*Κείμενο που μοιράστηκε τις προηγούμενες ημέρες στην Πάτρα σχετικα με τη μεθοδευση του Αρείου Πάγου για επαναφυλάκιση των 3 αναρχικών συντρόφων. Τελικά, με βούλευμά του το Συμβούλιο Εφετών της Αθήνας έκρινε ότι οι τρεις κατηγορούμενοι δεν πρέπει να οδηγηθούν εκ νέου στις φυλακές Κορυδαλλού καθώς όπως δέχτηκε δεν είναι ύποπτοι φυγής.
Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ
Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΑΣ
” Αν είναι, λοιπόν, κάτι που δίνει υπόσταση στο κατηγορητήριο, αυτό δεν είναι το γενετικό υλικό που ανιχνεύτηκε σε μια από τις διάσπαρτες μάσκες που βρέθηκαν στην περιοχή των Εξαρχείων εξ αιτίας των επεισοδίων των προηγούμενων ημερών, αλλά η πολιτική γενετική μου ύλη, η παρουσία μου σε εκείνη την πλευρά του οδοφράγματος που ορίζει η ταξική μου θέση και συνείδηση, ενάντια στην καπιταλιστική κυριαρχία και την κρατική τρομοκρατία. “
Άρης Σειρηνίδης, πολιτικός κρατούμενος
10/02/2011
Σε μια περίοδο έντασης της κρατικής-καπιταλιστικής επίθεσης στην κοινωνία, και υπό το φόβο μετατροπής της κοινωνικής οργής σε γενικευμένη κοινωνική εξέγερση, οι κυρίαρχοι ενισχύουν το κατασταλτικό τους οπλοστάσιο για την εξουδετέρωση των ταξικών-κοινωνικών αντιστάσεων.
Από το νέο τρομονόμο που ποινικοποιεί οποιαδήποτε έκφανση του κοινωνικού αγώνα, το νέο νομοσχέδιο για τις κάμερες και το ηλεκτρονικό φακέλωμα των τηλεπικοινωνιών μέχρι τη χρήση επιστημονικοφανών στοιχείων (πχ. DNA) για την άσκηση πολιτικών διώξεων και τις μαζικές προφυλακίσεις αγωνιστών με κατασκευασμένα ή ανύπαρκτα στοιχεία, ο στόχος της καταστολής είναι διπλός: από τη μία επιδιώκει να αποδυναμώσει τα ριζοσπαστικά κοινωνικά κομμάτια και ιδιαίτερα τους αναρχικούς-αντιεξουσιαστές, σε μια προσπάθεια ηθικής και υλικής τους εξόντωσης, αλλά και από την άλλη στοχέυει ξεκάθαρα στον εκφοβισμό ολόκληρης της κοινωνίας, ώστε να απομαζικοποιηθούν και να κατακερματιστούν οι κινήσεις αντίστασης από ‘δω και στο εξής.
Ο Άρης Σειρηνίδης συνελήφθη στις 3 Μάη 2010 ως ύποπτος για ληστεία. Όταν λίγες μέρες μετά οι προσπάθειες ενοχοποίησής του για αυτήν την υπόθεση έπεσαν στο κενό, η αστυνομία ανέσυρε μια παλιά υπόθεση πυροβολισμού εναντίον κλούβας των ΜΑΤ στα Εξάρχεια τον Ιούλη του 2009, για να επιβάλλει την προφυλάκισή του. Για να λυθούν τα χέρια των δικαστικών αρχών, προστέθηκε και ως «στοιχείο» στη δικογραφία μια χειρουργική μάσκα, η οποία εμφανίζεται να έχει το γενετικό του υλικο, χωρίς καμία απόδειξη ότι αυτή χρησιμοποιήθηκε στο περιστατικό.
Στην πραγματικότητα, ο Άρης Σειρηνίδης βρίσκεται στη φυλακή γιατί είναι αναρχικός, γνωστός στους διωκτικούς μηχανισμούς για τη μακρόχρονη, συνεπή και αγωνιστική του παρουσία στα πεδία του καθημερινού κοινωνικού και ταξικού πολέμου. Δεν είναι κάποιος τυχαίος περαστικός καθώς δεν είναι λίγες οι φορές που έχει στοχοποιηθεί από το κράτος και τα φερέφωνά του λόγω της δράσης του. Στην παρούσα χρονική συγκυρία και ενώ βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη η πιο σκληρή και επιθετική πολιτική εις βάρος της κοινωνίας από τα πολιτικά και οικονομικά αφεντικά με πρόφαση την κρίση, η δημιουργία μιας τέτοιας σκευωρίας εις βάρος ενός αγωνιστή επιδιώκει από τη μια να εκδικηθεί τον ίδιο για την ως τώρα «ενοχλητική» δράση του και από την άλλη αποτελεί ένα ακόμη όπλο στα χέρια του κράτους και των μηχανισμών του για να παραδειγματίσουν όσους αντιστέκονται, εκφοβίζοντας παράλληλα και όλους τους υπόλοιπους.
Στις 9 Μάρτη ξεκίνησε η δίκη του στην Αθήνα, η οποία και διακόπηκε για τις 17 Μάρτη ύστερα από αίτημα της υπεράσπισης για εξαίρεση της εισαγγελέα, η οποία ήταν η ίδια που είχε διατάξει την προφυλάκισή του. Στεκόμαστε στο πλευρό του συντρόφου αναγνωρίζοντας στο πρόσωπο του μια εικόνα του εαυτού μας. Μια εικόνα του καθημερινού αγώνα ενάντια στο καθεστώς εκμετάλλευσης και καταπίεσης, ενάντια στο κράτος και τ’ αφεντικά, του αγώνα για την οικοδόμηση ενός κόσμου ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας!
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΑΡΗ ΣΕΙΡΗΝΙΔΗ
αναρχική ομάδα “Δυσήνιος Ίππος”, Μάρτης 2011
Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΜΟΛΥΝΣΗΣ ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΡΑΣΙΝΟΣ, ΑΝΑΤΡΕΠΕΤΑΙ
ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΟΛΙΟΡΚΟΥΝ ΤΗΝ ΚΕΡΑΤΕΑ,
εξαπολύουν τους δολοφονικούς μηχανισμούς καταστολής απέναντι σε μια κοινωνία που αγωνίζεται ενάντια στην υποτίμηση της ζωής της, την “πράσινη” ανάπτυξη και τα συμφέροντα του Μπόμπολα.
Ο δίκαιος και ανυποχώρητος αγώνας των κατοίκων της Κερατέας θρυμματίζει το δημοκρατικό προσωπείο του καθεστώτος και καταδεικνύει την αντικοινωνική φύση του κράτους.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΗΣ ΚΕΡΑΤΕΑΣ
Η αντίσταση έξω απο τους θεσμούς, τη διαμεσολάβηση το παραγοντισμό και τ συμφέροντα, είναι αγώνας για την αξιοπρέπεια και την αυτοδιάθεση.
Αυτός ο αγώνας για την υπεράσπιση του φυσικού περιβάλλοντος είναι αγώνας ενάντια στο κράτος καιτ ο κεφάλαιο. Ενάντια στον ολοκληρωτισμό και την καταστολή, η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας!!
Αυτοδιαχειριζόμενο στέκι στο Αγρίνιο, αναρχικη ομάδα “δυσήνιος ίππος” / Πάτρα, σύντροφοι-ισσες απο την Άρτα και την Αθήνα, αναρχική συλλογικότητα “κύκλος της φωτιάς” / Αθήνα, κατάληψη “κελί της ελευθερίας” / Ηγουμενίτσα.
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ “ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ” ΠΟΥ ΑΠΕΙΛΟΥΝ ΜΕ ΑΦΑΝΙΣΜΟ ΤΗ ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΤΑ ΧΩΡΙΑ ΤΗΣ Β.Α. ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ
Το ιδεολόγημα της ανάπτυξης -με ή χωρίς τον προσδιορισμό “πράσινη”- προβάλλεται ως η “εθνοσωτήριος” λύση ώστε να εκβιαστεί η συναίνεση για την υλοποίηση ενός πλήθους “μεγάλων έργων” με ολέθριες συνέπειες για την φύση και τον άνθρωπο.
Ένα τέτοιο καταστροφικό έργο είναι αυτό που προωθεί η πολυεθνική “ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ” (θυγατρική της EUROPEAN GOLDFIELDS και της ΕΛΛΑΚΤΩΡ συμφερόντων Μπόμπολα) στην Β.Α. Χαλκιδική.Τα σχέδια της εταιρείας προβλέπουν την εγκατάσταση μεταλλουργίας χρυσού και χαλκού,τη δημιουργία νέων εργοστασίων μικτών θειούχων μεταλλευμάτων και παραγωγής θειικού οξέος, τεράστιες λεκάνες απόθεσης τοξικών αποβλήτων σε περιοχές ήδη επιβαρυμένες από μεταλλευτική δραστηριότητα δεκαετιών, ενώ στην τοποθεσία Σκουριές προβλέπεται το άνοιγμα ενός τεράστιου κρατήρα διαμέτρου 700 μέτρων και βάθους 220 μέτρων στην καρδιά του βουνού Κάκκαβος για επιφανειακές εξορύξεις κοιτασμάτων.
Ενάντια στα σχέδια κράτους και εργολάβων έχουν ξεσηκωθεί οι κάτοικοι της Μεγάλης Παναγίας της Ιερισσού και άλλων χωριών της Β.Α. Χαλκιδικής. Άλλωστε και στο παρελθόν ο μαχητικός και ανυποχώρητος αγώνας των κατοίκων στα χωριά της Ολυμπιάδας και της Βαρβάρας καθώς και αλληλέγγυων αγωνιστών ήταν αυτός που σταμάτησε τα σχέδια της εταιρείας TVX GOLD για εγκατάσταση μεταλλουργίας χρυσού στην περιοχή του Στρυμονικού Κόλπου.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ
ΤΗΣ Β.Α. ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗ ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΝΗΘΑ,ΤΟΝ ΑΜΒΡΑΚΙΚΟ,ΤΟΝ ΑΧΕΛΩΟ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΚΕΡΑΤΕΑ ΚΑΙ ΤΗΝ Β.Α. ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΓΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Πρωτοβουλία αγώνα για τη γη και την ελευθερία /Αθήνα, αυτοδιαχειριζόμενο στέκι στο Αγρίνιο, σύντροφοι/ισσες από την Άρτα, αναρχική ομάδα Δυσήνιος Ίππος/ Πάτρα, κατάληψη κελί ελευθερίας/Ηγουμενίτσα, αυτοδιαχειριζόμενο στέκι Πυράκανθος/Τρίκαλα
κείμενο της Πρωτοβουλίας Αγώνα από το Λόφο του Στρέφη για τη Γη και την Ελευθερία σχετικά με την υπόθεση των χρυσοφόρων εκμεταλλεύσεων στη ΒΑ Χαλκιδική… εδώ
Αφίσα που κολλιέται από συντρόφους και συντρόφισσες σε Αθήνα, Πάτρα, Αγρίνιο, Άρτα και Ηγουμενίτσα ενόψει της δίκης του Αρη Σειρηνίδη που θα διεξαχθεί στις 9 Μάρτη στην Αθήνα.
Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ
Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΑΣ
Σε μια περίοδο έντασης της κρατικής-καπιταλιστικής επίθεσης στην κοινωνία, και υπό το φόβο μετατροπής της κοινωνικής οργής σε γενικευμένη κοινωνική εξέγερση, οι κυρίαρχοι ενισχύουν το κατασταλτικό τους οπλοστάσιο για την εξουδετέρωση των ταξικών-κοινωνικών αντιστάσεων.
Από το νέο τρομονόμο που ποινικοποιεί οποιαδήποτε έκφανση του κοινωνικού αγώνα, το νέο νομοσχέδιο για τις κάμερες και το ηλεκτρονικό φακέλωμα των τηλεπικοινωνιών μέχρι τη χρήση επιστημονικοφανών στοιχείων (πχ. DNA) για την άσκηση πολιτικών διώξεων και τις μαζικές προφυλακίσεις αγωνιστών με κατασκευασμένα ή ανύπαρκτα στοιχεία, ο στόχος της καταστολής είναι διπλός: από τη μία επιδιώκει να αποδυναμώσει τα ριζοσπαστικά κοινωνικά κομμάτια και ιδιαίτερα τους αναρχικούς-αντιεξουσιαστές, σε μια προσπάθεια ηθικής και υλικής τους εξόντωσης, αλλά και από την άλλη στοχέυει ξεκάθαρα στον εκφοβισμό ολόκληρης της κοινωνίας, ώστε να απομαζικοποιηθούν και να κατακερματιστούν οι κινήσεις αντίστασης από ‘δω και στο εξής.
Ο Άρης Σειρηνίδης συνελήφθη στις 3 Μάη 2010 ως ύποπτος για ληστεία. Όταν λίγες μέρες μετά οι προσπάθειες ενοχοποίησής του για αυτήν την υπόθεση έπεσαν στο κενό, η αστυνομία ανέσυρε μια παλιά υπόθεση πυροβολισμού εναντίον κλούβας των ΜΑΤ στα Εξάρχεια τον Ιούλη του 2009, για να επιβάλλει την προφυλάκισή του. Για να λυθούν τα χέρια των δικαστικών αρχών, προστέθηκε και ως «στοιχείο» στη δικογραφία μια χειρουργική μάσκα, η οποία εμφανίζεται να έχει το γενετικό του υλικο, χωρίς καμία απόδειξη ότι αυτή χρησιμοποιήθηκε στο περιστατικό.
Στην πραγματικότητα, ο Άρης Σειρηνίδης βρίσκεται στη φυλακή γιατί είναι αναρχικός, γνωστός στους διωκτικούς μηχανισμούς για τη μακρόχρονη, συνεπή και αγωνιστική του παρουσία στα πεδία του καθημερινού κοινωνικού και ταξικού πολέμου. Στις 9 Μάρτη δικάζεται για αυτόν ακριβώς το λόγο και θα είμαστε δίπλα του, όπως και σε κάθε άλλον αγωνιστή που βρίσκεται όμηρος στα χέρια του κράτους.
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΑΡΗ ΣΕΙΡΗΝΙΔΗ
Δίκη: 9 Μάρτη — Αθήνα
Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι στο Αγρίνιο, Αναρχική Ομάδα “Δυσήνιος Ίππος” / Πάτρα, Σύντροφοι-ισσες από την Άρτα, Αναρχική Συλλογικότητα “Κύκλος της Φωτιάς” / Αθήνα, Κατάληψη “Κελί της Ελευθερίας” / Ηγουμενίτσα
Την Τρίτη 28 Δεκέμβρη το πρωί, διμοιρίες των ΜΑΤ εισβάλλουν στο κατειλημμένο εδώ και δύο μήνες Μαραγκοπούλειο επί των οδών Γούναρη και Χαραλάμπη στην Πάτρα. Έντεκα άτομα που βρίσκονται εκείνη την ώρα στο εσωτερικό του χώρου συλλαμβάνονται και οδηγούνται στην Ασφάλεια της οδού Ερμού. Άμεσα κινητοποιούνται δεκάδες αγωνιστές, που αρχικά κατευθύνονται έξω από την εκκενωμένη κατάληψη και στη συνέχεια πραγματοποιούν συγκέντρωση έξω από το αστυνομικό μέγαρο όπου κρατούνται οι συλληφθέντες. Μετά από λίγες ώρες, οι συλληφθέντες αφήνονται ελεύθεροι, οι 9 με την κατηγορία της διατάραξης οικιακής ειρήνης.
Μέσα στις σύγχρονες συνθήκες λυσσαλέας έντασης της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, όξυνσης της κρατικής καταστολής και του κοινωνικού ελέγχου, οι κατειλημμένοι κοινωνικοπολιτικοί χώροι, ως ορατές εστίες συνάντησης, ζύμωσης, συλλογικοποίησης και αντίστασης, βρίσκονται μόνιμα στο στόχαστρο της καταστολής. Άλλωστε, η καταστολή που αυτή τη στιγμή θέτει στο στόχαστρο το Μαραγκοπούλειο, δεν αφορά αποκλειστικά τη συγκεκριμένη κατάληψη, αλλά αποτελεί κεντρική στρατηγική για το κράτος, ίση με αυτή των ευρύτερων ριζικών αναδιαρθρώσεων που λαμβάνουν χώρα τον τελευταίο χρόνο.
Η κατάληψη του Μαραγκοπούλειου στοχοποιήθηκε από την κεντρική και την τοπική εξουσία, καθώς και από τους ρουφιάνους εντολοδόχους τους των ΜΜΕ από την πρώτη κιόλας στιγμή της ύπαρξης της, ακριβώς επειδή προωθεί σε καθημερινή βάση την αλληλεγγύη κόντρα στην εξατομίκευση, την αυτοοργάνωση κόντρα στη διαμεσολάβηση, και την αντίσταση κόντρα στην παραίτηση και την υποταγή. Επειδή αποτελεί κομμάτι ενός ευρύτερου πανελλαδικού και παγκόσμιου δικτύου αυτοδιαχειριζόμενων κοινωνικών και πολιτικών χώρων που σαμποτάρουν μέσα στην κοινωνία τα θεμέλια της εξουσίας, που κρατάνε ζωντανή την προοπτική της ανατροπής του καθεστώτος εκμετάλλευσης και καταπίεσης και του περάσματος σε μια κοινωνία ισότητας, ελευθερίας και αλληλεγγύης.
Ως αναρχικοί, στεκόμαστε αλληλέγγυοι με όλες μας τις δυνάμεις στους καταληψίες συντρόφους και συντρόφισσες του Μαραγκοπούλειου, αναγνωρίζοντας πως κάθε χτύπημα σε έναν κατειλημμένο κοινωνικοπολιτικό χώρο αποτελεί ένα πλήγμα απέναντι σε κάθε συλλογικό χώρο αντίστασης και ευρύτερα απέναντι σε όλους όσοι αγωνίζονται ενάντια στην εξουσία του κράτους και των αφεντικών, ενώ παράλληλα στοχεύει στην αποτροπή δημιουργίας νέων αυτοοργανωμένων εγχειρημάτων αντίστασης και στον κοινωνικό εκφοβισμό. Η αλληλεγγύη στην κατάληψη του Μαραγκοπούλειου είναι αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνικής και ταξικής αντίστασης η οποία είναι πολύμορφη και διαρκής και ως τέτοια εμπεριέχει και τη δημιουργία συλλογικών αυτοοργανωμένων εγχειρημάτων, στεκιών και καταλήψεων. Είναι υπόθεση που αφορά τον καθένα και την καθεμιά μας!
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ!
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΞΥΝΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ-ΤΑΞΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ
αναρχική ομάδα “Δυσήνιος Ίππος”
Πάτρα, 29 Δεκέμβρη 2010
H «πράσινη» ανάπτυξη είναι η συνέχιση της
καταστροφής και της λεηλασίας της φύσης με άλλο όνομα
Ένα από τα βασικά ιδεολογήματα της κυριαρχίας στην προσπάθεια της για την απρόσκοπτη και αδιάκοπη εκμετάλλευση και λεηλασία της κοινωνίας και του φυσικού κόσμου, είναι αυτό της ανάπτυξης. Ειδικά τις τελευταίες δεκαετίες λέξεις όπως πρόοδος, ανάπλαση, αξιοποίηση και ανάπτυξη εντοπίζονται σε καθημερινή βάση στη ρητορική της κυριαρχίας και αποσκοπούν στην καθυπόταξη της κοινωνίας μπροστά στα έκδηλα εγκλήματα που πραγματώνει καθημερινά η παγκόσμια κυριαρχία σε βάρος του φυσικού περιβάλλοντος και των ανθρώπινων πολιτισμών. Παράλληλα, και όχι τυχαία, η έννοια ανάπτυξη συνεπάγεται και έναν ακόμα διαχωρισμό. Χωρίζει τον πλανήτη σε δύο μεγάλα στρατόπεδα. Από τη μια τα ανεπτυγμένα κράτη της Δύσης και από την άλλη η υποανάπτυκτη Ανατολή, Αφρική και Λ. Αμερική που πρέπει πάση θυσία να αναπτυχθούν. Με λίγα λόγια ανοίγει το δρόμο για την νομιμοποίηση της λεηλασίας σε οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό και περιβαλλοντικό επίπεδο στο σύνολο της καπιταλιστικής περιφέρειας.
Στο όνομα της ανάπτυξης λοιπόν έχουν συντελεστεί τα μεγαλύτερα οικολογικά εγκλήματα, τα οποία σχεδόν πάντα συνοδεύονται από την υποβάθμιση της ζωή των ανθρώπων και την παράλληλη αύξηση των υπερκερδών του κεφαλαίου. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε την αύξηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας και το λιώσιμο των πάγων εξαιτίας του φαινομένου του θερμοκηπίου, τις αποψιλώσεις τεράστιων δασικών εκτάσεων, την τρύπα του όζοντος κ.α. που για τους κυρίαρχους αποτελούν απλά παράπλευρες απώλειες που υποστηρίζουν τον ένα και μοναδικό στόχο της “συνεχούς” και “αειφόρου” ανάπτυξης. Για να αντιμετωπίσει τις μαζικές αντιστάσεις που ξεσπούν παγκόσμια ενάντια στην ανυπολόγιστη οικολογική καταστροφή που πραγματοποιείται στο όνομα της ανάπτυξης, η κυριαρχία είναι αναγκασμένη να εφεύρει και να προωθήσει κοινωνικά μέσω των ιδεολογικών μηχανισμών της ένα ακόμα ενισχυτικό ιδεολόγημα το οποίο θα καταφέρει να επουλώσει τις ρηγματώσεις που έχουν προκαλέσει στον κοινωνικό ιστό τα τερατουργήματα της αναπτυξιακής πολιτικής του κράτους και των αφεντικών. Πρόκειται για το ιδεολόγημα της “πράσινης” ανάπτυξης που κινείται στην ίδια κατεύθυνση με το ευρύτερο αναπτυξιακό όχημα, το καλύπτει όμως με ένα πράσινο περιτύλιγμα, με μια δήθεν εκλογικευμένη, φιλική προς το περιβάλλον ανάπτυξη και επιχειρεί έτσι να εξουδετερώσει τις όποιες αναταράξεις εμφανίζονται στο πεδίο απόσπασης της κοινωνικής συναίνεσης.
Οι στόχοι του εν λόγω κυριαρχικού ιδεολογήματος είναι διπλοί:αφενός να διαχειριστεί και να περιορίσει τους όποιους κραδασμούς δημιουργεί στο σύστημα η οικολογική κρίση και αφετέρου να διασφαλίσει ένα εγγενές χαρακτηριστικό του κεφαλαίου που είναι η συνεχής κινητικότητα του. Έτσι λοιπόν, από τη μια έχουμε την εμφάνιση κάθε είδους οικολογικά ευαισθητοποιημένων φορέων -κόμματα όλων των αποχρώσεων, καθεστωτικά μίντια, βιομηχανίες, τράπεζες και επιστήμονες- που μέσα από μια διαρκώς αυξανόμενη προπαγάνδα τους επιχειρούν να μας πείσουν για την ύπαρξη και τη λειτουργικότητα του πράσινου καπιταλισμού, ενώ από την άλλη παρατηρούμε την ανάδυση μιας καινούργιας πράσινης βιομηχανίας που έχει έρθει για να λεηλατήσει ότι άφησε όρθιο το σύστημα μέχρι σήμερα. Τώρα, δίπλα στην εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου, τις αποψιλώσεις των δασών και τις αμμοληψίες, έρχονται να προστεθούν νέα πεδία όπως οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Ο ήλιος, η γη, ο αέρας, τα φυτά, οι θάλασσες, οι λίμνες και τα ποτάμια μετατρέπονται σε τεράστιες βιομηχανίες άντλησης ενέργειας με αποκλειστικό γνώμονα την αύξηση του κέρδους μεγάλων κατασκευαστικών και ενεργειακών λόμπι που για να ικανοποιήσουν τις αδηφάγες ορέξεις τους είναι έτοιμοι να μην αφήσουν ούτε μια γωνιά του πλανήτη ανεκμετάλλευτη ενισχύοντας τη λογική της απόλυτης κυριαρχίας του καπιταλισμού πάνω στη φύση και τον άνθρωπο με όρους κέρδους. Στο πλαίσιο αυτό, τεράστιες καλλιεργήσιμες εκτάσεις παύουν να υφίστανται και μετατρέπονται σε φωτοβολταϊκά πάρκα είτε σε εκτάσεις καλλιέργειας ειδικών φυτών για την παραγωγή βιοκαυσίμων, δίπλα στις λίμνες και τα ποτάμια ξεφυτρώνουν γιγαντιαία υδροηλεκτρικά εργοστάσια οι κορφές των βουνών κατακλύζονται από ατελείωτους τσιμεντένιους ογκόλιθους που συνιστούν τα αιολικά πάρκα. Μέσα από την προώθηση των πράσινων-εναλλακτικών μορφών ενέργειας η κυριαρχία εξυπηρετεί δύο βασικές επιδιώξεις της. Πρώτον, το άνοιγμα σε νέες ενεργειακές αγορές για να εξυπηρετούνται οι ολοένα και αυξανόμενες ενεργειακές απαιτήσεις των βιομηχανικών κολοσσών της Δύσης και δεύτερον η απόκτηση ενεργειακής ανεξαρτησία από πετρελαιοπαραγωγά κράτη με τα οποία δεν διατηρεί τις καλύτερες σχέσεις και μπορούν ανά πάσα στιγμή να θέσουν σε κίνδυνο την καπιταλιστική αναπαραγωγή. Στην ουσία, εκείνο που καταφέρνουν οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας είναι να ανοίξουν νέους επενδυτικούς ορίζοντες για το κεφάλαιο, ικανοποιώντας παράλληλα και το αίτημα για λιγότερη περιβαλλοντική μόλυνση. Το κατά πόσο βέβαια ικανοποιούν ένα τέτοιο αίτημα θα το δούμε παρακάτω.
Tο παράδειγμα των αιολικών πάρκων
Τα αιολικά πάρκα είναι μεγάλες βιομηχανικές εγκαταστάσεις που έχουν ολέθριες επιπτώσεις όταν εγκαθίστανται σε ευαίσθητα φυσικά οικοσυστήματα, όπως είναι οι δρυμοί, τα δάση, οι δασικές εκτάσεις, τα μικρά νησιά, οι περιοχές ιδιαιτέρου φυσικού κάλλους, οι προστατευόμενες, κ.λπ.Η εγκατάσταση ενός αιολικού πάρκου απαιτεί σωρεία “υποδομών” καταστροφικών για το περιβάλλον: για να μεταφερθούν οι γιγάντιες ανεμογεννήτριες (μια ανεμογεννήτρια 3 MW έχει ύψος ιστού 100 μ. περίπου και 45 μ. ακτίνα φτερωτής, συνολικά 135 μ. ύψος, όσο δηλ. ένας ουρανοξύστης 45 ορόφων) στη θέση εγκατάστασης, ξυρίζονται δάση, χτίζονται γέφυρες, ανοίγονται τεράστιοι δρόμοι, κόβονται δέντρα, το τοπίο αλλάζει ριζικά. Κατασκευάζονται μετεωρολογικοί πύργοι, ηλεκτρικοί υποσταθμοί μεταβολής τάσης (10-12 στρέμματα ο καθένας, για τα μεγάλα πάρκα), οικίσκοι επί οικίσκων συνεργείων, επιτηρητών, εργοταξίων και άπειρες ηλεκτρικές γραμμές, ρημάζοντας κυριολεκτικά παρθένες περιοχές και σημαντικά οικοσυστήματα. Παράλληλα οι ίδιες οι ανεμογεννήτριες με το θόρυβο που εκπέμπουν, τον τεράστιο όγκο που καταλαμβάνουν σε περιοχές διαταράσσουν τη χλωρίδα και την πανίδα τους (οι ανεμογεννήτριες μόνο στην περιοχή της Καλιφόρνιας σκοτώνουν κατά μέσο όρο 200-300 γεράκια, και 40-60 χρυσαετούς ετησίως, ενώ έχει εκτιμηθεί ότι 7.000 αποδημητικά πουλιά το χρόνο σκοτώνονται από αιολικούς στοβιλοκινητήρες στη νότια Καλιφόρνια), ενώ αλλάζουν ριζικά και το φυσικό τοπίο, αφού τεράστιες παρθένες εκτάσεις όπως τα βουνα και τα δάση μετατρέπονται σε βιομηχανικές μονάδες παραγωγής ενέργειας με υποσταθμούς και γραμμές μεταφοράς της αιολικής ενέργειας. Ο χρόνος ζωής ενός αιολικού πάρκου εκτιμάται στα 20-25 χρόνια, μετά το πέρας των οποίων θα είναι ένα απέραντο νεκροταφείο παλιοσιδηρικών, με τα βουνά φορτωμένα με χιλιάδες τόνους μπετόν και χιλιάδες μέτρα υπόγειων και υπέργειων καλωδιώσεων. Τέλος μέχρι και το επιχείρημα περί καταπολέμησης της ανεργίας δεν στέκει αφού θα φέρουν καίριο πλήγμα στην κτηνοτροφία και σε όλους αυτούς που εργάζονται και ζουν από το δάσος. Να σημειωθεί ότι το μεγαλύτερο αιολικό «πάρκο» στην Ευρώπη έχει τρεις μόνιμους υπαλλήλους.
Από την άλλη αμφιλεγόμενο παραμένει το κατά πόσο η χρήση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και πιο συγκεκριμένα της αιολικής συμβάλλει καθοριστικά στη μείωση των ατμοσφαιρικών ρύπων. Για παράδειγμα, ένα αιολικό πάρκο που βρίσκεται στη Μ. Βρετανία μειώνει τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα κατά 178.000 τόνους το χρόνο. Ακούγεται εντυπωσιακό, μέχρις ότου πληροφορηθεί κανείς ότι η πτήση ενός και μόνο τζάμπο, μέσα σε μία και μόνη ημέρα, από το Λονδίνο στο Μαϊάμι και πίσω στο Λονδίνο, απελευθερώνει αέρια που επιβαρύνουν το φαινόμενο του θερμοκηπίου και τα οποία, σε ετήσια βάση, αντιστοιχούν σε 520.000 τόνους διοξειδίου του άνθρακα. Δηλαδή, η καθημερινή πτήση από την Αγγλία προς την Αμερική απαιτεί την ύπαρξη τουλάχιστον 3 γιγαντιαίων αιολικών πάρκων. Ακόμα και αν τοποθετηθούν 25.000 ανεμογεννήτριες οι ρύποι σε διοξείδιο του άνθρακα και διοξείδιο του θείου θα παραμείνουν κατά 99,93%.
Το μανιφέστο 100 Γερμανών καθηγητών και διανοουμένων σχετικά με την αιολική ενέργεια αναφέρει: η ικανότητα παραγωγής ενέργειας από τον άνεμο είναι συγκριτικά χαμηλή. Οι ανεμογεννήτριες με επιφάνεια πτερυγίων ίσων με το μέγεθος ενός γηπέδου ποδοσφαίρου, παράγουν μόνο ένα πολύ μικρό ποσοστό της ενέργειας που παράγει ένας συμβατός σταθμός. Έτσι με περισσότερες από 5.000 ανεμογεννήτριες στη Γερμανία, παράγεται λιγότερο από το 1% του απαιτούμενου ηλεκτρισμού. Στη Μ. Βρετανία, θα χρειαζόντουσαν 14.400 ανεμογεννήτριες για να παραχθεί το 4,4% του ηλεκτρικού ρεύματος και 32.700 για να παράγουμε το 10%. Οι δείκτες μόλυνσης είναι παρόμοιοι για τον ίδιο λόγο. Η συνεισφορά της αιολικής ενέργειας προς αποφυγή του φαινομένου του θερμοκηπίου είναι περίπου 1 έως 2 τοις χιλίοις.
Συμπερασματικά
Είναι εμφανές ότι το ιδεολόγημα της ανάπτυξης -πράσινης και μη- αποτελεί μια από τις βασικές αντιφάσεις του συστήματος που αναπόφευκτα το οδηγεί στην αυτοκαταστροφή του. Ο καπιταλισμός όσο κι αν προσπαθεί να πείσει για το αντίθετο είναι το πολιτικοοικονομικό εκείνο σύστημα που έχοντας ως μόνο σκοπό το κέρδος δε διστάζει να προξενήσει ανυπολόγιστες, μη αναστρέψιμες οικολογικές καταστροφές, όχι μόνο στις βιομηχανικές πόλεις, αλλά και σε ολόκληρο τον πλανήτη, διαταράσσοντας ριζικά τη ισορροπία των οικοσυστημάτων.Και αν για τις κοινωνικές αντιστάσεις που δημιουργούνται κατά καιρούς εξαιτίας της επέλασης των αφεντικών σε όλα τα επίπεδα, ως λύση θα μπορούσε να θεωρηθεί η ένταση της καταστολής και του ελέγχου, η ίδια λύση δεν επαρκεί για την καταστροφή του πλανήτη και για τον ορατό κίνδυνο που τίθεται πλέον σχετικά με την ίδια τη δυνατότητα επιβίωσης σ’ αυτόν. Όσο για τις δήθεν πράσινες πολιτικές και τα οικολογικά αισθήματα της κυριαρχίας, αυτά δεν είναι τίποτα άλλο από απέλπιδες προσπάθειες επιβίωσης του ίδιου κυριαρχικού μοντέλου που καθημερινά καταστρέφει τον άνθρωπο και τη φύση κι αν δεν ανατραπεί γρήγορα θα αφανίσει τα πάντα στο πέρασμα του.
Ο αγώνας ενάντια στην καταστροφή και τη λεηλασία της φύσης και των ανθρώπινων κοινωνιών, είναι αγώνας ενάντια στο σύστημα που τις γεννά. Στον καπιταλισμό και το κράτος!
αναρχική ομάδα “Δυσήνιος Ίππος”
Πάτρα, Νοέμβρης 2010
— ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ Κ. ΓΟΥΡΝΑ
(ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΑΠΟ 9 ΟΚΤΩΒΡΗ)–
Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ!
σε ένδειξη αλληλεγγύης στο σύντροφο Κ. Γουρνά σε απεργία πείνας βρίσκεται και ο Ν. Μαζιώτης, ενώ αρκετοί κρατούμενοι σε διάφορες φυλακές πργματοποιούν αποχή συσσιτίου ενάντια στην απομόνωση του Κ. Γουρνά από το πολιτικό και οικογενειακό του περιβάλλον
Το Σάββατο 10 Απρίλη και ένα μήνα μετά τη δολοφονία του αναρχικού Λάμπρου Φούντα από μπάτσους στη Δάφνη, την ώρα που το ελληνικό κράτος ήταν έτοιμο να υπογράψει την άνευ όρων παράδοση του στο ΔΝΤ και την ΕΕ, δυνάμεις της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας εισβάλλουν σε διάφορα σπίτια συντρόφων στην Αθήνα και πραγματοποιούν πολύωρες έρευνες. Η επικείμενη επιτήρηση αποσιωπάται από τα μίντια και την ίδια ώρα όλοι κάνουν λόγο για την μεγάλη επιτυχία της ΕΛ.ΑΣ που σύμφωνα με “έγκυρες” πληροφορίες έχει οδηγηθεί στην εξάρθρωση της οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας. Την επόμενη μέρα ανακοινώνεται από τον εκπρόσωπο τύπου της αστυνομίας ότι κρατούνται οι αναρχικοί Ν. Μαζιώτης, Π. Ρούπα, Κ. Γουρνάς, Σ. Νικητόπουλος, Β. Σταθόπουλος και Χ. Κορτέσης. Μάλιστα, όπως επιβεβαιώνουν και γνωστοί δημοσιογράφοι-υπάλληλοι της κρατικής ασφάλειας, “στα σπίτια τους βρέθηκαν πολύτιμα ευρήματα”, όπως αναρχικά έντυπα, πολιτικά βιβλία, όργανα γυμναστικής, καλαμωτές και ξυπνητήρια που “αποδεικνύουν” την ενοχή τους. Τις επόμενες μέρες το μιντιακό παραλήρημα συνεχίζεται και ξεπερνά κάθε όριο, παρουσιάζοντας δήθεν υπαρκτές τηλεφωνικές συνομιλίες που εμφανίζουν τους συντρόφους να χαίρονται για την έκρηξη βόμβας στα κάτω Πατήσια και τον άδικο θάνατο ενός μικρού μετανάστη. Και οι 6 σύντροφοι βρίσκονται προφυλακισμένοι, ενώ οι Ν. Μαζιώτης, Π. Ρούπα και Κ. Γουρνάς έχουν αναλάβει την πολιτική ευθύνη για τη συμμετοχή τους στην οργάνωση. Από τις 9 Οκτώβρη, ο σύντροφος Κώστας Γουρνάς βρίσκεται σε απεργία πείνας με κύριο αίτημα του την ά
ρση του καθεστώτος απομόνωσης από το οικογενειακό και πολιτικό του περιβάλλον που εκ των πραγμάτων επιχειρεί να επιβάλλει η κράτησή του στις φυλακές Τρικάλων. Στις 14 Οκτώβρη εξετάζεται η αίτηση αποφυλάκισης που έχουν καταθέσει οι 6 σύντροφοι ενόψει της συμπλήρωσης του πρώτου εξαμήνου της κράτησης τους.
Η παρούσα συγκυρία βρίσκει το σύστημα στα όρια του με το τελευταίο να δείχνει ξεκάθαρα τόσο τις προθέσεις όσο και τις αντιφάσεις του, με τον κλοιό να σφίγγει από τη μεριά του κράτους και των αφεντικών ακόμη περισσότερο με τις επικείμενες ιδιωτικοποιήσεις των ΔΕΚΟ όπως στη ΔΕΗ και τον ΟΣΕ, την αποδοχή του μνημονίου και στον ιδιωτικό τομέα, με νέο ασφαλιστικό εντός του 2011 ανάλογα με τις μακροπρόθεσμες προβλέψεις για τη βιωσιμότητα του συστήματος, με την επιτάχυνση του προγράμματος διαρθρωτικών αλλαγών, με έμφαση στο άνοιγμα των κλειστών.
Μπαίνοντας λοιπόν σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο τόσο για το κράτος και το κεφάλαιο όσο και για τους καταπιεσμένους και με ορατό το ενδεχόμενο μελλοντικών κοινωνικών εκρήξεων, επιχειρείται το πέρασμα σε μια νέα συνθήκη.Μια νέα συνθήκη, όπου αν τελικά επικρατήσει, περιλαμβάνει και θα περιλαμβάνει ακόμη σκληρότερους όρους όχι μόνο στον τομέα της εργασίας αλλά σε όλες τις εκφάνσεις της ανθρώπινης ζωής και δραστηριότητας. Από το εργασιακό, το ασφαλιστικό, τον έλεγχο και την καταστολή σε οργουλιανές εκδοχές μέχρι τους κοινωνικούς αποκλεισμούς, την ακόμη μεγαλύτερη λεηλασία της φύσης με πρόσχημα την «πράσινη ανάπτυξη» όσο και τελικά την μετατροπή του ανθρώπινου είδους σε μηχανή παραγωγής κέρδους με την ζωή να υποβιβάζεται σε μετρήσιμο και τελικά αναλώσιμο μέγεθος.
Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο επιχειρείται παράλληλα και είναι εξίσου απαραίτητη για τους κυρίαρχους σχεδιασμούς και η φυσική και πολιτική εξόντωση όσων αντιστέκονται, με πρώτο και κύριο στόχο της καταστολής τους αναρχικούς και αντιεξουσιαστές που με τη διαρκή και πολύμορφη δράση τους προωθούν τη ριζοσπαστικοποίηση της αντίστασης σε κάθε μέτωπο του κοινωνικού και ταξικού πολέμου. Μια διαδικασία που στοχεύει φυσικά συνολικά στην κοινωνία και τις αντιστάσεις της και πραγματοποιείται σταδιακά μέσα από τη διαρκή αναβάθμιση του ελέγχου και της καταστολής. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε την πρόσφατη εξέλιξη της διεύρυνσης του αντιτρομοκρατικού νόμου που πλέον θα ενεργοποιείται και σε περιπτώσεις αδικημάτων που σχετίζονται με δημόσιες εκδηλώσεις (πορείες-συγκεντρώσεις κλπ.). Για μας, η αλληλεγγύη στους φυλακισμένους και διωκόμενους αγωνιστές δεν μπορεί παρά να είναι αναφαίρετη συνιστώσα του ευρύτερου αγώνα ενάντια στο κράτος και τα αφεντικά, καθώς λειτουργεί ως σημείο αναφοράς για όσους αντιστέκονται στην κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα, προσφέροντας παράλληλα τη δυνατότητα ανάπτυξης της ριζοσπαστικής κριτικής και δράσης, αλλά και συνάντησης των επιμέρους αντιστάσεων που διεξάγονται στα διαφορετικά μέτωπα του κοινωνικοταξικού πολέμου στην κατεύθυνση της περαιτέρω συλλογικοποίησης και διεύρυνσης τους, μέχρι τη συνολική ανατροπή του κόσμου των κυρίαρχων.
Είναι εμφανές ότι στη νέα επίθεση που εξαπολύουν τα αφεντικά, τα ΜΜΕ έχουν πρωτεύοντα ρόλο. Υποδεικνύουν ενόχους, κατασκευάζουν κατηγορητήρια, καταδικάζουν χωρίς δίκη, για να εξοντώσουν από νωρίς τους εχθρούς του κράτους και να αμβλύνουν τις δυνατότητες αντίστασης μπροστά στα ακόμα σκληρότερα μέτρα που έρχονται. Σε κάθε περίπτωση αποτελούν ένα από τα πολυτιμότερα εργαλεία της κυριαρχίας τόσο για την απόσπαση της κοινωνικής συναίνεσης όσο και για τον αποτελεσματικότερο έλεγχο και αποπροσανατολισμό του κοινωνικού συνόλου.
Όμως μέσα σε αυτήν την συνθήκη όπου όλα φαίνονται να παρακμάζουν, οι αντιστάσεις μας ανθίζουν. Και εννοούμε με τον όρο «αντίσταση» την έμπρακτη διάθεση για καταστροφή αυτού του σάπιου κόσμου, που ενυπάρχει σε κάθε μικρή ή μεγάλη ενέργεια που κοιτάει προς την απελευθερωτική κατεύθυνση, σε κάθε μικρό ή μεγάλο ρήγμα στον κυρίαρχο λόγο και στις υπάρχουσες δομέςαπό όσους αποφασίζουν να δράσουν κάτω από τις αρχές της συλλογικότητας, της αλληλεγγύης, του αλληλοσεβασμού και της αξιοπρέπειας. Αρχές και αξίες που μπορούν και πρέπει να αντικαταστήσουν τις αξίες αυτού του γερασμένου και σάπιου κόσμου της εξατομίκευσης, της απάθειας και του φόβου. Είναι σίγουρο ότι και μόνο η απουσία συγκεκριμένων προτάσεων και αλλαγών λειτουργεί αποτρεπτικά σε πολλούς, όμως αυτό που τους περιορίζει δεν είναι αυτή καθεαυτή η απουσία προτάσεων αλλά ο φόβος που έχει ενσωματωθεί μέσα τους από το ίδιο το σύστημα για οποιαδήποτε αλλαγή έξω από αυτό, αναγνωρίζοντας την ως καταστροφική και μη εφικτή, ως ονειροπόλα και παιδική. Βέβαια μια αλλαγή προς την απελευθερωτική κατεύθυνση, ένας κοινωνικός μετασχηματισμός θα σήμαινε και την καταστροφή αυτού του συστήματος. Και αυτή είναι ακριβώς η μόνη ρεαλιστική, βιώσιμη και συγκεκριμένη πρόταση. Η καταστροφή του καπιταλιστικού οικοδομήματος, η εξάλειψη κάθε εξουσιαστικού κατάλοιπου και η οικοδόμηση ενός νέου κόσμου. Μαγικές συνταγές δεν υπάρχουν, ούτε εύκολοι δρόμοι προς αυτή την κατεύθυνση. Αυτούς πρέπει να τους φτιάξουμε μόνοι μας. Ο καθένας μόνος του και όλοι μαζί. Το ερώτημα είναι απλό, η απάντηση μας μένει να δοθεί…
Ή με την σιγουριά ενός σκλαβωμένου και καταδικασμένου κόσμου,
ή με την αβεβαιότητα μιας απελευθερωτικής προοπτικής
…για ένα κόσμο χωρίς κράτη, αφεντικά, καταπίεση και εκμετάλλευση…
…για το κομμουνισμό και την αναρχία!!
Δυσήνιος Ίππος 
