της αυταξίας της φυσικής ζωής, η καθυπόταξή της σε τεχνοκρατικούς σχεδιασμούς και η εμπορευματοποίησή της εμβαθύνονται. Νέοι τρόποι λεηλασίας του φυσικού πλούτου, νέοι τρόποι ελέγχου των ανθρώπινων δραστηριοτήτων και σχέσεων, όχι μόνο συγκαλύπτονται, αλλά και επινοούνται μέσα στο ιδεολογικό πλαίσιο της ‹‹πράσινης›› ανάπτυξης. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι οι ενεργειακές βιομηχανικές ζώνες (ανεμογεννήτριες, φωτοβολταϊκά, σχέδια διασποράς ‹‹μικρών›› φραγμάτων σε όλα τα ποτάμια της χώρας), οι νέες βιομηχανικές πολιτείες, όπως το πρόγραμμα ‹‹Τεχνόπολις›› για τις παρυφές της Πάρνηθας, οι πρότυπες, εποπτευόμενες και αποστειρωμένες κοινότητες κατοικιών ή ζώνες κατανάλωσης και η τεχνοκρατική-αστυνομοκρατική ανάπλαση και διαχείριση του δημόσιου χώρου, πράσινου και μη, στις πόλεις. Το ιδεολόγημα της ‹‹πράσινης›› ανάπτυξης είναι ο άξονας της αναδιατύπωσης της κρατιστικής αντίληψης για τον φυσικό κόσμο, ώστε η αρπαγή των φυσικών πόρων και η κερδοσκοπική κεφαλαιοποίησή τους να προβάλλονται ως η λύση για την περιβαλλοντική κρίση.
Στον αντίποδα της αναπτυξιακής στρατηγικής κράτους και κεφαλαίου οξύνουμε τις αντιστάσεις, δυναμώνουμε την αλληλεγγύη μας, αποδομούμε τον λόγο της κυριαρχίας, ‹‹πράσινο›› ή μη, συνολικοποιώντας τον ανταγωνισμό με τις δομές που είναι υπαίτιες για την λεηλασία και την καταστροφή της φύσης και της κοινωνίας.
Ο χρόνος της προτεινόμενης συνάντησης-εκδήλωσης είναι για το Σάββατο 30 και την Κυριακή 31 Οκτωβρίου, στο Πολυτεχνείο. Το πρώτο απόγευμα θα αφορά τον αγώνα για την υπεράσπιση του ποταμού Αχελώου. Θα υπάρχει ενημερωτικό υλικό, έντυπα, φωτογραφίες, βίντεο για την εξέλιξη του καταστροφικού έργου, για τις κινητοποιήσεις στην περιοχή της Μεσοχώρας και τις παρεμβάσεις της Αυτόνομης Συνάντησης Αγώνα, ενώ θα συζητηθούν οι προοπτικές της συνέχειας του αγώνα. Το απόγευμα της Κυριακής θα αφορά την συνάντηση και επικοινωνία των επιμέρους αγώνων, την συλλογική διερεύνηση της παρούσας συγκυρίας και τις προοπτικές του αγώνα ενάντια στην καταστροφή και λεηλασία της φύσης και της κοινωνίας. Θεωρούμε ότι ο κατάλληλος τρόπος για μια τέτοια διεργασία είναι μια ανοιχτή συζήτηση, κατά την οποία θα μπορούν να γίνουν οι ενημερωτικές παρεμβάσεις από τους συμμετέχοντες συντρόφους που θα ανταποκριθούν στο κάλεσμα και στη συνέχεια να διευρύνουμε την κουβέντα μας για το πώς οργανώνεται και ανανεώνεται η επίθεση στο φυσικό περιβάλλον και τους ελεύθερους χώρους μέσω νέων ιδεολογημάτων όπως η ‹‹πράσινη ανάπτυξη››.
Οι ενημερώσεις των συντρόφων/ισσών θεμιτό θα ήταν να συνεπικουρούνται από σχετικό έντυπο ή φωτογραφικό υλικό εκτιθέμενο στον χώρο της εκδήλωσης.
Αυτόνομη Συνάντηση Αγώνα (αυτοδιαχειριζόμενο στέκι-Αγρίνιο, πρωτοβουλία αγώνα από το λόφο του Στρέφη για τη γη και την ελευθερία, σύντροφοι/ισσες από την Άρτα, τα Τρίκαλα, την Πάτρα)
για επικοινωνία: axel.asa@hotmail.com
Το απόγευμα της Πέμπτης πραγματοποιήθηκε μικροφωνική στο Παράρτημα και το πρωί της Παρασκευής παρέμβαση στην πλ. Όλγας από τη συνέλευση αναρχικών ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά “ο εργαλειοφόρος”. Οι δύο παρεμβάσεις πραγματοποιήθηκαν σε ένδειξη αλληλεγγύης στους αγωνιζόμενους εργαζόμενους στο Banquet που μαζί με την επιτροπή αλληλεγγύης που έχει δημιουργηθεί συνεχίζουν να αντιστέκονται στην τρομοκρατία των αφεντικών που το τελευταίο διάστημα οξύνεται με αιτήσεις ασφαλιστικών μέτρων, συλλήψεις και καταδίκες.
Μετά από καθημερινές μηνύσεις της εργοδοσίας εναντίον εργαζομένων και μελών της επιτροπής αλληλεγγύης και καθημερινό κυνηγητό ασφάλειας και αστυνομίας σε σπίτια αγωνιστών, συνελήφθει την Τετάρτη 15/9 και η Μαργαρίτα Κουταλάκη, μέλος της επιτροπής αλληλεγγύης και μέλος του Δ.Σ. του Συνδικάτου εργατοϋπαλλήλων τουριστικών επισιτιστικών επιχειρήσεων Θεσσαλονίκης.
Tο κείμενο που μοιραζόταν σε μορφή pdf
ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟΝ ΑΧΕΛΩΟ, ΜΕΣΟΧΩΡΑ ΤΡΙΚΑΛΩΝ 4-10 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
Κατασκήνωση στις όχθες του Αχελώου, παρεμβάσεις, ανοιχτές συνελεύσεις, προβολές βίντεο και εκθέσεις υλικου από αγώνες για τον φυσικό κόσμο, περιηγήσεις στο ποτάμι και πεζοπορία στην Πίνδο…
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ “ΠΡΑΣΙΝΗ” ΑΝΑΠΤΥΞΗ, ΤΑ ΦΡΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΑΧΕΛΩΟΥ
Πέμπτη 5 Αυγούστου, προβολή βίντεο στην πλατεία της Μεσοχώρας για τον Αχελώο και τον αγώνα ενάντια στη λεηλασί και την καταστροφή του, 9 μ.μ.
Κυριακή 8 Αυγούστου, συγκέντρωση στο φράγμα της Μεσοχώρας 11 πμ , hip hop live με τους Ρropaganda στην πλατεία του χωριού, 8 μμ
Αυτοδιαχειριζόμενο στέκι στο Αγρίνιο, σύντροφοι/ισσες από την Άρτα, σύντροφοι/ισσες από τα Τρίκαλα, το Βόλο, τη Λάρισα και την Καρδίτσα, σύντροφοι/ισσες από την Πάτρα, Πρωτοβουλία αγώνα από το λόφο του Στρέφη για τη Γη και την Ελευθερία (Αθήνα)
Δεν είναι μόνο οι συντάξεις και οι μισθοι που μειώνονται
Όσο εντείνεται η επίθεση κράτους και κεφαλαίου, οι συνθήκες διαβίωσης δυσκολεύουν, η αποξένωση μας βάζει σε ρόλο παθητικό και φοβικό. Η ηθική του καπιταλισμού που συγκρατεί αυτή την κοινωνία καταρρέει με αποτέλεσμα οποιαδήποτε συνοχή ανάμεσα στις κοινωνικές ομάδες να σπάει. Όλο και περισσότερο ο καθένας θα ψάχνει να βρει τι του φταίει στο διπλανό του. Ο εχθρός όμως είναι το σύστημα (οικονομικό – πολιτικό – αξιακό) και μπροστά στην αδυναμία και την κρίση του εμείς προτάσσουμε την επαναστατική ηθική, την αντίσταση, την αυτοοργάνωση και την αλληλεγγύη.
Ποιο συγκεκριμένα έχουν περάσει δύο χρόνια από τότε που η διαφαινόμενη κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος χτύπησε την πόρτα των κρατών του δυτικού κεφαλαίου. Δύο χρόνια που οι κυβερνήσεις αυτών των κρατών εφαρμόζουν όλο και ποιο βάρβαρους νόμους, παίρνουν μέτρα και τσαλαπατούν κάθε δικαίωμα που έχει κατακτηθεί από εργάτες – εργαζόμενους, με σκοπό να διαφυλάξουν τα πλούτη των αφεντικών και τη διακίνηση των κεφαλαίων τους. Βλέπουμε χώρες να φτάνουν κοντά στην χρεοκοπία και σύσσωμοι οι απόστολοι του νεοφιλελευθερισμού σπεύδουν να σώσουν την κατάσταση υποτάσσοντας οικονομικά τους αδύναμους, δημιουργώντας παράδεισους οικονομικής ακολασίας. Έτσι και στην ελλάδα που για μας δεν είναι κάποιο ιδιαίτερο παράδειγμα, ξέχωρο από όλη αυτή την κίνηση του κεφαλαίου που δημιούργησε την κρίση όπως θέλουν να πιστεύουμε, θυμόμαστε τα περί παραδείγματος προς αποφυγήν και όλα αυτά τα σχόλια που θέλαν να θέσουν την εδώ κατάσταση σαν μία οξεία εκτράχυνση από τους κανόνες του κεφαλαίου. Μια κατάσταση που άρχισε να διογκώνεται από τις φούσκες του χρηματιστηρίου, τις ψεύτικες οικονομικές αναφορές για την ένταξη στην Ο.Ν.Ε., τη ληστρική επιδρομή στα ταμεία ασφάλισης, στο γλέντι δανείων και επιχορηγήσεων για την πραγμάτωση της ολυμπιάδας που οδήγησε την κατάσταση σε αυτό που βιώνουμε σήμερα με αποτέλεσμα υπαγωγή στους όρους ΔΝΤ, ΕΚΤ και ΕΕ, που δημιούργησε το μεγαλύτερο δανειοληπτικό πρόγραμμα που έχει εφαρμοστεί σε ένα κράτος με 110 δις ευρώ το σύνολο δανεισμού και με ανυπολόγιστες τις ζημιές που θα επιφέρει αυτή η συνθήκη στην ελληνική κοινωνική πραγματικότητα.
Φυσικά δεν ήταν μόνο οι χειρισμοί των κυβερνήσεων που έφεραν την κατάσταση σε αυτό το σημείο. Επί χρόνια οι υποσχέσεις για καταναλωτική ευημερία οδήγησαν στη μικροαστικοποίηση και συντηρητικοποίηση ενός κομματιού της κοινωνικής βάσης και επέφεραν την αλλοτρίωση της εργατικής τάξης και τη μετατροπή της σε τάξη απροσδιόρηστη τόσο σε οικονομικό όσο και ηθικό επίπεδο. Με προσεχτικές κινήσεις κράτος και κεφάλαιο κατέφεραν να αιχμαλωτίσουν την κοινωνία μέσα στο όνειρο ευημερίας και προσωπικής ανέλιξης. Χρόνο με το χρόνο παρατηρείται μια αδικαιολόγητη παραίτηση του κόσμου από αγώνες και διεκδικήσεις, αναθέτοντας την τύχη του στις ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ενώσεις. Αυτές με τη σειρά τους έχουν αφήσει ανοιχτή την πόρτα στις ορέξεις των αφεντικών και σιγά σιγά φτάσαμε στο βασικό μισθό των πεντακοσίων και κάτι ευρώ, στη διάλυση του ασφαλιστικού συστήματος, στην αύξηση της ανεργίας, στις αυθέρετες απολύσεις και σε όλα αυτά που βιώνουμε στο εργασιακό πεδίο (είναι μακρύς ο κατάλογος). Από την άλη δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο: το σύστημα υγείας καταρρέει καθώς και το εκπαιδευτικό και στον ορίζοντα γνέφουν οι ιδιωτικοποιήσεις. Μέσα σε όλο αυτό το σύνολο που συνθέτει το μαρασμό του κράτους και κατ’ επέκταση της κοινωνίας της ίδιας τι θα ακολουθήσει;
Σίγουρα όταν το ίδιο το σύστημα καταρρέει και εκχυδαϊζεται, η συνοχή ανάμεσα στις κοινωνικές ομάδες σπάει. Όλη η ηθική του καπιταλισμού καταρρέει μαζί με αυτόν, η ηθική αυτή όμως δομεί την κοινωνία πάνω από ένα αιώνα, οπότε καταλαβαίνουμε ότι δεν είναι απλό το τι θα προκαλέσει η σταδιακή φθορά της εαν στον αντίποδα δεν αναπτυχθεί μια ηθική αλληλεγγύης και αξιοπρέπειας. Όταν σε ένα περιβάλλον ατομικισμού και αποξένωσης που ο εχθρός δεν έχει οριστεί από τη βάση της κοινωνίας ότι είναι το κράτος και το κεφάλαιο μπορεί τότε η ίδια η βάση να κατσκευάσει εχθρούς παντού , ακόμα και δίπλα της, προς μεγάλη ευχαρίστηση της εξουσίας. Όσο δυσκολεύουν οι ζωές μας σε βιοτικό επίπεδο δυσκολεύουν και σε πνευματικό, μια κοινωνία που χωλένει είναι εύκολος στόχος σε οποιαδήποτε ιδέα φασισμού, ρατσισμού ή θρησκευτικής χειραγώγησης. Είναι επικίνδυνο το τι μπορεί να επακολουθήσει εφόσον δεν οριστεί ο στόχος, αν δεν σπάσει η ένοια του ατομικού συμφέροντος και αν δεν γίνει σαφές πως το οτιδήποτε γίνεται δεν είναι ουρανοκατέβατο (από τα μέτρα του κράτους μέχρι την επανάσταση). Αυτό που δε θα θέλαμε επουδενί να ζήσουμε είναι μια κατάσταση κανιβαλισμού όπου η εκτόνωση των κοινωνικών ομάδων της ίδιας τάξης θα σκάσει στο εσωτερικό της και αναφερόμαστε στην εργατική-καταπιεσμένη τάξη.
Επιλέξαμε να προβάλουμε “το αλάτι της γης” επειδή σε αυτή την ταινία φαίνεται με τον καλύτερο τρόπο από τη μία η μαχητικότητα των εργατών των ορυχείων του Ν.Μεξικό, που απέναντι στις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας, στους θανάτους των συναδέλφων τους και στην καταπάτηση της αξιοπρεπειάς τους απάντησαν με σκληρό αγώνα που προήλθε μέσα από την οργάνωση και την ενίσχυση της συλλογικής δράσης. Επίσης βλέπουμε μέσα από αυτή την ιστορία πως η αλληλεγγύη των απεργών πραγματώνεται με τον πιο ουσιαστικό τρόπο. Μέσα από τη συλλογικότητα οι κάτοικοι της περιοχής δίνουν λύση στο καθημερινό τους πρόβλημα διαβίωσης. Ο αγώνας των εργατών βγήκε από την ιδιωτικότητα του σπιτιού και της οικογένειας, με τις γυναίκες να διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο βγαίνοντας μπροστά και εμπλουτίζοντας των αγώνα των απεργών. Τέλος μιλώντας για επαναστατική ηθική, για αντίσταση, αυτοοργάνωση και αλληλεγγύη στην πράξη, διακρίνουμε στο σύνολο του αγώνα των εργατών του Ν.Μεξικό όλο αυτό το φάσμα. Κάτι που πιστεύουμε ότι πρέπει να ακολουθεί κάθε βήμα, σκέψη και αγώνα μας. Πάνω σε αυτό θέλουμε να χτίσουμε την κοινωνία που επιθυμούμε. Μια κοινωνία χωρίς αφέντες και δούλους όπου όλοι μαζί θα μπορούμε να ζούμε και να αναπτυσσόμαστε σε ένα περιβάλλον ισότητας , αξιοπρέπειας και σεβασμού προς όλους.
ΣΥΝΕΧΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ
συνέλευση αναρχικών ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά ο «εργαλειοφόρος»
Αφισάκι απο την συνέλευση αναρχικών ενάντια στην μισθωτή σκλαβιά “ο εργαλειοφόρος”, που κολλήθηκε ενόψει της απεργίας της 8ης Ιουλίου.
Δεν πληρώνω! Δεν πληρώνω!
(Ντάριο Φο, 1974)
Οι κοινωνικές συνθήκες κάπου, κάποτε…
Τα χρόνια του ‘60 και του ‘70 η Ιταλία αποτέλεσε ένα από τα επίκεντρα του επαναστατικού κινήματος παγκόσμια. Η εργατική τάξη, απασχολούμενη κατά κύριο λόγω στις μεγάλες εργοστασιακές μονάδες του Βορρά, μαζί με άλλα κοινωνικά κομμάτια προσπάθησε μέσα από σκληρούς και βίαιους συχνά αγώνες να οικοδομήσει τις προϋποθέσεις για την πλήρη ανατροπή της σχέσης κεφαλαίου-εργασίας. Το συγκεκριμένο θεατρικό έργο, γραμμένο το 1974, πραγματεύεται έναν από τους τρόπους κοινωνικής αντίστασης και ανυπακοής που επέλεξαν οι ιταλοί προλετάριοι προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες της καθημερινής επιβίωσης και τις συνεχείς επιθέσεις των αφεντικών.
Οι απότομες αυξήσεις που επέβαλλε το ιταλικό κράτος στα μέσα της δεκαετίας του 70, με πρόσχημα την δημοσιονομική εξυγίανση (…καλή ώρα), σε μια σειρά αγαθά και υπηρεσίες, απαντήθηκαν από τους εκμεταλλευόμενους με μια λογική αυτομείωσης των τιμών (δηλαδή πληρώνω όσο έχω) ή ολικής άρνησης πληρωμών, στο νοίκι, το σούπερ μάρκετ, το ηλεκτρικό…Συλλογικά, άμεσα και μαχητικά χτυπήθηκε η σχέση κεφαλαίου εργασίας μέσω της απαλλοτρίωσης τόσο των εμπορευμάτων (τροφή, ένδυση) όσο και των κοινωνικών αγαθών (στέγαση κτλ) .
Η ελληνική κοινωνία σήμερα…
Ίσως μέχρι πριν μερικά χρόνια ένα τέτοιο έργο να φάνταζε αναχρονιστικό, για τα δεδομένα της ελληνικής κοινωνίας η οποία ζούσε τις ψευδαισθήσεις της «ισχυρής ελλάδας». Αποδείχτηκε πως ισχυρό ήταν και παραμένει μόνο το κεφάλαιο και το κράτος. Ακόμα και μικροαστικά στρώματα με κάποια κοινωνική άνεση (και υπεροψία απέναντι σε μετανάστες, άστεγους και λοιπούς φτωχοδιάβολους) στριμώχνονται πλέον στη βάση της κοινωνικής πυραμίδας, χάνοντας τα όποια προνόμια μετουσίωναν σε δάνεια, πιστωτικές κάρτες και χρηματιστηριακό τζόγο. Οι ομοιότητες με την εδώ κατάσταση είναι πλέον κάτι παραπάνω από εμφανείς.
Η συνολική επίθεση που δεχόμαστε απαιτεί να επεξεργαστούμε τρόπους να απαντήσουμε στα αφεντικά όπως τους αξίζει. Στόχος μας δεν είναι η επανάκτηση κάποιων χαμένων προνομίων αλλά η πλήρης ανατροπή της κατάστασης. Από την άλλη πλευρά δεν θέλουμε να μπούμε σε μια λογική να προτείνουμε μαγικές συνταγές. Είμαστε σίγουροι πως η συλλογική συνείδηση των εκμεταλλευόμενων, είναι αυτή που επεξεργάζεται , σχεδιάζει και υλοποιεί επιλογές που κανένα πολιτικό ιερατείο δεν μπορεί να προτείνει. Παρόλα αυτά ανασύροντας κάποιες πρακτικές προλεταριακής αντίστασης, πιστεύουμε πως συμβάλλουμε στο να αναδειχτούν επιλογές που ίσως μας απασχολήσουν στο άμεσο μέλλον.
Οι επιλογές μας…
Απέναντι στα σχέδια κράτους και αφεντικών, η μόνη επιλογή είναι να ζωντανέψουμε ξανά τις συλλογικές διαδικασίες διεκδίκησης, αυτοοργανωμένα και άμεσα, στην γειτονιά, στην δουλεία, στο σχολείο, στο δρόμο. Όσο παραμένουμε απαθείς ή παραχωρούμε την θέλησή μας για αντίσταση σε άλλους (κόμματα, ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες) τόσο πιο δύσκολη θα γίνεται η θέση μας, όσο εμπιστευόμαστε θεσμούς (ΜΜΕ), που είναι έμμισθοι συνεργάτες των αφεντικών τόσο θα αδυνατούμε να καταλάβουμε το συμφέρον μας, όσο αναθεματίζουμε για την κατάσταση μας τους δίπλα (εργαζόμενους άλλων κλάδων, απεργούς κτλ) ή τους από κάτω μας (μετανάστες), τόσο θα χάνουμε από τα μάτια μας τον πραγματικό εχθρό, το κεφάλαιο και το κράτος. Η μόνη λύση είναι να ξαναπάρουμε όσα καθημερινά μας στερούνε πίσω. Η μόνη λύση είναι η κοινωνική και ταξική αλληλεγγύη όλων των επιμέρους καταπιεσμένων κοινωνικών κομματιών, απέναντι στις επιλογές των ντόπιων και ξένων αφεντικών.
Συνέλευση αναρχικών ενάντια στην μισθωτη εργασία «ο εργαλειοφόρος»
05/07/2010
ΕΧΟΥΝ ΗΔΗ ΣΚΑΨΕΙ ΤΟ ΛΑΚΟ ΤΟΥΣ ΑΣ ΤΟΥΣ ΔΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΚΛΩΤΣΙΑ ΝΑ ΠΕΣΟΥΝ ΜΕΣΑ
Τα αφεντικά και οι λακέδες τους προσπαθούν να μας πείσουν ότι τα νέα μέτρα πρέπει να εφαρμοστούν για «το καλό του τόπου». Ότι προέχει το «εθνικό συμφέρον» και ότι «οι πολίτες πρέπει να κάνουν θυσίες για να πάει η Ελλάδα μπροστά». Τα λόγια αυτά συνοψίζουν ένα από τα μεγαλύτερα παραμύθια που το αστικό κράτος χρησιμοποιεί για να φτιάξει την κοινωνική συναίνεση -ιδιαίτερα σε περιόδους κοινωνικών αναταραχών όπως αυτή που διανύουμε- το παραμύθι της εθνικής ενότητας. Ότι τάχα οι εργάτες, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι και γενικότερα οι φτωχοί μοιράζονται ένα κοινό με τους βιομήχανους, τους εφοπλιστές και τους τραπεζίτες, την πατρίδα. Λες και ξεχνάμε τα εργατικά «ατυχήματα», τα ψίχουλα που μας δίνουν για να επιβιώσουμε, τα ακόλλητα ένσημα, τις υπερωρίες, το σκότωμα στη δουλειά, το χρόνο που μας κλέβουν για να πλουτίζουν και, σε τελική ανάλυση, τη γενικότερη εκμετάλλευση μέσα και έξω από τους χώρους δουλείας. Αυτός ο αργός θάνατος που μας επιφυλάσσουν είναι η πραγματικότητα και όχι οι ξεφτιλισμένες έννοιες όπως η πατρίδα που μόνο στα αφεντικά προσφέρουν όφελος και όχι στους εκμεταλλευόμενους. Το «εθνικό συμφέρον» είναι το συμφέρον των αφεντικών και με τα αφεντικά το μόνο που μοιραζόμαστε είναι το τερέν του κοινωνικού και ταξικού πολέμου.
Μέσα στο όλο παιχνίδι είναι και οι γλοιώδεις εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ οι οποίοι υπέγραψαν στο παρελθόν αυξήσεις της τάξης του ενός ευρώ και τώρα είναι οι πρώτοι που μαζί με τον ΣΕΒ μας λένε ότι «είναι ανάγκη για το καλό της χώρας να κάνουν οι πολίτες θυσίες». Είναι οι ίδιοι που με κάθε τρόπο υπονομεύουν οποιαδήποτε μορφή αγώνα και βοηθούν στη καταστολή του. Άλλωστε είναι πρόσφατο το παράδειγμα του αρχι-ρουφιάνου Παναγόπουλου (στην απεργιακή πορεία της 11ης Μαρτίου) που «έδωσε» απεργούς στους μπάτσους. Από την άλλη πλευρά, ο γραφειοκρατικός συνδικαλισμός του ΠΑΜΕ που δε χάνει ευκαιρία να επιδοθεί σε επαναστατική γυμναστική, εκτονώνοντας την όποια αγωνιστική διάθεση της βάσης του σε ελεγχόμενες κινητοποιήσεις που πάντα έχουν σαν τελικό προορισμό την ψήφο στον «μοναδικό εκπρόσωπο» της εργατικής τάξης, το ΚΚΕ.
Όμως η εργατική τάξη και οι καταπιεσμένοι δεν χρειάζονται κανέναν εκπρόσωπο και καμιά «φωτισμένη ηγεσία» για να τους καθοδηγήσει και να τους δείξει το «σωστό» δρόμο της αντίστασης. Εμείς, οι από κάτω αυτού του κόσμου δεν έχουμε καμιά ελπίδα αν δεν βασιστούμε στις δικές μας δυνάμεις, αν δεν χτίσουμε την αντίσταση πάνω στις δικές μας ανάγκες. Αν δεν αντιληφθούμε ότι εμείς και μόνο εμείς μπορούμε να ορίζουμε τις ζωές μας και όχι άλλοι για εμάς. Η μόνη μας λύση είναι η αυτοοργάνωση σε κάθε χώρο δουλειάς μ ε συνελεύσεις βάσης, σε κάθε γειτονιά με λαϊκές συνελεύσεις, σε κάθε πτυχή της ζωής, με αξιοπρέπεια, μέσα από τις καθημερινές μας αρνήσεις. Έξω και πέρα από κάθε θεσμό και ιεραρχία, έξω και ενάντια σε κάθε κομματική γραμμή, να χρησιμοποιήσουμε τα δικά μας μέσα οπλίζοντας τις επιθυμίες μας. Για να τελειώνουμε επιτέλους με κάθε είδους πρωτοπορία, κάθε είδους «αρμόδιους» και «ειδικούς».
Όλοι εμείς οι καταπιεσμένοι μαζί, αλληλέγγυοι και ενωμένοι σαν μια γροθιά μπορούμε να στείλουμε μια και καλή το γερασμένο κόσμο τους στο διάολο. Στο πλευρό κάθε αντιστεκόμενου κοινωνικού κομματιού, από τους αλιεργάτες της Mηχανιώνας μέχρι τους απολυμένους του banquet, αναγνωρίζουμε ότι το ζητούμενο είναι τελικά ο ίδιος ο αγώνας και το δίκιο του απέναντι στο δίκαιο των κυρίαρχων. Η κοινωνική ελευθερία είναι μια και αδιαίρετη, αν χτυπηθεί ένα της κομμάτι τότε χτυπιέται ολόκληρη. Για αυτό η αλληλεγγύη είναι το σημαντικότερο και πιο δυνατό μας όπλο απέναντι στο διαίρει και βασίλευε και το «όλοι εναντίον όλων» που προωθούν οι κυρίαρχοι.
Η αντίσταση που χτίζουμε κάθε μέρα έχει θεμέλια την αυτοοργάνωση, την αλληλεγγύη και την αξιοπρέπεια και θα έχει σαν επιστέγασμα την κοινωνική απελευθέρωση.
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΑΛΗΛΛΕΓΥΗ
…για την όξυνση του κοινωνικού-ταξικού πολέμου,
μέχρι την κοινωνική απελευθέρωση, τον κομμουνισμό και την αναρχία
συνέλευση αναρχικών ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά «ο εργαλειοφόρος»
Πάτρα, 29 Ιούνη 2010
Δυσήνιος Ίππος 
