Category: Δυσηνιος Ιππος

Στις 29 Ιούλη 2014 δικάζονται 5 άτομα που συνελήφθησαν στη διαδήλωση της 7ης Δεκέμβρη 2008 στην Πάτρα, μια μέρα μετά το ξέσπασμα της κοινωνικής εξέγερσης που για περισσότερες από δυο βδομάδες εξαπλώθηκε σε όλες τις μεγάλες πόλεις της χώρας ταρακουνώντας συθέμελα το σύστημα.

Σήμερα, σε ένα περιβάλλον ευρείας κοινωνικής απονομιμοποίησης του καθεστώτος, η οποία εντείνεται εξαιτίας της συνολικής καπιταλιστικής κρίσης, η κρατική καταστολή αναβαθμίζεται προωθώντας την επιβολή ενός διαρκούς καθεστώτος έκτακτης ανάγκης.

Διαδηλώσεις χτυπιούνται λυσσαλέα από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς, αγωνιστές δέχονται εισβολές της αστυνομίας στα σπίτια τους με διάφορα προσχήματα, συλλαμβάνονται, διώκονται με διογκωμένα κατηγορητήρια, ξυλοκοπούνται, βασανίζονται και φυλακίζονται με ανύπαρκτα στοιχεία, απεργοί επιστρατεύονται, ποινικοποιείται η πολιτική και συνδικαλιστική δράση, ενώ την ίδια ώρα το καθεστώς θωρακίζεται νομικά απέναντι στους κοινωνικούς-ταξικούς του εχθρούς και τα μιντιακά φερέφωνα της κρατικής προπαγάνδας επιχειρούν με κάθε τρόπο να εγκληματοποιήσουν όσους αντιστέκονται και να πείσουν για το μάταιο και το ανώφελο των κοινωνικών και ταξικών αγώνων.

Απέναντι στις κρατικές κατασταλτικές επιθέσεις, να αντιπαραθέσουμε ένα πλατύ μέτωπο όλων των αντιστάσεων από τα κάτω. Να μείνουμε ανυποχώρητοι στο πρόταγμα της συνολικής ανατροπής του καθεστώτος της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, στο πρόταγμα της κοινωνικής επανάστασης, της διεκδίκησης μιας κοινωνίας ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας. Να μην αφήσουμε να κυριαρχήσει ο φόβος!

Την Παρασκευή 23 Μάη κάτοικοι της Άνω Πόλης, θαμώνες της βεράντας και αλληλέγγυοι επανοικειοποιήθηκαν έναν δημόσιο χώρο (βεράντα και παιδική χαρά του κάστρου) της περιοχής που εδώ και κάποιο καιρό έχει αποκλειστεί από την 6η εφορία βυζαντινών αρχαιοτήτων. Είχαν προηγηθεί μια σειρά από ενημερωτικές δράσεις και συνελεύσεις κατοίκων και αλληλέγγυων που επιχείρησαν να κοινωνικοποιήσουν το ζήτημα στη γειτονιά, αλλά και ευρύτερα στην πόλη της Πάτρας, μιας και το χώρο της βεράντας επισκέπτονται δεκάδες άνθρωποι καθημερινά για να απολαύσουν τη θέα της πόλης από ψηλά.

Στις 5 το απόγευμα ξεκίνησε πορεία 100 ατόμων από την πλατεία Παντοκράτορα η οποία κινήθηκε στους δρόμους της Άνω Πόλης και κατέληξε στη βεράντα. Άμεσα ξεκίνησαν εργασίες καθαρισμού του χώρου, που για όσο καιρό ήταν αποκλεισμένος από την αρχαιολογική υπηρεσία ήταν αφημένος στην εγκατάλειψη. Πολύς κόσμος πέρασε όσο περνούσε η ώρα, ενώ η κίνηση έτυχε πολύ θερμής ανταπόκρισης από γείτονες και περαστικούς μιας και το να είναι κλειστός ένας από τους πιο όμορφους δημόσιους χώρους της πόλης αποτελεί την αποθέωση του παραλογισμού.

Από το μεσημέρι του Σαββάτου -κι ενώ δεκάδες άνθρωποι βρίσκονταν εκεί από το πρωί για να συνεχίσουν τις εργασίες καθαρισμού- υπάλληλοι της αρχαιολογικής υπηρεσίας (φύλακες και αρχαιολόγοι) βρέθηκαν στο χώρο με μια ιδιοκτησιακή αντίληψη περί αυτού και χρησιμοποιώντας ανυπόστατα επιχειρήματα περί δήθεν καταστροφών τόνισαν πως έχουν καλέσει την αστυνομία για να απομακρύνει τους κάτοικους και τους θαμώνες και για ξανακλείσει ο χώρος με λουκέτο.

Λίγη ώρα μετά, αρχικά ένα περιπολικό και στη συνέχεια ισχυρή αστυνομική δύναμη αποτελούμενη από την ομάδα διας, οπκε και ασφαλίτες, έφτασαν στη βεράντα και απαίτησαν την απομάκρυνση όσων βρίσκονταν στο χώρο προσάγοντας περισσότερα από 50 άτομα στην ασφάλεια της οδού Ερμού. Ο χώρος σφραγίστηκε ξανά με λουκέτο από την αρχαιολογική υπηρεσία. Οι προσαχθέντες οδηγήθηκαν με τα πόδια στην ασφάλεια όπου εκεί έσπευσαν και δεκάδες αλληλέγγυοι για συμπαράσταση. Μετά από περίπου μια ώρα όπου διήρκεσε η εξακρίβωση στοιχείων οι συγκεντρωμένοι που ο αριθμος τους ξεπερνούσε τα 150 άτομα κατευθύνθηκαν με πορεία στην πλατεία του Παντοκράτορα και μετά από συνέλευση αποφασίστηκε η συνέχιση των εκδηλώσεων έξω από το χώρο της βεράντας και η πραγματοποίηση ανοιχτής συνέλευσης τη Δευτέρα 26 Μάη στις 7 στο στέκι της ΛΣ Άνω Πόλης (Παντοκράτορος και Καρπενησίου).

ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΔΙΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΖΩΗ!

ΚΑΣΤΡΟ ΚΑΙ ΒΕΡΑΝΤΑ ΧΩΡΟΙ ΑΝΟΙΧΤΟΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ  ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

*ενημερωτικό κείμενο για το ζήτημα από τη ΛΣ Άνω Πόλης

ΠΛΗΘΑΙΝΟΥΝ ΤΑ ΣΗΜΑΔΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΣΤΗΝ ΤΣΙΑΠΑΣ

 ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ AΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ: ΤΡΙΤΗ 20 ΜΑΗ, 7 Μ.Μ., ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ, ΠΑΤΡΑ

 Η ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΗ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΔΕΝ ΠΑΡΑΔΙΝΕΤΑΙ, ΔΕΝ ΞΕΠΟΥΛΙΕΤΑΙ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΕΣ ΖΑΠΑΤΙΣΤΙΚΕΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ

 αναρχικές ομάδες δυσήνιος ίππος + dinamitera

Αποφασίσαμε να τοποθετηθούμε δημόσια για την επιλογή μας να αποχωρήσουμε από τη συνέλευση αναρχικών ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά “ο εργαλειοφόρος” καθώς έχουμε αντιληφθεί πως έχουν υπάρξει διάφορες παρανοήσεις και διαστρεβλώσεις σχετικά με αυτή και τις αιτίες της. Τοποθετούμαστε δημόσια γιατί αδυνατούμε πρακτικά και δεν έχουμε καμία διάθεση να ακολουθούμε και να αντιστρέφουμε οποιαδήποτε κουβέντα αφορά εμάς ή συντρόφους μας, όταν λαμβάνει χώρα σε σημεία αταίριαστα με τη διεξαγωγή πολιτικών διαδικασιών, όπως ταβέρνες, ψησταριές, καφενεία και ουζερί.

Η συνέλευση αναρχικών ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά “ο εργαλειοφόρος” δημιουργήθηκε την άνοιξη του 2010, ύστερα από την πλαισίωση του πολιτικού καλέσματος της συλλογικότητας μας από αρκετούς ακόμα συντρόφους και συντρόφισσες. Μέσα στα 4 περίπου χρόνια της ύπαρξης της, κατάφερε – στο μέτρο των δυνατοτήτων της κάθε φορά, καθώς η σύνθεση αλλά και ο αριθμός των μελών της συνέλευσης άλλαξε αρκετές φορές μέσα σε αυτό το διάστημα- να αποτελέσει ένα διαρκές πεδίο πολιτικής ζύμωσης και να διαμορφώσει μια σημαντική εστία αντιπαράθεσης με το κράτος και τ’ αφεντικά, σε μια περίοδο που η επίθεση τους στη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας ήταν (και συνεχίζει να είναι) αμείλικτη. Μέσα από την παρουσία μας σε απεργιακές συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις, με τη στήριξη και τη διαρκή προσπάθεια ενίσχυσης και σύνδεσης των εργατικών αγώνων, με τη δημιουργία εκδόσεων, με μια σειρά εκδηλώσεις και παρεμβάσεις σε διάφορα πεδία του κοινωνικού και ταξικού πολέμου, η συνέλευση κατόρθωσε να αποτελέσει κεντρικό σημείο αναφοράς για το αναρχικό κίνημα στην Πάτρα και να λειτουργήσει προωθητικά σε πολλές περιπτώσεις για το ευρύτερο κίνημα, τις στοχεύσεις και τις διαδικασίες του. Παράλληλα, μέσω συνεχών συζητήσεων στο εσωτερικό της, η συνέλευση επιχείρησε να καλύψει ένα κενό που είχαμε διαγνώσει ως υπαρκτό στις αναρχικές πολιτικές διαδικασίες της Πάτρας μέσω της πολιτικής και θεωρητικής ανάλυσης ζητημάτων που άπτονταν της εργασίας, της ταξικότητας και της κρίσης.

Τους τελευταίους μήνες, μας είχε γίνει εμφανές πως η διαδικασία έδειχνε να κλείνει τον κύκλο της, καθώς η ύπαρξη κομβικών πολιτικών διαφωνιών και εκ διαμέτρου αντίθετων θέσεων και στρατηγικών/τακτικών επιλογών στο εσωτερικό της, οδηγούσε σε επαναλαμβανόμενες διαφωνίες, αντιπαραθέσεις και συγκρούσεις. Οι εκ διαμέτρου αντίθετες, και πολλές φορές αντιθετικές θέσεις και απόψεις των επιμέρους υποκειμένων της συνέλευσης, αντικατοπτρίζονταν επίσης και σε συχνές, επαναλαμβανόμενες και οριακές πολιτικές συγκρούσεις και σε άλλες πολιτικές διαδικασίες, στις οποίες συμμετείχαμε ως αυτόνομα πολιτικά υποκείμενα. Όλα αυτά έδειχναν για εμάς πως η συνέλευση είχε βρει τα πολιτικά της όρια.

Παράλληλα, το γεγονός πως ο εργαλειοφόρος αποτελούσε ένα ανοιχτό πολιτικό υποκείμενο, όσον αφορά τη διαδικασία και τη δομή του, επέτρεπε στον καθένα να συμμετέχει σε αυτή χωρίς καμιά συγκεκριμένη δέσμευση και ίχνος συνέπειας. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η συνέλευση να εγκολπώσει στο εσωτερικό της άτομα που μπαινόβγαιναν στη διαδικασία κατά το δοκούν, κατέθεταν και επέμεναν να επαναφέρουν θέσεις άσχετες με την αναρχική πολιτική σκέψη και ηθική, που επιτίθονταν σε αρχές, επιλογές και έννοιες όπως η συλλογικοποίηση, η πολιτική οργάνωση και δέσμευση και τοποθετούσαν -πρακτικά και θεωρητικά- το “εγώ” (στη συγκεκριμένη περίπτωση το δικό τους “εγώ”) υπεράνω οποιασδήποτε συλλογικής απόφασης. Τα διαδικαστικά κενά που επιφέρει η πλήρης ανοιχτότητα της δομής μιας πολιτικής διαδικασίας έκαναν τρομερά δύσκολη την αυτοπροστασία της συνέλευσης απέναντι τους. Εξαιτίας μάλιστα της αδυναμίας που είχε η άποψή τους σε οποιαδήποτε πολιτική αναμέτρηση της στο εσωτερικό της συνέλευσης, άρχισαν να εκφράζουν τα πρώτα συμπτώματα κομπλεξισμού εις βάρος της δικής μας συλλογικότητας, αλλά και άλλων συντρόφων.

Συμπτώματα τα οποία, επειδή δεν είχαν το πολιτικό θάρρος να εκφράσουν στο εσωτερικό της συνέλευσης, συνήθιζαν να τα εκδηλώνουν σε διάφορα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (twitter), καταφερόμενοι με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς σε βάρος συντρόφων της δικής μας συλλογικότητας, τολμώντας μάλιστα να αναφερθούν σε πολιτικές συλλογικότητες άλλων πόλεων και σε πολιτικές και συντροφικές σχέσεις, που ούτε γνωρίζουν, ούτε τους αφορούν, ούτε είναι σε θέση να κατανοήσουν. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, με αφορμή την ανάρτηση ενός πολιτικού-ιδεολογικού κειμένου γενικότερου ενδιαφέροντος στο site της συνέλευσης από συντρόφους, δεν δίστασαν να επιτεθούν ξανά μέσω του συγκεκριμένου μέσου (twitter) με υβριστικούς χαρακτηρισμούς και απειλές εναντίον τους. Ενώ κατά δήλωσή τους, ύστερα από το πολιτικό τους ξεγύμνωμα στο εσωτερικό της συνέλευσης από τη συντριπτική πλειοψηφία των μελών της, θα απέσυραν τα εν λόγω σχόλια από τη δημόσια θέα, δεν το έκαναν τελικά, πράγμα που τους καθιστά -μεταξύ άλλων- πολιτικά αφερέγγυους και επικίνδυνους. Απογοητευτική ήταν και η στάση άλλων μελών της συνέλευσης που προσπάθησαν να προσπεράσουν το ζήτημα ως ασήμαντο και λήξαν.

Η απόφαση μας να αποχωρήσουμε από την συνέλευση του εργαλειοφόρου είχε ως αφορμή τα συγκεκριμένα περιστατικά. Όπως αναφέραμε και παραπάνω, είχαμε εντοπίσει διάφορα πολιτικά αδιέξοδα στο εσωτερικό της, και κρίνοντας πως είχε κλείσει τον κύκλο της, καταθέσαμε σε αυτήν την πρόταση αυτοδιάλυσης της. Μεγάλο κομμάτι των συντρόφων και συντροφισσών της συνέλευσης συμφώνησε και αποχώρησε, ενώ ένα άλλο κομμάτι δεν έκανε αποδεκτή την πρόταση και παρέμεινε κρατώντας τη διαδικασία ενεργή.

Ως αναρχική ομάδα “Δυσήνιος Ίππος, έχουμε αποδείξει μέσα από τη δεκαετή παρουσία μας στο αναρχικό κίνημα, την αγωνιστική και αλληλέγγυα στάση μας, τη συντροφική και ανοιχτή μας διάθεση απέναντι σε όσους αγωνιστές συνυπάρχουμε σε αγώνες και σε πολιτικές διαδικασίες. Θεωρούμε πως οι διάφορες διαφωνίες και αντιπαραθέσεις πρέπει και οφείλουν να γίνονται με πολιτικούς όρους και στεκόμαστε κάθετα αντίθετοι στο παραπολιτικό κουτσομπολιό, την ίντριγκα και τις λογικές που αναπαράγουν παθογένειες “χώρων” και “μικρόκοσμων” εντός του αναρχικού κινήματος.

Σε κάθε περίπτωση, η απάντηση μας δεν είναι άλλη από την επιμονή μας στο δημιουργικό ξεπέρασμα των ηττημένων κι ανυπόφορων πια παραπολιτικών παρεϊσμών, των σεχταρισμών και των κανιβαλισμών τους. Σε μια περίοδο που η επίθεση των κυρίαρχων, με αφορμή την καπιταλιστική κρίση, διεξάγεται σφοδρότατα σε όλα τα μέτωπα του κοινωνικού και ταξικού πολέμου, και που ως αναρχικοί συμμετέχουμε ενεργά και αδιάλειπτα στην κοινωνική και ταξική αντίσταση που ορθώνεται απέναντι της, μέσω της συνδιαμόρφωσης ευρύτερων αγωνιστικών μετώπων από τα κάτω σε επίπεδο θεματικό, τοπικό και κεντρικό αλλά και μέσω της προσπάθειας οργανωτικής ανασυγκρότησης του αναρχικού κινήματος πάνω σε συγκεκριμένες αρχές, θέσεις και στοχεύσεις, στην κατεύθυνση της ανατροπής του καπιταλισμού και του κράτους και της κοινωνικής επανάστασης, ελπίζουμε να μη χρειαστεί να επανέλθουμε στην υπόθεση αυτή. Σε περίπτωση όμως που χρειαστεί, είμαστε εδώ για να το κάνουμε…

Αναρχική Ομάδα “Δυσήνιος Ίππος”
Πάτρα, 8 Μάη 2014

…να αντιτάξουμε τους οριζόντιους, μαχητικούς και χειραφετημένους αγώνες

Η ένταση της επίθεσης κράτους και αφεντικών σε βάρος της κοινωνίας με αφορμή την καπιταλιστική κρίση έχει διαμορφώσει το πλαίσιο μιας ζοφερής, ανυπόφορης και αποπνικτικής καθημερινής πραγματικότητας για εκατομμύρια προλετάριους. Οι πολιτικοί σχεδιασμοί άγριας εκμετάλλευσης των εργαζομένων και συνολικής λεηλασίας του φυσικού κόσμου που καταστρώνονται τόσο από τα εγχώρια πολιτικά και οικονομικά αφεντικά, όσο και από τους υπερεθνικούς τους συμμάχους (ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ), εντείνουν τους αποκλεισμούς από βασικές και αναπόσπαστες πηγές της ανθρώπινης ζωής, δραστηριότητας και δημιουργίας, καταδικάζοντας όλο και μεγαλύτερα τμήματα της κοινωνίας στη μαζική ανεργία, τη φτώχεια, την ανέχεια, την εξαθλίωση και το θάνατο.

Η σημερινή συγκυρία της γενικευμένης οικονομικής, πολιτικής, κοινωνικής και πολιτισμικής κρίσης αποτελεί μια πρώτης τάξης ευκαιρία για τους κυρίαρχους να αναδιαρθρώσουν συνολικά τις δομές εξουσίας και να επιβάλουν το βίαιο κοινωνικό μετασχηματισμό, στην κατεύθυνση της δόμησης μιας κοινωνίας που θα κυριαρχεί η υποταγή, ο έλεγχος, ο φόβος, η ανηλεής εκμετάλλευση, ο εκφασισμός και ο αλληλοσπαραγμός μεταξύ των “από τα κάτω” αυτής της κοινωνίας. Στην κατεύθυνση αυτή, η ουσιαστική κατάργηση του 8ωρου, οι μισθοί και οι συντάξεις πείνας, η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, η γιγάντωση της ”μαύρης” και επισφαλούς εργασίας και της ανεργίας, ο αποκλεισμός από τα στοιχειώδη κοινωνικά αγαθά (όπως η στέγαση, το ηλεκτρικό ρεύμα, η τροφή, η δωρεάν υγεία, η θέρμανση και οι μεταφορές), η φορολογική ληστεία, οι “λευκές” νύχτες και οι “μαύρες” Κυριακές, η εγκληματοποίηση και η καταστολή των ταξικών και κοινωνικών αντιστάσεων διαμορφώνουν τις συνθήκες του πολέμου που έχουν εξαπολύσει το κράτος και τα αφεντικά ενάντια στην τάξη των εκμεταλλευόμενων, των εργατών και των φτωχών για την υποδούλωσή της.

Παράλληλα, το καθεστώς έχει επιδοθεί σε μια άνευ προηγουμένου ολομέτωπη κατασταλτική και ιδεολογική επίθεση εις βάρος όσων αποφασίζουν να αντισταθούν έμπρακτα στις επιλογές του. Διαδηλώσεις χτυπιούνται λυσσαλέα από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς, άνθρωποι συλλαμβάνονται, διώκονται με διογκωμένα κατηγορητήρια, ξυλοκοπούνται, βασανίζονται και προφυλακίζονται, απεργοί επιστρατεύονται, ποινικοποιείται η πολιτική και συνδικαλιστική δράση, ενώ την ίδια ώρα τα μιντιακά φερέφωνα της κρατικής προπαγάνδας επιχειρούν με κάθε τρόπο να εγκληματοποιήσουν όσους αντιστέκονται και να πείσουν για το μάταιο και το ανώφελο των συλλογικών κοινωνικών και ταξικών αγώνων.

Από την πλευρά μας, ως αναρχικοί, αντιλαμβανόμαστε πως όλοι εμείς που καθημερινά βιώνουμε τα αποτελέσματα της δολοφονικής φύσης του κράτους και του κεφαλαίου και της παρασιτικής επιβολής τους πάνω στις ζωές μας, δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα από όσους βρίσκονται σήμερα στην πολιτική τους διαχείριση, αλλά ούτε και από όσους ευαγγελίζονται τον “εξανθρωπισμό” τους, από τους θεσμικούς διαμεσολαβητές της ταξικής πάλης και τις γραφειοκρατικές συνδικαλιστικές ηγεσίες που συνδιαλέγονται με τα αφεντικά παρακαλώντας για την ελεημοσύνη τους.

Ό,τι έχουμε να κερδίσουμε θα είναι αποτέλεσμα των πλατιών, οργανωμένων στη βάση, μαχητικών, χειραφετημένων και ριζοσπαστικών αγώνων μας. Μόνο η συνολική ανατροπή του κράτους και του καπιταλισμού, η κοινωνική απαλλοτρίωση του πλούτου που παράγουμε εμείς οι ίδιοι και απομυζεί μια κάστα εξουσιαστών, μόνο η οργάνωση από τα κάτω της κοινωνικής και ταξικής αντεπίθεσής σε κάθε μέτωπο του πολέμου που μας έχουν κηρύξει, μόνο η κοινωνική επανάσταση και το χτίσιμο μιας αταξικής κοινωνίας κοινοκτημοσύνης και ελευθερίας μπορούν να δικαιώσουν τους πόθους και τις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων όλου του κόσμου.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ
ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΚΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ,
ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

αναρχική ομάδα “Δυσήνιος Ίππος”
Πάτρα, 2 Φλεβαρη 2014

Τα σύνορα είναι χαρακιές στο σώμα του πλανήτη

Τις πρωινές ώρες της Δευτέρας 21/1, σκάφος στο οποίο επέβαιναν 28 μετανάστες (25 Αφγανοί και 3 Σύροι) ανατράπηκε και βυθίστηκε όχι υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες αλλά από τους λιμενόμπατσους, στη θαλάσσια περιοχή του Φαρμακονησίου. Δώδεκα άτομα (ανάμεσα τους εννιά ανήλικα παιδιά και βρέφη) πνίγονται στη θάλασσα. Στις 15/11 12 μετανάστες (ανάμεσα τους και 4 παιδια) έχασαν τη ζωή τους υστερα από ναυάγιο ση θαλάσσια περιοχή της Πάλαιρου ανοιχτά της Λευκάδας. Στις αρχές Οκτωβρίου περισσότεροι από 300 μετανάστες από την Ερυθραία και τη Σομαλία, χάνουν τη ζωή τους κοντά στη Λαμπεντούζα της Ιταλίας, ύστερα από ναυάγιο του πλοίου που τους μετέφερε

 Από το Φαρμακονήσι μέχρι τη Λευκάδακαι τη Λαμπεντούζα,

τα σύνορα της Ευρώπης-Φρούριο είναι βαμμένα με το αίμα των μεταναστών

Η μετακίνηση πληθυσμών είναι μια αρχέγονη ανάγκη και πρακτική. Η όλη έννοια της μετανάστευσης, όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, πατάει στο έθνος-κράτος. Τα σύνορα είναι ένα είδος στρόφιγγας μέσω της οποίας το κράτος ρυθμίζει τη ροή ανθρώπων σύμφωνα με τις ανάγκες των αφεντικών αλλά και με βάση πολιτικές σκοπιμότητες. Ανάλογα με τους πολιτικούς και οικονομικούς συσχετισμούς, είτε βγάζουν τους μετανάστες στην εγχώρια παραγωγή (με όρους Μανωλάδας) είτε τους σπρώχνουν πίσω στην «προμηθεύτρια» χώρα. Τα δυτικά κράτη καθορίζουν τη ζωή αυτών των ανθρώπων (πόσους και ποιους θα δεχτούν, πόσους θα νομιμοποιήσουν και βεβαίως τι θα κάνουν αφού μπουν στη χώρα). Στον καπιταλιστικό καταμερισμό της εργασίας, οι μετανάστες είναι οι σύγχρονοι είλωτες που ξεζουμίζονται -εν γνώσει και υπό την πλήρη αδιαφορία των εργατοπατέρων κάθε απόχρωσης-, και όταν «περισσεύουν» είναι οι παρίες που είτε φυλακίζονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης χωρίς καν το πρόσχημα κάποιου αδικήματος είτε δολοφονούνται (στις νάρκες του Έβρου και στον πάτο του Αιγαίου).

Κοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστών

ενάντια στη βαρβαρότητα κράτους και καπιταλισμού

αναρχική ομάδα Δυσήνιος Ίππος | αναρχική ομάδα Dinamitera | αναρχικοί-ές