Δυόμιση χρόνια μετά την κατάθεση του πανελλαδικού καλέσματος για την προοπτική δημιουργίας Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης από τέσσερις αναρχικές συλλογικότητες της Αθήνας («Κύκλος της Φωτιάς», «Στέκι Αντίπνοια», «Καθοδόν», «Αναρχικοί για την Κοινωνική Απελευθέρωση»), οι διαδικασίες του προσυνεδριακού διαλόγου ολοκληρώθηκαν.

            Το αρχικό κάλεσμα πλαισίωσαν μια σειρά από συλλογικότητες που ανταποκρίθηκαν και οι οποίες δεσμεύτηκαν επί ενός πολιτικού πλαισίου όπως αυτό αποτυπώθηκε σε επτά βασικά σημεία. Η αποδοχή αυτών των σημείων στάθηκε και η προϋπόθεση συμμετοχής στη διαδικασία συνδιαμόρφωσης που ακολούθησε:

Α. Το κάλεσμα απευθύνεται σε αναρχικές πολιτικές ομάδες (και όχι σε άτομα) που λειτουργούν με ελευθεριακές διαδικασίες, τοποθετούνται συνολικά πάνω στα ζητήματα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, αναφέρονται προταγματικά στην κοινωνική επανάσταση και καταφέρονται ανοιχτά ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο.

Β. Απευθύνεται σε αναρχικές συλλογικότητες που αντιλαμβάνονται την ταξική διάσταση του αγώνα αποκλείοντας από τους κόλπους τους όσους αντλούν υπεραξία με υλικούς όρους.

Γ. Η αναρχική πολιτική οργάνωση θα πρέπει να δομηθεί πάνω σε κοινές πολιτικές αντιλήψεις και όσο το δυνατόν πιο συνεκτικές συμφωνίες ώστε να μπορεί να χαράξει μακροπρόθεσμες στρατηγικές αγώνα. Η δημιουργία μιας οργάνωσης-επιστέγασμα του αναρχικού «χώρου» δεν είναι κάτι που επιθυμούμε. Η αναρχική πολιτική οργάνωση που επιδιώκουμε είναι μέρος του ευρύτερου αναρχικού/αντιεξουσιαστικού κινήματος, λειτουργεί στο εσωτερικό του και αλληλεπιδρά με αυτό.

Δ. Η αναρχική πολιτική οργάνωση θα πρέπει να παρεμβαίνει με συνέχεια και συνέπεια στο κεντρικό πολιτικό πεδίο.

Ε. Η αναρχική πολιτική οργάνωση θα πρέπει να κινείται στην κατεύθυνση της ανάπτυξης ενός χειραφετημένου και οργανωμένου κοινωνικού και ταξικού κινήματος με το οποίο θα αλληλεπιδρά ένα οργανωμένο αναρχικό κίνημα.

ΣΤ. Η αναρχική πολιτική οργάνωση θα πρέπει να συγκροτεί θέσεις ώστε να μπορεί να δημιουργήσει ένα αναρχικό πρόγραμμα το οποίο να αποτελεί το συνδετικό κρίκο ανάμεσα στον καθημερινό αγώνα και το τελικό όραμα της αναρχίας και του κομμουνισμού.

Ζ. Η πρόταση για αναρχική πολιτική οργάνωση δε στοχεύει στη μείωση της αυτονομίας των ομάδων και δεν προωθεί τη λογική της αυτοδιάλυσής τους σε μία μαζικού τύπου οργάνωση. Αντίθετα, η αναρχική συλλογικότητα θα πρέπει να είναι το κύτταρο της αναρχικής οργάνωσης.

            Μέσα σε όλο αυτό το χρονικό διάστημα, οι περισσότερες από τις συλλογικότητες που συμμετείχαν στις πανελλαδικές διαδικασίες, κατέθεσαν γραπτά τις τοποθετήσεις τους για τις αρχές, τις θέσεις, τις στοχεύσεις (τακτικές και στρατηγικές) και τον τρόπο λειτουργίας του οργανωτικού εγχειρήματος. Πάνω σε αυτό το πολιτικό υλικό πραγματοποιήθηκαν οχτώ πανελλαδικές συναντήσεις που στόχο είχαν την καταγραφή ενός αρχικού πλαισίου συμφωνιών και τον καθορισμό της μεθοδολογίας μέσα από την οποία θα διαμορφωνόταν ένα όσο το δυνατόν πιο συνεκτικό πολιτικό πεδίο πάνω στο οποίο θα συγκροτούνταν η Αναρχική Πολιτική Οργάνωση. Επιπλέον, στόχο είχαν και τον προσδιορισμό της διαδικασίας που θα ακολουθούσε τον προσυνεδριακό διάλογο και θα οδηγούσε στο ιδρυτικό συνέδριο.

            Μέσα από μία πρωτόγνωρη εμπειρία ζύμωσης και αλληλεπίδρασης μεταξύ αναρχικών συλλογικοτήτων και μάλιστα σε πανελλαδικό επίπεδο, πάνω σε ένα πλήθος ζητημάτων, κατακτήθηκε σε μεγάλο βαθμό γνώση για τις θέσεις και τις στοχεύσεις της κάθε συλλογικότητας, για τις εμπειρίες μέσα από τη συμμετοχή τους στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες, τις αντιλήψεις που κατατίθενται σε αυτούς και την κατεύθυνση που πρέπει να έχει ο αναρχικός πολιτικός αγώνας με ορίζοντα την κοινωνική επανάσταση. Βάθυναν οι  συμφωνίες, αποκρυσταλλώθηκαν οι διαφωνίες καθώς και διαφάνηκαν σημαντικές αποκλίσεις από το αρχικό δεσμευτικό πλαίσιο των επτά σημείων. Μέσα σε αυτήν τη μακρά περίοδο ζυμώσεων, συνθέσεων αλλά και διαφωνιών κρίθηκε τόσο η συνέχιση ή μη της συμμετοχής της κάθε συλλογικότητας στη διαδικασία, όσο και η δυνατότητα της συνύπαρξής τους σε ένα κοινό οργανωτικό εγχείρημα.

             Το συλλογικό συνθετικό προϊόν αυτών των διαδικασιών αποτελεί την πολιτική παρακαταθήκη και τον πλούτο όλης αυτής της διαδρομής. Κρίνοντάς το ως τη στοιχειώδη πολιτική βάση πάνω στην οποία μπορεί να οικοδομηθεί η Α.Π.Ο, κατατίθεται ως το καταστατικό κείμενο προς επικύρωση στο ιδρυτικό συνέδριο, καθώς αποτυπώνει τη μέγιστη δυνατότητα σύγκλισης σε επίπεδο αρχών/θέσεων/στοχεύσεων/οργανωτικής δομής μεταξύ όλων των αναρχικών συλλογικοτήτων που συμμετείχαν σε αυτήν την οργανωτική προσπάθεια -όντας όμως ταυτόχρονα και συνεπές με το αρχικό πολιτικό πλαίσιο των επτά σημείων που εξαρχής είχε οριστεί ως η συλλογική μας πυξίδα.

            Σήμερα, σε μία περίοδο συνολικής συστημικής κρίσης, το κράτος και το κεφάλαιο βρίσκονται σε μια διαρκή διαδικασία αναδιάρθρωσης έχοντας εντείνει την επίθεση τους απέναντι στην κοινωνία με την επιβολή όλο και επαχθέστερων όρων εκμετάλλευσης και καταπίεσης, με τη φτωχοποίηση και εξαθλίωση όλο και μεγαλύτερων τμημάτων της και με τον αποκλεισμό τους από στοιχειώδη κοινωνικά αγαθά· με την καταστροφή και τη λεηλασία του φυσικού κόσμου στο όνομα της ανάπτυξης˙ με την αναβάθμιση του ρόλου των κατασταλτικών δυνάμεων και των μηχανισμών ελέγχου και επιτήρησης· με τις προσπάθειες φίμωσης κάθε φωνής που αντιστέκεται, την άγρια καταστολή και τρομοκράτηση του κόσμου που αγωνίζεται, την κατασυκοφάντηση και την αποσιώπηση των αγώνων και τις απόπειρες απομόνωσης όσων στήνουν αναχώματα στους κυρίαρχους σχεδιασμούς· με την εξαναγκαστική μετανάστευση και τις χιλιάδες δολοφονίες μεταναστών και προσφύγων στα σύνορα και στο εσωτερικό των δυτικών μητροπόλεων, τις εν ψυχρώ εκτελέσεις από αστυνομικές δυνάμεις, τις δολοφονίες εργατών στα εργοδοτικά κάτεργα που βαφτίζονται «εργατικά ατυχήματα».

            Σε παγκόσμιο επίπεδο αναδεικνύεται η κίνηση της κυριαρχίας προς την επιβολή του σύγχρονου ολοκληρωτισμού για την πλήρη υποταγή των από τα κάτω. Πρόκειται για την αντικοινωνική επίθεση ενός χρεοκοπημένου πολιτικοοικονομικού συστήματος που δεν βρίσκεται απλά σε κρίση, η οποία αποτελεί δομικό του χαρακτηριστικό, αλλά σε σήψη. Απέναντι του ορθώνονται αντιστάσεις από τους καταπιεσμένους, αντιστάσεις που επιδιώκουμε να συνολικοποιηθούν. Ενάντια στις αδιέξοδες λογικές της ανάθεσης, να θέσουμε κοινωνικά με ρεαλιστικούς όρους το συλλογικό όραμα του κόσμου της ισότητας, της αλληλεγγύης, της ελευθερίας.

            Σε αυτό το πλαίσιο, η αναγκαιότητα οργάνωσης του αναρχικού πολιτικού αγώνα, μέσα από την αναβάθμιση των δομών και των διαδικασιών του, εξακολουθεί να παραμένει επίκαιρη και επιτακτική. Το αφορμαλιστικό μοντέλο αποτέλεσε για αρκετά χρόνια τον βασικό τρόπο οργάνωσης ενός μεγάλου κομματιού των αναρχικών. Επιλεγμένο μέσα σε ένα εντελώς διαφορετικό κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον, κρίνουμε την οργανωτική του πρόταση ανεπαρκή, ειδικότερα με βάση τις σημερινές συνθήκες. Οι ευκαιριακές συνεργασίες ανάμεσα σε αναρχικές ομάδες και μεμονωμένους συντρόφους, ο αυθορμητισμός, η μαχητικότητα και η αποφασιστικότητα είναι στοιχεία τα οποία κυριάρχησαν στον ελλαδικό αναρχικό «χώρο» και από τη μία συνέβαλαν στο να οικοδομηθεί ένας ζωντανός και ποικιλόμορφος πολιτικός χώρος που παρήγαγε μεγάλα γεγονότα και έδωσε δυναμικές απαντήσεις στο κρατικό και καπιταλιστικό σύστημα, αλλά από την άλλη έχουν ξεκάθαρα δείξει τα πολύ συγκεκριμένα όριά τους. Η ασυνέπεια, η έλλειψη δέσμευσης, η αποχή από τις κινηματικές διαδικασίες και η λειτουργία του “χώρου” πολλές φορές με κοινωνικούς όρους παρέας και όχι με βάση πολιτικά κριτήρια συγκροτούν ένα χώρο που συμβάλλει περιορισμένα στην κοινωνική και ταξική αντεπίθεση, αδυνατώντας να ξεπεράσει τα όρια της αποσπασματικότητας και καταγγελτικότητας, της εκτροπής και της εξέγερσιακότητας. Στόχο μας αποτελεί το ξεπέρασμα τους ώστε να χαραχτεί μια μακροπρόθεσμη στρατηγική, να αποκτήσουν μεγαλύτερη διεισδυτικότητα τα προτάγματά του αναρχικού αγώνα, να διαμορφώσει συνειδήσεις, να δημιουργήσει τους όρους και να τοποθετήσει στην κοινωνία μια ρεαλιστική πρόταση για την επαναστατική ανατροπή του κράτους και του κεφαλαίου.

            Η ανάγκη να ορίσουμε τις βασικές κατευθύνσεις του αγώνα που θα εξυπηρετούν τόσο τους μακροπρόθεσμους όσο και τους βραχυπρόθεσμους στόχους μας αποτελεί τη βάση πάνω στην οποία καλούμαστε να δώσουμε τις οργανωτικές μας απαντήσεις. Γι’ αυτό και τέθηκε για εμάς ως στρατηγική επιλογή ο στόχος να δουλέψουμε στη κατεύθυνση δημιουργίας της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης που αφενός θα αποτελέσει το όχημα αγώνα στις συνεχείς μάχες του κοινωνικού και ταξικού πολέμου. Η σταθερή ζύμωση-επικοινωνία μέσα σε μία οργάνωση θα βοηθήσει στο συντονισμό και στη δυνατότητα οργάνωσης πιο μαζικών-δυναμικών κινήσεων, στην ενδυνάμωση της αλληλεγγύης, στη χάραξη κοινής στρατηγικής στους κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες, στην συνεχή και συνεπή παρέμβαση στο κεντρικό πολιτικό πεδίο τόσο πανελλαδικά όσο και τοπικά και στη δημιουργία μιας νέας πολιτικής πρότασης η οποία θα εμπεριέχει το όραμα της κοινωνικής οργάνωσης των ανθρώπων σε μια αντιεξουσιαστική κοινωνία.

           Επιδιώκουμε, λοιπόν, τη δημιουργία μιας Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης που θα έχει ομοσπονδιακό χαρακτήρα, με τις συλλογικότητες να αποτελούν τα κύτταρά της, και θα συλλειτουργούν σε οριζόντια δομή. Μιας οργάνωσης που θα συγκροτείται πάνω σε συνεκτικές και επαρκείς πολιτικές συμφωνίες μεταξύ αναρχικών συλλογικοτήτων, οι οποίες θα συνδιαμορφώνουν την ενιαία πολιτική κίνησή τους σε πανελλαδικό επίπεδο μέσα από συλλογικά όργανα στα οποία θα συνυπάρχουν ισότιμα. Μίας Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης που θα μπορεί να συμβάλλει στη δημιουργία ενός συγκροτημένου, ριζοσπαστικού κινήματος. Που θα βάζει φραγμούς σε κάθε απόπειρα χειραγώγησης, καπήλευσης και διαμεσολάβησης των κοινωνικών και ταξικών αγώνων και σε προσπάθειες ενσωμάτωσής τους από τον ρεφορμισμό. Που θα θέτει με σαφήνεια το ζήτημα της κοινωνικής επανάστασης ως της μόνης ρεαλιστικής διεξόδου των από κάτω για την τελειωτική απαλλαγή τους από την κυριαρχία και θα συνδέει τους μερικούς αγώνες με το συνολικό επαναστατικό πρόταγμα της ανατροπής κράτους και κεφαλαίου.

            Καλούμε τις αναρχικές συλλογικότητες που αντιλαμβάνονται την αναγκαιότητα συμμετοχής τους σε μια πολιτική οργάνωση με κοινούς στόχους και πολιτικό πλαίσιο,στο ιδρυτικό συνέδριο που θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα 7 & 8 Νοέμβρη. Για τη διεισδυτικότερη διάχυση του αναρχικού συλλογικού οράματος για το πέρασμα σε μία κοινωνία δικαιοσύνης, ισότητας, ελευθερίας και αλληλεγγύης. Για τη συμβολή του αναρχικού πολιτικού αγώνα στην κοινωνική και ταξική χειραφέτηση. Για την κοινωνική επανάσταση και το χτίσιμο της γέφυρας ανάμεσα στον καθημερινό αγώνα και το όραμα της αναρχίας και του κομμουνισμού.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟΣ ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ  

συλλογικότητα για τον κοινωνικό αναρχισμό “Μαύρο και Κόκκινο” (Θεσσαλονίκη)

αναρχική ομάδα “Δυσήνιος Ίππος” (Πάτρα)

αναρχική ομάδα “Dinamitera” (Πάτρα)

αναρχική συλλογικότητα “Κύκλος της Φωτιάς” (Αθήνα)

αναρχική συλλογικότητα “Όμικρον72” (Αθήνα)

Political Invitation to the Founding Conference of A.P.O.

Invitation politique à la Conférence de fondation d’organisation politique anarchiste

INVITACIÓN POLÍTICA AL CONGRESO FUNDACIONAL DE LA ORGANIZACIÓN POLÍTICA ANARQUISTA

 

Μετά το τέλος του προσυνεδριακού διαλόγου και ενόψει του συνεδρίου, δημοσιεύουμε ολόκληρη την πρόταση του καταστατικού (Αρχές, Θέσεις, Στόχοι, Δομή) που θα κατατεθεί προς επικύρωση στο επικείμενο συνέδριο. Στα μέσα Οκτώβρη θα πραγματοποιηθούν τρεις ανοιχτές πολιτικές εκδηλώσεις σε Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Αθήνα για την παρουσίαση του καταστατικού και την ενημέρωση για το ιδρυτικό συνέδριο της αναρχικής πολιτικής οργάνωσης.

Όσες αναρχικές συλλογικότητες ενδιαφέρονται για αμεσότερη και περαιτέρω ενημέρωση μπορούν να επικοινωνήσουν στοanpolorg@gmail.com ώστε να γίνουν από κοντά ενημερώσεις στις συνελεύσεις των ομάδων από εκπροσώπους των συλλογικοτήτων που καλούν στο συνέδριο.

Σε περίπτωση που κάποια ομάδα επιθυμεί τη διεξαγωγή ανοιχτής εκδήλωσης- ενημέρωσης στην πόλη της θα πρέπει να ενημερώσει ως τις 30 Σεπτεμβρίου, ώστε να υπάρχει ο χρόνος να κριθεί εάν υπάρχουν οι δυνατότητες για την πραγματοποίησή της.

Συμμετοχή στο συνέδριο της αναρχικής πολιτικής οργάνωσης

Το Συνέδριο της Α.Π.Ο. θα διεξαχθεί στην Αθήνα στις 7-8 Νοέμβρη. Σε αυτό μπορούν να συμμετάσχουν ισότιμα σε όλες τις διαδικασίες του αναρχικές συλλογικότητες που αποδέχονται και δεσμεύονται στα 7 σημεία πλαίσιο που αποτέλεσαν την πολιτική συμφωνία εκκίνησης της διαδικασίας για τη συγκρότηση της οργάνωσης και επίσης αποδέχονται και δεσμεύονται πάνω στην πρόταση Καταστατικού που αποτέλεσε το τελικό προϊόν του προσυνεδριακού διαλόγου και κατατίθεται προς επικύρωση στο συνέδριο. Οι τοποθετήσεις πάνω στο Καταστατικό των συλλογικοτήτων που τελικά θα πλαισιώσουν το οργανωτικό εγχείρημα θα καταγραφούν στα πρακτικά. Οι όποιες αλλαγές, προσθήκες, διορθώσεις, θα προταθούν πάνω στο καταστατικό θα αποτελέσουν το υλικό με βάση το οποίο προσυνεδριακά θα συζητήσουν οι ομάδες- μέλη της αναρχικής πολιτικής οργάνωσης εν όψει του επόμενου συνεδρίου (έναν χρόνο μετά) όπου και θα επικυρωθεί η όποια τροποποίησή του.

Δήλωση συμμετοχής στο συνέδριο από αναρχικές συλλογικότητες μπορεί να γίνει στο mail anpolorg@gmail.com, ώστε να σταλεί και το πλήρες πρόγραμμα του συνεδρίου. Επίσης, την πρώτη ημέρα του συνεδρίου μπορούν να συμμετάσχουν αναρχικές συλλογικότητες ως παρατηρήτριες στις ολομελειακές διαδικασίες του δηλώνοντας τη διάθεσή τους αυτή στο παραπάνω mail.

*Σε αυτές τις ολομελειακές διαδικασίες οι ομάδες που συμμετέχουν ως παρατηρητές, εφόσον το επιθυμούν, θα μπορούν να έχουν στη διάθεσή τους έναν συγκεκριμένο χρόνο να τοποθετηθούν τόσο σε σχέση με το εγχείρημα της αναρχικής πολιτικής οργάνωσης όσο και πάνω στην πολιτική και κοινωνική συγκυρία, ωστόσο οι πιθανές τοποθετήσεις τους δεν θα συμπεριληφθούν στην πολιτική διακήρυξη της Α.Π.Ο.

ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ – ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ

Στις 5 Σεπτεμβρίου πραγματοποιούνται στη Θεσσαλονίκη τα καθιερωμένα εγκαίνια της ΔΕΘ. Μία ετήσια φιέστα του κράτους και των αφεντικών, κατά τη διάρκεια της οποίας είθισται να επιχειρείται ο εξωραϊσμός των συνθηκών εκμετάλλευσης και καταπίεσης με εξαγγελίες που στοχεύουν στην απόσπαση κοινωνικής συναίνεσης στους εξουσιαστικούς σχεδιασμούς.

Στη σημερινή συγκυρία, μετά και την πλήρη αποκάλυψη του πραγματικού προσώπου της κυβερνώσας αριστεράς, η ΔΕΘ πραγματοποιείται ενόψει των εκλογών, οι οποίες αποτελούν μία απόπειρα διάσωσης του εξευτελισμένου γοήτρου του πολιτικού συστήματος. Μέσα σε συνθήκες αναδιάρθρωσης του κράτους και του κεφαλαίου, με τη συνέχιση της αντικοινωνικής επίθεσης μέσω της ψήφισης του νέου, 3ου μνημονίου, είναι αναπόφευκτη η όξυνση της κοινωνικής οργής.

Η αδυναμία διαχείρισής της, η προφανής δυσαρμονία ανάμεσα στις κοινωνικές και ταξικές ανάγκες των καταπιεσμένων και στους εκφραστές των κρατικών-καπιταλιστικών συμφερόντων έχει οδηγήσει το πολιτικό σύστημα σε παρατεταμένη αστάθεια. Οι εκλογές είναι τόσο το αποτέλεσμα αυτής της αστάθειας όσο και μία απόπειρα για το ξεπέρασμά της, μέσω της εγκαθίδρυσης μίας κυβέρνησης ‘ειδικού σκοπού’. Μίας κυβέρνησης που με την επίφαση της κοινωνικής νομιμοποίησής της μέσω της εκλογικής διαδικασίας αφενός θα εξακολουθήσει να εξαθλιώνει τα πλατιά κοινωνικά στρώματα και αφετέρου θα εντείνει την κατασταλτική επίθεση ενάντια σε όσους αντιστέκονται στις επιταγές των ντόπιων και διεθνών κυρίαρχων. Μέσω των εκλογών επιχειρείται να ανανεωθεί η δυναμική της ανάθεσης, που οδηγεί τους καταπιεσμένους στην παραίτηση και την υποταγή για να επιβληθεί σιγή νεκροταφείου στην κοινωνία. Πάνω στην άγρια εκμετάλλευση των προλετάριων, στα πτώματα των μεταναστών στη Μεσόγειο, στην καμένη γη στις Σκουριές και στην καταστροφή του Αχελώου, πάνω στις κατασταλτικές μεθοδεύσεις κατά των αγωνιζόμενων χτίζεται η εξουσιαστική δυστοπία. Απέναντι σε αυτές τις συνθήκες οι καταπιεσμένοι δεν έχουμε κανένα λόγο να χαρίσουμε τη σιωπή μας στους δυνάστες μας. Οι εκλογές, η ανάθεση και η πολιτική διαμεσολάβηση δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα στους από τα κάτω.

Είναι παραπάνω από προφανές ότι όποιος σχηματισμός κι αν αναλάβει την εξουσία το επόμενο διάστημα το μόνο που θα κάνει είναι να συνεχίσει την ακραία πολιτική κοινωνικού εξανδραποδισμού, επιβάλλοντας νέα μέτρα λεηλασίας που θα οδηγήσουν σε νέο διαρκή κύκλο φτωχοποίησης, σε νέους νεκρούς στα σύνορα και την ενδοχώρα. Το καθεστώς έκτακτης ανάγκης δεν πρόκειται να αποσυρθεί μέσω των εκλογών, αντίθετα θα αντλήσει από αυτές για να συνεχίσει να εκβιάζει και να καταστέλλει την κοινωνική πλειοψηφία. Αυτή η πολιτική χρεοκοπία δεν σημαίνει πως το καθεστώς ετοιμάζεται να παραδοθεί λόγω των πασιφανών αδιεξόδων του. Αντίθετα η διαρκής σήψη του συμβαδίζει με την προώθηση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού και την ανάδειξη εφεδρικών δυνάμεων του συστήματος, απέναντι στις οποίες απαιτείται αντιφασιστική επαγρύπνηση και αντανακλαστικά.

Σήμερα περισσότερο από ποτέ, χρειάζεται ένα συνολικό παράδειγμα αλλαγής του τρόπου ζωής, χρειάζεται η εκκίνηση της προσπάθειας για την Κοινωνική Επανάσταση που είναι ο μόνος τρόπος ώστε να κατορθώσει η ζωή να πάρει το πάνω χέρι βάζοντας τέλος στο σωρό ανθρώπινων ερειπίων που σωρεύονται επί αιώνες. Ως αναρχικές συλλογικότητες που συμμετέχουμε στην διαδικασία συγκρότησης Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης, καλούμε στη διαδήλωση με αφορμή τα εγκαίνια της ΔΕΘ ως μια ευκαιρία να εκφραστεί στο δρόμο η αντίσταση στους σχεδιασμούς του κράτους και των αφεντικών. Προτάσσουμε την αποχή από τις εκλογές, που στήνονται για να τροφοδοτείται η εκμετάλλευση με την επίφαση της κοινωνικής νομιμοποίησης στους εξουσιαστικούς θεσμούς.

Προτάσσουμε την αυτοοργάνωση των από τα κάτω σε οριζόντιες αντιιεραρχικές κοινωνικές και πολιτικές δομές και συλλογικότητες, μέσα στους χώρους δουλειάς, σε σχολεία, σχολές και γειτονιές. Επιχειρούμε να συνδέσουμε και να συνολικοποιήσουμε τους επιμέρους αγώνες ενάντια σε κράτος, κεφάλαιο, φασίστες, εθνικούς και υπερεθνικούς θεσμούς καταπίεσης και εκμετάλλευσης. Απέναντί τους η μόνη ρεαλιστική διέξοδος είναι η κοινωνική και ταξική χειραφέτηση και αντεπίθεση. Είναι η Κοινωνική Επανάσταση και η δημιουργία ενός κόσμου βασισμένου στις αρχές της ισότητας της αλληλεγγύης και της ελευθερίας.

– ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: ΣΑΒΒΑΤΟ, 5 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ, 18.00 ΚΑΜΑΡΑ – 

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ, ΤΗΝ ΑΝΑΘΕΣΗ, ΤΗ ΜΟΙΡΟΛΑΤΡΙΑ

ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΟΤΑΓΗ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

Συλλογικότητα για τον Κοινωνικό Αναρχισμό «Μαύρο & Κόκκινο» (Θεσσαλονίκη) |

 Αναρχική Συλλογικότητα «Κύκλος της Φωτιάς» (Αθήνα) |

Αναρχική Συλλογικότητα «Ο.72» (Αθήνα) |

Αναρχική Ομάδα «Δυσήνιος Ίππος» (Πάτρα) |

Αναρχική Ομάδα «Dinamitera» (Πάτρα)

Τοποθετούμαι δημόσια, αφενός γιατί το συμβάν το οποίο θα περιγράψω συνέβη σε δημόσιο χώρο, και αφετέρου διότι θεωρώ ότι έχει σημασία κάθε σύντροφος και συντρόφισσα, κάθε αγωνιζόμενος άνθρωπος να το γνωρίζει έτσι ώστε να μπορεί να πάρει θέση.

Την Κυριακή 30 Αυγούστου, στο γήπεδο της Παναχαϊκής, και ενώ πήγαινα να παρακολουθήσω ένα φιλικό αγώνα ποδοσφαίρου, δέχθηκα επίθεση από τη γνωστή ομάδα ατόμων που τους τελευταίους μήνες στοχοποιεί, απειλεί και επιτίθεται σε αναρχικούς αγωνιστές και σε δομές του αγώνα. Θεώρησα ότι θα ήμουν ευπρόσδεκτος σε μια κερκίδα με αντιφασιστικά χαρακτηριστικά, σε μια κερκίδα όπου βρίσκονται άνθρωποι που μοιραζόμαστε σε μεγάλο βαθμό κοινές αξίες και αντιλήψεις, σε μια κερκίδα στην οποία συμμετέχουν άτομα που έχουμε βρεθεί αρκετές φορές δίπλα στους κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες  και συμμετέχουμε από κοινού σε αυτοοργανωμένα εγχειρήματα. Αντ’ αυτού, βρέθηκα αντιμέτωπος με τη γνωστή ομάδα ατόμων η οποία αφού ξεστόμισε απειλές για εμένα, τους συντρόφους μου και κινηματικούς χώρους, στη συνέχεια πέρασε και στην υλοποίηση αυτών των απειλών.

Το συμβάν αυτό δεν είναι μεμονωμένο. Έρχεται ως συνέχεια των γεγονότων που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό στην Πάτρα. Έρχεται δηλαδή ως επακόλουθο των επιθέσεων που έχουν δεχθεί κινηματικοί χώροι (όπως οι επιθέσεις σε καταλήψεις και στέκια, η πολιορκία αυτοδιαχειριζόμενου στεκιού), ως επακόλουθο επιθέσεων που έχουν δεχθεί άλλοι σύντροφοι και  συντρόφισσες. Η επίθεση που δέχθηκα αποτελεί ένα ακόμη γεγονός το οποίο αποδεικνύει περίτρανα το μίσος που τρέφουν τα συγκεκριμένα άτομα για τους συλλογικούς αγώνες και για τους κοινωνικούς αγωνιστές, ως μία ακόμη απόδειξη της εχθρικής και παρασιτικής στάσης που έχουν κρατήσει και συνεχίζουν να κρατάνε ορισμένα υποκείμενα απέναντι στον αναρχικό-αντιεξουσιαστικό χώρο και γενικότερα στο κίνημα. Δεν θα αναφερθώ παραπάνω στα γεγονότα που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό στην Πάτρα, μιας και έχουν δημοσιοποιηθεί ήδη αρκετά κείμενα από τις συλλογικότητες και τις πολιτικές διαδικασίες στις οποίες συμμετέχω καθώς και από άλλες συλλογικότητες. Κείμενα που περιγράφουν την κατάσταση που επικρατεί στην Πάτρα και αναλύουν τα γεγονότα τα οποία έχουν συμβεί και πλέον είναι σε όλους γνωστά. Για περισσότερα εδώ: https://ipposd.wordpress.com/, https://saktapatra.wordpress.com/, http://epitaprosw.espivblogs.net/ .

Δέχθηκα επίθεση γιατί είμαι αναρχικός, ενεργό μέλος  του αναρχικού κινήματος που παλεύει για την επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού και του κράτους και τη δημιουργία της αταξικής κομμουνιστικής κοινωνίας. Ο λόγος που δέχθηκα την επίθεση ήταν η δίψα για εκδίκηση ατόμων που, εξαιτίας των αντικινηματικών και αντικοινωνικών τους πρακτικών και αντιλήψεων, έχουν αποκλειστεί από το σύνολο των διεργασιών του αναρχικού-ανιεξουσιαστικού χώρου της Πάτρας, ύστερα από συλλογική απόφαση που έχουμε πάρει. Ακόμα βαθύτερη αιτία αυτής της επίθεσης, όμως, είναι η απόφαση που έχω πάρει μαζί με άλλους συντρόφους και συντρόφισσες να υπερασπιστούμε τους αγώνες μας,  τις δομές μας και τις διαδικασίες μας από όποιον τις εχθρεύεται και ειδικά από άτομα που έχουν προκαλέσει πολλαπλά προβλήματα στον αγώνα, εξευτελίζοντας και διασύροντας τον, μιας και ουδεμία σχέση έχουν με την αναρχική αντίληψη, σκέψη και δράση, καθώς και με τις αξίες της αλληλοβοήθειας, της αλληλεγγύης και της συντροφικότητας τις οποίες προωθούν οι αναρχικοί. Όπως, άλλωστε, δεν έχουν καμιά σχέση και ευρύτερα με τους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες που δίνονται καθημερινά από τους εκμεταλλευόμενους και τους καταπιεσμένους.

Την περίοδο όπου εντείνεται η επίθεση στα ήδη πληττόμενα κοινωνικά στρώματα και που τίθεται σε εφαρμογή το τρίτο μνημόνιο, την περίοδο που η κυριαρχία ετοιμάζεται να δώσει ένα ακόμη χτύπημα στην κοινωνική πλειοψηφία, που αρκετοί αναρχικοί κινούνται στην κατεύθυνση της οργανωτικής αναβάθμισης  για να συνεισφέρουν από τη δικιά τους πλευρά στην ανάπτυξη ενός ισχυρού κοινωνικού και ταξικού κινήματος, τα εν λόγω άτομα, ανεξαρτήτως από τα σκοπούμενά τους, επιλέγουν να εξυπηρετήσουν για ακόμα μια φορά τα κατασταλτικά σχέδια του κράτους και των αφεντικών.

Από την πλευρά μου δηλώνω πως τέτοιου είδους επιθέσεις ούτε με τρομοκρατούν ούτε κάμπτουν το φρόνημά μου. Έχω συνειδητά ταχθεί στο στρατόπεδο του αγώνα για την κοινωνική επανάσταση, την αναρχία και τον κομμουνισμό και γνωρίζω πολύ καλά το μέγεθος της ευθύνης των επιλογών μου, όπως και την ύπαρξη πολύ περισσότερων και ισχυρότερων εχθρών από μια συμμορία ανεγκέφαλων. Σε αυτόν τον αγώνα θα είμαι πάντα παρών και θα σταθώ απέναντι σε όσους επιχειρούν να τον πλήξουν.

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ!

ΠΙΣΩ ΤΡΑΜΠΟΥΚΟΙ – ΕΜΠΡΟΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ!

Θωμάς Μούστος

 

 

 

Πανό που κρεμάστηκε στον Έσπερο στην πλατεία Γεωργίου

Να στηρίξουμε με όλες μας τις δυνάμεις τις εστίες κοινωνικού/ταξικού αγώνα που είτε υπάρχουν ήδη είτε θα ανοιχτούν και να συμβάλλουμε στο μπόλιασμά τους με το σπέρμα της συνολικής αμφισβήτησης του συστήματος εκμετάλλευσης και καταπίεσης.

          Εφτά χρόνια μετά το ξέσπασμα της παγκόσμια οικονομικής κρίσης και πέντε μετά την εμφάνιση της στον ελλαδικό χώρο, οι συνθήκες ολοκληρωτικής εξαθλίωσης και εκμετάλλευσης που επέφεραν τα μνημόνια και οι δανειακές συμβάσεις με τους διεθνείς πιστωτές, συνεχίζουν να οξύνονται για τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας. Η απρόσκοπτη λεηλασία των κοινωνικών αγαθών και κεκτημένων εντείνεται διαρκώς. Επίσης, η εκτόξευση της ανεργίας στα ύψη, οι διαρκείς περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, η διάλυση της υγείας και της παιδείας, οι μεθοδεύσεις για ποινικοποίηση του συνδικαλισμού είναι μερικά από τα βασικότερα στοιχεία της ταξικής επίθεσης που βρίσκεται σε εξέλιξη και είναι πλέον ολοφάνερο πως αν δεν αποκρουστεί άμεσα, τότε θα συμπαρασύρει τα πάντα στο καταστροφικό πέρασμά της. Επιπρόσθετα, εκατομμύρια άνθρωποι ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας, δεν διαθέτουν τα στοιχειώδη αγαθά για την επιβίωση (όπως στέγη, τροφή, θέρμανση και ρεύμα), ενώ κάποιοι, βυθισμένοι στην απελπισία και την απόγνωση που γεννά η εξαθλίωση, οδηγούνται μέχρι και στην αυτοκτονία.

                Σε αυτή τη συνθήκη, το πολιτικό και οικονομικό σύστημα, έχοντας αντιληφθεί πως πνέει τα λοίσθια, οχυρώνεται διαρκώς, δημιουργώντας καινούργιες άμυνες απέναντι στις  κοινωνικές εκρήξεις που γέννησε το προηγούμενο διάστημα η κυβερνητική πολιτική σε συνεργασία με τους υπερεθνικούς μηχανισμούς (Ευρωπαϊκή Ένωση, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο). Η χρεοκοπία του έγκειται στο ότι δεν ενδιαφέρεται πια για την απόσπαση με οποιοδήποτε τρόπο της κοινωνικής συναίνεσης για την προώθηση των σχεδιασμών του, αλλά αρκείται στην βίαιη επιβολή τους στο κοινωνικό πεδίο, ενώ δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει ακόμα και τις πιο βάναυσες και εγκληματικές πρακτικές απέναντι σε όσους αντιστέκονται και επιχειρούν να ορθώσουν αναχώματα στους σχεδιασμούς αυτούς. Η εγκαθίδρυση καθεστώτος έκτακτης ανάγκης στην κοινωνία, καθεστώτος εξαίρεσης για όσους περισσεύουν από τη σκληρή κοινωνική πραγματικότητα που επικρατεί μέσω της δημιουργίας στρατοπέδων συγκέντρωσης για τους μετανάστες-εργάτες και του εξοβελισμού από την κοινωνική ζωή πληθυσμιακών ομάδων όπως οι τοξικοεξαρτημένοι, οι οροθετικές γυναίκες και οι άστεγοι, αλλά και το δόγμα μηδενικής ανοχής απέναντι σε οποιαδήποτε μορφή και εστία αντίστασης και αγώνα δημιουργείται, είναι η κατασταλτική στρατηγική που εφαρμόζεται εδώ και αρκετό καιρό και που συνθέτει το σκηνικό εντός του οποίου επελαύνει ο σύγχρονος κρατικός ολοκληρωτισμός.

                Σήμερα, η επιλογή της αριστερής διαχείρισης έρχεται να δώσει παράταση ζωής στο ήδη χρεοκοπημένο πολιτικό-οικονομικό μοντέλο μέσω της διαμόρφωσης συνθηκών κοινωνικής ειρήνης, εθνικής συμφιλίωσης και διαταξικής συνεργασίας, μέσω της εξουδετέρωσης των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων στους δρόμους, στις γειτονιές και στους χώρους δουλειάς και της ανάθεσης της πολιτικής και οικονομικής διαπραγμάτευσης με την ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ, στην συγκυβέρνηση Σύριζα-Ανέλ. Μια διαπραγμάτευση για έναν “έντιμο συμβιβασμό” που ήταν καταδικασμένη να αποτύχει, όπως και έγινε, αφού το ντόπιο και το διεθνές κεφαλαίου επιχειρούν την περαιτέρω εξαθλίωση της εργατικής τάξης και του συνόλου των εκμεταλλευόμενων, αποδεικνύοντας περίτρανα ότι δεν υπάρχει καμία συμβατότητα ανάμεσα στα συμφέροντα των αφεντικών και των εργαζομένων, εξαφανίζοντας παράλληλα και τις όποιες ελπίδες για σύγκλιση μεταξύ τους. Στην πραγματικότητα, η διαπραγμάτευση δεν έχει άλλο σκοπό από το να προσδιοριστούν νέα μέτρα αφαίμαξης των ήδη φτωχοποιημένων και εξαθλιωμένων κοινωνικών στρωμάτων. Εξάλλου, το διάστημα των 5 μηνών που μεσολάβησε από την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ ήταν αρκετό για να διαψεύσει όλους εκείνους που περίμεναν μια περίοδο κυβερνητικής συγκαταβατικότητας και βαθιάς συναίνεσης ως προς τις λαϊκές διεκδικήσεις, ήταν ένα διάστημα ικανό για να αποδειχθεί η συνέχιση από πλευράς ΣΥΡΙΖΑ των ίδιων πολιτικών με τους προκατόχους του.

                Η αποτυχία της κυβέρνησης να συμφωνήσει σε ένα επαρκές μνημόνιο, τόσο για την ελληνική πλευρά όσο και για τους δανειστές είχε ως αποτέλεσμα την προκήρυξη δημοψηφίσματος για την αποδοχή ή όχι της πρότασης των ‘’θεσμών’’. Το δημοψήφισμα αυτό δεν είναι παρά μια προσπάθεια της κυβέρνησης να διαχειριστεί το ναυάγιό της, αφού προσέκρουσε στις αντιφάσεις και τα αδιέξοδά της. Οι κοινωνικές συνθήκες που έφεραν τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, οι προεκλογικές του υποσχέσεις, και η σοσιαλδημοκρατική εκδοχή διαχείρισης του καπιταλισμού, που εκπροσωπεί, τον οδήγησαν αναμενόμενα σε πολιτικό αδιέξοδο. Αν προχωρούσε εύκολα και αδιαπραγμάτευτα σε μία συμφωνία με τους δανειστές  αυτό θα σήμαινε ταυτόχρονα και το τέλος όχι μόνο της διακυβέρνησής του, αλλά αρκετά πιθανά και της ίδιας του της πολιτικής ύπαρξης. Ουσιαστικά, ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να αποσπάσει την κοινωνική συναίνεση για την εφαρμογή ενός ελληνικού μνημονίου και όχι ενός ευρωπαϊκού. Άλλωστε, πριν την προκήρυξη του δημοψηφίσματος δεν ξέχασε να καταθέσει πρόταση για νέο μνημόνιο που συνεχίζει το πρόγραμμα λιτότητας και των έμμεσων περικοπών σε μισθούς και συντάξεις. Όπως δεν ξέχασε και στις 20 Φλεβάρη να ακολουθήσει  στο ακέραιο τις οδηγίες των μνημονιακών υποχρεώσεων και να επεκτείνει την εποπτευόμενη οικονομική πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων, στο όνομα της παραμονής στην ευρωπαϊκή ένωση.

Έτσι, το δημοψήφισμα έρχεται να δώσει ένα μικρό κομμάτι γνώμης στο λαό εντός του πλαισίου και των ερωτημάτων όμως που θέτει το ίδιο το σύστημα, κρύβοντας παράλληλα μια σοβαρή παγίδα που έχει να κάνει με τον τρόπο διαχείρισης του αποτελέσματος του από την κυβέρνηση και το πώς θα μακιγιάρει αυτή ένα ενδεχόμενο όχι. Ένα όχι το οποίο στη συνέχεια θα χρησιμοποιηθεί στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για να βελτιωθούν οι όροι της που όμως μοιραία θα οδηγήσουν σε νέα συμφωνία και ένα τρίτο, πιθανώς και σκληρότερο, μνημόνιο. Ένα όχι που όταν τα νέα μέτρα και οι νέες συνθήκες θα πέσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, το κίνημα θα πρέπει να το εκμεταλλευτεί, καθώς μέσα από τη δεξαμενή της άρνησης πρέπει να δημιουργηθούν όροι κατάφασης σε μια επαναστατική εναλλαγή. Σε κάθε περίπτωση, το σίγουρο είναι πως γύρω από το ναι συσπειρώνεται όλο το παραδοσιακό αστικό-αντιδραστικό μπλοκ, οι οπαδοί της εθελοδουλίας και όσοι στρατεύονται υπέρ των συμφερόντων των αφεντικών, ενώ θα το στηρίξουν αναγκαστικά και όσοι υποκύψουν στην εργοδοτική τρομοκρατία που σαρώνει τις τελευταίες μέρες τους χώρους δουλειάς.

                Βέβαια, η αποτυχία της διαπραγμάτευσης της συγκυβέρνησης δεν έγκειται μόνο στην απροθυμία της ή στην ανικανότητά της. Στο πλαίσιο της συνολικής καπιταλιστικής κρίσης εκείνο που κάθε φορά διακυβεύεται είναι η αναστύλωση της κερδοφορίας του κεφαλαίου μέσω της κάθετης υποβάθμισης των συνθηκών διαβίωσης των χαμηλότερων κοινωνικών στρωμάτων, μέσω της δημιουργίας των κατάλληλων  συνθηκών έτσι ώστε να αυξηθεί  η κερδοφορία αυτή. Αυτό αποτελεί διαχρονικά τον απαράβατο κανόνα για το ξεπέρασμα της κρίσης, γι αυτό και καμία σοσιαλδημοκρατική συνταγή δεν μπορεί να τον αντιστρέψει, και πόσο μάλλον σήμερα που η παγκόσμια επανάκαμψη της κερδοφορίας εδράζεται στον αφανισμό του κοινωνικού κράτους και την ακραία υποτίμηση της εργασίας. Από τα παραπάνω, είναι προφανές ότι το ζήτημα της κρίσης τους συστήματος δεν οφείλεται απλά σε κάποια διαχειριστική αδυναμία των μέχρι τώρα διαχειριστών του και ούτε μπορεί να βρει γιατρειά σε μια άλλη εναλλακτική διαχείριση του από τη ρεφορμιστική Αριστερά. Το αδιέξοδο που βιώνει σήμερα το σύστημα (οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό) είναι αποτέλεσμα των αθεράπευτων αντιφάσεων του και οι κρίσεις δομικό στοιχείο της ύπαρξής του, καθώς μέσω της καταστροφής (αγαθών και ανθρώπων), προσπαθεί διακαώς να κρατηθεί ζωντανό και να αναπαραχθεί, βγαίνοντας με ακόμα πιο ενδυναμωμένες τις δομές του. Ούτε το δημοψήφισμα, ούτε μια ακόμη περίοδος χάριτος στη νέα κυβέρνηση θα διευκολύνουν τη συντριπτική κοινωνική πλειοψηφία να επιλύσει τα οξυμένα προβλήματα της.

                Ο καπιταλιστικός κόσμος διαρθρώνεται μέσα από συγκεκριμένους νόμους, θεσμούς και κανόνες που καλούνται να εξυπηρετήσουν αταλάντευτα τις δεδομένες ανάγκες του κεφαλαίου μέσα στα πλαίσια της κρίσης. Οι επιταγές του κεφαλαίου αποτελούν τον σκελετό του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, και βάσει τον δικών του συμφερόντων και όχι των λαών, επιβάλλεται η οικονομική διάρθρωση εντός των κρατών. Μέσα σε αυτόν τον κόσμο, η Ευρωπαϊκή Ένωση, από την πρωταρχική της μορφή ως σήμερα, είναι μια αλυσίδα αντικοινωνικών και αντιλαϊκών κρίκων στήριξης του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένας διακρατικός μηχανισμός δομικά φτιαγμένος ώστε να αποτελεί έναν ιμάντα μεταβίβασης του πλούτου από την περιφέρεια προς το κέντρο, είναι μια διακρατική ένωση των ισχυρών ελίτ που στόχο έχουν την αμείωτη αφαίμαξη του πλανήτη. Η άγρια ταξική επίθεση των τελευταίων ετών δεν είναι κάποιο ιστορικό ατόπημα αλλά νομοτελειακό αποτέλεσμα της ίδιας της φύσης της. Ο αντιδραστικός πυρήνας, η ουσία της ΕΕ φέρει ένα βαρύ στίγμα των ιστορικών λόγων για τους οποίους συγκροτήθηκε, που πολύ απέχουν από το ιδεολόγημα της συναδέλφωσης των λαών και της δημοκρατίας (όπως υποστηρίζυν διάφοροι, ανάμεσα τους και η ελληνική κυβέρνηση). Άλλωστε, έχει συμμετάσχει ουκ ολίγες φορές σε στρατιωτικές επεμβάσεις σε χώρες της περιφέρειας  με τελευταίο παράδειγμα την επέμβαση στην Ουκρανία, την στήριξη των νεοναζί και τη σφαγή όσων αντιστέκονται. Το ελληνικό κράτος και η ντόπια αστική τάξη αποτελούν κομμάτι των διεθνών οικονομικών και πολιτικών μηχανισμών και συμμετέχουν στη λεηλασία της λεγόμενης καπιταλιστικής περιφέρειας με τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, την οικονομική διείσδυση και την εκμετάλλευση των ανθρώπων και των φυσικών πόρων της.

            Δεν πρέπει λοιπόν να έχουμε καμία εμπιστοσύνη στο πολιτικό σύστημα και στις απόπειρες ανανέωσης της κοινωνικής νομιμοποίησης στους θεσμούς του, είτε πρόκειται για κόμματα, είτε για επιτροπές της βουλής, είτε για έναν κυβερνητικό σχηματισμό. Άλλωστε, ο ίδιος κυβερνητικός σχηματισμός προσπάθησε με δημιουργική ασάφεια να καλύψει το σκληρό τρομοκρατικό προσωπείο του κράτους και να συντρίψει τις αντιστάσεις μέσω της καπήλευσης, της αφομοίωσης και του εμπόριου ελπίδας. Οι κάλπες σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να δώσουν τις λύσεις που υπόσχονται οι κομματικοί σχηματισμοί, όπως άλλωστε αποδείχτηκε πρόσφατα για άλλη μια φορά κι όπως αναμένεται να φανεί και στο επικείμενο δημοψήφισμα. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η μοναδική πραγματική λύση κυοφορείται μέσα στην αυτοοργάνωση και την αυτενέργεια, στους ταξικούς και κοινωνικούς αγώνες. Η βελτίωση των συνθηκών ζωής στο εδώ και το τώρα, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι δεν είναι παρά το αποτέλεσμα των αγώνων που έχουν δοθεί και δίνονται. Κανένας δεν μας χάρισε ποτέ και ούτε πρόκειται να μας χαρίσει αυτά για τα οποία μαχόμαστε.

Έτσι λοιπόν, ένα σκέτο όχι στην πρόταση των “θεσμών’’, δεν μπορεί να είναι αρκετό για να αντιστρέψει τη συνολική και ανηλεή επίθεση που διεξάγει το σύστημα. Το κοινωνικό και ταξικό κίνημα σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να επαναπαυθεί σε ένα στείρο όχι, αλλά δεν πρέπει να δώσει και κανένα χώρο στην εθελοδουλία, τον φόβο και την υποταγή. Εκείνο που είναι πέρα για πέρα επιτακτικό σήμερα είναι η αναζωπύρωση των αγώνων, η ανάπτυξη αντιστάσεων όπου εκφράζεται η επίθεση αυτή και η σύνδεση που θα ανοίξει το δρόμο για τη συνολική ανατροπή, ενάντια στην υποτίμηση και υποβάθμιση των ζωών μας. Πρέπει να απαντήσει με ένα όχι σε παλιά και νέα μνημόνια, να εναντιωθεί στους διεθνείς καπιταλιστικούς και διακρατικούς μηχανισμούς, να πει όχι στη διαιώνιση της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, να εναντιωθεί στα αφεντικά (ντόπια και ξένα), να παλέψει για να ξεριζώσει το βάρβαρο καπιταλιστικό σύστημα και το κράτος. Και αυτό το όχι δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να δοθεί στα κοινοβούλια (ελληνικά και ευρωπαϊκά), ούτε στο τραπέζι των όποιων διαπραγματεύσεων. Αυτό το όχι μπορεί να δοθεί μόνο στους δρόμους, εκεί που η ταξική πάλη παίρνει σάρκα και οστά. Εκεί που στην πράξη θα καταργηθούν τα μνημόνια, οι εφαρμοστικοί νόμοι, τα πολυνομοσχέδια, το ίδιο το εκμεταλλευτικό σύστημα και οι θεσμοί του.

              Για την άγρια πληττόμενη κοινωνική βάση το μόνο δίλλημα είναι καπιταλισμός ή κοινωνική επανάσταση. Η μόνη ρεαλιστική προοπτική είναι αυτή της κοινωνικής επανάστασης, της διαδικασίας ανατροπής δηλαδή των σχέσεων εκμετάλλευσης και καταπίεσης που επιβάλλει το υπάρχον καθεστώς σκλαβιάς και εξαθλίωσης και κατάργησης των υπαρχουσών δομών οργάνωσης της κοινωνίας, αντικαθιστώντας τες με άλλες μορφές οριζόντιας και συλλογικής αυτοοργάνωσης όπως είναι οι ελευθεριακές κομμούνες, τα εργατικά συμβούλια, οι λαϊκές συνελεύσεις και οι κολεκτίβες.

                Για την ανάπτυξη και την επικράτηση των δομών αυτών θα πρέπει ήδη από σήμερα, μέσα στο ήδη υπάρχον ζοφερό κοινωνικό περιβάλλον που συνθέτει το σάπιο και χρεοκοπημένο πολίτικο και οικονομικό σύστημα, να προετοιμαζόμαστε, τόσο σε πολιτικό όσο και σε κοινωνικό-ταξικό επίπεδο. Είναι χρέος των αγωνιζόμενων υποκειμένων και ειδικά των αναρχικών, που προωθούν την αυτοοργανωμένη και από τα κάτω αντίσταση για να απαντήσουν στην επίθεση του κράτους και του κεφαλαίου  και να θέσουν παράλληλα στο κοινωνικό επίκεντρο τα επαναστατικά προτάγματα. Για να καταφέρουν έτσι να απαντήσουν συνολικά από μια αναρχική σκοπιά στο διαχρονικό ζήτημα της εξουσίας, σκοπεύοντας όχι στην κατάληψη της αλλά στην κατάργηση της και την οριζόντια οργάνωση της κοινωνίας από τα κάτω.

Καμία υποχώρηση , καμία συναίνεση και καμία ανοχή στο κράτος και τους επίδοξους διαχειριστές του. Η κοινωνική αυτοοργάνωση, η εργατική αυτοδιαχείριση, η κοινωνική αλληλεγγύη και ο ταξικός αγώνας  ενάντια στο κεφάλαιο και το στρατό του, δεν γίνεται με κρατική χρηματοδότηση και χαμόγελα προς πάσα κατεύθυνση, αλλά με μαζικούς και μαχητικούς αγώνες.

Η διεθνοποίηση της ενδοκαπιταλιστικής σύγκρουσης και ο ενδοκυριαρχικός αγώνας για πολιτική και οικονομική επικράτηση, επιβάλλει αντίστοιχα τη διεθνοποίηση της αντικαπιταλιστικής αντίστασης.

Απέναντι σε κάθε κυβέρνηση, σε κάθε εξουσία, η ιστορία των καταπιεσμένων θα συνεχίσει να γράφεται από τα κάτω. Από όλους εκείνους και εκείνες που με όπλο την αλληλεγγύη αγωνίζονται για ένα κίνημα που θα μπορέσει να ανταπεξέλθει στις προκλήσεις του μέλλοντος με αποτελεσματικότητα για την οικοδόμηση του κόσμου που κουβαλάμε στις καρδιές μας.

 

ΚΑΜΙΑ ΑΥΤΑΠΑΤΗ ΓΙΑ ΕΝΤΙΜΟΥΣ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΛΑΪΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

 

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ, ΣΤΟ ΝΤΟΠΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΕΓΧΩΡΙΟΥΣ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ ΤΟΥΣ

 

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ. ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος”

Πάτρα, 2 Ιούλη 2014

Περίπου τρία χρόνια μετά το κάλεσμα τεσσάρων συλλογικοτήτων (Kύκλος της Φωτιάς, Καθ’ οδόν, Αναρχικοί για την Kοινωνική Aπελευθέρωση, Στέκι Αντίπνοια) για την προοπτική δημιουργίας αναρχικής πολιτικής οργάνωσης, η προσπάθεια συνεχίζεται και οδεύει προς ολοκλήρωση. Όλο αυτό το διάστημα, κατά τη διάρκεια του προσυνεδριακού διαλόγου, έχουν πραγματοποιηθεί εντατικές διαδικασίες, κατά τις οποίες οι ομάδες που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα συζήτησαν και συνδιαμόρφωσαν θέσεις πάνω σε μία λεπτομερή ατζέντα που περιλαμβάνει τις αρχές, τις θέσεις, τους στόχους (τακτικούς- στρατηγικούς) και τη δομή της οργάνωσης.
Η ανάγκη για τη δημιουργία αναρχικής πολιτικής οργάνωσης όχι μόνο παραμένει επίκαιρη, αλλά γίνεται όσο περνάει ο καιρός ακόμα πιο επιτακτική. Η παρούσα συγκυρία επιβάλλει το πολιτικό πλαίσιο που κινούμαστε να είναι διακριτό και ξεκάθαρο, καθώς και η παρέμβασή μας στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες να είναι όσο το δυνατόν πιο μαζική και αποτελεσματική. Στόχος της αναρχικής πολιτικής οργάνωσης είναι, μεταξύ άλλων, η παρέμβαση σε κεντρικά πολιτικά γεγονότα, η κατάθεση στο δημόσιο πεδίο μίας όσο πιο ολοκληρωμένης πρότασης γίνεται για το πέρασμα στην κοινωνία που οραματιζόμαστε, η συντονισμένη πανελλαδική δράση στη βάση κοινών πολιτικών σκεπτικών, η αλληλοενημέρωση και η ενδυνάμωση των σχέσεων μεταξύ συλλογικοτήτων εντός του αναρχικού κινήματος.

Η αναρχική πολιτική οργάνωση ευελπιστούμε να δώσει τη δυνατότητα συμμετοχής σε ένα ευρύτερο, δυνατότερο, με διακριτά πολιτικά χαρακτηριστικά ρεύμα. Πέρα από μέσο, μια αναρχική οργάνωση σε πανελλαδικό επίπεδο είναι ταυτόχρονα ένα στοίχημα για μας και ένα πρόταγμα για την κοινωνία το οποίο μπορεί και καλείται να προωθήσει αντιθεσμίσεις και να στηρίξει τα κομμάτια της κοινωνίας που αντιστέκονται, δίνοντας συνολικότερες απαντήσεις και χαράσσοντας μια ελπιδοφόρα προοπτική.
Η προσπάθεια δημιουργίας της οργάνωσης ξεκίνησε με μεγαλύτερο αριθμό ομάδων και επιδιώκει τη συμμετοχή ακόμα περισσότερων. Αναλαμβάνουμε την πολιτική ευθύνη της ολοκλήρωσης της διαδικασίας, όπως αυτή είχε εξαρχής οριστεί. Δηλαδή την ολοκλήρωση της σύνθεσης επί των σημείων της ατζέντας και το δημόσιο άνοιγμα του εγχειρήματος στο πλαίσιο Συνεδρίου. Διατηρούμε ό,τι έχει παραχθεί και επικυρωθεί μέχρι σήμερα, καθώς το υλικό αυτό αποτελεί τον πλούτο και την ιστορική παρακαταθήκη της διαδικασίας.
Οι προσυνεδριακές διαδικασίες θα ολοκληρωθούν το αμέσως επόμενο διάστημα, οπότε θα υπάρξει συνολικός απολογισμός, και το Συνέδριο υπολογίζεται ότι θα καλεστεί το φθινόπωρο.

Οι αναρχικές συλλογικότητες:
Μαύρο και Κόκκινο (Θεσσαλονίκη)
Δυσήνιος ίππος (Πάτρα)
Ο.72 (Αθήνα)
Κύκλος της φωτιάς (Αθήνα)
Dinamitera (Πάτρα)

Η ΑΝΑΡΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΖΩΗ ΚΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΔΕΝ ΥΠΟΧΩΡΟΥΝ, ΔΕΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΟΥΝΤΑΙ

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ

ΠΙΣΩ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ (ΤΡΑΜΠΟΥΚΟΙ, ΜΠΡΑΒΟΙ, ΜΠΑΤΣΟΙ, ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΛΟΓΗΣ ΚΑΝΙΒΑΛΟΙ)

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ, ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΤΟΥ

ΕΜΠΡΟΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΣΑΒΒΑΤΟ 13 ΙΟΥΝΗ – 12μ. – πλ. ΟΛΓΑΣ

αυτοδιαχειριζόμενος χώρος «επί τα πρόσω» | συνέλευση αναρχικών για την κοινωνική και ταξική αντεπίθεση |αναρχική ομάδα dinamitera | αναρχική ομάδα «δυσήνιος ίππος»