Category: Κειμενα

Μικροφωνική αλληλεγγύης πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Πέμπτης στους συλληφθέντες της 48ωρης γενικής απεργίας (28-29 Ιούνη). στον αναρχικό Μανώλη Λιόλιο (εκ των συλληφθέντων) στον οποίο έχει οριστεί η αστρονομική εγγύηση των 70.000 ευρώ και στον Χ.Κ, ο οποίος αφού ξυλοκοπήθηκε από δυνάμεις των ΜΑΤ μετά απο συναυλία αλληλεγγύης στους συλληφθέντες της απεργίας, συνελήφθη και προφυλακίστηκε στις φυλακές Κορυδαλλού. Ακολουθεί το κείμενο που μοιράστηκε.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΤΗΣ 48ωρης ΓΕΝΙΚΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΜΑΝΩΛΗ ΛΙΟΛΙΟ

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ Χ.Κ. ΣΟΒΑΡΑ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΕΝΟΥ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤ ΚΑΙ ΠΡΟΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ ΧΩΡΙΣ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΜΕΤΩΠΟ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ , ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ!

Το Σάββατο 25 Ιούνη το πρωί περίπου 50 σύντροφοι και συντρόφισσες πραγματοποίησαν μηχανικίνητη πορέια στην περιοχή των Ζαρουχλεϊκων στην Πάτρα, σε ένδειξη αλληλεγγύης στους μετανάστες και ενάντια στις ρατσιστικές αντιλήψεις, τον κοινωνικό κανιβαλισμό και τις φασιστικές-παρακρατικές συμμορίες. Μετά το τέλος της πορείας στην οποία συμμετείχαν περίπου 15 μηχανές και 7-8 αυτοκίνητα και διέσχισε πολύ μεγάλο τμήμα των νότιων γειτονιών της Πάτρας, ακολούθησε μικροφωνική στην πλατεία που βρίσκεται στη συμβολή των οδων Ευβοίας και Ανθείας. Σε όλη την παρέμβαση μοιράστηκαν πάρα πολλά κείμενα και πετάχτηκαν πολλές χιλιάδες τρικάκια. Η όλη κίνηση έληξε μετά τις 14.30 το μεσημέρι.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ, ΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ-ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΕΣ ΣΥΜΜΟΡΙΕΣ

ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΝΤΟΠΙΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ ΕΝΟΣ ΚΟΣΜΟΥ ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ!

*το παραπάνω κείμενο είναι ένα απο αυτά που μοιράζονταν στη χθεσινή παρέμβαση

Το Σάββατο 25 Ιούνη το πρωί περίπου 50 σύντροφοι και συντρόφισσες πραγματοποίησαν μηχανικίνητη πορέια στην περιοχή των Ζαρουχλεϊκων στην Πάτρα, σε ένδειξη αλληλεγγύης στους μετανάστες και ενάντια στις ρατσιστικές αντιλήψεις, τον κοινωνικό κανιβαλισμό και τις φασιστικές-παρακρατικές συμμορίες. Μετά το τέλος της πορείας στην οποία συμμετείχαν περίπου 15 μηχανές και 7-8 αυτοκίνητα και διέσχισε πολύ μεγάλο τμήμα των νότιων γειτονιών της Πάτρας, ακολούθησε μικροφωνική στην πλατεία που βρίσκεται στη συμβολή των οδων Ευβοίας και Ανθείας. Σε όλη την παρέμβαση μοιράστηκαν πάρα πολλά κείμενα και πετάχτηκαν πολλές χιλιάδες τρικάκια. Η όλη κίνηση έληξε μετά τις 14.30 το μεσημέρι.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ, ΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ-ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΕΣ ΣΥΜΜΟΡΙΕΣ

ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΝΤΟΠΙΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ ΕΝΟΣ ΚΟΣΜΟΥ ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ!

*το παραπάνω κείμενο είναι ένα απο αυτά που μοιράζονταν στη χθεσινή παρέμβαση

*Κείμενο που μοιράστηκε τις προηγούμενες ημέρες στην Πάτρα σχετικα με τη μεθοδευση του Αρείου Πάγου για επαναφυλάκιση των 3 αναρχικών συντρόφων. Τελικά, με βούλευμά του το Συμβούλιο Εφετών της Αθήνας έκρινε ότι οι τρεις κατηγορούμενοι δεν πρέπει να οδηγηθούν εκ νέου στις φυλακές Κορυδαλλού καθώς όπως δέχτηκε δεν είναι ύποπτοι φυγής.

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ

Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΑΣ

” Αν είναι, λοιπόν, κάτι που δίνει υπόσταση στο κατηγορητήριο, αυτό δεν είναι το γενετικό υλικό που ανιχνεύτηκε σε μια από τις διάσπαρτες μάσκες που βρέθηκαν στην περιοχή των Εξαρχείων εξ αιτίας των επεισοδίων των προηγούμενων ημερών, αλλά η πολιτική γενετική μου ύλη, η παρουσία μου σε εκείνη την πλευρά του οδοφράγματος που ορίζει η ταξική μου θέση και συνείδηση, ενάντια στην καπιταλιστική κυριαρχία και την κρατική τρομοκρατία. “

Άρης Σειρηνίδης, πολιτικός κρατούμενος
10/02/2011

Σε μια περίοδο έντασης της κρατικής-καπιταλιστικής επίθεσης στην κοινωνία, και υπό το φόβο μετατροπής της κοινωνικής οργής σε γενικευμένη κοινωνική εξέγερση, οι κυρίαρχοι ενισχύουν το κατασταλτικό τους οπλοστάσιο για την εξουδετέρωση των ταξικών-κοινωνικών αντιστάσεων.

Από το νέο τρομονόμο που ποινικοποιεί οποιαδήποτε έκφανση του κοινωνικού αγώνα, το νέο νομοσχέδιο για τις κάμερες και το ηλεκτρονικό φακέλωμα των τηλεπικοινωνιών μέχρι τη χρήση επιστημονικοφανών στοιχείων (πχ. DNA) για την άσκηση πολιτικών διώξεων και τις μαζικές προφυλακίσεις αγωνιστών με κατασκευασμένα ή ανύπαρκτα στοιχεία, ο στόχος της καταστολής είναι διπλός: από τη μία επιδιώκει να αποδυναμώσει τα ριζοσπαστικά κοινωνικά κομμάτια και ιδιαίτερα τους αναρχικούς-αντιεξουσιαστές, σε μια προσπάθεια ηθικής και υλικής τους εξόντωσης, αλλά και από την άλλη στοχέυει ξεκάθαρα στον εκφοβισμό ολόκληρης της κοινωνίας, ώστε να απομαζικοποιηθούν και να κατακερματιστούν οι κινήσεις αντίστασης από ‘δω και στο εξής.

Ο Άρης Σειρηνίδης συνελήφθη στις 3 Μάη 2010 ως ύποπτος για ληστεία. Όταν λίγες μέρες μετά οι προσπάθειες ενοχοποίησής του για αυτήν την υπόθεση έπεσαν στο κενό, η αστυνομία ανέσυρε μια παλιά υπόθεση πυροβολισμού εναντίον κλούβας των ΜΑΤ στα Εξάρχεια τον Ιούλη του 2009, για να επιβάλλει την προφυλάκισή του. Για να λυθούν τα χέρια των δικαστικών αρχών, προστέθηκε και ως «στοιχείο» στη δικογραφία μια χειρουργική μάσκα, η οποία εμφανίζεται να έχει το γενετικό του υλικο, χωρίς καμία απόδειξη ότι αυτή χρησιμοποιήθηκε στο περιστατικό.

Στην πραγματικότητα, ο Άρης Σειρηνίδης βρίσκεται στη φυλακή γιατί είναι αναρχικός, γνωστός στους διωκτικούς μηχανισμούς για τη μακρόχρονη, συνεπή και αγωνιστική του παρουσία στα πεδία του καθημερινού κοινωνικού και ταξικού πολέμου. Δεν είναι κάποιος τυχαίος περαστικός καθώς δεν είναι λίγες οι φορές που έχει στοχοποιηθεί από το κράτος και τα φερέφωνά του λόγω της δράσης του. Στην παρούσα χρονική συγκυρία και ενώ βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη η πιο σκληρή και επιθετική πολιτική εις βάρος της κοινωνίας από τα πολιτικά και οικονομικά αφεντικά με πρόφαση την κρίση, η δημιουργία μιας τέτοιας σκευωρίας εις βάρος ενός αγωνιστή επιδιώκει από τη μια να εκδικηθεί τον ίδιο για την ως τώρα «ενοχλητική» δράση του και από την άλλη αποτελεί ένα ακόμη όπλο στα χέρια του κράτους και των μηχανισμών του για να παραδειγματίσουν όσους αντιστέκονται, εκφοβίζοντας παράλληλα και όλους τους υπόλοιπους.

Στις 9 Μάρτη ξεκίνησε η δίκη του στην Αθήνα, η οποία και διακόπηκε για τις 17 Μάρτη ύστερα από αίτημα της υπεράσπισης για εξαίρεση της εισαγγελέα, η οποία ήταν η ίδια που είχε διατάξει την προφυλάκισή του. Στεκόμαστε στο πλευρό του συντρόφου αναγνωρίζοντας στο πρόσωπο του μια εικόνα του εαυτού μας. Μια εικόνα του καθημερινού αγώνα ενάντια στο καθεστώς εκμετάλλευσης και καταπίεσης, ενάντια στο κράτος και τ’ αφεντικά, του αγώνα για την οικοδόμηση ενός κόσμου ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας!

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΑΡΗ ΣΕΙΡΗΝΙΔΗ

αναρχική ομάδα “Δυσήνιος Ίππος”, Μάρτης 2011

Την Τρίτη 28 Δεκέμβρη το πρωί, διμοιρίες των ΜΑΤ εισβάλλουν στο κατειλημμένο εδώ και δύο μήνες Μαραγκοπούλειο επί των οδών Γούναρη και Χαραλάμπη στην Πάτρα. Έντεκα άτομα που βρίσκονται εκείνη την ώρα στο εσωτερικό του χώρου συλλαμβάνονται και οδηγούνται στην Ασφάλεια της οδού Ερμού. Άμεσα κινητοποιούνται δεκάδες αγωνιστές, που αρχικά κατευθύνονται έξω από την εκκενωμένη κατάληψη και στη συνέχεια πραγματοποιούν συγκέντρωση έξω από το αστυνομικό μέγαρο όπου κρατούνται οι συλληφθέντες. Μετά από λίγες ώρες, οι συλληφθέντες αφήνονται ελεύθεροι, οι 9 με την κατηγορία της διατάραξης οικιακής ειρήνης.

Μέσα στις σύγχρονες συνθήκες λυσσαλέας έντασης της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, όξυνσης της κρατικής καταστολής και του κοινωνικού ελέγχου, οι κατειλημμένοι κοινωνικοπολιτικοί χώροι, ως ορατές εστίες συνάντησης, ζύμωσης, συλλογικοποίησης και αντίστασης, βρίσκονται μόνιμα στο στόχαστρο της καταστολής. Άλλωστε, η καταστολή που αυτή τη στιγμή θέτει στο στόχαστρο το Μαραγκοπούλειο, δεν αφορά αποκλειστικά τη συγκεκριμένη κατάληψη, αλλά αποτελεί κεντρική στρατηγική για το κράτος, ίση με αυτή των ευρύτερων ριζικών αναδιαρθρώσεων που λαμβάνουν χώρα τον τελευταίο χρόνο.

Η κατάληψη του Μαραγκοπούλειου στοχοποιήθηκε από την κεντρική και την τοπική εξουσία, καθώς και από τους ρουφιάνους εντολοδόχους τους των ΜΜΕ από την πρώτη κιόλας στιγμή της ύπαρξης της, ακριβώς επειδή προωθεί σε καθημερινή βάση την αλληλεγγύη κόντρα στην εξατομίκευση, την αυτοοργάνωση κόντρα στη διαμεσολάβηση, και την αντίσταση κόντρα στην παραίτηση και την υποταγή. Επειδή αποτελεί κομμάτι ενός ευρύτερου πανελλαδικού και παγκόσμιου δικτύου αυτοδιαχειριζόμενων κοινωνικών και πολιτικών χώρων που σαμποτάρουν μέσα στην κοινωνία τα θεμέλια της εξουσίας, που κρατάνε ζωντανή την προοπτική της ανατροπής του καθεστώτος εκμετάλλευσης και καταπίεσης και του περάσματος σε μια κοινωνία ισότητας, ελευθερίας και αλληλεγγύης.

Ως αναρχικοί, στεκόμαστε αλληλέγγυοι με όλες μας τις δυνάμεις στους καταληψίες συντρόφους και συντρόφισσες του Μαραγκοπούλειου, αναγνωρίζοντας πως κάθε χτύπημα σε έναν κατειλημμένο κοινωνικοπολιτικό χώρο αποτελεί ένα πλήγμα απέναντι σε κάθε συλλογικό χώρο αντίστασης και ευρύτερα απέναντι σε όλους όσοι αγωνίζονται ενάντια στην εξουσία του κράτους και των αφεντικών, ενώ παράλληλα στοχεύει στην αποτροπή δημιουργίας νέων αυτοοργανωμένων εγχειρημάτων αντίστασης και στον κοινωνικό εκφοβισμό. Η αλληλεγγύη στην κατάληψη του Μαραγκοπούλειου είναι αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνικής και ταξικής αντίστασης η οποία είναι πολύμορφη και διαρκής και ως τέτοια εμπεριέχει και τη δημιουργία συλλογικών αυτοοργανωμένων εγχειρημάτων, στεκιών και καταλήψεων. Είναι υπόθεση που αφορά τον καθένα και την καθεμιά μας!

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ!

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΞΥΝΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ-ΤΑΞΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

αναρχική ομάδα “Δυσήνιος Ίππος”

Πάτρα, 29 Δεκέμβρη 2010

H «πράσινη» ανάπτυξη είναι η συνέχιση της
καταστροφής και της λεηλασίας της φύσης με άλλο όνομα

Ένα από τα βασικά ιδεολογήματα της κυριαρχίας στην προσπάθεια της για την απρόσκοπτη και αδιάκοπη εκμετάλλευση και λεηλασία της κοινωνίας και του φυσικού κόσμου, είναι αυτό της ανάπτυξης. Ειδικά τις τελευταίες δεκαετίες λέξεις όπως πρόοδος, ανάπλαση, αξιοποίηση και ανάπτυξη εντοπίζονται σε καθημερινή βάση στη ρητορική της κυριαρχίας και αποσκοπούν στην καθυπόταξη της κοινωνίας μπροστά στα έκδηλα εγκλήματα που πραγματώνει καθημερινά η παγκόσμια κυριαρχία σε βάρος του φυσικού περιβάλλοντος και των ανθρώπινων πολιτισμών. Παράλληλα, και όχι τυχαία, η έννοια ανάπτυξη συνεπάγεται και έναν ακόμα διαχωρισμό. Χωρίζει τον πλανήτη σε δύο μεγάλα στρατόπεδα. Από τη μια τα ανεπτυγμένα κράτη της Δύσης και από την άλλη η υποανάπτυκτη Ανατολή, Αφρική και Λ. Αμερική που πρέπει πάση θυσία να αναπτυχθούν. Με λίγα λόγια ανοίγει το δρόμο για την νομιμοποίηση της λεηλασίας σε οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό και περιβαλλοντικό επίπεδο στο σύνολο της καπιταλιστικής περιφέρειας.

Στο όνομα της ανάπτυξης λοιπόν έχουν συντελεστεί τα μεγαλύτερα οικολογικά εγκλήματα, τα οποία σχεδόν πάντα συνοδεύονται από την υποβάθμιση της ζωή των ανθρώπων και την παράλληλη αύξηση των υπερκερδών του κεφαλαίου. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε την αύξηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας και το λιώσιμο των πάγων εξαιτίας του φαινομένου του θερμοκηπίου, τις αποψιλώσεις τεράστιων δασικών εκτάσεων, την τρύπα του όζοντος κ.α. που για τους κυρίαρχους αποτελούν απλά παράπλευρες απώλειες που υποστηρίζουν τον ένα και μοναδικό στόχο της “συνεχούς” και “αειφόρου” ανάπτυξης. Για να αντιμετωπίσει τις μαζικές αντιστάσεις που ξεσπούν παγκόσμια ενάντια στην ανυπολόγιστη οικολογική καταστροφή που πραγματοποιείται στο όνομα της ανάπτυξης, η κυριαρχία είναι αναγκασμένη να εφεύρει και να προωθήσει κοινωνικά μέσω των ιδεολογικών μηχανισμών της ένα ακόμα ενισχυτικό ιδεολόγημα το οποίο θα καταφέρει να επουλώσει τις ρηγματώσεις που έχουν προκαλέσει στον κοινωνικό ιστό τα τερατουργήματα της αναπτυξιακής πολιτικής του κράτους και των αφεντικών. Πρόκειται για το ιδεολόγημα της “πράσινης” ανάπτυξης που κινείται στην ίδια κατεύθυνση με το ευρύτερο αναπτυξιακό όχημα, το καλύπτει όμως με ένα πράσινο περιτύλιγμα, με μια δήθεν εκλογικευμένη, φιλική προς το περιβάλλον ανάπτυξη και επιχειρεί έτσι να εξουδετερώσει τις όποιες αναταράξεις εμφανίζονται στο πεδίο απόσπασης της κοινωνικής συναίνεσης.

Οι στόχοι του εν λόγω κυριαρχικού ιδεολογήματος είναι διπλοί:αφενός να διαχειριστεί και να περιορίσει τους όποιους κραδασμούς δημιουργεί στο σύστημα η οικολογική κρίση και αφετέρου   να διασφαλίσει ένα εγγενές χαρακτηριστικό του κεφαλαίου που είναι η συνεχής κινητικότητα του. Έτσι λοιπόν, από τη μια έχουμε την εμφάνιση κάθε είδους οικολογικά ευαισθητοποιημένων φορέων -κόμματα όλων των αποχρώσεων, καθεστωτικά μίντια, βιομηχανίες, τράπεζες και επιστήμονες- που μέσα από μια διαρκώς αυξανόμενη προπαγάνδα τους επιχειρούν να μας πείσουν για την ύπαρξη και τη λειτουργικότητα του πράσινου καπιταλισμού, ενώ από την άλλη παρατηρούμε την ανάδυση μιας καινούργιας πράσινης βιομηχανίας που έχει έρθει για να λεηλατήσει ότι άφησε όρθιο το σύστημα μέχρι σήμερα. Τώρα, δίπλα στην εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου, τις αποψιλώσεις των δασών και τις αμμοληψίες, έρχονται να προστεθούν νέα πεδία όπως οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Ο ήλιος, η γη, ο αέρας, τα φυτά, οι θάλασσες, οι λίμνες και τα ποτάμια μετατρέπονται σε τεράστιες βιομηχανίες άντλησης ενέργειας με αποκλειστικό γνώμονα την αύξηση του κέρδους μεγάλων κατασκευαστικών και ενεργειακών λόμπι που για να ικανοποιήσουν τις αδηφάγες ορέξεις τους είναι έτοιμοι να μην αφήσουν ούτε μια γωνιά του πλανήτη ανεκμετάλλευτη ενισχύοντας τη λογική της  απόλυτης κυριαρχίας του καπιταλισμού πάνω στη φύση και τον άνθρωπο με όρους κέρδους. Στο πλαίσιο αυτό, τεράστιες καλλιεργήσιμες εκτάσεις παύουν να υφίστανται και μετατρέπονται σε φωτοβολταϊκά πάρκα είτε σε εκτάσεις καλλιέργειας ειδικών φυτών για την παραγωγή βιοκαυσίμων, δίπλα στις λίμνες και τα ποτάμια ξεφυτρώνουν γιγαντιαία υδροηλεκτρικά εργοστάσια  οι κορφές των βουνών κατακλύζονται από ατελείωτους τσιμεντένιους ογκόλιθους που συνιστούν τα αιολικά πάρκα. Μέσα από την προώθηση των πράσινων-εναλλακτικών μορφών ενέργειας η κυριαρχία εξυπηρετεί δύο βασικές επιδιώξεις της. Πρώτον, το άνοιγμα σε νέες ενεργειακές αγορές για να εξυπηρετούνται οι ολοένα και αυξανόμενες ενεργειακές απαιτήσεις των βιομηχανικών κολοσσών της Δύσης και δεύτερον η απόκτηση ενεργειακής ανεξαρτησία από πετρελαιοπαραγωγά κράτη με τα οποία δεν διατηρεί τις καλύτερες σχέσεις και μπορούν ανά πάσα στιγμή να θέσουν σε κίνδυνο την καπιταλιστική αναπαραγωγή. Στην ουσία, εκείνο που καταφέρνουν οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας είναι να ανοίξουν νέους επενδυτικούς ορίζοντες για το κεφάλαιο, ικανοποιώντας παράλληλα και το αίτημα για λιγότερη περιβαλλοντική μόλυνση. Το κατά πόσο βέβαια ικανοποιούν ένα τέτοιο αίτημα θα το δούμε παρακάτω.

Tο παράδειγμα των αιολικών πάρκων

Τα αιολικά πάρκα είναι μεγάλες βιομηχανικές εγκαταστάσεις που έχουν ολέθριες επιπτώσεις όταν εγκαθίστανται σε ευαίσθητα φυσικά οικοσυστήματα, όπως είναι οι δρυμοί, τα δάση, οι δασικές εκτάσεις, τα μικρά νησιά, οι περιοχές ιδιαιτέρου φυσικού κάλλους, οι προστατευόμενες, κ.λπ.Η εγκατάσταση ενός αιολικού πάρκου απαιτεί σωρεία “υποδομών” καταστροφικών για το περιβάλλον: για να μεταφερθούν οι γιγάντιες ανεμογεννήτριες (μια ανεμογεννήτρια 3 MW έχει ύψος ιστού 100 μ. περίπου και 45 μ. ακτίνα φτερωτής, συνολικά 135 μ. ύψος, όσο δηλ. ένας ουρανοξύστης 45 ορόφων) στη θέση εγκατάστασης, ξυρίζονται δάση, χτίζονται γέφυρες, ανοίγονται τεράστιοι δρόμοι, κόβονται δέντρα, το τοπίο αλλάζει ριζικά. Κατασκευάζονται μετεωρολογικοί πύργοι, ηλεκτρικοί υποσταθμοί μεταβολής τάσης (10-12 στρέμματα ο καθένας, για τα μεγάλα πάρκα), οικίσκοι επί οικίσκων συνεργείων, επιτηρητών, εργοταξίων και άπειρες ηλεκτρικές γραμμές, ρημάζοντας κυριολεκτικά παρθένες περιοχές και σημαντικά οικοσυστήματα.  Παράλληλα οι ίδιες οι ανεμογεννήτριες με το θόρυβο που εκπέμπουν, τον τεράστιο όγκο που καταλαμβάνουν σε περιοχές διαταράσσουν τη χλωρίδα και την πανίδα τους (οι ανεμογεννήτριες μόνο στην περιοχή της Καλιφόρνιας σκοτώνουν κατά μέσο όρο 200-300 γεράκια, και 40-60 χρυσαετούς ετησίως, ενώ έχει εκτιμηθεί ότι 7.000 αποδημητικά πουλιά το χρόνο σκοτώνονται από αιολικούς στοβιλοκινητήρες στη νότια Καλιφόρνια), ενώ αλλάζουν ριζικά και το φυσικό τοπίο, αφού τεράστιες παρθένες εκτάσεις όπως τα βουνα και τα δάση μετατρέπονται σε βιομηχανικές μονάδες παραγωγής ενέργειας με υποσταθμούς και γραμμές μεταφοράς της αιολικής ενέργειας. Ο χρόνος ζωής ενός αιολικού πάρκου εκτιμάται στα 20-25 χρόνια, μετά το πέρας των οποίων θα είναι ένα απέραντο νεκροταφείο παλιοσιδηρικών, με τα βουνά φορτωμένα με χιλιάδες τόνους μπετόν και χιλιάδες μέτρα υπόγειων και υπέργειων καλωδιώσεων. Τέλος μέχρι και το επιχείρημα περί καταπολέμησης της ανεργίας δεν στέκει αφού θα φέρουν καίριο πλήγμα  στην κτηνοτροφία και σε όλους αυτούς που εργάζονται και ζουν από το δάσος. Να σημειωθεί ότι το μεγαλύτερο αιολικό «πάρκο» στην Ευρώπη έχει τρεις μόνιμους υπαλλήλους.
Από την άλλη αμφιλεγόμενο παραμένει το κατά πόσο η χρήση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και πιο συγκεκριμένα της αιολικής συμβάλλει καθοριστικά στη μείωση των ατμοσφαιρικών ρύπων. Για παράδειγμα, ένα αιολικό πάρκο που βρίσκεται στη Μ. Βρετανία μειώνει τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα κατά 178.000 τόνους το χρόνο. Ακούγεται εντυπωσιακό, μέχρις ότου πληροφορηθεί κανείς ότι η πτήση ενός και μόνο τζάμπο, μέσα σε μία και μόνη ημέρα, από το Λονδίνο στο Μαϊάμι και πίσω στο Λονδίνο, απελευθερώνει αέρια που επιβαρύνουν το φαινόμενο του θερμοκηπίου και τα οποία, σε ετήσια βάση, αντιστοιχούν σε 520.000 τόνους διοξειδίου του άνθρακα. Δηλαδή, η καθημερινή πτήση από την Αγγλία προς την Αμερική απαιτεί την ύπαρξη τουλάχιστον 3 γιγαντιαίων αιολικών πάρκων. Ακόμα και αν τοποθετηθούν 25.000 ανεμογεννήτριες οι ρύποι σε διοξείδιο του άνθρακα και διοξείδιο του θείου θα παραμείνουν κατά 99,93%.

Το μανιφέστο 100 Γερμανών καθηγητών και διανοουμένων σχετικά με την αιολική ενέργεια αναφέρει: η ικανότητα παραγωγής ενέργειας από τον άνεμο είναι συγκριτικά χαμηλή. Οι ανεμογεννήτριες με επιφάνεια πτερυγίων ίσων με το μέγεθος ενός γηπέδου ποδοσφαίρου, παράγουν μόνο ένα πολύ μικρό ποσοστό της ενέργειας που παράγει ένας συμβατός σταθμός. Έτσι με περισσότερες από 5.000 ανεμογεννήτριες στη Γερμανία, παράγεται λιγότερο από το 1% του απαιτούμενου ηλεκτρισμού. Στη Μ. Βρετανία, θα χρειαζόντουσαν 14.400 ανεμογεννήτριες για να παραχθεί το 4,4% του ηλεκτρικού ρεύματος και 32.700 για να παράγουμε το 10%. Οι δείκτες μόλυνσης είναι παρόμοιοι για τον ίδιο λόγο. Η συνεισφορά της αιολικής ενέργειας προς αποφυγή του φαινομένου του θερμοκηπίου είναι περίπου 1 έως 2 τοις χιλίοις.

Συμπερασματικά

Είναι εμφανές ότι το ιδεολόγημα της ανάπτυξης -πράσινης και μη- αποτελεί μια από τις βασικές αντιφάσεις του συστήματος που αναπόφευκτα το οδηγεί στην αυτοκαταστροφή του. Ο καπιταλισμός όσο κι αν προσπαθεί να πείσει για το αντίθετο είναι το πολιτικοοικονομικό εκείνο σύστημα που έχοντας ως μόνο σκοπό το κέρδος δε διστάζει να προξενήσει ανυπολόγιστες, μη αναστρέψιμες οικολογικές καταστροφές, όχι μόνο στις βιομηχανικές πόλεις, αλλά και σε ολόκληρο  τον πλανήτη, διαταράσσοντας ριζικά τη ισορροπία των οικοσυστημάτων.Και αν για τις κοινωνικές αντιστάσεις που δημιουργούνται κατά καιρούς εξαιτίας της επέλασης των αφεντικών σε όλα τα επίπεδα, ως  λύση θα μπορούσε να θεωρηθεί η ένταση της καταστολής και του ελέγχου, η ίδια λύση δεν επαρκεί για την καταστροφή του πλανήτη και για τον ορατό κίνδυνο που τίθεται πλέον σχετικά με την ίδια τη δυνατότητα επιβίωσης σ’ αυτόν. Όσο για τις δήθεν πράσινες πολιτικές και τα οικολογικά αισθήματα της κυριαρχίας, αυτά δεν είναι τίποτα άλλο από απέλπιδες προσπάθειες επιβίωσης του ίδιου κυριαρχικού μοντέλου που καθημερινά καταστρέφει τον άνθρωπο και τη φύση κι αν δεν ανατραπεί γρήγορα θα αφανίσει τα πάντα στο πέρασμα του.

Ο αγώνας ενάντια στην καταστροφή και τη λεηλασία της φύσης και των ανθρώπινων κοινωνιών, είναι αγώνας ενάντια στο σύστημα που τις γεννά. Στον καπιταλισμό και το κράτος!

το κείμενο σε pdf

αναρχική ομάδα “Δυσήνιος Ίππος”

Πάτρα, Νοέμβρης 2010

Το Σάββατο 10 Απρίλη και ένα μήνα μετά τη δολοφονία του αναρχικού Λάμπρου Φούντα από μπάτσους στη Δάφνη, την ώρα που το ελληνικό κράτος ήταν έτοιμο να υπογράψει την άνευ όρων παράδοση του στο ΔΝΤ και την ΕΕ, δυνάμεις της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας εισβάλλουν σε διάφορα σπίτια συντρόφων στην Αθήνα και πραγματοποιούν πολύωρες έρευνες. Η επικείμενη επιτήρηση αποσιωπάται από τα μίντια και την ίδια ώρα όλοι κάνουν λόγο για την μεγάλη επιτυχία της ΕΛ.ΑΣ που σύμφωνα με “έγκυρες” πληροφορίες έχει οδηγηθεί στην εξάρθρωση της οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας. Την επόμενη μέρα ανακοινώνεται από τον εκπρόσωπο τύπου της αστυνομίας ότι κρατούνται οι αναρχικοί Ν. Μαζιώτης, Π. Ρούπα, Κ. Γουρνάς, Σ. Νικητόπουλος, Β. Σταθόπουλος και Χ. Κορτέσης. Μάλιστα, όπως επιβεβαιώνουν και γνωστοί δημοσιογράφοι-υπάλληλοι της κρατικής ασφάλειας, “στα σπίτια τους βρέθηκαν πολύτιμα ευρήματα”, όπως αναρχικά έντυπα, πολιτικά βιβλία, όργανα γυμναστικής, καλαμωτές και ξυπνητήρια που “αποδεικνύουν” την ενοχή τους. Τις επόμενες μέρες το μιντιακό παραλήρημα συνεχίζεται και ξεπερνά κάθε όριο, παρουσιάζοντας δήθεν υπαρκτές τηλεφωνικές συνομιλίες που εμφανίζουν τους συντρόφους να χαίρονται για την έκρηξη βόμβας στα κάτω Πατήσια και τον άδικο θάνατο ενός μικρού μετανάστη. Και οι 6 σύντροφοι βρίσκονται προφυλακισμένοι, ενώ οι Ν. Μαζιώτης, Π. Ρούπα και Κ. Γουρνάς έχουν αναλάβει την πολιτική ευθύνη για τη συμμετοχή τους στην οργάνωση. Από τις 9 Οκτώβρη, ο σύντροφος Κώστας Γουρνάς βρίσκεται σε απεργία πείνας με κύριο αίτημα του την ά
ρση του καθεστώτος απομόνωσης από το οικογενειακό και πολιτικό του περιβάλλον που εκ των πραγμάτων επιχειρεί να επιβάλλει η κράτησή του στις φυλακές Τρικάλων.  Στις 14 Οκτώβρη εξετάζεται η αίτηση αποφυλάκισης που έχουν καταθέσει οι 6 σύντροφοι ενόψει της συμπλήρωσης του πρώτου εξαμήνου της κράτησης τους.

Η παρούσα συγκυρία βρίσκει το σύστημα στα όρια του με το τελευταίο να δείχνει ξεκάθαρα τόσο τις προθέσεις όσο και τις αντιφάσεις του, με τον κλοιό να σφίγγει από τη μεριά του κράτους και των αφεντικών ακόμη περισσότερο με τις επικείμενες ιδιωτικοποιήσεις των ΔΕΚΟ όπως στη ΔΕΗ και τον ΟΣΕ, την αποδοχή του μνημονίου και στον ιδιωτικό τομέα, με νέο ασφαλιστικό εντός του 2011 ανάλογα με τις μακροπρόθεσμες προβλέψεις για τη βιωσιμότητα του συστήματος, με την επιτάχυνση του προγράμματος διαρθρωτικών αλλαγών, με έμφαση στο άνοιγμα των κλειστών.
Μπαίνοντας λοιπόν σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο τόσο για το κράτος και το κεφάλαιο όσο και για τους καταπιεσμένους και με ορατό το ενδεχόμενο μελλοντικών κοινωνικών εκρήξεων, επιχειρείται το πέρασμα σε μια νέα συνθήκη.Μια νέα συνθήκη, όπου αν τελικά επικρατήσει, περιλαμβάνει και θα περιλαμβάνει ακόμη σκληρότερους όρους όχι μόνο στον τομέα της εργασίας αλλά σε όλες τις εκφάνσεις της ανθρώπινης ζωής και δραστηριότητας. Από το εργασιακό, το ασφαλιστικό, τον έλεγχο και την καταστολή σε οργουλιανές εκδοχές μέχρι τους κοινωνικούς αποκλεισμούς, την ακόμη μεγαλύτερη λεηλασία της φύσης με πρόσχημα την «πράσινη ανάπτυξη» όσο και τελικά την μετατροπή του ανθρώπινου είδους σε μηχανή παραγωγής κέρδους με την ζωή να υποβιβάζεται σε μετρήσιμο και τελικά αναλώσιμο μέγεθος.

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο επιχειρείται παράλληλα και είναι εξίσου απαραίτητη για τους κυρίαρχους σχεδιασμούς και η φυσική και πολιτική εξόντωση όσων αντιστέκονται, με πρώτο και κύριο στόχο της καταστολής τους αναρχικούς και αντιεξουσιαστές που με τη διαρκή και πολύμορφη δράση τους προωθούν τη ριζοσπαστικοποίηση της αντίστασης σε κάθε μέτωπο του κοινωνικού και ταξικού πολέμου. Μια διαδικασία που στοχεύει φυσικά συνολικά στην κοινωνία και τις αντιστάσεις της και πραγματοποιείται σταδιακά μέσα από τη διαρκή αναβάθμιση του ελέγχου και της καταστολής. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε την πρόσφατη εξέλιξη της διεύρυνσης του αντιτρομοκρατικού νόμου που πλέον θα ενεργοποιείται και σε περιπτώσεις αδικημάτων που σχετίζονται με δημόσιες εκδηλώσεις (πορείες-συγκεντρώσεις κλπ.). Για μας, η αλληλεγγύη στους φυλακισμένους και διωκόμενους αγωνιστές δεν μπορεί παρά να είναι αναφαίρετη συνιστώσα του ευρύτερου αγώνα ενάντια στο κράτος και τα αφεντικά, καθώς λειτουργεί ως σημείο αναφοράς για όσους αντιστέκονται στην κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα, προσφέροντας παράλληλα τη δυνατότητα ανάπτυξης της ριζοσπαστικής κριτικής και δράσης, αλλά και συνάντησης των επιμέρους αντιστάσεων που διεξάγονται στα διαφορετικά μέτωπα του κοινωνικοταξικού πολέμου στην κατεύθυνση της περαιτέρω συλλογικοποίησης και διεύρυνσης  τους, μέχρι τη συνολική ανατροπή του κόσμου των κυρίαρχων.

Είναι εμφανές ότι στη νέα επίθεση που εξαπολύουν τα αφεντικά, τα ΜΜΕ έχουν πρωτεύοντα ρόλο. Υποδεικνύουν ενόχους, κατασκευάζουν κατηγορητήρια, καταδικάζουν χωρίς δίκη, για να εξοντώσουν από νωρίς τους εχθρούς του κράτους και να αμβλύνουν τις δυνατότητες αντίστασης μπροστά στα ακόμα σκληρότερα μέτρα που έρχονται. Σε κάθε περίπτωση αποτελούν ένα από τα πολυτιμότερα εργαλεία της κυριαρχίας τόσο για την απόσπαση της κοινωνικής συναίνεσης όσο και για τον αποτελεσματικότερο έλεγχο και αποπροσανατολισμό του κοινωνικού συνόλου.

Όμως μέσα σε αυτήν την συνθήκη όπου όλα φαίνονται να παρακμάζουν, οι αντιστάσεις μας ανθίζουν. Και εννοούμε με τον όρο «αντίσταση» την έμπρακτη διάθεση για καταστροφή αυτού του σάπιου κόσμου, που ενυπάρχει σε κάθε μικρή ή μεγάλη ενέργεια που κοιτάει προς την απελευθερωτική κατεύθυνση, σε κάθε μικρό ή μεγάλο ρήγμα στον κυρίαρχο λόγο και στις υπάρχουσες δομέςαπό όσους αποφασίζουν να δράσουν κάτω από τις αρχές της συλλογικότητας, της αλληλεγγύης, του αλληλοσεβασμού και της αξιοπρέπειας. Αρχές και αξίες που μπορούν και πρέπει να αντικαταστήσουν τις αξίες αυτού του γερασμένου και σάπιου κόσμου της εξατομίκευσης, της απάθειας και του φόβου. Είναι σίγουρο ότι και μόνο η απουσία συγκεκριμένων προτάσεων και αλλαγών λειτουργεί αποτρεπτικά σε πολλούς, όμως αυτό που τους περιορίζει δεν είναι αυτή καθεαυτή η απουσία προτάσεων αλλά ο φόβος που έχει ενσωματωθεί μέσα τους από το ίδιο το σύστημα για οποιαδήποτε αλλαγή έξω από αυτό, αναγνωρίζοντας την ως καταστροφική και μη εφικτή, ως ονειροπόλα και παιδική. Βέβαια μια αλλαγή προς την απελευθερωτική κατεύθυνση, ένας κοινωνικός μετασχηματισμός θα σήμαινε και την καταστροφή αυτού του συστήματος. Και αυτή είναι ακριβώς η μόνη ρεαλιστική, βιώσιμη και συγκεκριμένη πρόταση. Η καταστροφή του καπιταλιστικού οικοδομήματος, η εξάλειψη κάθε εξουσιαστικού κατάλοιπου και η οικοδόμηση ενός νέου κόσμου. Μαγικές συνταγές δεν υπάρχουν, ούτε εύκολοι δρόμοι προς αυτή την κατεύθυνση. Αυτούς πρέπει να τους φτιάξουμε μόνοι μας. Ο καθένας μόνος του και όλοι μαζί. Το ερώτημα είναι απλό, η απάντηση μας μένει να δοθεί…

Ή με την σιγουριά ενός σκλαβωμένου και καταδικασμένου κόσμου,
ή με την αβεβαιότητα μιας απελευθερωτικής προοπτικής

…για ένα κόσμο χωρίς κράτη,  αφεντικά, καταπίεση και εκμετάλλευση…
…για το κομμουνισμό και την αναρχία!!

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ Ν. ΜΑΖΙΩΤΗ, Π. ΡΟΥΠΑ ΚΑΙ Κ. ΓΟΥΡΝΑ (απεργό πείνας από 9 Οκτώβρη) που βρίσκονται προφυλακισμένοι για την υπόθεση του Επαναστατικού Αγώνα, έχοντας αναλάβει την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής τους στην οργάνωση

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ Χ. ΚΟΡΤΕΣΗ, Β. ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟ ΚΑΙ
Σ. ΝΙΚΗΤΟΠΟΥΛΟ που βρίσκονται προφυλακισμένοι για την ίδια υπόθεση.

ΤΙΜΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΛΑΜΠΡΟ ΦΟΥΝΤΑ που έπεσε στις 10 Μάρτη 2010 στη Δάφνη από τις σφαίρες των ένστολων δολοφόνων της δημοκρατίας.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΜΕΝΗ ΕΚΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ ΑΧΕΛΩΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΑΓΩΝΑ ΣΤΗ ΜΕΣΟΧΩΡΑ ΤΡΙΚΑΛΩΝ, 4-10 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2010

Ο ποταμός Αχελώος διαμορφώνει στις περιοχές που διασχίζει (πηγάζει από τις οροσειρές την ν. Πίνδου και εκβάλλει στην Αιτωλοακαρνανία) ένα άκρως σημαντικό οικοσύστημα πλούσιο σε χλωρίδα και πανίδα, όπου από τα αρχαία χρόνια στις όχθες του αναπτύχθηκε πλήθος πολιτισμών που ζούσαν σε πλήρη αρμονία μαζί του.

Η εκμεταλλευτική δραστηριότητα όμως, που προωθείται από το κεφάλαιο τόσο στη φύση όσο και στην κοινωνία, δεν άργησε να αγγίξει και αυτή την περιοχή, επιδιώκοντας να σταματήσει τη φυσική ροή του ποταμού, αλλού να την φράξει δημιουργώντας τεράστιες τεχνητές λίμνες και αλλού να την εκτρέψει με κύριο γνώμονα πάντα την αύξηση των υπερκερδών μεγάλων εταιρικών μονάδων καθώς και ορισμένων μεγαλοτσιφλικάδων. Έτσι, από το 1950 έως το 1990, προέκυψαν τα φράγματα των Κρεμαστών, του Καστρακίου, του Στράτου και του Ταυρωπού, όπου άλλαξαν άρδην την εικόνα του ποταμού στον κάτω ρου του και επηρέασαν σημαντικά τις τοπικές κοινωνίες που το περιβάλλουν.

Η εκτροπή του Αχελώου είναι μια σκέψη που υπάρχει από πολύ παλιά (δεκ. 1920), ενώ αποτελεί προεκλογική δέσμευση όλων των κυβερνήσεων από τη δεκαετία του 1950. Σήμερα, η παρέμβαση και στον άνω ρου του ποταμού έχει ήδη ξεκινήσει με τη δημιουργία φραγμάτων-τεράτων για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας (ένα είναι έτοιμο στη Μεσοχώρα Τρικάλων και ένα ακόμα υπό κατασκευή στη Συκιά) και με την εκτροπή ενός τμήματος των νερών του προς τον θεσσαλικό κάμπο, μιας και οι πολιτικές της κεντρικής εξουσίας που έστρεψαν τους αγρότες στη μονοκαλλιέργεια του υδροβόρου βαμβακιού, έχουν εξαντλήσει τους υδάτινους πόρους της. Να σημειώσουμε μόνο πως το 80% της παραγωγής βαμβακιού στην Ευρωπαική Ένωαη συντελείται στη Θεσσαλία.

Με την βασική επιχειρηματολογία τους να στηρίζεται στο ιδεολόγημα της “πράσινης” ανάπτυξης, οι καπιταλιστές είναι έτοιμοι να προκαλέσουν μια ακόμη γιγαντιαία καταστροφή στο φυσικό κόσμο με ανυπολόγιστες συνέπειες τόσο για τον ίδιο όσο και για τις τοπικές κοινωνίες. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε πως τα χωριά Μεσοχώρα και Αρματολικό θα κατακλυστούν, ενώ με τη μεταφορά τόσο μεγάλων όγκων νερού από μια υδρολογική λεκάνη σε μια άλλη κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει με ακρίβεια το τι θα συμβεί στο φυσικό περιβάλλον.

Αυτή τη στιγμή και εξαιτίας μιας σειράς καταδικαστικών αποφάσεων του Συμβουλίου της Επικρατείας, τα έργα εκτροπής έχουν σταματήσει, τουλάχιστον στο μεγαλύτερο βαθμό τους. Γεγονός όμως είναι πως το έργο είναι τόσο σημαντικό για το κεφάλαιο και αποτελεί ένα ακόμα πεδίο άντλησης μεγάλων κερδών, σε μια περίοδο πολιτικής και οικονομικής κρίσης για το σύστημα, που αργά ή γρήγορα θα επιχειρηθεί να ξαναξεκινήσουν. Όπως άλλωστε δήλωσε και η ίδια η υπουργός περιβάλλοντος Τ. Μπιρμπίλη: «Το φράγμα και τα έργα στη Μεσοχώρα θα ολοκληρωθούν έως το τέλος του 2010. Έχουν ολοκληρωθεί σχεδόν στο 100%. Η λειτουργία θα ξεκινήσει το 2012 και θα αποφέρει κέρδη ύψους 30.000.000 ευρώ. Μένει να ξεπεράσουμε το εμπόδιο του Σ.τ.Ε.»

Οι κάτοικοι της Μεσοχώρας, εδώ και τριάντα χρόνια διεξάγουν ένα δίκαιο και αξιοπρεπή αγώνα για τη διάσωση του χωριού τους, ενάντια τόσο στους τοπικούς άρχοντες που υποτάσσονται στα προστάγματα της πολιτικής τους ηγεσίας, όσο και στο ίδιο το κράτος, τη ΔΕΗ και τα μεγάλα κατασκευαστικά συμφέροντα.

Τα τελευταία χρόνια, και ύστερα από την ανακίνηση του ζητήματος από τον πρώην υπουργό Σουφλιά το καλοκαίρι του 2006, ο αγώνας ενάντια στην εκτροπή και τα φράγματα του ποταμού έχει αναζωπυρωθεί. Μια σειρά από πολιτικές και κοινωνικές πρωτοβουλίες, οικολογικές οργανώσεις και συλλογικότητες έχουν εκφραστεί δημόσια ενάντια στην επιχειρούμενη εκτροπή του ποταμού, διεξάγοντας έναν πολύμορφο αγώνα καταφέρνοντας προς το παρόν να στήσουν αναχώματα στην καταστροφική επέλαση κράτους και κεφαλαίου.

Σε συνέχεια των τριών προηγούμενων χρόνων συνεπούς παρέμβασης στη Μεσοχώρα Τρικάλων, στις όχθες του Αχελώου, πραγματοποιήθηκε και φέτος από τις 4 έως τις 10 Αυγούστου, για τέταρτη φορά, η Αυτόνομη Συνάντηση Αγώνα με συμμετοχή αγωνιστών από διάφορα μέρη του ελλαδικού χώρου. Είχαν προηγηθεί όλο το προηγούμενο διάστημα μια σειρά εκδηλώσεων, παρεμβάσεων και διαδηλώσεων σε Aθήνα, Πάτρα, Γιάννενα, Aγρίνιο, Τρίκαλα, Άρτα, Καρδίτσα, Λάρισα και άλλες πόλεις που διατήρησαν ζωντανό το ζήτημα ανακινώντας το διαρκώς και εμπλουτίζοντας το ευρύτερα, πάντα στην κατεύθυνση της προάσπισης του φυσικού κόσμου και των τοπικών κοινωνιών από τη λεηλασία και την καταστροφή τους από τα πολιτικά και οικονομικά αφεντικά.

Η ιδιαιτερότητα της φετινής παρέμβασης ήταν ότι καμιά άλλη από τις ήδη υπάρχουσες συνιστώσες του αγώνα δεν είχε ανακοινώσει την παρουσία της στη Μεσοχώρα και είτε περιέπεσε σε πλήρη αδράνεια, εμπιστευόμενη σε ένα βαθμό τις πρόσκαιρες αποφάσεις του ΣτΕ, είτε μετέφερε τον αγώνα αλλού, μακριά από το σημείο των φραγμάτων και της επιχειρούμενης εκτροπής του ποταμού. Μια λογική που κινδυνεύει να λειτουργήσει αυτοκαταστροφικά για τον ίδιο τον αγώνα, προωθώντας με τη στάση της την αποδυνάμωση του. Άλλωστε, εμφανής ήταν και ο γενικότερος εφησυχασμός που διακρίνει και τις αντιστάσεις των ντόπιων, που σε καμιά περίπτωση όμως δεν μπορούσε να σταθεί εμπόδιο για τη συνέχιση των κινητοποιήσεων, καθώς το ζήτημα επουδενί δεν μπορεί να χαρακτηριστεί απλά τοπικό αλλά βαθιά πολιτικό.

Η φετινή παρέμβαση ξεκίνησε με την εγκατάσταση στην κατασκήνωση, δίπλα ακριβώς στις όχθες του ποταμού σε ένα εξαιρετικής ομορφιάς σημείο και με τη δημιουργία στην πλατεία του χωριού ενός χώρου αντιπληροφόρησης με αφίσες, έντυπο υλικό και ταμπλώ με φωτογραφίες από διάφορες στιγμές αγώνα ενάντια στην εκτροπή του Αχελώου, στην καταστροφή της Πάρνηθας, της Γκιώνας, της Οίτης κλπ. Από την πρώτη στιγμή έγινε σαφές ότι οι εργασίες συνεχίζονται έστω και σε δευτερεύοντα βαθμό, αφού η πρώτη ομάδα συντρόφων που έφτασε στον ποταμό ήδη από την Τρίτη 3 του μήνα, ήρθε σε επαφή με φορτηγά που πραγματοποιούσαν αμμοληψίες. Μόλις όμως έγινε σαφής ο λόγος της παρουσίας μας εκεί, τα φορτηγά αποχώρησαν και οι εργασίες, έστω και προσωρινά, σταμάτησαν. Την πρώτη μέρα η παρέμβαση συνεχίστηκε με την αναγραφή συνθημάτων πάνω στο φράγμα της Μεσοχώρας, αλλά και στη γύρω περιοχή. Κάθε βράδυ πραγματοποιούνταν η προγραμματισμένη ανοιχτή συνέλευση δίπλα στο ποτάμι η οποία και αποφάσιζε για τις επόμενες κινήσεις της Συνάντησης.

Την επόμενη μέρα ομάδα συντρόφων επισκέφτηκε το υπό κατασκευή φράγμα της Συκιάς, από όπου θα περνάει και η σήραγγα εκτροπής προς τη Θεσσαλία. Αν και τα εργοτάξια λειτουργούσαν, ήταν φανερό πως τα έργα κατασκευής είχαν σταματήσει καθώς δεν υπήρχε σημαντική πρόοδος σε σχέση με την περυσινή χρονιά και συνεχίζονταν μόνο τα έργα συντήρησης. Γράφτηκαν συνθήματα με μπογιά και σπρέι σε πολλά σημεία της περιοχής. Το απόγευμα έγινε στην κεντρική πλατεία της Μεσοχώρας παρέμβαση με μικροφωνική και προβολή βίντεο για τον Αχελώο και τον αγώνα για την προάσπιση του χωριού και του ποταμού με τη συμμετοχή αρκετού κόσμου, ανάμεσα τους και πολλών ντόπιων.

Την Παρασκευή 6 του μήνα μια άλλη ομάδα συντρόφων κατέβηκε τον ποταμό κατά μήκος του από τη γέφυρα Αλεξίου, περίπου 10 χλμ. από τη Μεσοχώρα, θέλοντας να δει από κοντά το μέγεθος της καταστροφής που έχουν υποστεί τα παρόχθια δάση, τα οποία έχουν αποψιλωθεί σχεδόν ολοκληρωτικά σε απόσταση 5 περίπου χλμ. από τη γέφυρα. Η τεχνητή λίμνη που θα δημιουργηθεί από την ενδεχόμενη λειτουργία του φράγματος της Μεσοχώρας θα φτάσει σε μήκος περίπου τα 15 χλμ. Έτσι, το κόψιμο και η εκμετάλλευση των -σε πολλές περιπτώσεις αιωνόβιων- δέντρων που πλαισιώνουν το ποτάμι (πλατάνια, βελανιδιές κλπ.) αποτελεί μια πολύ καλή μπίζνα για τους διάφορους εργολάβους.

Το Σάββατο 8 Αυγούστου πραγματοποιήθηκε παρέμβαση με μικροφωνική και συναυλία στην κεντρική πλατεία του χωριού με τους propaganda με τη συμμετοχή αρκετού κόσμου, ενώ την Κυριακή το πρωί ύστερα από προσυγκέντρωση στο χωρίο, πραγματοποιήθηκε μηχανοκίνητη πορεία ως το φράγμα, που απέχει 4 χλμ από τη Μεσοχώρα και συγκέντρωση περίπου 100 ατόμων για περισσότερες από 2 ώρες. Υπήρχε μικροφωνική, μοιράζονταν κείμενα σε διερχόμενους οδηγούς, γράφτηκε ένα πολύ μεγάλο σύνθημα πάνω στο τσιμεντένιο τέρας, ενώ η παρουσία της αστυνομίας ήταν ιδιαίτερα ισχυρή.

Τη Δευτέρα και την Τρίτη η Αυτόνομη Συνάντηση συνεχίστηκε με περιηγήσεις στο ποτάμι και με αναβάσεις σε κοντινές κορυφές της περιοχής (όπως το Αυγό) για να γίνει μια ακόμη επαφή με το πανέμορφο και εξαιρετικά πλούσιο φυσικό περιβάλλον που περιβάλλει τον ποταμό και απλώνεται στην ευρύτερη περιοχή της νότιας Πίνδου. Η Αυτόνομη Συνάντηση Αγώνα στη Μεσοχώρα μπορεί να τελείωσε, ο αγώνας όμως ενάντια στα φράγματα και την εκτροπή του Αχελώου συνεχίζεται, θέτει καινούργιες κατευθύνσεις και προετοιμάζει τις επόμενες κινήσεις του. Με τον τρόπο που διεξάγεται, με τη συμμετοχή αγωνιστών από κάθε γωνιά της χώρας και με την παρέμβαση τόσο εκεί που συντελείται η καταστροφή όσο και σε διάφορα άλλα σημεία όπου κατά καιρούς δίνονται αφορμές, λειτουργεί υποδειγματικά για τον ευρύτερο αγώνα προάσπισης της φύσης από την λεηλασία και την καταστροφή της, αλλά και συνολικότερα, δείχνοντας το δρόμο της δικτύωσης, της αλληλεγγύης και της αυτοοργάνωσης σε όλους όσοι αντιστέκονται στην τυραννία του καπιταλισμού και του κράτους.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΑΠΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΓΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

αναρχική ομάδα “Δυσήνιος Ίππος”

Πάτρα, Σεπτέμβρης 2010

το κείμενο σε pdf