«Ο Πόλεμος είναι μια πράξη βίας, προορισμένη στο να καταναγκάσει τον αντίπαλο να εκτελέσει τη θέλησή μας, είναι μια απλή συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα».
Καρλ φον Κλαούζεβιτς “Περί Πολέμου”
Ο πόλεμος που διεξάγουν οι παγκόσμιοι κυρίαρχοι για την καθυπόταξη και την λεηλασία της καπιταλιστικής περιφέρειας, επιφέρει ανυπολόγιστες κοινωνικές και περιβαλλοντικές καταστροφές, γεγονός που δημιουργεί τεράστιες γεωπολιτικές ανακατατάξεις, καθώς ολόκληροι πληθυσμοί εξαναγκάζονται στο να ζουν σε συνθήκες φτώχειας, εξαθλίωσης, ασθενειών και θανάτου, ενώ σημαντικό κομμάτι τους υποχρεώνεται να εγκαταλείψει τον τόπο του αναζητώντας μια καλύτερη ζωή στο εσωτερικό του «καπιταλιστικού παράδεισου» των δυτικών κοινωνιών. Γεννιούνται έτσι ολόκληρες στρατιές εξαθλιωμένων ανθρώπων με κατεύθυνση τη δυτική και βόρεια Ευρώπη, πολλοί από τους οποίους δεν καταφέρνουν ποτέ να περάσουν στο εσωτερικό της, επειδή είτε δολοφονούνται στα σιδερόφρακτα σύνορα της Ευρώπης-φρούριο είτε πνίγονται με σαπιοκάραβα προσπαθώντας να διασχίσουν τη θαλάσσια περιοχή του Αιγαίου και της Μεσογείου. Όσοι φυσικά από αυτούς τα καταφέρνουν γρήγορα συνειδητοποιούν πως ο παράδεισος που ονειρεύονταν δεν είναι τίποτα άλλο από μια κόλαση άγριας εκμετάλλευσης, καταστολής, ρατσισμού και θανάτου.
Το ελληνικό κράτος, ως νοτιοανατολικό άκρο-σύνορο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, λειτουργεί ως ένα είδος στρόφιγγας μέσω της οποίας τα ευρωπαϊκά κράτη ρυθμίζουν τις προσφυγικές και μεταναστευτικές ροές σύμφωνα με τις ανάγκες των αφεντικών, αλλά και με γνώμονα ευρύτερες πολιτικές σκοπιμότητες. Ανάλογα με τους πολιτικούς και οικονομικούς συσχετισμούς, είτε χρησιμοποιούν τους μετανάστες ως φθηνό και εύκολα αναλώσιμο εργατικό δυναμικό όταν τους χρειάζονται είτε τους εγκλωβίζουν στο εσωτερικό του κράτους εισόδου -του ελληνικού στη μεγάλη πλειοψηφία των περιπτώσεων- στο οποίο δημιουργείται μια αποθήκη εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που διαβιούν σε συνθήκες απόλυτης εξαθλίωσης, βρίσκονται αντιμέτωποι με την κατασταλτική μανία του κράτους και υφίστανται το ρατσιστικό μένος των φασιστικών και παρακρατικών συμμοριών. Αρκετοί από αυτούς στοιβάζονται για μήνες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, χωρίς στην πραγματικότητα να έχουν διαπράξει κανένα συγκεκριμένο αδίκημα, παρά μόνο επειδή δεν διαθέτουν νόμιμη άδεια διαμονής στη χώρα, επιβεβαιώνοντας πως το στρατόπεδο αποτελεί τον πραγματικό τόπο εντός του οποίου λαμβάνει σάρκα και οστά η κατάσταση εξαίρεσης. Για τον εγκλεισμό τους στα στρατόπεδα, το ελληνικό κράτος επιδοτείται με μια σειρά από ευρωπαϊκά κονδύλια με τα οποία πλουτίζουν διάφοροι πολιτικοί, κατασκευαστικοί και οικονομικοί κύκλοι.
«Ο σύγχρονος ολοκληρωτισμός μπορεί να οριστεί ως η θέσμιση, μέσω της κατάστασης εξαίρεσης, ενός κατά νόμον εμφυλίου πολέμου που επιτρέπει την φυσική εξόντωση όχι μόνο των πολιτικών αντιπάλων, αλλά και ολόκληρων κατηγοριών πολιτών που για κάποιο λόγο δίνουν την εντύπωση ότι δεν μπορούν να ενσωματωθούν στο πολιτικό σύστημα. […]Το στρατόπεδο είναι ο χώρος που ανοίγεται, όταν η κατάσταση εξαίρεσης αρχίζει να καθίσταται ο κανόνας».
Giorgio Agamben, “Κατάσταση εξαίρεσης”, “Το στρατόπεδο ως νόμος της νεωτερικότητας”
Πριν λίγο καιρό, ο Sayed Mahdi Akbare, 23 χρονών από το Αφγανιστάν, ο οποίος ήταν έγκλειστος στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Αμυγδαλέζας, υπέκυψε στις ασθένειές του λόγω άθλιων συνθηκών κράτησης και μη χορήγησης ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης. Ο Fatal Abdul από την Υεμένη αυτοκτόνησε στα κρατητήρια της διεύθυνσης Αλλοδαπών Θεσ/νικης λόγω άρνησης των γιατρών για νοσηλεία. Λίγες μέρες μετά, ο Muhammad Nadim, 22 χρονών από το Πακιστάν, αυτοκτόνησε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Αμυγδαλέζας. Είχε προηγηθεί ο για 23 μήνες εγκλεισμός του, η εκ νέου σύλληψη και κράτηση του σε κρατητήρια για ακόμα 3 μήνες μετά την πρώτη απελευθέρωση του και τέλος, ο εγκλεισμός του για δεύτερη φορά στο στρατόπεδο της Αμυγδαλέζας.
Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης αποτελούν βασικό κομμάτι της διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών σε περίοδο κρίσης, προς όφελος των αφεντικών, ενώ ιστορικά έχουν αποτελέσει, σε διαφορετικές περιόδους, τα πιο αποκρουστικά σημεία εξόντωσης των πληθυσμών που βρίσκονταν σε συνθήκη εξαίρεσης. Στο σύγχρονο καπιταλιστικό κόσμο, έρχονται να ελέγξουν την κινητικότητα της εργατικής δύναμης των μεταναστών στερώντας τους το δικαίωμα στη μετακίνηση εντός και μεταξύ συνόρων. Συνθέτουν έτσι μεγάλο μέρος του Καθεστώτος Έκτακτης Ανάγκης που έχει επιβληθεί τα τελευταία χρόνια με στόχο να αποκλειστούν από τη μια τα κομμάτια του πληθυσμού που “περισσεύουν” εξαιτίας της διαρκούς οικονομικής ύφεσης, αλλά και για να πειθαρχήσουν στη νέα ασφυκτική συνθήκη ζωής και εργασίας όλοι οι υπόλοιποι, αναγνωρίζοντας στους έγκλειστους των στρατοπέδων συγκέντρωσης, το μέλλον που επιφυλάσσουν το κράτος και τα αφεντικά και για τους ίδιους, εάν προκύψει ανάγκη.
«Θα εφαρμόσουμε τη λεγόμενη εποπτευόμενη ελευθερία. […] Σταδιακά (σ.σ. θα αφήνονται ελεύθεροι), μετά από ψυχολογική και κοινωνική υποστήριξη, αφού θα δώσουν διευθύνσεις διαμονής και θα έχουν και περιοριστικούς όρους».
Γιάννης Πανούσης, Υπουργός Προστασίας του Πολίτη
Σήμερα, η νέα πολιτική διαχείριση μπορεί φαινομενικά να υπόσχεται κατάργηση των στρατοπέδων συγκέντρωσης και την αντικατάστασή τους από “κέντρα φιλοξενίας”, δεν παύει όμως να διαπνέεται από το ίδιο πνεύμα αναγκαιότητας περιορισμού των μεταναστών και να ξεκινά από την ίδια αφετηρία με αυτή των υποστηρικτών των στρατοπέδων συγκέντρωσης, που δεν είναι άλλη από την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού ως “προβλήματος” που πρέπει να λυθεί μέσω του αποκλεισμού και της παρανομοποίησης της ύπαρξης τους. Έτσι κι αλλιώς, η σύγχρονη μετανάστευση είναι σε μεγάλο βαθμό, απόρροια του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος και των ιμπεριαλιστικών επιλογών του, ώστε κανένας πολιτικός διαχειριστής του, όσες καλές προθέσεις κι αν είχε, δεν θα μπορούσε να ακολουθήσει πραγματικά φιλομεταναστευτική πολιτική (και φυσικά δεν εννοούμε τη -για επικοινωνιακούς λόγους- σταδιακή απελευθέρωση έγκλειστων μεταναστών από το στρατόπεδο της Αμυγδαλέζας).
Στην ουσία, η νέα διαχείριση του ζητήματος που εξαγγέλλεται από τη νέα κυβέρνηση συνεχίζει να λαμβάνει αντιμεταναστευτικά χαρακτηριστικά καθως επιβάλλει περιοριστικούς όρους για τους μετανάστες μέσω της διαρκούς παρουσίας τους σε αστυνομικά τμήματα, του γεωγραφικού περιορισμού τους σε συγκεκριμένες περιοχές ή της υποχρεωτικής δήλωσης μόνιμου τόπου κατοικίας. Σε κάθε περίπτωση, το νέο πλαίσιο άσκησης της αντι-μεταναστευτικής πολιτικής δεν σταματάει να συνεισφέρει στην εξυπηρέτηση των αναγκών του κεφαλαίου, αφού η διαιώνιση της συνθήκης παρανομοποίησης των ματαναστών ευνοεί τα κερδοσκοπικά συμφέροντα των αφεντικών, ενώ παράλληλα τους αφήνει έκθετους απέναντι στην κρατική καταστολή, τις φασιστικές συμμορίες που καραδοκούν έχοντας τους από καιρό στοχοποιήσει και σε κάθε είδους δουλεμπορικές μαφίες,καθώς και στην πιθανότητα εγκλεισμού τους σε ένα άλλο στρατόπεδο συγκέντρωσης από τα εκατοντάδες που υπάρχουν στο εσωτερικό της ευρωπαϊκής επικράτειας.
Άλλωστε, κοινός παρανομαστής του εγκλεισμού των μεταναστών σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, της σχεδόν μηδαμινής παροχής ασύλου στους πρόσφυγες, της άγριας εκμετάλλευσης τους στα εργασιακά κάτεργα, της σεξουαλικής τους κακοποίησης στα σκλαβοπάζαρα του trafficking, των ρατσιστικών εγκλημάτων σε βάρος τους στο εσωτερικό των δυτικών μητροπόλεων, των δολοφονιών τους σύνορα της Ευρώπης-φρούριο είναι η κατάσταση παρανομίας που τους επιβάλλει το κράτος και αυτή δεν θίγεται σε καμία περίπτωση από τη νέα «εναλλακτική» πολιτική διαχείριση.
Από την πλευρά μας, στεκόμαστε ενάντια στην ποινικοποίηση των ανθρώπων και στην απαγόρευση της ελεύθερης μετακίνησής τους. Δεν αναγνωρίζουμε σε κανένα κράτος το δικαίωμα επιβολής κάθε είδους διαχωριστικών ορίων και επίπλαστων διαχωρισμών μεταξύ των ανθρώπων στη βάση του φύλου, της φυλής, της καταγωγής, της θρησκείας κ.ο.κ. Μακριά και ενάντια σε αυταπάτες περί εξωραϊσμού του υπάρχοντος συστήματος και πραγματικής βελτίωσης των όρων ζωής για τη συντριπτική πλειοψηφία της άγρια πληττόμενης κοινωνικής βάσης, συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε για την επαναστατική ανατροπή του κράτους και του καπιταλισμού, έχοντας την πεποίθηση πως η πραγματική ελευθερία, ισότητα και αυτάρκεια θα έρθει μόνο μέσα από τον αγώνα όλων, ντόπιων και μεταναστών, ενάντια στους κοινούς μας δυνάστες. Η απάντησή μας στο κράτος και τα αφεντικά πρέπει να είναι η συλλογικοποίηση των αντιστάσεων μας, η συνειδητοποίηση της κοινής μας θέσης -ντόπιων και μεταναστών- η αλληλοβοήθεια και ο αλληλοσεβασμός, χωρίς πλαστούς διαχωρισμούς (έθνος-φυλή, νόμιμος-παράνομος). Απέναντι στην προσπάθεια κατακερματισμού των καταπιεσμένων, να απαντήσουμε με ταξική αλληλεγγύη.
ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΝΤΟΠΙΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ
ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ ΚΑΙ ΚΡΑΤΗ, ΧΩΡΙΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ
ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΙΣΟΤΗΤΑΣ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ
συνέλευση αναρχικών για την κοινωνική και ταξική αντεπίθεση
Πάτρα, Μάρτης 2015 | saktapatra.wordpress.com
• email: saktapatra@gmail.com
• Τρίτη-Πέμπτη-Σάββατο, 20.00 με 23.00
στον αυτοδιαχεριζόμενο χώρο “επί τα πρόσω”, Πατρέως 87
Δυσήνιος Ίππος 