ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ-ΑΝΤΙΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ: ΤΡΙΤΗ 16 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ ΣΤΙΣ 19.00 ΣΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

sakta_sugk7

O φασισμός τσακίζεται στους δρόμους από τον κόσμο του αγώνα

μακριά απο δημοκρατικές ψευδαισθήσεις και κρατικές αυταπάτες

μαχητικά-αυτοοργανωμένα-αντιθεσμικά

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΣΤΕΚΙ ΑΝΤΙΠΝΟΙΑ ΣΤΑ ΠΕΤΡΑΛΩΝΑ

που στις 30/6 2008 δέχτηκε επίθεση από 15-20 χρυσαυγίτες με αποτέλεσμα το σοβαρό τραυματισμό 2 συντρόφων.
Στις 19 Σεπτέμβρη, και έπειτα απόαναβολή δικάζεται εκ νέου η υπόθεση της επίθεσης στο πρωτοδικείο Αθηνών

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ – ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ

που δέχτηκε επίθεση με μαχαίρι  και έπεσε νεκρός στις 18/9/13 από τα τάγματα εφόδου της χρυσής αυγής

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ-ΑΝΤΙΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ: ΤΡΙΤΗ 16 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ ΣΤΙΣ 19.00 ΣΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

συνέλευση αναρχικών για την κοινωνική και ταξική αντεπίθεση

ΦΑΣΙΣΜΟΣ – ΚΡΑΤΟΣ – ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΣΑΚΙΖΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

”Δεν πολεμάμε τον φασισμό μαζί με την κυβέρνηση αλλά σε πείσμα της κυβέρνησης. Ξέρουμε ότι καμιά κυβέρνηση δεν πολεμάει τον φασισμό, για να τον καταστρέψει. Όταν η αστική τάξη βλέπει ότι η εξουσία γλιστρά από τα χέρια της, τον ανακαλεί, για να διατηρήσει τα προνόμιά της ”.
Buenaventura Durruti

Ένας χρόνος συμπληρώθηκε από τη δολοφονία του αντιφασίστα εργάτη και μέλους της hip hop σκηνής Παύλου Φύσσα από το μαχαίρι του χρυσαυγίτη Ρουπακιά. Μια δολοφονία, που εντασσόμενη σε ένα μακρύ κατάλογο τραμπούκικων και δολοφονικών επιθέσεων της Χ.Α, κατέστησε φανερό πως η αναβάθμιση της βίας της Χ.Α είναι ένα κομμάτι μόνο της αναβαθμισμένης βίας του κράτους και του κεφαλαίου εναντίον των εκμεταλλευόμενων αλλά και αγωνιζόμενων κομματιών της κοινωνίας.
Η επίθεση που έχει εξαπολύσει η κυριαρχία τα τελευταία χρόνια εναντίον των από κάτω της κοινωνίας και εναντίον όσων αντιστέκονται στη λεηλασία της ζωής τους είναι ολοκληρωτική. Το κράτος, προσπαθώντας να εξασφαλίσει τη συνεχή κερδοφορία του κεφαλαίου εν μέσω βαθιάς δομικής καπιταλιστικής κρίσης, έχει εισάγει ένα σύγχρονο ολοκληρωτισμό που στόχο έχει να κάμψει τις αντιστάσεις των αγωνιζομένων κομματιών της κοινωνίας. Είδαμε χιλιάδες ανθρώπους να μένουν άνεργοι, μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας να ζει στο όριο της φτώχειας, είδαμε τις εργασιακές σχέσεις να απορρυθμίζονται προς όφελος των αφεντικών, τις συλλογικές συμβάσεις να καταργούνται, πολλές απεργίες και διαδηλώσεις να καταστέλλονται με τη βία από τα ΜΑΤ, αγωνιστές να συλλαμβάνονται και να ποινικοποιείται ο συνδικαλισμός και η διεκδίκηση καλύτερων όρων δουλειάς. Ταυτοχρόνως, χιλιάδες μετανάστες συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν επ’ αόριστον πίσω από τα κάγκελα των στρατοπέδων συγκέντρωσης, άλλοι μετανάστες πυροβολήθηκαν από τα αφεντικά, επειδή ζήτησαν τα μεροκάματά τους, όντες όλοι αυτοί σε κατάσταση εξαίρεσης και λειτουργώντας για τα αφεντικά όχι πλέον ως φτηνό εργατικό δυναμικό, αλλά ως άνθρωποι-σκουπίδια, αναλώσιμοι κατά το συμφέρον του κάθε αφεντικού. Είδαμε επίσης ελεύθερους κοινωνικούς χώρούς και καταλήψεις να δέχονται την επίθεση του κράτους καθώς και αντιφασίστες να βαsανίζονται στα κολαστήρια της ΓΑΔΑ.

Συνέχεια εδώ

Κείμενο της συνέλευσης αναρχικών για την κοινωνική και ταξική αντεπίθεση σχετικά με τη δίκη για τους πυροβολισμούς των μετναναστών στη Νέα Μανωλάδα

manol

Μην εθελοτυφλείς!

Η Μανωλάδα είναι κοντά…Το μέλλον μας είναι χωρίς αφεντικά!

σημειώσεις πάνω στη δίκη για τους πυροβολισμούς σε βάρος των μεταναστών -εργατών από τη Μανωλάδα

Στις 30 Ιούλη 2014, διαδραματίστηκε στα δικαστήρια της Πάτρας το τελευταίο επεισόδιο της δίκης του μεγαλοτσιφλικά Βαγγελάτου και των επιστατών–μπράβων του. Ο λόγος ήταν ότι οι τελευταίοι είχαν επιτεθεί με καταιγισμό πυροβολισμών σε δεκάδες μετανάστες-εργάτες γης στη νέα Μανωλάδα Ηλείας, οι οποίοι διεκδικούσαν με μαζική κινητοποίηση τα δεδουλευμένα 6 μηνών. Η απόφαση ήταν αθωωτική για το βασικό αδίκημα της εμπορίας ανθρώπων και για τους τέσσερις, ενώ δύο από τους μπράβους του Βαγγελάτου κρίθηκαν ένοχοι για την απόπειρα πρόκλησης σωματικών βλαβών, ποινή όμως που είναι εξαγοράσιμη και έχει ανασταλτικό χαρακτήρα μέχρι να εκδικαστεί η έφεση.

Η δίκη είχε ξεκινήσει από τις 6 Ιουνίου και διεξήχθη μέσα σε ένα κλίμα τρομοκρατίας με εκφοβισμούς και προπηλακισμούς σε βάρος των μεταναστών που ήταν βασικοί μάρτυρες κατηγορίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο ξυλοδαρμός βασικού μάρτυρα κατηγορίας στη δίκη, ο οποίος δέχτηκε επίθεση στην παράγκα που μένει στη Μανωλάδα, όταν άγνωστοι μπήκαν σε αυτή και απαίτησαν να μην παρουσιάζεται στη δίκη απειλώντας ότι θα τον σκοτώσουν. Το σκηνικό τρομοκρατίας στα δικαστήρια της Πάτρας συμπλήρωναν οι προπηλακισμοί εις βάρος των αλληλέγγυων στους μετανάστες-εργάτες από τις ισχυρές δυνάμεις καταστολής, τους μπράβους του Βαγγελάτου αλλά και το γνωστό υπερασπιστή τραμπούκων, μαφιόζων, δολοφόνων, φασιστών και λοιπών καθαρμάτων, Α. Κούγια, συνήγορο υπεράσπισης του Βαγγελάτου. Από κοντά και τα ελεγχόμενα ΜΜΕ που απέκρυπταν την έκβαση της δίκης και τα γεγονότα που έλαβαν χώρα σε αυτή, εξυπηρετώντας για ακόμα μια φορά τα συμφέροντα των αφεντικών και του κράτους που τους υποθάλπει.

Η έκβαση της συγκεκριμένης δίκης δεν μας προξενεί ιδιάιτερη έκπληξη. Αντίθετα, επιβεβαιώνει τον ταξικό χαρακτήρα της αστικής δικαιοσύνης, καθώς ο μοναδικός νόμος που ισχύει στο καπιταλιστικό σύστημα είναι αυτός που επιβάλλουν τα αφεντικά και επισφραγίζει το κράτος, καταστρατηγώντας κάθε εργατικό κεκτημένο.

Τα τελευταία χρόνια, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια γενικευμένη προσπάθεια από την πλευρά του κράτους και του κεφαλαίου για να επαναρυθμίσουν προς όφελος τους τις εργασιακές σχέσεις και συνθήκες στην Ελλάδα. Μέσα σε αυτήν τη νέα εργασιακή πραγματικότητα εντάσσονται η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, η μείωση του βασικού μισθού, η νομιμοποίηση των μαζικών απολύσεων, η επιστράτευση και η παρανομοποίηση των απεργιών, καθώς και, όπως αποδεικνύει η συγκεκριμένη δίκη, η νομιμοποίηση των πυροβολισμών απέναντι στους εργάτες. Η δίκη αυτή θα έχει αντίκτυπο σε όλη την εργατική τάξη, ντόπια και ξένη, αφού αποτελεί κομμάτι της επίθεσης των αφεντικών και συμβάλλει με τη σειρά της στην εδραίωση όλων των παραπάνω συνθηκών. Οι μετανάστες-εργάτες, ως το πιο ευάλωτο κομμάτι των εργαζομένων, βρέθηκαν στο στόχαστρο σε μια πειραματική κατάσταση για τα αφεντικά. Όμως, η επίθεση στη Μανωλάδα δεν ήταν απλά μια επίθεση εναντίον τους, αλλά στόχευε συνολικά στην εργατική τάξη και ως τέτοια πρέπει να συνεχίσουμε να την αντιλαμβανόμαστε.  Είναι μια παρακαταθήκη για τα αφεντικά ώστε να εδραιώσουν σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό το καθεστώς σκλαβιάς και εργοδοτικής τρομοκρατίας.
Ένα ακόμα βασικό διακύβευμα αυτής της δίκης αποτέλεσε η αθώωση όλων των κατηγορουμένων από την κατηγορία  της εμπορίας ανθρώπων (trafficking), καθώς αυτό εντασσόταν στο κατηγορητήριο, ενώ δεν υπήρχε προηγούμενο δεδικασμένο στην Ελλάδα. Το trafficking ανθρώπων αφορά ρον εξαναγκασμό ενός ατόμου ή μιας ομάδας ατόμων προκειμένου να δεχτούν τον έλεγχο ενός άλλου ατόμου με σκοπό την εκμετάλλευση. Θύματα του trafficking μπορεί να είναι άνθρωποι που χρησιμοποιούνται ως σύγχρονοι οικονομικοί δούλοι σε βαριές, επικίνδυνες και παράνομες εργασίες.  Η καταδίκη λοιπόν των συγκεκριμένων κατηγορούμενων για δουλεμπόριο, κάτι που σε δικονομικό επίπεδο επιβεβαιώθηκε πολλές φορές στη δικαστική αίθουσα, θα αποτελούσε δικαστικό προηγούμενο το οποίο θα λειτουργούσε ως παρακαταθήκη για μελλοντικές δίκες με αντίστοιχο κατηγορητήριο. Μέσα σε αυτό θα μπορούσαν να ενταχθούν μια μεγάλη πλειοψηφία μεγαλοτσιφλικάδων και αφεντικών, οι οποίοι συμμετέχουν στο δουλεμπόριο “ψωνίζοντας” από αυτό φθηνό εργατικό δυναμικό.

Άλλωστε, η συγκεκριμένη υπόθεση μας βοηθάει να εξάγουμε χρήσιμα συμπεράσματα σχετικά με την παγίωση της δεξιάς στροφής του ελληνικού πολιτικού σχηματισμού, του κράτους και των μηχανισμών του δηλαδή, που εδώ και μερικά χρόνια στοχοποιούν, προετοιμάζουν και εξαπολύουν την πιο λυσσαλέα επίθεση σε βάρος των πιο άγρια εκμεταλλευόμενων κομματιών της κοινωνίας, αλλά και όσων αντιστέκονται έμπρακτα στην επίθεση αυτή. Γιατί δεν ξεχνάμε ότι δυο χρόνια πριν, ο ίδιος ο πρωθυπουργός εξήγγειλε επιχειρήσεις ενάντια στους φτωχούς και τους αγωνιζόμενους (τους «λαθρομετανάστες», τους «συνδικαλιστές» και τους «κουκουλοφόρους» όπως χαρακτηριστικά τόνιζε) για την απρόσκοπτη επιβολή της νέας μνημονιακής πραγματικότητας.  Τα αστυνομικά πογκρόμ του «Ξένιου Δία», τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα βασανιστήρια σε αστυνομικά τμήματα, οι ξυλοδαρμοί από πλευράς μπάτσων και αφεντικών ενάντια σε ξένους εργάτες γης στη Σκάλα Λακωνίας, οι ρατσιστικοί νόμοι, το κρατικό κυνήγι μαγισσών εναντίον οροθετικών γυναικών, άστεγων, τοξικομανών και Ρομά,  οι δολοφονικές ομάδες κρούσης των νεοναζί είναι κομμάτια της ίδιας πολιτικής στρατηγικής στην κατεύθυνση της κυριαρχίας του σύγχρονου ολοκληρωτισμού. Και όλα αυτά παράλληλα με τις απολύσεις, την εργοδοτική τρομοκρατία, την επιστράτευση απεργών. Παράλληλα με την καταστολή των διαδηλώσεων, τις  εισβολές σε πολιτικούς-κοινωνικούς χώρους αγώνα (καταλήψεις και στέκια), τις διώξεις, τις συλλήψεις και τα βασανιστήρια αγωνιστών.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, εκείνο που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε είναι η συλλογική δύναμη των καταπιεσμένων και να παλέψουμε στη βάση της αυτοοργάνωσης και της αδιαμεσολάβητης δράσης, ώστε να οικοδομηθεί ένα μέτωπο αγώνα και αλληλεγγύης, ικανό να οργανώσει τις άμυνες στη νέα επίθεση της εξουσίας. Να αντισταθούμε εδώ και τώρα προτάσσοντας δομές οριζόντιας συλλογικής δράσης ντόπιων και μεταναστών.

Απέναντι στις διαρκώς επιθετικότερες κινήσεις των αφεντικών σε όλα τα επίπεδα της ζωής μας, να απαντήσουμε με ενδυνάμωση και σύνδεση των κοινωνικών και ταξικών μετώπων και δομών σε όλα τα επίπεδα. Να εκμεταλλευτούμε τα κενά και τις αντιφάσεις που εμφανίζονται στον κυρίαρχο λόγο οξύνοντας την κοινωνική και ταξική σύγκρουση. Να αρνηθούμε κάθε αφομοιωτική πρόταση, που στόχο έχει να εξανθρωπίσει το απεχθές πρόσωπο του καπιταλισμού ή επιχειρεί την καλύτερη διαχείριση των οικονομικών και κοινωνικοπολιτικών προβλημάτων του. Αν η κρίση δίνει την ευκαιρία στους κυρίαρχους να διαλύει και να ρυθμίζει εκ νέου προς όφελος τους, τους όρους εκμετάλλευσης, τότε δίνει και σε εμάς, τους εκμεταλλευόμενους, την ευκαιρία να απορυθμίσουμε μία και καλή την καπιταλιστική λειτουργία και να θέσουμε τους νέους όρους για τον ολικό κοινωνικό μετασχηματισμό και την κοινωνική χειραφέτηση, μέσω της κοινωνικής επανάστασης.

Κοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστών ενάντια στην τρομοκρατία των αφεντικών

Συνέλευση αναρχικών για την κοινωνική και ταξική αντεπίθεση

Πάτρα, Αύγουστος 2014

http://saktapatra.wordpress.com/

το κείμενο σε pdf

ΟΤΑΝ Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΠΛΗΡΩΝΕΤΑΙ ΜΕ ΣΦΑΙΡΕΣ Η ΤΑΞΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ

fraula

Στις 17 Απρίλη 2013, διακόσιοι περίπου μετανάστες-εργάτες γης δέχτηκαν δολοφονική επίθεση, με καταιγισμό πυροβολισμών, από τον μεγαλοτσιφλικά Βαγγελάτο και τους επιστάτες-μπράβους του, στη Νέα Μανωλάδα Ηλείας. Οι μετανάστες εργάτες διεκδικούσαν με απεργία και μαζική κινητοποίηση το αυτονόητο: την καταβολή δηλαδή των δεδουλευμένων 6 μηνών στα χωράφια της φράουλας. Η κινητοποίηση χτυπήθηκε εν ψυχρώ από τους μπράβους των αφεντικών, με αποτέλεσμα να υπάρχουν περίπου 30 τραυματίες, εκ των οποίων τέσσερις σε σοβαρή κατάσταση.

Το συμβάν αυτό δεν αποτελεί ούτε τυχαίο ούτε μεμονωμένο περιστατικό. Στη Μανωλάδα, η παραγωγή φράουλας στηρίζεται στο δουλεμπόριο μεταναστών, στη μαύρη εργασία, στα απλήρωτα μεροκάματα και στις ακόμα πιο άθλιες συνθήκες διαβίωσης. Οι συνθήκες αυτές περιλαμβάνουν ανθρώπους στοιβαγμένους σε παραπήγματα, δωδεκάωρη εργασία για ένα κομμάτι ψωμί, μετατρέποντας έτσι τη ζωή τους σε μια σύγχρονη μορφή σκλαβιάς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα όσα έγινα το 2008, όταν μετά την απεργία 1500 εργατών που διεκδικούσαν τα δεδουλευμένα τους, εξαπολύθηκε πογκρόμ σε βάρος τους από τους μπράβους των αφεντικών. Ο ένας από τους δράστες μάλιστα είχε συμμετάσχει και τότε σε βασανισμούς μεταναστών, σπάζοντας με σφυρί τα χέρια ενός και σέρνοντας τον με αγροτικό αυτοκίνητο για ένα χιλιόμετρο. Άλλωστε, η συγκεκριμένη περιοχή αποτελεί στην κυριολεξία έναν οικονομικό παράδεισο για τ’ αφεντικά. Το μόνο που ισχύει, είναι ο νόμος που επιβάλλουν τα αφεντικά με τις πλάτες του κράτους καταστρατηγώντας κάθε εργατικό κεκτημένο.

Από τις 6 Ιουνίου έχει ξεκινήσει στα δικαστήρια της Πάτρας η δίκη του μεγαλοτσιφλικά Βαγγελάτου και των μπράβων του. Η δίκη διεξάγεται σε κλίμα τρομοκρατίας με έντονη αστυνομική παρουσία στο εσωτερικό του δικαστηρίου, προπηλακισμούς και εκφοβισμούς των μαρτύρων κατηγορίας και απειλές και ύβρεις σε βάρος των αλληλέγγυων. Στο ίδιο κλίμα εντάσσεται και ο ξυλοδαρμός βασικού μάρτυρα κατηγορίας στη δίκη, ο οποίος δέχθηκε επίθεση στις 27 Ιουνίου στην παράγκα που μένει στη Μανωλάδα, όταν άγνωστοι μπήκαν σε αυτή και απαίτησαν να μην παρουσιάζεται στην δίκη απειλώντας ότι θα τον σκοτώσουν. Από κοντά και τα ελεγχόμενα ΜΜΕ που αποκρύπτουν την έκβαση της δίκης και τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα σε αυτή, εξυπηρετώντας για ακόμα μια φορά τα συμφέροντα των αφεντικών και του κράτους που τους υποθάλπει. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι συνήγορος υπεράσπισης του Βαγγελάτου και των μπράβων του είναι ο γνωστός υπερασπιστής τραμπούκων, μαφιόζων, δολοφόνων, φασιστών και λοιπών καθαρμάτων, Α. Κούγιας, που προσπαθεί διακαώς από την πλευρά του να ευτελήσει όσα λέγονται από τους μάρτυρες κατηγορίας.

Ο αγώνας των μεταναστών εργατών γης στη Μανωλάδα είναι ένα κομμάτι απλά του αγώνα που διεξάγουν πολλοί εργαζόμενοι σε διάφορους χώρους δουλειάς ενάντια στην τρομοκρατία των αφεντικών. Από τις μαχητικές καθαρίστριες του υπουργείου οικονομικών που με τη δυναμική και τη διάρκεια που έχουν δώσει στον αγώνα τους αποτελούν σύμβολο αξιοπρέπειας και αντίστασης για όσους αγωνίζονται σήμερα, μέχρι τον αγώνα εκατοντάδων μεταναστών εργατών γης στη Σκάλα Λακωνίας, που κάνουν απεργία από τις 4 Ιούλη με κύρια αιτήματα την παύση των διώξεων από την τοπική αστυνομία και την καταβολή των χρημάτων που τους χρωστάνε οι τοπικοί εργοδότες τους, εκείνο που πρέπει να γίνει κατανοητό είναι πως η νικηφόρα έκβαση τους εξαρτάται από τη σύνδεση τους και την ανάπτυξη και άλλων τέτοιων αγώνων που θα κατορθώσουν από κοινού να ανατρέψουν τη βάρβαρη επίθεση που διεξάγουν τα αφεντικά και το κράτος. Τα παραπάνω παραδείγματα όσο ακραία και αν φαντάζουν, δεν είναι μια σκληρή παρένθεση σε μια κατά τα άλλα αρμονική συνύπαρξη ανάμεσα στα αφεντικά και τους εργάτες. Στην πραγματικότητα η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο αποτελεί κανόνα, που επιβάλλει η εξουσία για να απομυζεί την εργατική δύναμη και να κερδοσκοπεί σε βάρος των εργατών. Οι, κάθε είδους, επιθέσεις των αφεντικών απέναντι στους εργάτες προκύπτουν από την ίδια τη συνθήκη της ταξικής ανισότητας. Οι μετανάστες χωρίς χαρτιά, ως το πιο υποτιμημένο κομμάτι της εργατικής τάξης, βιώνουν αυτή τη συνθήκη παντού. Μια συνθήκη που αργά ή γρήγορα είναι το μέλλον που επιφυλάσσεται και για εκατομμύρια ντόπιους προλετάριους.

Για μας, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Tο κράτος και οι καπιταλιστές από τη μια και οι εκμεταλλευόμενοι και καταπιεσμένοι από την άλλη, είναι δύο στρατόπεδα που βρίσκονται σε ένα διαρκή πόλεμο, όσο και αν επιδιώκεται η ειρηνική «συνεργασία» τους. Γι’ αυτό είναι επιτακτική η ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε την ταξική μας θέση και να παραταχθούμε οργανωμένα απέναντι στους εκμεταλλευτές μας. Με όπλο την αλληλεγγύη μας να προχωρήσουμε σε κοινούς αγώνες όλων των εκμεταλλευόμενων, ντόπιων και μεταναστών, μακριά από επίπλαστους διαχωρισμούς. Απέναντι στα σχέδιά τους για ματωμένο κέρδος στις πλάτες εξαθλιωμένων εργατών, να απαντήσουμε συλλογικά με καθημερινούς αγώνες, στους χώρους δουλείας .στα πανεπιστήμια, στα σχολεία, σε κάθε γειτονιά. Για την ανατροπή των σχέσεων εκμετάλλευσης κι εξουσίας και το χτίσιμο ενός νέου κόσμου ισότητας, αλληλεγγύης κι ελευθερίας, όπου η εργασία δεν θα είναι μια συνθήκη εξαναγκαστικής επιβίωσης αλλά μια δημιουργική κοινωνική διεργασία.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΕΡΓΑΤΕΣ ΤΗΣ ΜΑΝΩΛΑΔΑΣ – ΠΟΛΕΜΟ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

συνέλευση αναρχικών για την κοινωνική και ταξική αντεπίθεση

Πάτρα, 15 Ιούλη 2014

Ιδρυτικό κείμενο της συνέλευσης αναρχικών για την κοινωνική και ταξική αντεπίθεση

Tα τελευταία χρόνια ζούμε σε μια περίοδο συνολικής συστημικής κρίσης (οικονομικής, κοινωνικής, πολιτικής, οικολογικής, αξιακής). Στον καπιταλισμό, που είναι το κατεξοχήν σύστημα που διαιωνίζει την ύπαρξη του μέσω της καταστροφής (είτε ανθρώπινων είτε παραγωγικών είτε φυσικών πόρων) δημιουργoύνται συχνά τέτοιες περίοδοι. Οι κρίσεις είναι δομικό στοιχείο του καπιταλισμού, ο οποίος τις γεννά και προσπαθεί να τις διαχειριστεί και να αναπαραχθεί, βγαίνοντας απ’ αυτές με ενδυναμωμένες τις δομές του, ενώ παράλληλα μέσω αυτών καταδεικνύονται τα όρια και οι αντιφάσεις του ως πολιτικό-οικονομικό σύστημα.

Η παρούσα κρίση δεν είναι η πρώτη ούτε θα είναι η τελευταία. Ήδη από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα τέτοιου είδους κρίσεις εμφανίζονταν στο προσκήνιο καθώς αποτελούσαν συστατικό στοιχείο της λειτουργίας του όλου συστήματος, ενώ οι καταστροφές απαραίτητη προϋπόθεση για την αναγέννησή του.

Σήμερα, η κρίση έχει εμφανώς ξεπεράσει τα στενά οικονομικά της όρια και γενικεύεται τόσο σε θεσμικό, όσο και σε κοινωνικό, πολιτικό και αξιακό επίπεδο, συμπαρασύροντας στο πέρασμα της και τις τελευταίες ψευδαισθήσεις περί ειρήνης και ευημερίας που ευαγγελίζονταν οι υποστηρικτές του συστήματος. Παράλληλα, έχει αναδείξει ότι το θεμελιακό κοινωνικό ζήτημα δεν εξαντλείται μόνο στη σφαίρα της οικονομίας αλλά επεκτείνεται στην ίδια την εξουσιαστική φύση των εκμεταλλευτικών σχέσεων, στην ύπαρξη διευθυνόντων και διευθυνομένων ανθρώπων, στον καταλυτικό ρόλο του κράτους και στην πολυεπίπεδη υποστήριξη που παρέχει στο κεφάλαιο.

Στην παρούσα συγκυρία, το κράτος χρησιμοποιεί το ιδεολόγημα της ανάπτυξης για να θέσει σε εφαρμογή τους νέους όρους εκμετάλλευσης και καταπίεσης που επέβαλε και θα συνεχίσει να επιβάλλει, αφού η κρίση έχει πλέον μετατραπεί σε μόνιμη συνθήκη. Η ανάπτυξη είναι μια κατασκευασμένη από την κυριαρχία έννοια. Χρησιμοποιήθηκε διαχρονικά ως ο βασικός ιδεολογικός μοχλός καθυπόταξης και λεηλασίας σε κοινωνικό, ταξικό και περιβαλλοντικό επίπεδο. Πρόκειται για μια διαδικασία περαιτέρω εκμετάλλευσης και λεηλασίας τόσο του φυσικού κόσμου όσο και της εργασίας με μοναδικό στόχο τη μεγιστοποίηση των κερδών του κεφαλαίου. Εισάγεται από το ισχυρό καπιταλιστικό μπλοκ που έχει συγκροτηθεί σε αυτό που – σχηματικά –  ονομάζουμε δυτικό κόσμο (δηλαδή στις χώρες της Βόρειας Αμερικής και της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά βάση) και προσπαθεί να επιβληθεί παγκόσμια. Έτσι, διαμορφώνεται ένα πλαίσιο στο οποίο ορισμένα κράτη τίθενται στο περιθώριο, ενώ άλλα συγκεντρώνονται στον “αναπτυξιακό πυρήνα” και απομυζούν τα υπόλοιπα. Μιλάμε, στην πραγματικότητα για τη δημιουργία από τη μια ενός καπιταλιστικού κέντρου όπου συγκεντρώνεται το σύνολο σχεδόν του παγκόσμιου πλούτου, των εμπορικών, και οικονομικών δραστηριοτήτων, και από την άλλη μιας περιφέρειας κρατών που εξαθλιώνεται και λεηλατείται, υπό το πρόσχημα της ανάπτυξης, για την επιβίωση και την επέκταση του πλουτισμού του καπιταλιστικού κέντρου.

Πατώντας λοιπόν πάνω στα ερείπια που έχει δημιουργήσει η κρίση και εκμεταλλευόμενη τη γενικότερη διάλυση του κοινωνικού ιστού, η κυριαρχία μέσω του ιδεολογήματος της ανάπτυξης κηρύσσει την έναρξη ενός νέου γύρου φτωχοποίησης και εξαθλίωσης των ήδη πληττόμενων κοινωνικών στρωμάτων, τις αντιστάσεις των οποίων επιχειρεί να κατευνάσει υποσχόμενη μια νέα περίοδο ευημερίας.

Πλέον, οι περισσότερες κοινωνικές δομές που άλλοτε τελούσαν υπό την αιγίδα του κρατικού μηχανισμού, περνούν στη διαχείριση της αγοράς μέσω μαζικών ιδιωτικοποιήσεων. Την ίδια ώρα οι νέες εργασιακές και κοινωνικές σχέσεις τίθενται σε εφαρμογή. Εξευτελιστικοί μισθοί, εξαντλητικές και ανυπόφορες συνθήκες εργασίας, μαζικές απολύσεις σε συνδυασμό με την ένταση της καταστολής, την ποινικοποίηση των αντιστάσεων και την ολοένα και μεγαλύτερη περιστολή δικαιωμάτων και ελευθεριών συνθέτουν το νέο πλαίσιο λειτουργίας και ζωής που επιβάλλει ο σύγχρονος ολοκληρωτισμός.

Γεγονός είναι επίσης πως με αφορμή τη βαθιά και διαρκή πολιτική, κοινωνική και οικονομική κρίση του συστήματος βιώνουμε μια περίοδο γενικευμένης κρατικής και καπιταλιστικής επίθεσης στη φύση και την κοινωνία. Η επίθεση αυτή εκδηλώνεται σε κάθε πεδίο της κοινωνικής ζωής και του φυσικού κόσμου, καθώς το υπάρχον καθεστώς επιδιώκει να αντλήσει οφέλη από οπουδήποτε μπορεί, ούτως ώστε να διαιωνίσει την ύπαρξη του για όσο το δυνατόν περισσότερο χρονικό διάστημα. Η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας βλέπει καθημερινά τα κεκτημένα της να εκμηδενίζονται, υφαρπαζόμενα από την πολιτική και οικονομική ελίτ που διαφεντεύει τη χώρα, ντόπια και διεθνή, ενώ παράλληλα έρχεται διαρκώς αντιμέτωπη με την τρομοκρατική δράση των μηχανισμών κρατικής προπαγάνδας που ελέγχουν τα μέσα ενημέρωσης, καθώς και με την εξίσου εγκληματική δράση των κρατικών και παρακρατικών μηχανισμών καταστολής στην περίπτωση που επιλέξει να αντισταθεί στην πράξη απέναντι στο ζοφερό παρόν και το θνησιγενές μέλλον που της επιφυλάσσουν.

Είναι αλήθεια πως το αρχικό κοινωνικό σοκ ακολούθησε μια περίοδος μαζικών και πολύμορφων κινητοποιήσεων σε ολόκληρο τον ελλαδικό χώρο με απεργίες, διαδηλώσεις, καταλήψεις, μαχητικές συγκεντρώσεις και συγκρούσεις.  Παρ’όλα αυτά η περίοδος αυτή, ενώ έδωσε ελπίδες για την θετική έκβαση της μάχης, δεν κατόρθωσε τελικά να συνεχιστεί κυρίως εξαιτίας της αδυναμίας των επιμέρους αγώνων που ξέσπασαν εντός της να συνδεθούν διαμορφώνοντας ένα ευρύτερο κίνημα πολιτικής ανατροπής, αλλά και γιατί στο παραπάνω συντέλεσε καθοριστικά και η ξεπουλημένη και πυροσβεστική στάση των συνδικαλιστικών ηγεσιών.

Από την άλλη, εκείνο που επιβίωσε της περιόδου αυτής και που προσπαθεί μέχρι και σήμερα να διογκωθεί και να συνεχίσει την αντίσταση -παρά την ευρύτερη κινηματική ύφεση- είναι ένα πολύμορφο κίνημα από τα κάτω που αποτελείται από λαϊκές συνελεύσεις, σωματεία βάσης, αυτοοργανωμένα φοιτητικά και μαθητικά σχήματα, πρωτοβουλίες αγώνα, αυτοδιαχειριζόμενα κοινωνικά κέντρα κ.α., ένα κίνημα που συντίθεται πάνω στο πολύχρωμο ψηφιδωτό του κόσμου της αυτοοργάνωσης, της ακηδεμόνευτης αντίστασης, της ισοτιμίας και της αλληλεγγύης.

Παράλληλα, μέσα σε αυτήν την περίοδο, διαγνώσαμε και την αδυναμία που είχαμε ως αναρχικοί να παράξουμε μια συνολικότερη πρόταση αγώνα που να μπορεί στην πράξη να την οικειοποιηθούν μεγάλα κομμάτια του κινήματος και να θέσουν καλύτερους όρους για την ανατροπή. Αυτό οφειλόταν κυρίως στην ίδια τη δόμηση του αγώνα μας που βασιζόταν κυρίως σε ευκαιριακά και αποσπασματικά σχήματα, στην πρωτοβουλία ορισμένων ομάδων και συντρόφων που παρά τον αυθορμητισμό και τη διάθεση που επεδείκνυαν, δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν στις αναβαθμισμένες απαιτήσεις της εποχής.

Αποφασίσαμε, λοιπόν, να συγκροτήσουμε μια πολιτική συνέλευση που θέτει ως στόχο τη συγκροτημένη, συνεπή και συνεχή παρέμβαση, τόσο στους αγώνες που ξεσπούν κατά καιρούς, όσο και ευρύτερα στην κοινωνία, η οποία θα προωθήσει την παραγωγή μιας θετικής και όσο το δυνατόν ρεαλιστικότερης πρότασης αγώνα και ζωής στους καταπιεσμένους μέσω της διαρκούς ώσμωσης με τους αγώνες και τις επιδιώξεις τους.

Επιθυμούμε  να συγκροτήσουμε μια οργανωτική δομή τέτοια που θα εξασφαλίζει την υλοποίηση των αποφάσεων, την υιοθέτηση ενός κοινού πολιτικού πλαισίου (που  θα βασίζεται στις θεωρητικές αρχές της συνέλευσης, αλλά θα προσαρμόζεται κάθε φορά στους σκοπούς με βάση και τα μέσα) που θα προφυλάσσει και θα κατοχυρώνει τις πολιτικές συμφωνίες.

Ως αναρχικοί επιδιώκουμε με τον αγώνα μας να σταθούμε στο πλευρό, ως κομμάτι τους και εμείς, των εκμεταλλευόμενων/εξουσιαζόμενων τάξεων και των αγώνων που αυτές διεξάγουν για την αποτίναξη του καθεστώτος σκλαβιάς και υπέρ της συλλογικής διαχείρισης της ζωής και της εργασίας από τα κάτω, υπέρ της κοινωνικοποίησης και της αυτοδιαχείρισης των μέσων παραγωγής, της διανομής και της κατανάλωσης των παραγόμενων αγαθών.

Για μας άλλωστε, ο αναρχισμός έχει ξεκάθαρα ταξικά και επαναστατικά χαρακτηριστικά: Ο δικός μας δρόμος με στρατηγικό στόχο την αταξική κοινωνία, την αναρχία και τον ελευθεριακό κομμουνισμό, περνάει μέσα από την αυτοοργάνωση των προλετάριων σε όλα τα πεδία του κοινωνικού και του ταξικού, προϋποθέτει την ανατροπή των σχέσεων εκμετάλλευσης και καταπίεσης, καθώς και των θεσμών επιβολής της κρατικής εξουσίας, τόσο στους χώρους δουλειάς όσο και σε κάθε άλλο πεδίο της καθημερινότητας.

Οραματιζόμαστε μια κοινωνία με ισότητα και αξιοπρεπή ζωή για όλους, ελεύθερη από κάθε είδους εξουσιαστικούς και καταπιεστικούς θεσμούς, με δικαίωμα στον αυτοκαθορισμό και στην αυτοδιεύθυνση όλων των κοινωνικών ομάδων, με αλληλεγγύη, σεβασμό και αρμονική αλληλεπίδραση με το φυσικό περιβάλλον.

Για τα γεγονότα που συνέβησαν στην πορεία ενάντια στις φυλακές υψίστης ασφαλείας στην Πάτρα

Ως «πρωτοβουλία αναρχικών ενάντια στις ειδικές συνθήκες κράτησης και το θεσμό του εγκλεισμού» συνδιοργανώσαμε στο πλαίσιο ανοιχτής συνέλευσης καλεσμένης από τη «συνέλευση ενάντια στις φυλακές και τις ειδικές συνθήκες κράτησης» με άλλους συντρόφους/ισσες την πορεία της Πέμπτης 3 Ιουλίου ενάντια στις φυλακές υψίστης ασφαλείας και τις ειδικές συνθήκες κράτησης στην Πάτρα.

Στην προσυγκέντρωση ήρθαν μέλη της νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ για να συμμετάσχουν στην πορεία με δικό τους μπλοκ.  Τότε, σύντροφοι που συμμετείχαν στη συνέλευση που καλούσε στην πορεία, χωρίς να υπάρξει κάποια σχετικά απόφαση ή έστω συνεννόηση επί τόπου μαζί μας, έθεσαν ζήτημα ότι το πολιτικό περιεχόμενο με το οποίο θα κατέβαινε η νεολαία ΣΥΡΙΖΑ είναι εχθρικό, με αποτέλεσμα να υπάρξει έντονος διαπληκτισμός μεταξύ τους και στο τέλος κάποιοι από τους συντρόφους να τους διώξουν (λεκτικά).

Ως πρωτοβουλία βρεθήκαμε εξ απροόπτου μπροστά σε μια πρωτόγνωρη κατάσταση. Προφανώς δεν υπήρχε το χρονικό περιθώριο να επεξεργαστούμε όσο θα θέλαμε το συμβάν, ωστόσο αποφασίσαμε να κρατήσουμε συλλογική στάση και να αποχωρήσουμε –εγκαταλείποντας παράλληλα και τις ευθύνες που είχαμε αναλάβει ως συνδιοργανωτές την πορείας–, εκτιμώντας πως εκείνη τη στιγμή βρεθήκαμε μπροστά σε έναν πολιτικό εκβιασμό. Αποφασίσαμε να τοποθετηθούμε δημόσια, γιατί όπως αποχωρήσαμε δημόσια από μια πορεία, έτσι πρέπει να εξηγήσουμε και τους λόγους της επιλογής μας αυτής.

Για μας ο δρόμος είναι ένα πεδίο που ενώνει το ευρύτερο κίνημα. Είναι ο χώρος όπου συναντιούνται διάφορα κομμάτια του κινήματος, όταν η πολιτική συγκυρία και συνθήκες μας ξεπερνούν και είναι τέτοιες που απαιτούν τη συσπείρωση και τη μαζικότητα όλων όσων κινούνται προς μια κατεύθυνση, παρά τις σημαντικές διαφοροποιήσεις σε επίπεδο πολιτικού λόγου και αντίληψης. Δεν θεωρούμε de facto εχθρική τη διαφοροποίηση απόψεων, ή τη μερικότητα (σύμφωνα με τη δική μας ανάλυση) της ανάλυσης άλλων πολιτικών χώρων της αριστεράς, απεναντίας θεωρούμε ότι η δυνατότητα συσπείρωσης σε κρίσιμες στιγμές ενδυναμώνει το κίνημα πολιτικά και στρατηγικά. Κάποια χαρακτηριστικά πρόσφατα παραδείγματα αποτελούν οι μαζικές κινητοποιήσεις ενάντια στον Ξένιο Δία, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τις εκκενώσεις των καταλήψεων.

Αυτό δεν σημαίνει ότι τρέφουμε αυταπάτες για το ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ και γενικότερα της ρεφορμιστικής αριστεράς στους κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες. Καλλιεργώντας ελπίδες για «εξορθολογισμό» του καπιταλισμού μέσω ενδοσυστημικών-θεσμικών αλλαγών, αποπροσανατολίζουν και λειτουργούν ως βαλβίδα αποσυμπίεσης της κοινωνικής δυναμικής. Ως αναρχικοί/ές στεκόμαστε κάθετα αντίθετοι/ες στις φυλακές, όπως και σε κάθε άλλο χώρο εγκλεισμού, ενώ θεωρούμε την ανατροπή του καπιταλισμού και του κράτους μέσω της κοινωνικής επανάστασης ως απαραίτητη προϋπόθεση για τη δημιουργία ενός κόσμου αλληλεγγύης, ισότητας, ελευθερίας και πραγματικής δικαιοσύνης. Δεν σχετίζεται λοιπόν η αποχώρησή μας από την πορεία με κάποια υποτιθέμενη συμφωνία με την ανάλυση της νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ γύρω από το ζήτημα των φυλακών (ούτε οποιουδήποτε άλλου πολιτικού χώρου βρισκόταν στη θέση της). Αποτελεί ζήτημα διατήρησης της δικής μας πολιτικής αξιοπρέπειας και σεβασμού του δικού μας αξιακού πλαισίου η απόφασή μας να αποχωρήσουμε από την πορεία μετά το συγκεκριμένο συμβάν.

Για μας οι απόψεις παλεύονται μέσα στο κίνημα και στους αγώνες, μέσα από την ιδεολογική και πολιτική πάλη που αναπτύσσεται στο εσωτερικό τους, η οποία καθορίζει, τελικά, και την κατεύθυνση που αυτοί θα πάρουν. Κατ’ επέκταση, και οι πολιτικές θέσεις/προτάσεις των αναρχικών αναδεικνύονται και υιοθετούνται ευρύτερα χάρη στη δυναμική και συνεχή παρέμβασή μας στους κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες. Η οικειοποίησή τους από μεγάλο μέρος της κοινωνίας θα είναι καθοριστική για την επίτευξη του οράματός μας για την κοινωνική απελευθέρωση.

Σύμφωνα με τα παραπάνω, σε ένα πιο πρακτικό επίπεδο, θεωρούμε ότι κάθε πολιτικός χώρος μπορεί να κατεβαίνει σε ανοιχτά καλεσμένες πορείες και συγκεντρώσεις με το δικό του διακριτό λόγο, αναλαμβάνοντας την ευθύνη της πολιτικής του παρουσίας στο δρόμο. Προϋπόθεση αποτελεί κανένα μπλοκ της πορείας να μην εκφράζει αντιθετικό λόγο με το περιεχόμενο που δίνουν οι διοργανωτές, οι οποίοι φέρουν την ευθύνη του καλέσματος, και κανείς –άτομο ή μπλοκ– να μην ανατρέπει τα συμφωνημένα χαρακτηριστικά της πορείας. Όπως δεν θεωρούμε ότι θα μπορούσε κάποιος να μας διώξει σε τόσες πορείες που έχουμε κατέβει πίσω από τους διοργανωτές, αναλαμβάνοντας την ευθύνη του δικού μας μπλοκ και εκφράζοντας διακριτά τον δικό μας πολιτικό λόγο, έτσι δεν πιστεύουμε πως έχουμε κι εμείς το δικαίωμα να το πράξουμε όταν κάποιος άλλος πολιτικός χώρος έρχεται να συμμετάσχει σε μια καλεσμένη από μας διαδήλωση, από τη στιγμή που δεν έχει σκοπό να την καπελώσει ή να αλλοιώσει τα χαρακτηριστικά της, αλλά να την ενισχύσει μέσω της διακριτής του συμμετοχής σε αυτήν. Η εκδίωξη ενός μπλοκ σε μια τέτοια περίπτωση, πέρα από πολιτικά ξένη σε μας πρακτική, είναι και ασύμβατη με το δικό μας αξιακό κώδικα και με τον τρόπο που επιλέγουμε να κινούμαστε πολιτικά και στρατηγικά. Αναρωτιόμαστε αν αυτόκλητες ενέργειες αποκλεισμών και μη πολιτικές πρακτικές εφαρμογές τους, ενισχύουν πολιτικά τις συλλογικές μας δράσεις ή τελικά στρέφουν τα σκάγια τους ενάντια στο ίδιο το κίνημα.

Κλείνοντας, θα θέλαμε να σταθούμε σε κάτι που θεωρούμε ιδιαίτερα σημαντικό. Πιστεύουμε ότι η λογική των πολιτικών αποκλεισμών εισάγει το κοινωνικό και ταξικό κίνημα σε επικίνδυνες ατραπούς, από τις οποίες δύσκολα θα μπορέσει να βγει. Θα πρέπει κάθε συλλογικότητα, σύντροφος/ισσα και ευρύτερα κάθε συναγωνιστής/τρια να συναισθανθεί την κρισιμότητα των στιγμών και την ανάγκη ουσιαστικής πολιτικής κριτικής και αυτοκριτικής, ώστε να ξεπεραστούν οι όποιες αδιέξοδες αγκυλώσεις και αυτοαναφορικότητα και να διαμορφωθούν οι όροι για τη συγκρότηση ενός πλατιού, μαζικού και μαχητικού κινήματος από τα κάτω, για την ανατροπή όχι μόνο των φυλακών και του εγκλεισμού αλλά συνολικά του κόσμου της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης.

Πάτρα, 15 Ιουλίου 2014

πρωτοβουλία αναρχικών ενάντια στις ειδικές συνθήκες κράτησης και το θεσμό του εγκλεισμού

Μπροσούρα: “Η φυλακή είναι έγκλημα της εξουσίας”

eks

Μπροσούρα που εκδόθηκε από την πρωτοβουλία αναρχικών ενάντια στις ειδικές συνθήκες κράτησης και το θεσμό του εγκλεισμού και παρουσιάστηκε στην εκδήλωση της Παρασκευής 11/7 στις σκάλες της Πατρέως, στην Πάτρα. Θα τη βρείτε σε έντυπη μορφή στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο “επί τα πρόσω” (Πατρέως 87), στο κοινωνικό κέντρο Πάτρας (Ρ. Φεραίου και Τσαμαδού) καθώς και σε άλλα αυτοδιαειριζόμενα στέκια της πόλης.



ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΘΕΣΜΟ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΥ, ΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΙΔΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΚΡΑΤΗΣΗΣ

fylakes ekdil net

Παρασκευή 11 Ιούλη 8.30 μ.μ. στις σκάλες της Πατρέως

Προβολή Βίντεο: Κραυγές στο μπετόν.

Για την μαζική απεργία πείνας στις ελληνικές φυλακές το Νοέμβρη του 2008. Μια παραγωγή της αυτοοργανωμένης κολεκτίβας αντιπληροφόρισης ΑΚ-ΚRAAK από το Βερολίνο (33 min.)

Παρουσίαση της μπροσούρας: Η φυλακή είναι το έγκλημα της εξουσίας

 πρωτοβουλία αναρχικών ενάντια στις ειδικές συνθήκες κράτησης και το θεσμό του εγκλεισμού

11072014146

Αλληλεγγύη στους αγώνες των φυλακισμένων – Ενάντια στις νέες ειδικές συνθήκες κράτησης

fulakesporeia

 ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

ΤΡΙΤΗ 1 ΙΟΥΛΗ 6.30 μ.μ. – πλατεία 3 συμμάχων

ΚΥΡΙΑΚΗ 6 ΙΟΥΛΗ 11 π.μ. – Φυλακές Αγ. Στεφάνου

(Προσυγκέντρωση στην πλατεία 3 συμμάχων στις 10 π.μ.

ΠΟΡΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

ΠΕΜΠΤΗ 3 ΙΟΥΛΗ 12 μ. ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

πρωτοβουλία αναρχικών ενάντια στις ειδικές συνθήκες κράτησης και το θεσμό του εγκλεισμού

 

Φωτογραφία0338  Φωτογραφία0339

 Πανό που κρεμάστηκε από συντρόφους στην πεζογέφυρα της οδού Κανελλοπούλου στην είσοδο της πόλης της Πάτρας

Συγκέντρωση ενάντια στις ειδικές συνθήκες κράτησης – Τρίτη 27/5


ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΕΙΔΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΚΡΑΤΗΣΗΣ
ΚΑΙ ΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΥΨΙΣΤΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ
Τρίτη 27 Μάη
Πλατεία Όλγας – 18:00
 Αλληλεγγύη στους αγώνες των φυλακισμένων για αξιοπρέπεια.
Αγώνας για μια κοινωνία χωρις φυλακές και εγκλεισμό, χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση, χωρίς κράτος και αφεντικά.
φώτο από τη συγκέντρωση
Φωτογραφία0323
Πρωτοβουλία αναρχικών ενάντια στις ειδικές συνθήκες κράτησης και το θεσμό του εγκλεισμού
[Alma anarquista, Δυσήνιος Ίππος, Dinamitera, No man’s land, αναρχικοί/ες]