Category: Κειμενα

Τα ξημερώματα του Σαββάτου 19 Μάη, δολοφονήθηκε από μετανάστες στην περιοχή Κρύα Ιτεών της Πάτρας, ο 29χρονος Θανάσης Λαζανάς. Εδώ και περισσότερο από ένα χρόνο, και ύστερα από τη λειτουργία του καινούργιου λιμανιού της Πάτρας στην ευρύτερη περιοχή του νοτίου διαμερίσματος, πλήθος μεταναστών κινούνται και ζουν στην περιοχή προσπαθώντας να βρουν μια ευκαιρία να μπουν σε κάποιο από τα πλοία που οδηγούν στην Ιταλία και από εκεί να κατευθυνθούν προς τη βόρεια και δυτική Ευρώπη. Οι μετανάστες, στην πλειοψηφία τους, ζουν στο παλιό εργοστάσιο της Πειραϊκής-Πατραϊκής στο οποίο έχουν δημιουργήσει έναν πρόχειρο καταυλισμό για να μπορέσουν κατά κύριο λόγο να προστατευτούν από τις καιρικές συνθήκες. Ο εν λόγω καταυλισμός έχει αποτελέσει στόχο των κατασταλτικών αρχών ουκ ολίγες φορές το τελευταίο διάστημα (εμπρησμός, διακοπή υδροδότησης κλπ.), ενώ οι ίδιοι οι μετανάστες βιώνουν τα κυνηγητά, τους ξυλοδαρμούς και τις επιχειρήσεις-“σκούπα” της αστυνομίας σε καθημερινό επίπεδο. Παράλληλα, τα τοπικά μμε, μέσα από αλλεπάλληλα συκοφαντικά δημοσιεύματα, έχουν δημιουργήσει μια εικόνα στοχοποίησης για το συγκεκριμένο χώρο στρώνοντας κι αυτά με τη σειρά τους το έδαφος για την εκκένωση, πάνω από το οποίο θα περάσει ο φόβος, το μίσος και ο ρατσισμός. Η απόπειρα ρατσιστικού πογκρόμ που πραγματοποιήθηκε τις επόμενες μέρες και οι κανιβαλικές λογικές που αναπτύχθηκαν στο δρόμο μπροστά από την πύλη της Π-Π, αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Η προέλευση, το κοινό σκούρο χρώμα και η κοινή κοινωνική συνθήκη ζωής των δραστών της δολοφονίας με τους κατοίκους του καταυλισμού, οδήγησε στη στοχοποίηση (τόσο από το κράτος, το παρακράτος και τα μμε όσο και από μια μερίδα των κατοίκων της περιοχής) όλων των εξαθλιωμένων ανθρώπων που ζουν στην πειραϊκή πατραϊκή και στην απόδοση συλλογικής ευθύνης για ένα έγκλημα που δεν διέπραξαν από κοινού.

Σ’ αυτό το σημείο θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πως για κανένα λόγο δεν χαρακτηρίζουμε την τοπική κοινωνία των Ιτεών ως ρατσιστική στο σύνολό της. Πρόκειται για μια από τις πιο φτωχές εργατικές γειτονιές της Πάτρας όπου οι κάτοικοι της ζουν εδώ και πολλά χρόνια σε συνθήκες ανεργίας και διαρκούς υποβάθμισης. Και ακριβώς αυτή την κατάσταση ήρθαν να εκμεταλλευτούν τα αποβράσματα της χρυσής αυγής με αφορμή τη δολοφονία του 29χρονου για να διαχύσουν το ρατσιστικό τους δηλητήριο και να προσπαθήσουν να αποκτήσουν κοινωνική νομιμοποίηση, κάτι που τελικά δεν κατάφεραν.

Σε αντίθεση με την καπιταλιστική ευμάρεια που επικρατούσε τα προηγούμενα χρόνια και κατά την οποία οι μετανάστες αποτελούσαν ένα χρήσιμο για τα αφεντικά, φθηνό και ελέγξιμο εργατικό δυναμικό, σήμερα, σε συνθήκες οξυμένης κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής κρίσης, οι μετανάστες έχουν πάψει πλέον σε μεγάλο βαθμό να είναι αναγκαίοι για το κεφάλαιο, μιας και το ρόλο του εφεδρικού στρατού εργασίας και του φθηνού εργατικού δυναμικού που προωθεί την αύξηση των καπιταλιστικών κερδών μπορεί πλέον κάλλιστα να τον παίξει και ο ντόπιος πληθυσμός.

Οι μετανάστες αντιμετωπίζονται πια από τον κυρίαρχο λόγο ως “εισβολείς που ήρθαν στη χώρα για να κλέψουν, να ρημάξουν και να σκοτώσουν” και σε βάρος τους αναπτύσσονται μια σειρά κατασταλτικών πολιτικών. Μέσα από τη θωράκιση των συνόρων (με την ευρωαστυνομία της FRONTEX, τα ναρκοπέδια και τους φράχτες) στο εξωτερικό όριο της Ευρωπης-φρούριο, αλλά και με τις συνεχείς επιχειρήσεις-“σκούπα”, τη δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης, τις απελάσεις και τη διάχυση του ρατσιστικού λόγου και της λογικής του “διαίρει και βασίλευε” στο εσωτερικό, επιχειρείται η κοινωνική απομόνωση των μεταναστών, προωθείται ο κοινωνικός κανιβαλισμός και αποπροσανατολίζεται η κοινωνική οργή ούτως ώστε να μην στραφεί σε βάρος των πραγματικών υπεύθυνων για την καθημερινή λεηλασία των ζωών μας.

Σε καμιά περίπτωση δε θέλουμε να κρυφτούμε πίσω από το δάχτυλο μας. Είναι γεγονός πως η υπερσυσσώρευση χιλιάδων άνεργων και πεινασμένων ανθρώπων σε περιοχές που ευνοείται η δημιουργία “γκέτο”, είτε αυτές είναι καταυλισμοί είτε γειτονιές στο κέντρο των πόλεων, δημιουργεί ένα εκρηκτικό κοινωνικό μείγμα που είναι έτοιμο να εκραγεί και πολλές φορές το κάνει. Οι μετανάστες, αφού εκδιώχθηκαν βίαια από τις περιοχές τους εξαιτίας της δυστυχίας, της φτώχειας και των πολέμων που διεξάγει η παγκόσμια κυριαρχία και αφού επιβίωσαν -οι πιο τυχεροί- από βέβαιο πνιγμό στα σαπιοκάραβα που τους μεταφέρουν στο Αιγαίο και θάνατο από τις νάρκες στα σύνορα του Έβρου, έφτασαν στο εσωτερικό του Δυτικού κόσμου και αποτελούν ουσιαστικά μια στρατιά ανέργων, εξαναγκασμένων να κερδίσουν την επιβίωση τους μέσα στις ασφυκτικές συνθήκες ομηρίας που επιβάλλουν τα αφεντικά. Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες εξαθλίωσης και στυγνής εκμετάλλευσης είναι επόμενο να εμφανίζονται φαινόμενα αντικοινωνικών συμπεριφορών και κανιβαλισμού που δημιουργούν σοβαρά προβλήματα συνύπαρξης τα οποία πολλές φορές οξύνονται και από την παρουσία της μαφίας (εμπόριο ναρκωτικών, λευκής σαρκός και δουλεμπόριο), ντόπιας και ξένης, η οποία διεξάγεται σε συνεργασία με τον κρατικό μηχανισμό και αποτελεί μια από τις πιο επικερδείς επιχειρήσεις του καπιταλισμού. Όπως και να ‘χει, πρέπει να γίνει σαφές ότι το να είναι κανείς μετανάστης δεν αποτελεί ούτε κάποιου είδους ιδιώνυμο αδίκημα που ευνοεί την εκ των προτέρων εγκληματοποίηση του, ούτε από την άλλη κάποιον καθαγιαστικό τίτλο που κάθε του συμπεριφορά γίνεται άκριτα αποδεκτή. Όλοι κρινόμαστε από τις πράξεις μας…

Εκείνο όμως που προέχει να δούμε όλοι, πριν οδηγηθούμε σε εύκολα συμπεράσματα, είναι το ποιοι πραγματικά ευθύνονται για τη δεινή θέση στην οποία βρίσκονται σήμερα όλοι οι καταπιεσμένοι και να στοχοποιήσουμε με τη σειρά μας το κοινωνικό και πολιτικό σύστημα που γεννάει τη φτώχεια, τον πόλεμο, την εξαθλίωση και το θάνατο. Γιατί δεν μπορεί να στρεφόμαστε ενάντια στο διπλανό μας, να εχθρευόμαστε τον άλλο καταπιεσμένο και εκμεταλλευόμενο επειδή έχει διαφορετικό χρώμα, άλλη εθνική καταγωγή και μιλάει άλλη γλώσσα, αλλά μόνο σε όσους δημιούργησαν αυτό τον κόσμο με τέτοιους όρους ώστε να διασφαλίζεται πλήρως η διαιώνιση της κερδοφορίας και της εξουσίας τους.

Θα πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι η λύση βρίσκεται μόνο στη συλλογικοποίηση, την αλληλεγγύη και την αυτοοργάνωση όλων των από τα κάτω. Στη συνειδητοποίηση της κοινής ταξικής μας θέσης και της ανάγκης αρμονικής και ελεύθερης συνύπαρξης όλων με γνώμονα την αλληλοβοήθεια και τον αλληλοσεβασμό, μακριά από τον καπιταλισμό και το κράτος του, τους θεσμικούς και μη θιασώτες της διαμεσολάβησης και του αλληλοσπαραγμού. Για τη δημιουργία κοινών ταξικών και κοινωνικών σχέσεων ντόπιων και ξένων και για την ανάπτυξη ενός συλλογικού και συντροφικού αγώνα ενάντια στους καθημερινούς μας δυνάστες, στον καπιταλισμό και το κράτος…

Ενάντια στα ρατσιστικά πογκρόμ, τον κοινωνικό κανιβαλισμό και τις αντικοινωνικές συμπεριφορές από όπου και αν προέρχονται…

Στον πόλεμο των φτωχών, ο μόνος κερδισμένος είναι το κράτος, τα αφεντικά και οι υπερεθνικοί τους σύμμαχοι…

Κοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστών για τη δημιουργία μιας κοινωνίας ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας

αναρχική ομάδα “Δυσήνιος Ίππος”

Πάτρα, 26 Μάη 2012

Η αναρχική Στέλλα Αντωνίου συνελήφθη στις 4 Δεκέμβρη 2010 σε μια “αντιτρομοκρατική” επιχείρηση της αστυνομίας και από τότε, εδώ και 16 μήνες, βρίσκεται προφυλακισμένη, κατηγορούμενη για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση. Το σαθρό και κατασκευασμένο κατηγορητήριο που την εμπλέκει στην υπόθεση δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να δικαιολογήσει την προφυλάκιση της, τη στιγμή μάλιστα που έχει ήδη υποβάλλει 4 αιτήσεις αποφυλάκισης εξαιτίας πολύ σοβαρών λόγων υγείας που αντιμετωπίζει και που επιδεινώνονται λόγω της παραμονής της στη φυλακή. Στην πραγματικότητα βέβαια, η παράταση της προφυλάκισης της συντρόφισσας είναι μια ξεκάθαρα εκδικητική στάση των διωκτικών και κατασταλτικών μηχανισμών, εξαιτίας της πολιτικής της ταυτότητας ως αναρχικής και της μακροχρόνιας συμμετοχής της στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες. Αυτό είναι σαφές μιας και η Στέλλα δεν σταματά να αντιστέκεται ούτε μέσα από τις φυλακές, συμμετέχοντας και στηρίζοντας τους αγώνας των κρατουμένων για καλύτερες συνθήκες κράτησης.

Από τις 8 Μάρτη η Στέλλα Αντωνίου έχει καταθέσει μια ακόμα, την 5η κατά σειρά, αίτηση αποφυλάκισης, η εκδίκαση της οποίας ακόμα εκκρεμεί. Με δεδομένη τη σοβαρή κατάσταση της υγείας της και την καθημερινή της επιδείνωση στα κολαστήρια των φυλακών Κορυδαλλού, όπου σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να λάβει την εξειδικευμένη θεραπεία που απαιτείται, η παράταση της προφυλάκισης της συνιστά βασανιστήριο που απροκάλυπτα οδηγεί στη φυσική της εξόντωση.

Σε μια περίοδο που η κρίση του συστήματος οξύνεται και οι κοινωνικές και ταξικές συγκρούσεις πληθαίνουν, το κράτος θέτει στο στόχαστρο του τους αγωνιστές που βρίσκονται εδώ και πολλά χρονιά στις επάλξεις των κοινωνικών αγώνων σε μια απόπειρα εξόντωσης των πολιτικών του αντιπάλων σήμερα για να μπορέσει να διαχειριστεί καλύτερα τις εξεγέρσεις των καταπιεσμένων αύριο. Εκεί στοχεύουν οι χωρίς στοιχεία προφυλακίσεις αγωνιστών, οι προληπτικές προσαγωγές, η επιβολή εξοντωτικών χρηματικών εγγυήσεων, η κοινωνική διαπόμπευση ανθρώπων μέσω της δημοσίευσης των προσώπων τους στον τύπο και τα μμε. Όμως ούτε μέσα από τις κατασταλτικές του επιχειρήσεις, ούτε μέσα από την αλλαγή της πολιτικής διαχείρισης μέσα από τις εκλογές θα μπορέσει το καθεστώς να βγει αλώβητο. Η κοινωνική και ταξική αλληλεγγύη, οι αδιαμεσολάβητοι και αχειραγώγητοι κοινωνικοί και ταξικοί αγώνες, η ρήξη με το κράτος, τα αφεντικά και τους συμμάχους σε κάθε πεδίο εκδήλωσης των επιθέσεων τους θα ανατρέψει αυτό το σάπιο καθεστώς καταπίεσης και εκμετάλλευσης και θα ανοίξει το δρόμο για μια κοινωνία ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης.

 ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΜΟΝΟ ΤΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

 Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ!

 Αναρχική ομάδα “Δυσήνιος Ίππος”

Κείμενο που μοιράστηκε από την αναρχική ομάδα “Δυσήνιος Ίππος” στη μικροφωνική παρέμβαση που πραγματοποιήθηκε στο Παράρτημα το Σάββατο 3 Μάρτη καθώς και στη συγκέντρωση αλληλεγγύης στα δικαστήρια τη Δευτέρα 5 Μάρτη το πρωί.

Η δίκη των 5 συλληφθέντων της διαδήλωσης της 7ης Μάρτη 2008 αναβλήθηκε τελικά εξαιτίας της απεργίας των δικηγόρων. Στη συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε έξω από τα δικαστήρια συμμετείχαν περίπου 50 σύντροφοι-ισσες. Επόμενο ραντεβού στις 7 Γενάρη 2013.

Εδώ και μερικούς μήνες και ύστερα από την έναρξη λειτουργίας του καινούργιου λιμανιού στη νότια πλευρά της πόλης της Πάτρας, αρκετοί μετανάστες, προερχόμενοι κυρίως από το Αφγανιστάν, τη Σομαλία, το Σουδάν και χώρες της Βόρειας Αφρικής, έχουν εγκατασταθεί στο παλιό εργοστάσιο της Πειραϊκής Πατραϊκής, έναν χώρο εγκαταλελειμμένο εδώ και μια εικοσαετίας, ύστερα από το κλείσιμο των προβληματικών επιχειρήσεων στις αρχές της δεκαετίας του 90. Σήμερα, ανάμεσα σε μισογκρεμισμένα ντουβάρια και σκουριασμένα μηχανήματα, μερικές εκατοντάδες άνθρωποι προσπαθούν με όσα μέσα διαθέτουν να οργανώσουν την καθημερινότητα τους και παράλληλα να περιμένουν την κατάλληλη ευκαιρία για να περάσουν σε κάποιο καράβι που κατευθύνεται προς την καπιταλιστική Δύση.

Μέσα σ’ αυτήν την καθημερινότητα, οι μετανάστες έχουν να αντιμετωπίσουν μια πολεμική συνθήκη που καλλιεργείται έντεχνα από ένα μέτωπο τοπικών και κεντρικών φορέων που έχουν βαλθεί να τους εξοντώσουν. Η αστυνομία, τα μέσα ενημέρωσης, ο δήμος Πατρέων και ο Οργανισμός Λιμένος, έχοντας τις δικές τους βλέψεις για την αξιοποίηση της περιοχής απέναντι από το νέο λιμάνι και μη βλέποντας σε καμιά περίπτωση με καλό μάτι την παρουσία των μεταναστών εκεί, έχουν ξεκινήσει μια ολοένα και εντεινόμενη στρατηγική εκδίωξης τους. Τα καθημερινά κυνηγητά, οι ξυλοδαρμοί και τα βασανιστήρια, οι ταπεινώσεις και οι εξευτελισμοί, οι εμπρησμοί των όποιων καταλυμάτων έχουν δημιουργήσει, οι δολοφονίες και οι επιχειρήσεις “σκούπα”, εκτεταμένες ή μη, είναι η πραγματικότητα των μεταναστών που ζουν στην περιοχή αλλά σίγουρα δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα όλων των υπόλοιπων μεταναστών που ζουν στην περιοχή της Πάτρας, από το Ρίο και την Κανελοπούλου ως τις Ιτιές και τα Βραχναίικα.

Χαρακτηριστικά να αναφέρουμε τον σοβαρό τραυματισμό αφγανού μετανάστη στο κεφάλι ύστερα από καταδίωξη από μπάτσους, τον άγριο ξυλοδαρμό δυο ανήλικων μεταναστών κοντά στην Πειραϊκή Πατραϊκή που τα μμε μετέτρεψαν σε επίθεση μεταναστών σε λιμενικούς και φυσικά την επιχείρηση “σκούπα” της 5ης Γενάρη και τον εμπρησμό μεγάλου μέρους του καταυλισμού και των προσωπικών αντικειμένων όσων διαμένουν εκεί.

Για μας, οι μετανάστες και οι πρόσφυγες, είναι άνθρωποι που ξεριζώθηκαν από τους τόπους τους εξαιτίας των επεκτατικών πολέμων και της λεηλασίας που διεξάγει η παγκόσμια κυριαρχία σε ολόκληρη την καπιταλιστική περιφέρεια. Έφτασαν στην Πάτρα, καθώς το λιμάνι της αποτελεί πύλη εισόδου προς την καπιταλιστική Δύση με την ελπίδα πως θα μπορέσουν εκεί να βρουν μια καλύτερη και αξιοπρεπή ζωή. Προς το παρόν το μόνο που τους επιφυλάσσεται είναι η φτώχεια, η καταστολή, ο ρατσισμός και η άνευ όρων εκμετάλλευση από τα ντόπια αφεντικά και τις μαφίες των δουλεμπόρων.

Ενάντια σε όσους πλαστούς διαχωρισμούς στηρίζονται στη βάση της φυλής και του έθνους και μας θέλουν να γυρνάμε την πλάτη στους μετανάστες, να σταθούμε δίπλα τους αναγνωρίζοντας στα πρόσωπα τους ένα κομμάτι του εαυτού μας, μια στιγμή της κοινής ταξικής μας μοίρας. Να αντιληφθούμε επιτέλους πως η μήτρα όλων των δεινών μας δεν είναι κανένας ταξικός μας αδερφός, αλλά ο καπιταλισμός και το κράτος που παρασιτικά απομυζούν το κοινωνικό σύνολο και όλοι μαζί, μέσα από κοινούς συλλογικούς αγώνες να τους ανατρέψουμε και να οικοδομήσουμε μια καινούργια κοινωνία χωρίς σύνορα και κράτη, χωρίς στρατούς κι αστυνομίες, μια κοινωνία ισότητας, αλληλεγγύης κι ελευθερίας!

ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΝΤΟΠΙΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΦΤΩΧΕΙΑ, ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ, ΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟ

ΜΠΑΤΣΟΙ, ΛΙΜΕΝΙΚΟΙ, ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ ΤΩΝ ΜΜΕ ΚΑΙ ΛΟΙΠΑ ΚΡΑΤΙΚΑ ΑΠΟΛΙΘΩΜΑΤΑ ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΕΙΤΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΑΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

αναρχική ομάδα “Δυσήνιος Ίππος”

Πάτρα, Φλεβάρης 2012

–κείμενο που μοιράζεται σε συγκεντρώσεις που πραγματοποιούνται στην Πάτρα ενόψει του στρατοδικείου του συντρόφου που θα πραγματοποιηθεί στις 13 Δεκέμβρη στα Γιάννενα–

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ

ΟΛΙΚΟ ΑΡΝΗΤΗ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ Γ.ΚΟΡΩΝΑΙΟ

–ΣΤΡΑΤΟΔΙΚΕΙΟ 13 ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΓΙΑΝΝΕΝΑ–

“Δηλώνω ότι δεν επιθυμώ να καταταγώ στον στρατό ούτε να έχω καμία επαφή με αυτήν την δομή του εξουσιαστικού συστήματος […] Είμαι εχθρός κάθε κράτους κάθε έθνους και εν δυνάμει καταστροφέας τους”. Γ.Κ..

Ο στρατός αποτελούσε και συνεχίζει να αποτελεί ένα από τα κυριότερα όπλα της κυριαρχίας για την διαφύλαξη και διαιώνιση της εξουσίας της. Από τη μια, είναι απαραίτητος για την λεηλασία και τον έλεγχο της καπιταλιστικής περιφέρειας από τα αφεντικά του πλανήτη (Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη) είτε με ωμές στρατιωτικές επεμβάσεις είτε κάτω από το μανδύα των ”ειρηνευτικών” επιχειρήσεων. Από την άλλη δεν παύει να αποτελεί συστατικό στοιχείο επιβολής της εξουσίας και στο εσωτερικό των κρατών είτε για την επέμβαση και καταστολή του εσωτερικού εχθρού σε περιπτώσεις κοινωνικής αναταραχής (χαρακτηριστικό παράδειγμα η στρατιωτική άσκηση «ΚΑΛΛΙΜΜΑΧΟΣ» που πραγματοποιήθηκε στο στρατόπεδο «Κορομηλά» του Κιλκίς από την 71η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία και περιλάμβανε την καταστολή των διαδηλώσεων) είτε για την ενστάλαξη των εθνικών ιδεωδών και του πατριωτισμού, είτε ακόμα για την εμπέδωση της πειθαρχίας και της υποταγής αναπαριστώντας και αναπαράγοντας πιστά ένα σύστημα που έχει ανάγκη από άβουλους και πειθήνιους ανθρώπους τόσο στο εργασιακό κομμάτι όσο και σε αυτό των κοινωνικών αντιστάσεων. Σε γενικές γραμμές, ο στρατός υπάρχει για να επιβάλλει με την παρουσία του την κοινωνική και ταξική “ειρήνη”, τον καθημερινό πόλεμο χαμηλής έντασης δηλαδή που διεξάγεται σε βάρος των καταπιεσμένων αυτού του κόσμου και στοχεύει στην εδραίωση και αναπαραγωγή του καθεστώτος καταπίεσης και εκμετάλλευσης.

Μπροστά λοιπόν στη βαρβαρότητα και την παράνοια που προωθεί η στρατιωτική θητεία, άνθρωποι που δεν είναι διατεθειμένοι να χαραμίσουν κάποιους μήνες από τη ζωή τους υποτασσόμενοι στις αρρωστημένες ορέξεις των στρατοκρατών, επιλέγουν να αρνηθούν το στρατό. Οι προσωπικές επιλογές αποφυγής του στρατού (τρελόχαρτο, ανυποταξία κτλ) είτε πηγάζουν από βαθύτερα σκεπτικά είτε από μια αυθόρμητη και πηγαία αποστροφή για αυτόν τον σάπιο θεσμό είναι επιλογές εναντίωσης και ως εκ τούτου θεμιτές και δίκαιες. Υπάρχουν όμως και επιλογές, όπως η ολική άρνηση στράτευσης, οι οποίες περνούν από το προσωπικό στο συλλογικό, αρνούνται δημόσια τόσο τη στρατιωτική θητεία όσο και το στρατό ως θεσμό επιλογές οι οποίες προωθούν την άρνηση του στρατού ως πολιτικό ζήτημα αρνούμενες την οποιαδήποτε επαφή με το κράτος και το αυθαίρετο δικαίωμα του να ορίζει τη ζωή μας. Αυτές είναι που δέχονται και τη μεγαλύτερη καταστολή εκ μέρους των κρατικών και στρατιωτικών μηχανισμών.

Τέτοια είναι και η υπόθεση του αναρχικού Γεράσιμου Κορωναίου που είναι ολικός αρνητής στράτευσης από το 2009 και στις 13 Δεκέμβρη καλείται σε στρατοδικείο στα Γιάννενα για αυτή του την επιλογή. Ο ίδιος έχει πάρει την απόφαση να παρουσιαστεί στο στρατοδικείο δίνοντας το πολιτικό στίγμα της δίωξης του στηριζόμενος από την αλληλεγγύη των συντρόφων του και όσων καταλαβαίνουν ότι δεν πρόκειται μόνο για προσωπική του υπόθεση. Δεν θα είναι μόνος του! Η αλληλεγγύη μας στο Μάκη όπως και σε κάθε ολικό αρνητή στράτευσης είναι δεδομένη και πολύμορφη.

αναρχική ομάδα “Δυσήνιος Ίππος”

Μερικές σκέψεις για τα γεγονότα της 48ωρης απεργίας (19 και 20 Οκτώβρη) και το ρόλο του ΚΚΕ.

Το τελευταίο διάστημα βιώνουμε μια άκρατη επίθεση κράτους και κεφαλαίου ενάντια στην κοινωνία. Ο καπιταλισμός, νιώθοντας το θρόνο του να τρίζει εν μέσω της συστημικής κρίσης που οι ίδιες του οι αντιφάσεις αναπόφευκτα δημιουργούν, ρίχνει στο παιχνίδι όλα τα χαρτιά του. Σε σχεδόν εβδομαδιαία βάση ψηφίζονται νόμοι που επιβάλουν τη λεηλασία των “δημόσιων” αγαθών, πετσοκόβουν μισθούς και συντάξεις, ακυρώνουν τις συλλογικές και κλαδικές συμβάσεις εργασίας, κατακρεουργούν δικαιώματα κερδισμένα ύστερα από αιματηρούς κοινωνικούς αγώνες. Continue reading “ΤΕΛΙΚΑ ΑΠΟ ΠΟΙΟΥΣ ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΖΗΤΑΩ? ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΞΕΡΩ ΦΤΑΙΝΕ Ή ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΡΙΓΥΡΩ ΚΛΑΙΝΕ?” →

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

Στις 5 Οκτώβρη ξεκίνησε στην Αθήνα, σε ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα των φυλακών Κορυδαλλού, η δίκη της υπόθεσης του ‘Επαναστατικού Αγώνα’, με κατηγορούμενους τους Ν. Μαζιώτη, Π. Ρούπα και Κ. Γουρνά που έχουν αναλάβει την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής τους στην οργάνωση και τους αναρχικούς Σ. Νικητόπουλο, Χ. Κορτέση, Β. Σταθόπουλο,  Μ. Μπεραχά και Κ. Κάτσενο που διώκονται για την υπόθεση αυτή εξαιτίας των φιλικών και πολιτικών τους σχέσεων.

Το Σάββατο 10 Απρίλη 2010 και ένα μήνα μετά τη δολοφονία του αναρχικού και μέλους του Επαναστατικού Αγώνα, Λάμπρου Φούντα από μπάτσους στη Δάφνη, την ώρα που το ελληνικό κράτος ήταν έτοιμο να υπογράψει το πρώτο μνημόνιο συνεργασίας με το ΔΝΤ και την ΕΕ, δυνάμεις της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας εισβάλλουν σε διάφορα σπίτια συντρόφων στην Αθήνα και πραγματοποιούν πολύωρες έρευνες. Την επόμενη μέρα ανακοινώνεται από τον εκπρόσωπο τύπου της αστυνομίας ότι κρατούνται έξι αναρχικοί οι οποίοι τις επόμενες μέρες προφυλακίζονται. Μάλιστα, όπως επιβεβαιώνουν και γνωστοί δημοσιογράφοι-υπάλληλοι της κρατικής ασφάλειας, “στα σπίτια τους βρέθηκαν πολύτιμα ευρήματα”, όπως αναρχικά έντυπα, πολιτικά βιβλία, όργανα γυμναστικής, καλαμωτές και ξυπνητήρια που “αποδεικνύουν” την ενοχή τους. Από τις πρώτες κιόλας μέρες οι Ρούπα, Μαζιώτης και Γουρνάς αναλαμβάνουν την πολιτική ευθύνη για τη συμμετοχή στην οργάνωση. Ένα χρόνο μετά, οι 3 αναρχικοί Νικητόπουλος, Κορτέσης και Σταθόπουλος αφήνονται προσωρινά ελεύθεροι, ενώ για την υπόθεση ασκείται ποινική δίωξη με βάση τα ευφάνταστα τρομοσενάρια της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας και στους Μ. Μπεραχά και Κ. Κάτσενο.

Σε μια περίοδο όπου το καπιταλιστικό σύστημα έχει ανοίξει ένα διαρκή και με αυξανόμενη ένταση πόλεμο στην κοινωνία, καταδικάζοντας στη φτώχια και την ανέχεια εκατομμύρια ανθρώπους, οργανώνει παράλληλα τη νομική και κατασταλτική του οχύρωση απέναντι στις κοινωνικές εξεγέρσεις που έρχονται λαμβάνοντας ειδικά κατασταλτικά μέτρα και εφαρμόζοντας μια πολιτική μηδενικής ανοχής απέναντι σε όσους αντιστέκονται, με όποιο τρόπο κι αν το κάνουν. Στην ουσία πρόκειται για το πέρασμα σε μια νέα κοινωνική συνθήκη που στόχο έχει την πλήρη εξόντωση της κοινωνίας, των συλλογικών της διαδικασιών και αντιστάσεων και την υποταγή της στις αδηφάγες ορέξεις των ντόπιων αφεντικών και των διεθνών συμμάχων τους. Μια νέα συνθήκη, όπου αν τελικά επικρατήσει θα περιλαμβάνει ακόμη σκληρότερους όρους σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινής ζωής και δραστηριότητας. Από το εργασιακό, το ασφαλιστικό, τον έλεγχο και την καταστολή σε οργουλιανές εκδοχές μέχρι τους κοινωνικούς αποκλεισμούς, την ακόμη μεγαλύτερη λεηλασία της φύσης με πρόσχημα την «πράσινη ανάπτυξη» όσο και τελικά την μετατροπή του ανθρώπου σε μηχανή παραγωγής κέρδους με την ζωή να υποβιβάζεται σε μετρήσιμο και τελικά αναλώσιμο μέγεθος.

Μέσα σ’ αυτή τη ζοφερή κοινωνική πραγματικότητα λοιπόν, η αλληλεγγύη στους φυλακισμένους και διωκόμενους αγωνιστές, είναι μια ακόμα αναφαίρετη στιγμή του καθημερινού κοινωνικού και ταξικού αγώνα, καθώς λειτουργεί ως σημείο αναφοράς για όσους αντιστέκονται στην κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα, προσφέροντας παράλληλα τη δυνατότητα ανάπτυξης της ριζοσπαστικής κριτικής και δράσης, αλλά και συνάντησης των επιμέρους αντιστάσεων που διεξάγονται στα διαφορετικά μέτωπα του κοινωνικοταξικού πολέμου στην κατεύθυνση της περαιτέρω συλλογικοποίησης και διεύρυνσης  τους, μέχρι τη συνολική ανατροπή του κόσμου των κυρίαρχων.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ Ν. ΜΑΖΙΩΤΗ, Π. ΡΟΥΠΑ ΚΑΙ Κ. ΓΟΥΡΝΑ που έχουν αναλάβει την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής τους στον ‘Επαναστατικό Αγώνα’

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ Χ. ΚΟΡΤΕΣΗ, Β. ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟ, Σ. ΝΙΚΗΤΟΠΟΥΛΟ, ΣΤΗ Μ. ΜΠΕΡΑΧΑ ΚΑΙ ΣΤΟΝ Κ. ΚΑΤΣΕΝΟ που διώκονται για την ίδια υπόθεση.

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΛΑΜΠΡΟ ΦΟΥΝΤΑ, μέλος του “Επανασταττικού Αγώνα” που έπεσε στις 10 Μάρτη 2010 στη Δάφνη από τις σφαίρες των ένστολων δολοφόνων της δημοκρατίας.

ΔΙΚΗ― 5 ΟΚΤΩΒΡΗ, ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ

Την Πέμπτη 28 Ιούλη το απόγευμα πραγματοποιήθηκε στην πλατεία Όλγας, ύστερα από πρωτοβουλία συντρόφων, συγκέντρωση αλληλεγγύης στους μετανάστες και ενάντια στις επιχειρήσεις σκούπα που πραγματοποιούνται τις τελευαίες μέρες από τους μπάτσους σε συνεργασία με το δήμο Πατρέων στην περιοχή του καταυλισμού του ΟΣΕ στον Αγ. Ανδρέα.

Η συγκέντρωση κράτησε περισσότερο από 2 ώρες, μοιράστηκαν εκατοντάδες κείμενα, ενώ υπήρχαν και 2 πανό, ένα που έγραφε “οι επιχειρήσεις σκούπα είναι φασισμός …κι όσοι σιωπούν συνένοχοι — Αλληλεγγύη στους μετανάστες” κι ενα άλλο που έγραφε “Με τους μετανάστες είμαστε μαζί, σκούπα σε αφεντικά, μπάτσους και ναζί”.

Παρακάτω ακολουθεί ένα από τα κείμενα που μοιράστηκαν στη συγκέντρωση.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ — ΣΚΟΥΠΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ!

*το κείμενο που μοιραζόταν από τη συνέλευση ενάντια στην κοινωνική και ταξική ειρήνη βρίσκεται εδώ