Category: Συνελευσεις

*κείμενο που μοιράζεται από τον “εργαλειοφόρο” σε παρεμβάσεις που γίνονται στην Πάτρα με stencil, αυτοκόλλητα και τρικάκια σε χώρους εγασίας του κλάδου του επισιτισμού  (καφετέριες, μαγειρία, ταβέρνες κλπ.)

Ενάντια στο καθεστώς σκλαβιάς που επιβάλλουν κράτος και αφεντικά

Τους τελευταίους μήνες βιώνουμε μια πρωτόγνωρη επίθεση σε όλα τα επίπεδα: οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό… με τον φόβο του χρέους να μας ακολουθεί σε κάθε βήμα. Το δίλημμα είναι σαφές. Υποταγή ή χρεοκοπία, “εθνική συστράτευση” ή “εθνική κατάρρευση”. Σε αυτήν την μεταμνημονιακή περίοδο, όπου οι εξελίξεις και η ψήφιση νέων νόμων και τροπολογιών, διαδέχονται η μία την άλλη, οι εργαζόμενοι καλούνται για άλλη μια φορά να πληρώσουν τα σπασμένα. Με πρόσχημα την κρίση λοιπόν, κράτος και αφεντικά δεν προσπαθούν απλά να ανακόψουν την εξέλιξη των διεκδικήσεων αλλά να αναιρέσουν και τις ίδιες τις υπάρχουσες κατακτήσεις που έχουν προέλθει ύστερα από επίπονους αγώνες της εργατικής τάξης.

Στις 14 Δεκέμβρη ψηφίστηκε από τη βουλή το νέο-συμπληρωματικό και προφανώς εδώ και καιρό συμφωνημένο νομοσχέδιο για τα νέα οικονομικά μέτρα. Μέτρα που ρυθμίζουν μεταξύ άλλων τις εργασιακές συνθήκες από δω και ύστερα, σύμφωνα πάντα με τα γούστα των δανειστών μας και κατ’ επέκταση των αφεντικών μας (ντόπιων και διεθνών). Αποκρατικοποιήσεις-ξεπούλημα των ΔΕΚΟ με τραγικούς όρους και μηδενική ουσιαστικά προστασία των εργαζομένων σε αυτές. Ευνοϊκές ρυθμίσεις των χρεών των επιχειρήσεων, αλλαγή ορίου αποζημίωσης απολυμένων από δυο μήνες σε δώδεκα, δωδεκάμηνη δοκιμαστική περίοδος εργασίας για κάθε εργαζόμενο, εντός της οποίας μπορεί να καταγγελθεί η σύμβαση του και να απολυθεί χωρίς καμία αποζημίωση. Παράλληλα, έχουμε την οριστική υποβάθμιση των κλαδικών συμβάσεων σε σχέση με τις επιχειρησιακές, που με απλά λόγια σημαίνει ότι κάθε αφεντικό μπορεί να θέτει τους όρους των εργασιακών συνθηκών (μισθοί, επιδόματα, ώρες εργασίας) ανάλογα με την ένταση του εκβιασμού απέναντι στον κάθε εργαζόμενο και όχι σύμφωνα με τις μέχρι τώρα γενικές συμβάσεις που ίσχυαν ανά κλάδο. Στο ίδιο πλαίσιο κινείται και ο επανακαθορισμός του χρόνου προειδοποίησης για την απόλυση εργαζόμενου με σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου σε ένα μήνα από 12 έως 24 μήνες που ίσχυε μέχρι σήμερα, ενώ σε περίπτωση μη προειδοποίησης, προβλέπεται αποζημίωση απόλυσης ενός μήνα. Όσον αφορά την ελαστική εργασία τα νέα μέτρα προβλέπουν ακόμα πιο ασφυκτικές συνθήκες για τους εργαζόμενους. Επανακαθορίζεται ο τρόπος υπολογισμού της αμοιβής όσων εργάζονται με μερική απασχόληση, ώστε η αμοιβή τους, συμπεριλαμβανομένης της αμοιβής από τυχόν πρόσθετη εργασία πέρα από αυτή που έχει συμφωνηθεί, να είναι ανάλογη με της αμοιβή του εργαζόμενου πλήρους απασχόλησης σε ανάλογη θέση εργασίας χωρίς προσαυξήσεις. Ακόμη, επεκτείνεται ο χρόνος της διαθεσιμότητας των εργαζομένων στις επιχειρήσεις που αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα από 6 σε 9 μήνες και επαναπροσδιορίζεται η διάρκεια της απασχόλησης εργαζομένων σε έμμεσο εργοδότη στους 36 μήνες από 18 που είναι σήμερα.

Μέσα σ’ αυτή την ασφυκτική συνθήκη ομηρίας όπως διαμορφώνεται για τους εργαζόμενους, η προπαγάνδα των ΜΜΕ αποκρύπτει την ουσία των αλλαγών και προσπαθεί να τις προβάλλει ως θετικές ρυθμίσεις. Είναι πλέον πασιφανές πως οι δημοσιογράφοι κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα από τον καθένα: συκοφαντούν όλους τους αγώνες που γίνονται, λένε ψέματα, προπαγανδίζουν υπέρ των αφεντικών τους, συγκαλύπτουν όλα τα εγκλήματα που συντελούνται κατά των αδυνάτων. Κάθε απεργία θεωρείται «έγκλημα εσχάτης προδοσίας», κάθε πορεία «κάνει κακό στην εικόνα της χώρας». Μεθοδευμένα προσπαθούν να στρέψουν το ένα κοινωνικό κομμάτι απέναντι στο άλλο, λειτουργώντας ως γραφείο τύπου των αφεντικών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι μετανάστες που τους τελευταίους μήνες και με αφορμή την απεργία πείνας 300 εξ αυτών, έχουν έντεχνα αποτελέσει το εξιλαστήριο θύμα (είτε «επειδή κλέβουν τις δουλειές», είτε επειδή «βρομίζουν τις πόλεις, βιάζουν, σκοτώνουν» κλπ.) ούτως ώστε να ενισχυθούν φαινόμενα ρατσισμού και κοινωνικού κανιβαλισμού και να αποπροσανατολιστεί η εκτόνωση της κοινωνικής οργής.

Στον κλάδο του επισιτισμού, η ανασφάλιστη εργασία και οι εκβιασμοί των αφεντικών, δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας. Η εργασιακή καθημερινότητα βγάζει μάτι στους φαινομενικά «ευχάριστους» χώρους «διασκέδασης». Η εκμετάλλευση της εργασίας και οι συνθήκες δουλειάς κάθε άλλο παρά αντιστοιχούν με την όποια «καλή ατμόσφαιρα» που υπάρχει στα μαγαζιά, η οποία αν μπορεί να αποδοθεί σε κάποιους είναι στους ίδιους τους εργαζόμενους που απαρτίζουν κάθε μαγαζί. Το τελευταίο διάστημα οι απολύσεις πολλαπλασιάζονται στους χώρους «διασκέδασης». Οι περισσότερες περιπτώσεις όμως μένουν στην αφάνεια…

“Την Τετάρτη 15/12 και μετά από μια κουβέντα για την απεργία, ο ιδιοκτήτης του “Tapas Κουζίνα” απέλυσε τον εργαζόμενο Α.Φ. ( που εκείνη την ημέρα δεν εργαζόταν αλλά ούτε απεργούσε, αφού το μαγαζί λειτουργούσε κανονικά ), βρίζοντάς τον και απειλώντας τον. Η ίδια συμπεριφορά, παρουσία του κόσμου που βρισκόταν εκείνη τη στιγμή στο μαγαζί, συνεχίστηκε και προς τους δύο υπαλλήλους που εκείνη την ώρα εργάζονταν δημιουργώντας ένα κλίμα εργοδοτικής, και όχι μόνο, τρομοκρατίας. Την επόμενη μέρα και μετά από συνάντηση των εργαζομένων στο σέρβις, αποφασίζουμε να επισκεφτούμε το μαγαζί ζητώντας την άμεση επαναπρόσληψη του Α.Φ. και την συμμόρφωση της εργοδοσίας με τα νόμιμα εργασιακά μας δικαιώματα (προσλήψεις σε όσους εργάζονται παράνομα, κατανομή προσαυξήσεων, δώρων, κτλ.). Αντ’ αυτών ο ιδιοκτήτης μας έδιωξε από το μαγαζί με φράσεις τύπου «άμα δε γουστάρεις φύγε» και «να με πάτε νομικά», ολοκληρώνοντας την ούτως ή άλλως αναμενόμενη αλαζονεία του αφεντικού.

(Από ανακοίνωση απολυμένων Tapas)

Η συνειδητοποίηση αυτών των συνθηκών από τη μεριά όσων παρ’ όλα αυτά επιλέγουν χώρους σαν το “Tapas” για να αποδράσουν από την καθημερινότητα της καταπίεσης, θα ’πρεπε να είναι αρκετή για να πάρει ο καθένας θέση απέναντι σε μια τέτοια κατάσταση. Παρόμοιες καταστάσεις με απολύσεις για ψύλλου πήδημα, μαύρη εργασία, μειωτική συμπεριφορά προς τους εργαζόμενους έχουν παρατηρηθεί και σε πολλά άλλα μαγαζιά, όπως η Γυροφωλιά και η Δωδώνη για να αναφέρουμε άλλα δυο πρόσφατα περιστατικά απολύσεων. Αυτά τα παραδείγματα που ακολούθησαν την απεργιακή κινητοποίηση της 15ης Δεκέμβρη δείχνουν ξεκάθαρα το τι θα ακολουθήσει το επόμενο διάστημα στα εργασιακά κάτεργα. Ειδικά σε χώρους δουλειάς όπως είναι αυτός του επισιτισμού, όπου η ασυδοσία των αφεντικών δεν θα έχει προηγούμενο. Αυτό οφείλεται στο γεγονός πως σε αυτούς τους χώρους απασχολούνται σε μεγάλο ποσοστό φοιτητές και μετανάστες, δυο κοινωνικές ομάδες που η καθεμιά για διαφορετικούς λόγους είναι ευάλωτες στην αυθαιρεσία των αφεντικών. Στην ουσία μιλάμε για ένα πλήθος ανθρώπων που λόγω της ταυτότητας τους δεν συνυπολογίζονται στην υπόλοιπη εργαζόμενη μάζα κι έτσι γίνονται εύκολα στόχος εκμετάλλευσης, ενώ παράλληλα σπάνια κάποια εργατική ή συνδικαλιστική συνιστώσα επιδιώκει να τους εγκολπώσει και να τους υπερασπιστεί, εντάσσοντας τους στη σφαίρα των διεκδικήσεων της. Στην ουσία μιλάμε για μια τεχνητή δημιουργία πλαστών διαχωρισμών ανάμεσα σε ανθρώπους που κατά τα άλλα βιώνουν την ίδια εξοντωτική εργασιακή συνθήκη.

Οι μετανάστες βιώνουν μια εντελώς ωμή κατάσταση. Οι όροι των αφεντικών σε πρώτη φάση είναι μαύρη εργασία, με κατά προσέγγιση μεροκάματο, εκτός ωραρίου, ανασφάλιστα. Ο εκβιασμός είναι ξεκάθαρος και η ανάγκη του μετανάστη είναι που θα καθορίσει το κατά πόσο θα διεκδικήσει καλύτερες εργασιακές συνθήκες ή και καθόλου. Το σίγουρο είναι ότι η επιχείρηση δεν θα ξεμείνει από τα “βρώμικα πόστα” (λάντζα, βοηθοί) αφού οι στρατιές των ανέργων παράγονται από τον καπιταλισμό συνεχώς. Επειδή όμως η επιχείρηση πρέπει να έχει «ωραίο κλίμα» πρέπει να περιφέρονται στους χώρους τα στερεότυπα μοντέλα των ημερών μας ωραίοι, καλλίγραμμες, ευγενικοί, εξυπηρετικές, πρόσχαρες, συγκαταβατικοί, ερωτικές, και άλλα “προσόντα” που ζητούνται στις αγγελίες. Οι φοιτητές είναι ένα κομμάτι που θα εργαστεί στην επιχείρηση και θα καλύψει και τέτοιες «απαιτήσεις» του αφεντικού. Οι λιγότερες ανάγκες που προσπαθεί να καλύψει ένας φοιτητής και οι περισσότερες επιθυμίες, που τις βιώνει σε μια περίοδο της ζωής του που ανεξαρτητοποιείται από τον περιορισμό της άμεσης επαφής με την οικογένεια, οι κοινωνικές σχέσεις, η ζωή, είναι αυτά που συνυπολογίζει και αναλόγως διεκδικεί σαν εργασιακές συνθήκες. Πολλές φορές μετράνε μόνο οι δημόσιες σχέσεις και το πρεστιζ του να δουλεύει κάποιος/α σε ένα γνωστό μαγαζί- μια συνθήκη που τα αφεντικά την χαίρονται και πολλές φορές την στηρίζει και ο ίδιος ο εργαζόμενος. Από την άλλη πλευρά βέβαια κάποιος σαν φοιτητής δεν έχει δικαίωμα τυπικά να είναι και εργαζόμενος (δεν μπορεί κάποιος π.χ αν δηλώσει φοιτητής να βγάλει κάρτα ανεργίας), αφού χάνει ασφαλιστικά δικαιώματα από την οικογένεια του, ακόμα και αν έχει ανάγκη την δουλειά για βιοποριστικούς λόγους. Έτσι η μαύρη εργασία γίνεται αναγκαστική επιλογή.

Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, οφείλουμε να αντιληφθούμε ότι ο εχθρός δεν βρίσκεται δίπλα μας, στο συνάδελφο, τον εκμεταλλευόμενο, τον καταπιεσμένο ή το μετανάστη. Εχθρός μας είναι το κράτος που οργανώνει και ορίζει τους όρους της λεηλασίας μας, τα αφεντικά που μας εκμεταλλεύονται ολοένα και περισσότερο, οι εργατοπατέρες που αποτελούν τον μηχανισμό έλεγχου και εσωτερικής καταστολής των αγώνων μας. Οφείλουμε να αντιληφθούμε ότι μόνο μέσα από ακηδεμόνευτους, αυτοοργανωμένους, κοινούς αγώνες εργαζομένων και ανέργων, ντόπιων και μεταναστών με όπλο την αλληλεγγύη μπορούμε να ανατρέψουμε την υπάρχουσα κατάσταση. Τέλος, οφείλουμε να αντιληφθούμε ότι οι εκμεταλλευόμενοι δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε.

Μόνο όταν είμαστε ενωμένοι μπορούμε να διεκδικήσουμε το κοινό μας συμφέρον. Να οργανωθούμε και διεκδικήσουμε συλλογικά μέσα από συνελεύσεις, εργατικές συλλογικότητες, σωματεία βάσης και να πάρουμε πίσω όλα όσα μας ανήκουν.

Από την πλευρά μας, ως αναρχικοί, εργαζόμενοι και άνεργοι, εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας σε κάθε προσπάθεια αντίστασης των εργαζομένων στους καθημερινούς τους δυνάστες, αναγνωρίζοντας στον αγώνα των εργαζομένων ένα κομμάτι του εαυτού μας. Ένα κομμάτι του συνολικότερου αγώνα για έναν κόσμο χωρίς εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους, χωρίς αφεντικά και δούλους.

Αντίσταση στην τρομοκρατία των αφεντικών

Αλληλεγγύη μεταξύ των εργαζόμενων

Αυτοοργάνωση στους χώρους εργασίας.

εργαλειοφόρος | συνέλευση αναρχικών ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά, Μάρτης 2011

ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΑ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΑ…

Στην πραγματικότητα της οικονομικής κρίσης η κοινωνική πόλωση εντείνεται συνεχώς, παρ’ όλη τη σύγχυση που η κυριαρχία προσπαθεί να επιβάλλει. Τα γεγονότα τρέχουν: απολύσεις, τραμπουκισμοί από την πλευρά των αφεντικών, συνεχείς καταπατήσεις ασύλου με αποκορύφωμα την άρση του στη Νομική και όλα αυτά με φόντο τις εξεγέρσεις στις αραβικές χώρες και τους μιντιακούς ρουφιάνους να οργιάζουν. Σε αυτό το πλαίσιο, η αναδιάρθρωση της παιδείας πλησιάζει, με το φοιτητικό κίνημα να σκέφτεται ακόμα την εξεταστική που μόλις τελείωσε. Το κράτος στήνει και ενισχύει τις άμυνές του, οι οποίες αρχίζουν να επεκτείνονται και στα Πανεπιστήμια.

Έτσι έχουμε μια σειρά ανακοινώσεων του τμήματος μηχανολόγων μηχανικών και του πρυτανικού συμβουλίου σε σχέση με την κατάληψη ενός μη χρησιμοποιούμενου γραφείου 15 τετραγωνικών εντός κτιρίου του τμήματος από φοιτητές του σχήματος “Ανάχωμα”, που ζητούν από τους ίδιους να εγκαταλείψουν το χώρο (αυτά πριν τις γιορτές). Τελικά το τμήμα μηχ. μηχ. απομονώνει και κατονομάζει 2 φοιτητές του τμήματος ως υπαίτιους για την κατάληψη και τους απειλεί με πειθαρχικές ποινές (προσωρινή ή μόνιμη αναστολή σπουδών), αν δε συμμορφωθούν. Και ενώ λίγοι έχουν ενημερωθεί εν μέσω εξεταστικής, αυτό που κυριαρχεί είναι το σάστισμα για το θράσος της καθηγητικής εξουσίας να απειλεί να εφαρμόσει χουντικούς νόμους για πρώτη φορά στην μεταπολίτευση. Οι καθηγητάδες ερμηνεύουν μια χαρά την αδράνεια των φοιτητών και περνάνε πλήρως στην επίθεση, αφού μόλις μια-δυο βδομάδες αργότερα το τμήμα ηλεκτρολόγων μηχανικών καταδικάζει 2 φοιτητές του σε εξάμηνη αναστολή σπουδών (με αναστολή βεβαίως καθότι είναι καλοί άνθρωποι και δε θέλουν να τιμωρήσουν, παρά μόνο να τρομοκρατήσουν) για τη συνδικαλιστική τους δράση και πιο συγκεκριμένα για παρακώλυση των συνεδριάσεων του τμήματος των ηλεκτρολόγων μηχανικών. Παρομοίως και για αντίστοιχο λόγο απειλούνται με διώξεις και φοιτητές του Μαθηματικού.
Αυτές οι αντιδράσεις από πλευράς της καθηγητικής εξουσίας δε θα έπρεπε να μας εκπλήσσουν. Για εμάς αυτό το οποίο συμβαίνει είναι ότι η διοίκηση του πανεπιστημίου Πατρών επιχειρεί αφ’ ενός να περιφρουρήσει την ιδιοκτησία της βάσει των σαφών εντολών που έχει λάβει από τα αφεντικά της (κράτος και εταιρίες), διώκοντας καταληψίες φοιτητές και προσπαθώντας να βάλει ένα φρένο σε νέες καταλήψεις χώρων του πανεπιστημίου, και αφ ετέρου επιχειρεί να ενδυναμώσει την εξουσία της πάνω στους φοιτητές καθώς και σε κάθε αγωνιζόμενο κοινωνικό κομμάτι ακυρώνοντας τον κατακτημένο με αίμα θεσμό του ασύλου και εφαρμόζοντας χωρίς εξαιρέσεις, προϋποθέσεις και αντιρρήσεις το αστικό δίκαιο στο πανεπιστήμιο. Εν ολίγοις, αυτοί οι οποίοι στα λόγια μας το παίζουν προασπιστές του ασύλου θέλουν να εφαρμόζουν τη νομοθεσία του κράτους εντός του. Αν όμως το κράτος με τους δικαστές και τους μπάτσους του λύνει και δένει τόσο εκτός, όσο και εντός του πανεπιστημίου, τι ακριβώς σημαίνει αυτή η λέξη “άσυλο” και πως προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν έχει καταργηθεί ήδη;

Το παραπάνω ερώτημα θα μπορούσε ίσως να είναι και ρητορικό και να μη χρειάζεται απάντηση, όμως το πείραμα τρομοκράτησης από πλευράς των πανεπιστημιακών αρχών που σκιαγραφήθηκε παραπάνω (πειθαρχικές διώξεις, κατάργηση του ασύλου και νομοθετικά και στην πράξη, περίφραξη του πανεπιστημίου με σταθμούς ελέγχου και μπάρες, πρόσληψη σεκιουρητάδων) χρειάζεται την απάντηση όλων μας. Γιατί είναι πλέον ξεκάθαρο ότι ενώ η ελληνική κοινωνία είναι ένα καζάνι που βράζει, οι μεγαλοκαθηγητάδες έχουν πάρει ξεκάθαρη θέση μηδενικής ανοχής σε κάθε πολιτική δραστηριότητα, είτε αυτή είναι συνδικαλιστική, είτε όχι. Ούτως ή άλλως όμως, με τα αφεντικά μας και τους εξουσιαστές μας δεν έχουμε καλές σχέσεις και δεν ζητάμε την ανοχή τους. Αφού επέλεξαν να κάνουν και το πρώτο και το δεύτερο βήμα και να κινηθούν εναντίον μας, ας τους δώσουμε τον πόλεμο που τόσο πολύ επιθυμούν. Ας τους δώσουμε μια απάντηση έμπρακτη, συνολική και ανυποχώρητη, όπως και σε κάθε επίθεση κράτους, κεφαλαίου και λοιπών επίδοξων εξουσιαστών.

…ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ!

Συνέλευση αναρχικών- αντιεξουσιαστών-αυτόνομων για την παρέμβαση στις σχολές

foititikapatra@gmail.com

ενάντια σε κάθε αναδιάρθρωση του καπιταλισμού…

ΝΑ ΟΞΥΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΤΑΞΙΚΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ

Εν μέσω κρίσης (που εκτός των άλλων πηγάζει άμεσα από τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής) κράτος και κεφάλαιο επιχειρώντας την αύξηση της κερδοφορίας τους και την «επιτυχή» έξοδο από αυτή, επιλέγουν την αναδιάρθρωση σε όλα τα επίπεδα (εργασία, εκπαίδευση, υγεία κτλ). Στο στόχαστρο βρίσκονται τα εργασιακά και κοινωνικά κεκτημένα δεκαετιών με αποτέλεσμα την ολοένα και μεγαλύτερη υποτίμηση των ζωών μας. Ιδιωτικοποιήσεις, μαύρη και ανασφάλιστη εργασία, επισφάλεια, ανεργία, κόψιμο κάθε κοινωνικής παροχής, ενίσχυση του στρατιωτικό-αστυνομικού συμπλέγματος και επίθεση στο πιο άγρια εκμεταλλευόμενο κομμάτι της εργατικής τάξης: τους μετανάστες.

Η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, της οποίας το διακύβευμα είναι η πλήρης υποταγή του πανεπιστημίου στο κεφάλαιο(μέσω του απόλυτου ελέγχου των επιχειρήσεων πάνω στα επιμέρους τμήματα και κατά συνέπεια ο πλήρης καθορισμός του προγράμματος και της έντασης σπουδών, της ερευνητικής δραστηριότητας με κριτήρια τις ανάγκες του κεφαλαίου) είναι απλά και μόνο ένα μέρος της συνολικότερης γενικευμένης επίθεσης.

Απέναντι στην επίθεση αυτή, η απάντησή μας οφείλει να είναι συνολική, ταξική και να εμπεριέχει μία έμπρακτη κριτική του καπιταλιστικού συστήματος με σκοπό την καταστροφή του και την οικοδόμηση ενός κόσμου ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας.

καιρός να αρχίσουν οι κλωτσές στο
εκπαιδευτικό προτσές (και όχι μόνο..)

Συνέλευση Αναρχικών, Αντιεξουσιαστών, Αυτόνομων για την παρέμβαση στις σχολές

Αφίσα που κολλιέται από συντρόφους και συντρόφισσες σε Αθήνα, Πάτρα, Αγρίνιο, Άρτα και Ηγουμενίτσα ενόψει της δίκης του Αρη Σειρηνίδη που θα διεξαχθεί στις 9 Μάρτη στην Αθήνα.

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ

Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΑΣ

Σε μια περίοδο έντασης της κρατικής-καπιταλιστικής επίθεσης στην κοινωνία, και υπό το φόβο μετατροπής της κοινωνικής οργής σε γενικευμένη κοινωνική εξέγερση, οι κυρίαρχοι ενισχύουν το κατασταλτικό τους οπλοστάσιο για την εξουδετέρωση των ταξικών-κοινωνικών αντιστάσεων.

Από το νέο τρομονόμο που ποινικοποιεί οποιαδήποτε έκφανση του κοινωνικού αγώνα, το νέο νομοσχέδιο για τις κάμερες και το ηλεκτρονικό φακέλωμα των τηλεπικοινωνιών μέχρι τη χρήση επιστημονικοφανών στοιχείων (πχ. DNA) για την άσκηση πολιτικών διώξεων και τις μαζικές προφυλακίσεις αγωνιστών με κατασκευασμένα ή ανύπαρκτα στοιχεία, ο στόχος της καταστολής είναι διπλός: από τη μία επιδιώκει να αποδυναμώσει τα ριζοσπαστικά κοινωνικά κομμάτια και ιδιαίτερα τους αναρχικούς-αντιεξουσιαστές, σε μια προσπάθεια ηθικής και υλικής τους εξόντωσης, αλλά και από την άλλη στοχέυει ξεκάθαρα στον εκφοβισμό ολόκληρης της κοινωνίας, ώστε να απομαζικοποιηθούν και να κατακερματιστούν οι κινήσεις αντίστασης από ‘δω και στο εξής.

Ο Άρης Σειρηνίδης συνελήφθη στις 3 Μάη 2010 ως ύποπτος για ληστεία. Όταν λίγες μέρες μετά οι προσπάθειες ενοχοποίησής του για αυτήν την υπόθεση έπεσαν στο κενό, η αστυνομία ανέσυρε μια παλιά υπόθεση πυροβολισμού εναντίον κλούβας των ΜΑΤ στα Εξάρχεια τον Ιούλη του 2009, για να επιβάλλει την προφυλάκισή του. Για να λυθούν τα χέρια των δικαστικών αρχών, προστέθηκε και ως «στοιχείο» στη δικογραφία μια χειρουργική μάσκα, η οποία εμφανίζεται να έχει το γενετικό του υλικο, χωρίς καμία απόδειξη ότι αυτή χρησιμοποιήθηκε στο περιστατικό.

Στην πραγματικότητα, ο Άρης Σειρηνίδης βρίσκεται στη φυλακή γιατί είναι αναρχικός, γνωστός στους διωκτικούς μηχανισμούς για τη μακρόχρονη, συνεπή και αγωνιστική του παρουσία στα πεδία του καθημερινού κοινωνικού και ταξικού πολέμου. Στις 9 Μάρτη δικάζεται για αυτόν ακριβώς το λόγο και θα είμαστε δίπλα του, όπως και σε κάθε άλλον αγωνιστή που βρίσκεται όμηρος στα χέρια του κράτους.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΑΡΗ ΣΕΙΡΗΝΙΔΗ

Δίκη: 9 Μάρτη — Αθήνα

Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι στο Αγρίνιο, Αναρχική Ομάδα “Δυσήνιος Ίππος” / Πάτρα, Σύντροφοι-ισσες από την Άρτα, Αναρχική Συλλογικότητα “Κύκλος της Φωτιάς” / Αθήνα, Κατάληψη “Κελί της Ελευθερίας” / Ηγουμενίτσα

Μηχανοκίνητη πορεία αλληλεγγύης στους 300 μετανάστες εργάτες απεργούς πείνας από την πλατεία Παναχαϊκής στις 18:00.

ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΧΩΡΙΣ ΧΑΡΤΙΑ, ΣΥΝΟΡΑ ΚΑΙ ΚΡΑΤΗ… Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ!

Συνέλευση αλληλεγγύης στους 300 μετανάστες εργάτες απεργούς πείνας

ΤΕΤΑΡΤΗ 2/3 στις 18.00

προβολή ντοκιμαντερ στον Εσπερο (πλ. Γεωργίου)

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 4/3 στις 17.00

ενημέρωση-συζήτητση για τον αγώνα των μεταναστών εργατών απεργών πείνας στο Παράρτημα (Κορίνθου κ Αράτου)

Αφίσα που εκδόθηκε από τη συνέλευση αναρχικών-αντιεξουσιαστών-αυτόνομων για την παρέμβαση στις σχολές και κολλήθηκε στο Πανεπιστήμιο και στο ΤΕΙ της Πάτρας.

Για τους 300 μετανέστες – εργάτες , που διανύουν την 30^η ημέρα απεργίας πείνας

Στις 25/1 300 μετανάστες-εργάτες συγκεντρώνονται από την Κρήτη και άλλες  περιοχές της Ελλάδας στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη με σκοπό να ξεκινήσουν απεργία πείνας ως ύστατο μέσο πάλης για να ακουστεί η φωνή τους και να ικανοποιηθούν τα δίκαια αιτήματά τους . Πενήντα  από αυτούς καταλύουν στο εργατικό κέντρο Θεσσαλονίκης και οι υπόλοιποι 250 στο υπό ανακαίνιση κτίριο της νομικής στην Αθήνα όπου και ξεκινούν απεργία πείνας. Μέσα σε λίγες ώρες στήνεται από το κράτος ένας μηχανισμός ιδεολογικής και φυσικής καταστολής ο οποίος περιλαμβάνει εκτός της αστυνομίας, το σύνολο των ΜΜΕ, τις πρυτανικές αρχές, κόμματα, φιλάνθρωπους και γενικότερα οποιονδήποτε καλοθελητή θέλει να συμβάλλει στη συκοφάντηση και τελικά στην ήττα του αγώνα των απεργών. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι την τρίτη μέρα της απεργίας πείνας οι πρυτανικές αρχές να προβούν σε άρση του ασύλου και να εκβιαστούν οι απεργοί με την απειλή της βίαιης εκκένωσης από την αστυνομία να εγκαταλείψουν το κτίριο της νομικής και να εγκατασταθούν σε κτίριο ιδιώτη στη συμβολή των οδών Πατησίων και Ηπείρου. Μέρος των απεργών εγκαθίσταται στο υπόγειο και μέρος του ισογείου του κτιρίου μιας και το υπόλοιπο ισόγειο όσο και ο πρώτος όροφος είναι κλειδωμένος από τον ιδιοκτήτη. Οι υπόλοιποι (πάνω από τους μισούς) καταλύουν σε σκηνές στην αυλή του κτιρίου. Παρά τις άθλιες συνθήκες που επικρατούν, που δυσκολεύουν κατά πολύ των αγώνα των ήδη εξασθενημένων απεργών πείνας, αυτοί δίνοντας μαθήματα αξιοπρέπειας συνεχίζουν απτόητοι την απεργία πείνας η οποία διανύει πλέον την 30^η μέρα.

Πλέον η απεργία έχει περάσει στο πιο κρίσιμο στάδιο. Ο οργανισμός των απεργών έχει εξασθενίσει πολύ, λιποθυμικά επεισόδια και ανάγκη διακομιδής σε νοσοκομεία έχουν γίνει κομμάτι της καθημερινότητας, ενώ ο κίνδυνος μόνιμων βλαβών είναι πλέον ορατός.

Για να κατανοηθεί η σφοδρότητα της επίθεσης στον αγώνα των απεργών από μεριάς κρατικών μηχανισμών και από το πρώτο κιόλας λεπτό που ξεκίνησε, πρέπει να αναλυθούν κάποιες ιδιαιτερότητες που αυτός εμπεριέχει και τελικά βάζει το κράτος να απολογηθεί για την προκλητικότητα με την οποία προτρέπει άμεσα ή έμμεσα το κεφάλαιο, να εκμεταλλεύεται με τον πιο χυδαίο τρόπο ένα κομμάτι της εργατικής τάξης. Πρώτη ιδιαιτερότητα είναι το μέσο πάλης που οι ίδιοι οι απεργοί πείνας επέλεξαν. Ένα μέσο πάλης που καθιστά την ίδια την ανθρώπινη ζωή, που υποτίθεται ότι το αστικό κράτος προασπίζεται ως το ύψιστο αγαθό,  σε διακύβευση. Έπειτα είναι η μαζικότητα της απεργίας. Πρόκειται για μία από τις μαζικότερες απεργίες πείνας που έχουν γίνει παγκοσμίως. Τέλος είναι η ίδια η κοινωνική και ταξική συγκρότηση των 300, η οποία συμπυκνώνει μία αντεπίθεση του πιο εκμεταλλευόμενου κομματιού της κοινωνίας απέναντι σε ένα φαινομενικά πανίσχυρο κρατικό μηχανισμό. Έχοντας πλήρη συνείδηση της κοινωνικής και ταξικής θέσης που βρίσκονται, γκρεμίζουν με την αξιοπρέπεια και την αποφασιστικότητά τους όλα εκείνα τα εθνικά ιδεολογήματα για τη θέση που επιτρέπεται να έχει ή να διεκδικήσει ο μετανάστης εργάτης στην ελληνική κοινωνία. Το ίδιο το κάλεσμα των απεργών στους υπόλοιπους εργάτες-εργαζόμενους για ταξική αλληλεγγύη στα δίκαια αιτήματά τους και για κοινό αγώνα με όρους νίκης, δημιουργεί αδιέξοδο στο κράτος και το κεφάλαιο, αφήνοντάς του ως μόνο περιθώριο την καταστολή. Η ταξική αντεπίθεση ξεκίνησε, και ξεκίνησε από τους «ξένους» τη στιγμή που οι «έλληνες» εργάτες-εργαζόμενοι κοιτούν μαρμαρωμένοι τη διάλυση όλων του των δικαιωμάτων που με θυσίες είχαν κατακτηθεί.

Από την πρώτη στιγμή, λοιπόν ξεκινάει μια σφοδρή επίθεση. Στηριζόμενο το κράτος στα ΜΜΕ και με οργάνωση που και ο Γκέμπελς θα ζήλευε, εξαπολύεται ένας πόλεμος λάσπης. Με πρόφαση ανύπαρκτα προβλήματα στη λειτουργία της νομικής επειδή κάποιοι στεγάζουν ένα δίκαιο αγώνα τους σε ένα άδειο κτίριο στην ιδιοκτησία της σχολής, οι πρόθυμες «πανεπιστημιακές» αρχές και υπό την πίεση του κράτους αποφασίζουν την άρση του ασύλου. Καταργήσαν έτσι την ουσία του ασύλου, και το απονοηματοδότησαν από τον κοινωνικό του χαρακτήρα, μετατρέποντάς το σε ένα μέτρο κενού περιεχομένου με σοβαρές επιπτώσεις για τον ίδιο τον κοινωνικό χαρακτήρα των πανεπιστημίων. Στη συνέχεια με αιχμή πάλι τα ΜΜΕ έστησαν ένα εθνικό ιδεολόγημα, μετατρέποντας έτσι τους απεργούς από εργάτες που καλούν σε αλληλεγγύη και κοινούς αγώνες, σε μετανάστες που απειλούν την πατρίδα μας. Η γνωστή τακτική του κράτους που θέλει όταν αναπτύσσονται ταξικές αντιστάσεις, να αντιμετωπίζονται με την επίκληση ενός αφηρημένου εθνικού κοινού συμφέροντος για το οποίο οι καθοδηγούμενοι από αποσταθεροποιητικούς παράγοντες μετανάστες αποτελούν απειλή.  Και πλέον όταν έχει χτιστεί μια κοινωνική συναίνεση, γιατί η κοινωνία αρέσκεται στο να «κοιμάται», ακολουθεί η καταστολή. Εκεί, πέρα από τα ΜΑΤ και όλες τις άλλες συμμορίες που αποτελούν την ελληνική αστυνομία, εντάσσεται και η «δικαιο»σύνη. Το είδαμε και σε άλλους αγώνες από τα κάτω, βλέπε κίνημα «δεν πληρώνω – δεν πληρώνω», ο αγώνας των κατοίκων της κερατέας και αλλού, και στην περίπτωση αυτή ποινικοποιώντας και διώκοντας τους αλληλέγγυους και απειλώντας τους ίδιους τους απεργούς με απέλαση. Μέχρι και χυδαιότητες περί «υγειονομικής βόμβας» ακούσαμε και μάλιστα από τα πιο επίσημα χείλη, αυτά του υπουργού υγείας, τη στιγμή μάλιστα που το ίδιο το κράτος είναι το μόνο υπεύθυνο για τις άθλιες συνθήκες που επικρατούν στο κτίριο που ανάγκασε τους απεργούς νε μεταφερθούν.

Το να μιλά βέβαια κανείς για το ζήτημα των μεταναστών χωρίς να αναφέρεται στις αιτίες που προκαλούν το φαινόμενο είναι μια ξεκάθαρη πολιτική θέση που έχει σαν στόχο να αποκρύψει την ουσία του ζητήματος. Οι συνθήκες που αφήνουν πίσω τους οι μετανάστες και οι πρόσφυγες είναι δεδομένες. Πόλεμοι που διεξάγονται από τις καπιταλιστικές δημοκρατίες, εμφύλιοι που υποδαυλίζονται από τα συμφέροντα του κεφαλαίου, δικτατορίες-σύμμαχοι της Δύσης- σαν αυτές που οι λαοί της Β. Αφρικής προσπαθούν να ανατρέψουν το  τελευταίο διάστημα, οικολογικές καταστροφές απόρροια της καπιταλιστικής ανάπτυξης και προόδου, καταλήστευση των φυσικών πόρων από τις πολυεθνικές εταιρίες και τις ντόπιες ελίτ. Εκατομμύρια άνθρωποι εγκαταλείπουν τις  χώρες τους και αναγκάζονται να ψάξουν για μια καλύτερη ζωή στα κράτη που ευθύνονται για τις τραγικές συνθήκες που άφησαν πίσω τους. Έτσι μετατρέπονται στο πιο άγρια εκμεταλλευόμενο κομμάτι εργατών στις δυτικές χώρες, ενώ παράλληλα δεν τους αναγνωρίζονται τα πιο στοιχειώδη κοινωνικά πολιτικά και οικονομικά δικαιώματα. Για τις καπιταλιστικές δημοκρατίες είναι αόρατοι και λαθραίοι, για τους «πολίτες» είναι αυτοί που «παίρνουν τις δουλειές». Άνθρωποι που δουλεύουν για χρόνια «μαύρα», με τα χειρότερα μεροκάματα, με το φόβο της απέλασης πάνω από το κεφάλι τους, παράγοντας κοινωνικό πλούτο, βοηθώντας στην «πρόοδο» και την «ανάπτυξη» της (καπιταλιστικής) οικονομίας,  καταλαμβάνοντας τις θέσεις στη βάση της κοινωνικής πυραμίδας που οι ντόπιοι εργάτες με ευχαρίστηση εγκατέλειψαν.

Σήμερα 23 Φλεβάρη οι μετανάστες – εργάτες βρίσκονται στην 30^η ημέρα απεργίας πείνας. Μια ημέρα γενικής απεργίας, από αυτές που επετειακά μια φορά το τρίμηνο προκηρύσσουν οι πουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες, πρέπει όλοι να αντιληφθούμε ότι κανένας κοινωνικός ή ταξικός αγώνας δεν είναι μερικός. Όλοι οι αγώνες αποτελούν ενδιάμεσα στάδια αντίστασης στην κυριαρχία και δημιουργούν προϋποθέσεις για την κοινωνική και ταξική χειραφέτηση. Ο αγώνας των 300 απεργών πείνας μας αφορά όλους και πρέπει να είναι νικηφόρος. Οι μετανάστες δείχνουν το δρόμο σε ένα αδιέξοδο κοινωνικού κανιβαλισμού. Αν κλείσουμε τα αυτιά μας τώρα και δε δράσουμε με όρους αλληλεγγύης και κοινής αντεπίθεσης, αύριο θα είμαστε υπόλογοι για το γκρέμισμα των δικαιωμάτων όλων μας.

Οι 300 μετανάστες απεργοί πείνας είναι εργάτες

Νίκη στο δίκαιο αγώνα τους

 

Συνέλευση αλληλεγγύης | Πάτρα