“Ενάντια στον θάνατο, απαιτούμε τη ζωή, ενάντια στη σιωπή, τα λόγια και τον σεβασμό, ενάντια στην αμνησία, την μνήμη, ενάντια στην ταπείνωση και την περιφρόνηση, την αξιοπρέπεια, ενάντια στην καταπίεση, την εξέγερση, ενάντια στη σκλαβιά, την ελευθερία, ενάντια στην επιβολή, την δημοκρατία, ενάντια στο έγκλημα, την δικαιοσύνη”.
Οι ανυποχώρητοι αγώνες που δόθηκαν συνολικά για την πτώση της επταετούς δικτατορίας των συνταγματαρχών με αποκορύφωμα τη μαζική εξέγερση του Πολυτεχνείου αποτελούν μια μεγάλη παρακαταθήκη στο σήμερα. Οι εξεγέρσεις του παρελθόντος δεν αποτελούν απλώς μια σειρά τετελεσμένων γεγονότων, αλλά ένα πλούσιο προτσές συγκρούσεων με την τότε τάξη πραγμάτων, αναδημιουργιών – αυτοθεσμίσεων και ανακατατάξεων. Αποτελούν κομμάτι της ιστορίας των πλούσιων κοινωνικών και ταξικών αγώνων που έχουν δοθεί και των οποίων οι προοπτικές λειτουργούν ως πυξίδα για τους αγώνες του σήμερα και του αύριο. Η εξέγερση του πολυτεχνείου το 1973 χαρακτηρίστηκε από το σθένος και τις αυτοθυσίες χιλιάδων αγωνιστών που αντί για την ήσυχη ζωή της υποταγής, της υποδούλωσης, της ανέχειας και της δουλοπρέπειας, επέλεξαν το δρόμο της σύγκρουσης και του αγώνα για την ελευθερία.
H 17 Νοέμβρη είναι ημέρα κομβικής σημασίας τόσο για το κράτος όσο και για τους καταπιεσμένους. Από τη μία σηματοδοτεί την αέναη προσπάθεια της κυριαρχίας να σβήσει και από το κοινωνικό συνειδητό τα όποια εξεγερσιακά περιεχόμενά της, ενώ από την άλλη γιατί τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες, αποτελεί στιγμή ορόσημο για τους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες, όπως αυτοί εκδηλώνονται στον ελλαδικό χώρο από τη μεταπολίτευση και μετά. Η κυριαρχία ανέκαθεν προσπαθούσε να αποδομήσει και οικειοποιηθεί κάθε τι εξεγερσιακό και ριζοσπαστικό που έρχεται για να αμφισβητήσει το υπάρχον και να ανατρέψει την ίδια. Μέσα από τους μηχανισμούς της(εκπαιδευτικούς, συνδικαλιστικούς, προπαγανδιστικούς) προσπαθεί να μετατρέψει τα εξεγερσιακά γεγονότα του παρελθόντος σε ακίνδυνες γιορτές και παρελάσεις, ώστε να διασφαλίσει την κοινωνική ειρήνη. Έτσι, κάθε 17 Νοέμβρη οι εξουσιαστές και οι λακέδες του, μοιρολογούν και τιμούν τα θύματα του αντιδικτατορικού αγώνα με μια μεγάλη δόση κροκοδείλιων δακρύων. Η ταξική μας μνήμη όμως παραμένει ζωντανή και ασυγκίνητη με αυτή την μελοδραματική παράσταση των ισχυρών, γιατί πάντα θα θυμόμαστε τη στράτευση της εγχώριας άρχουσας τάξης (μεγαλοβιομήχανοι, αφεντικά) στο πλευρό του φασιστικού καθεστώτος.
Στις μέρες μας, στους καιρούς του τρίτου μνημονίου, κράτος και κεφάλαιο επιβάλλουν όλο και επαχθέστερους όρους εκμετάλλευσης και καταπίεσης. Σήμερα, που εξαθλιώνονται όλο και μεγαλύτερα τμήματα της κοινωνίας, που καταστέλλονται και φιμώνονται όσοι αγωνίζονται, που μειώνονται οι μισθοί και οι συντάξεις, που ιδιωτικοποιούνται λιμάνια και ολόκληρες περιοχές, που επιβάλλονται νέοι φόροι, που πλειστηριάζονται οι πρώτες κατοικίες, που ελαστικοποιούνται περαιτέρω οι συνθήκες εργασίας, που παγιώνεται ένα διαρκές καθεστώτος έκτακτης ανάγκης δεν έχουμε άλλη επιλογή από τον αγώνα. Δεν έχουμε άλλη επιλογή πέρα από το να διεκδικήσουμε ότι μας ανήκει.
Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι νεολαίοι, ντόπιοι και μετανάστες, γνωρίζοντας τις πραγματικές τους ανάγκες, πρέπει να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους, να οργανωθούν και να αγωνιστούν, συλλογικά, αυτοοργανωμένα και αδιαμεσολάβητα , σε κάθε κοινωνικό και εργασιακό χώρο, στα σχολεία και τις σχολές, στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές και στους δρόμους. Γιατί ο μόνος δρόμος για την κατάργηση της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης είναι οι αυτοοργανωμένοι, αδιαμεσολάβητοι, ακηδεμόνευτοι κοινωνικοί και ταξικοί αγώνες, για τη συνολική ρήξη και την ανατροπή του κράτους και του καπιταλισμού.
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ
συνέλευση αναρχικών για την παρέμβαση στο πανεπιστήμιο
synanpanpatra.wordpress.com | synanpan@gmail.com
Δυσήνιος Ίππος 