ΠΛΗΘΑΙΝΟΥΝ ΤΑ ΣΗΜΑΔΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΣΤΗΝ ΤΣΙΑΠΑΣ
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ AΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ: ΤΡΙΤΗ 20 ΜΑΗ, 7 Μ.Μ., ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ, ΠΑΤΡΑ
Η ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΗ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΔΕΝ ΠΑΡΑΔΙΝΕΤΑΙ, ΔΕΝ ΞΕΠΟΥΛΙΕΤΑΙ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΕΣ ΖΑΠΑΤΙΣΤΙΚΕΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ
αναρχικές ομάδες δυσήνιος ίππος + dinamitera
Αποφασίσαμε να τοποθετηθούμε δημόσια για την επιλογή μας να αποχωρήσουμε από τη συνέλευση αναρχικών ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά “ο εργαλειοφόρος” καθώς έχουμε αντιληφθεί πως έχουν υπάρξει διάφορες παρανοήσεις και διαστρεβλώσεις σχετικά με αυτή και τις αιτίες της. Τοποθετούμαστε δημόσια γιατί αδυνατούμε πρακτικά και δεν έχουμε καμία διάθεση να ακολουθούμε και να αντιστρέφουμε οποιαδήποτε κουβέντα αφορά εμάς ή συντρόφους μας, όταν λαμβάνει χώρα σε σημεία αταίριαστα με τη διεξαγωγή πολιτικών διαδικασιών, όπως ταβέρνες, ψησταριές, καφενεία και ουζερί.
Η συνέλευση αναρχικών ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά “ο εργαλειοφόρος” δημιουργήθηκε την άνοιξη του 2010, ύστερα από την πλαισίωση του πολιτικού καλέσματος της συλλογικότητας μας από αρκετούς ακόμα συντρόφους και συντρόφισσες. Μέσα στα 4 περίπου χρόνια της ύπαρξης της, κατάφερε – στο μέτρο των δυνατοτήτων της κάθε φορά, καθώς η σύνθεση αλλά και ο αριθμός των μελών της συνέλευσης άλλαξε αρκετές φορές μέσα σε αυτό το διάστημα- να αποτελέσει ένα διαρκές πεδίο πολιτικής ζύμωσης και να διαμορφώσει μια σημαντική εστία αντιπαράθεσης με το κράτος και τ’ αφεντικά, σε μια περίοδο που η επίθεση τους στη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας ήταν (και συνεχίζει να είναι) αμείλικτη. Μέσα από την παρουσία μας σε απεργιακές συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις, με τη στήριξη και τη διαρκή προσπάθεια ενίσχυσης και σύνδεσης των εργατικών αγώνων, με τη δημιουργία εκδόσεων, με μια σειρά εκδηλώσεις και παρεμβάσεις σε διάφορα πεδία του κοινωνικού και ταξικού πολέμου, η συνέλευση κατόρθωσε να αποτελέσει κεντρικό σημείο αναφοράς για το αναρχικό κίνημα στην Πάτρα και να λειτουργήσει προωθητικά σε πολλές περιπτώσεις για το ευρύτερο κίνημα, τις στοχεύσεις και τις διαδικασίες του. Παράλληλα, μέσω συνεχών συζητήσεων στο εσωτερικό της, η συνέλευση επιχείρησε να καλύψει ένα κενό που είχαμε διαγνώσει ως υπαρκτό στις αναρχικές πολιτικές διαδικασίες της Πάτρας μέσω της πολιτικής και θεωρητικής ανάλυσης ζητημάτων που άπτονταν της εργασίας, της ταξικότητας και της κρίσης.
Τους τελευταίους μήνες, μας είχε γίνει εμφανές πως η διαδικασία έδειχνε να κλείνει τον κύκλο της, καθώς η ύπαρξη κομβικών πολιτικών διαφωνιών και εκ διαμέτρου αντίθετων θέσεων και στρατηγικών/τακτικών επιλογών στο εσωτερικό της, οδηγούσε σε επαναλαμβανόμενες διαφωνίες, αντιπαραθέσεις και συγκρούσεις. Οι εκ διαμέτρου αντίθετες, και πολλές φορές αντιθετικές θέσεις και απόψεις των επιμέρους υποκειμένων της συνέλευσης, αντικατοπτρίζονταν επίσης και σε συχνές, επαναλαμβανόμενες και οριακές πολιτικές συγκρούσεις και σε άλλες πολιτικές διαδικασίες, στις οποίες συμμετείχαμε ως αυτόνομα πολιτικά υποκείμενα. Όλα αυτά έδειχναν για εμάς πως η συνέλευση είχε βρει τα πολιτικά της όρια.
Παράλληλα, το γεγονός πως ο εργαλειοφόρος αποτελούσε ένα ανοιχτό πολιτικό υποκείμενο, όσον αφορά τη διαδικασία και τη δομή του, επέτρεπε στον καθένα να συμμετέχει σε αυτή χωρίς καμιά συγκεκριμένη δέσμευση και ίχνος συνέπειας. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η συνέλευση να εγκολπώσει στο εσωτερικό της άτομα που μπαινόβγαιναν στη διαδικασία κατά το δοκούν, κατέθεταν και επέμεναν να επαναφέρουν θέσεις άσχετες με την αναρχική πολιτική σκέψη και ηθική, που επιτίθονταν σε αρχές, επιλογές και έννοιες όπως η συλλογικοποίηση, η πολιτική οργάνωση και δέσμευση και τοποθετούσαν -πρακτικά και θεωρητικά- το “εγώ” (στη συγκεκριμένη περίπτωση το δικό τους “εγώ”) υπεράνω οποιασδήποτε συλλογικής απόφασης. Τα διαδικαστικά κενά που επιφέρει η πλήρης ανοιχτότητα της δομής μιας πολιτικής διαδικασίας έκαναν τρομερά δύσκολη την αυτοπροστασία της συνέλευσης απέναντι τους. Εξαιτίας μάλιστα της αδυναμίας που είχε η άποψή τους σε οποιαδήποτε πολιτική αναμέτρηση της στο εσωτερικό της συνέλευσης, άρχισαν να εκφράζουν τα πρώτα συμπτώματα κομπλεξισμού εις βάρος της δικής μας συλλογικότητας, αλλά και άλλων συντρόφων.
Συμπτώματα τα οποία, επειδή δεν είχαν το πολιτικό θάρρος να εκφράσουν στο εσωτερικό της συνέλευσης, συνήθιζαν να τα εκδηλώνουν σε διάφορα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (twitter), καταφερόμενοι με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς σε βάρος συντρόφων της δικής μας συλλογικότητας, τολμώντας μάλιστα να αναφερθούν σε πολιτικές συλλογικότητες άλλων πόλεων και σε πολιτικές και συντροφικές σχέσεις, που ούτε γνωρίζουν, ούτε τους αφορούν, ούτε είναι σε θέση να κατανοήσουν. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, με αφορμή την ανάρτηση ενός πολιτικού-ιδεολογικού κειμένου γενικότερου ενδιαφέροντος στο site της συνέλευσης από συντρόφους, δεν δίστασαν να επιτεθούν ξανά μέσω του συγκεκριμένου μέσου (twitter) με υβριστικούς χαρακτηρισμούς και απειλές εναντίον τους. Ενώ κατά δήλωσή τους, ύστερα από το πολιτικό τους ξεγύμνωμα στο εσωτερικό της συνέλευσης από τη συντριπτική πλειοψηφία των μελών της, θα απέσυραν τα εν λόγω σχόλια από τη δημόσια θέα, δεν το έκαναν τελικά, πράγμα που τους καθιστά -μεταξύ άλλων- πολιτικά αφερέγγυους και επικίνδυνους. Απογοητευτική ήταν και η στάση άλλων μελών της συνέλευσης που προσπάθησαν να προσπεράσουν το ζήτημα ως ασήμαντο και λήξαν.
Η απόφαση μας να αποχωρήσουμε από την συνέλευση του εργαλειοφόρου είχε ως αφορμή τα συγκεκριμένα περιστατικά. Όπως αναφέραμε και παραπάνω, είχαμε εντοπίσει διάφορα πολιτικά αδιέξοδα στο εσωτερικό της, και κρίνοντας πως είχε κλείσει τον κύκλο της, καταθέσαμε σε αυτήν την πρόταση αυτοδιάλυσης της. Μεγάλο κομμάτι των συντρόφων και συντροφισσών της συνέλευσης συμφώνησε και αποχώρησε, ενώ ένα άλλο κομμάτι δεν έκανε αποδεκτή την πρόταση και παρέμεινε κρατώντας τη διαδικασία ενεργή.
Ως αναρχική ομάδα “Δυσήνιος Ίππος, έχουμε αποδείξει μέσα από τη δεκαετή παρουσία μας στο αναρχικό κίνημα, την αγωνιστική και αλληλέγγυα στάση μας, τη συντροφική και ανοιχτή μας διάθεση απέναντι σε όσους αγωνιστές συνυπάρχουμε σε αγώνες και σε πολιτικές διαδικασίες. Θεωρούμε πως οι διάφορες διαφωνίες και αντιπαραθέσεις πρέπει και οφείλουν να γίνονται με πολιτικούς όρους και στεκόμαστε κάθετα αντίθετοι στο παραπολιτικό κουτσομπολιό, την ίντριγκα και τις λογικές που αναπαράγουν παθογένειες “χώρων” και “μικρόκοσμων” εντός του αναρχικού κινήματος.
Σε κάθε περίπτωση, η απάντηση μας δεν είναι άλλη από την επιμονή μας στο δημιουργικό ξεπέρασμα των ηττημένων κι ανυπόφορων πια παραπολιτικών παρεϊσμών, των σεχταρισμών και των κανιβαλισμών τους. Σε μια περίοδο που η επίθεση των κυρίαρχων, με αφορμή την καπιταλιστική κρίση, διεξάγεται σφοδρότατα σε όλα τα μέτωπα του κοινωνικού και ταξικού πολέμου, και που ως αναρχικοί συμμετέχουμε ενεργά και αδιάλειπτα στην κοινωνική και ταξική αντίσταση που ορθώνεται απέναντι της, μέσω της συνδιαμόρφωσης ευρύτερων αγωνιστικών μετώπων από τα κάτω σε επίπεδο θεματικό, τοπικό και κεντρικό αλλά και μέσω της προσπάθειας οργανωτικής ανασυγκρότησης του αναρχικού κινήματος πάνω σε συγκεκριμένες αρχές, θέσεις και στοχεύσεις, στην κατεύθυνση της ανατροπής του καπιταλισμού και του κράτους και της κοινωνικής επανάστασης, ελπίζουμε να μη χρειαστεί να επανέλθουμε στην υπόθεση αυτή. Σε περίπτωση όμως που χρειαστεί, είμαστε εδώ για να το κάνουμε…
Αναρχική Ομάδα “Δυσήνιος Ίππος”
Πάτρα, 8 Μάη 2014
128 χρονια μετά, ο αγώνας των εργατών του Σικάγο παραμένει ζωντανός, πιο επίκαιρος από ποτέ…
Όσο και αν η κυριαρχία προσπαθεί να την περάσει στο συλλογικό υποσυνείδητο ως μια γιορτινή αργία στο όνομα της άνοιξης, απογυμνωμένη από την ιστορικότητα και τη βαρύτητά της, η πρωτομαγιά παραμένει μια μέρα σημαντικά ιστορική για τους εργατικούς αγώνες, για το παγκόσμιο ταξικό και κοινωνικό κίνημα. Είναι η μέρα που συμβολίζει τους αγώνες των εργατών για καλύτερες συνθήκες δουλειάς, για απτά εργασιακά δικαιώματα, για μια ζωή που δεν θα θυμίζει σκλαβιά. Με κύριο αρχικό αίτημα το οκτάωρο, οι αγώνες αυτοί οδήγησαν σε μια μαχητική σύγκρουση με τους καπιταλιστές και το κράτος, σύγκρουση που κατέληξε με τους πρωτεργάτες της εκτελεσμένους από τις αρχές και με πολλούς εργάτες νεκρούς, μια σύγκρουση όμως που παρόλες τις απώλειές της πέτυχε μακροπρόθεσμα τους στόχους της και ξεχώρισε στα μάτια των καταπιεσμένων εργατών όλου του κόσμου ως η απόδειξη πως ο μόνος χαμένος αγώνας είναι εκείνος που δεν διεξάγεται ποτέ. Η πρωτομαγιά και οι εργατικοί αγώνες του 1886 παραμένουν σύμβολο των αγώνων για αξιοπρέπεια και ελευθερία, όσο στους αγώνες αυτούς παραμένει ζωντανό το πρόταγμα για την ανατροπής του καπιταλισμού και του κράτους, όσο ενυπάρχει το όραμα της κοινωνικής επανάστασης και της δημιουργίας ενός κόσμου ισότητας, αλληλεγγύης κι ελευθερίας..
Δεν είναι άξιο απορίας που στο πλαίσιο της τρομακτικής επίθεσης της κυριαρχίας για τη βίαιη αναδιάρθρωση των δομών εξουσίας και την επιβολή συνθηκών απόλυτης εξαθλίωσης, βλέπουμε τα κεκτημένα δικαιώματα των εκατοντάδων εργατικών αγώνων που ακολούθησαν έκτοτε να γκρεμίζονται ξαφνικά με μιας, λες και ποτέ δεν υπήρξαν. Σε μια εποχή που, με αφορμή την ευρύτερη καπιταλιστική κρίση, η φτώχεια και η ανέχεια, ο κοινωνικός αποκλεισμός από βασικά αγαθά για την επιβίωση, ο κοινωνικός κανιβαλισμός και αλληλοσπαραγμός, η βία και η καταστολή επιβάλλονται ως η μόνη υπαρκτή συνθήκη ζωής, το κράτος και τα αφεντικά προχωρούν σε μια άνευ προηγουμένου λεηλασία στοιχειωδών δικαιωμάτων και κατακτήσεων των ταξικών και κοινωνικών αγώνων όλων των προηγούμενων δεκαετιών. Οκτάωρο, βασικός μισθός, δώρα γιορτών, συλλογικές συμβάσεις, κάθε τι που ως τώρα θεωρείτο αυτονόητο, χτυπιέται και αφαιρείται και οι εργαζόμενοι υποχρεούνται σε μια νέα συνθήκη (με τις ατομικές συμβάσεις και τα εξευτελιστικά προγράμματα “κοινωφελούς” εργασίας να γίνονται το νέο εργασιακό καθεστώς, με τις επιστρατεύσεις και τις απαγορεύσεις των απεργιών να πληθαίνουν όλο και περισσότερο) που τους μετατρέπει και επίσημα σε σκλάβους δίχως εργασιακά δικαιώματα και με την μόνιμη απειλή της ανεργίας προ των πυλών. Είναι η τέλεια αφορμή για την κυριαρχία να εξαφανίσει από τη συλλογική ταξική μνήμη την ιστορία και το νόημα και αγώνων και να προωθήσει όλα τα μέτρα που χρειάζεται για τη διαιώνιση του παρασιτικού της ρόλου πάνω στην κοινωνία.
Παρόλα αυτά, τίποτα δεν έχει τελειώσει. Από την πλευρά μας, ως αναρχικοί και ως κομμάτι των εκμεταλλευόμενων αυτής της κοινωνίας, θεωρούμε ταξική κληρονομιά μας τους αγώνες των εργατών του Σικάγο και όσους ακολούθησαν και δεν σκοπεύουμε να τους αφήσουμε βορά στις ορέξεις των αφεντικών. Συμμετέχουμε ενεργά στα κοινωνικά και ταξικά κινήματα και συνδράμουμε στη συλλογικοποίηση, στην οργάνωση και στην όξυνσή τους προς μια διεξοδική, επαναστατική και απελευθερωτική κατεύθυνση. Άλλωστε, είναι πια δεδομένο πως οι προλετάριοι, οι εξαθλιωμένοι, οι πληβείοι αυτού του κόσμου δεν έχουν τίποτα να περιμένουν από τους θεσμούς, τα κοινοβούλια, τις εκλογές, τις γραφειοκρατικές συνδικαλιστικές ηγεσίες και τους υπόλειπους θιασώτες της ταξικής ειρήνης. Μόνο με μαχητικούς, αυτοοργανωμένους και ακηδεμόνευτους ταξικούς και κοινωνικούς αγώνες μπορούν να πάρουν πίσω όσα καθημερινά παράγουν και ληστεύονται από τα αφεντικά. Μόνο με συλλογική αντίσταση, οργάνωση και καθημερινό αγώνα σε κάθε χώρο επιβολής του καθεστώτος εκμετάλλευσης και καταπίεσης, των συνθηκών εξαθλίωσης και σκλαβιάς μπορούμε να διεκδικήσουμε όσα μας ανήκουν.
Η πρωτομαγιά για μας είναι ημέρα μνήμης για όλους όσοι έχυσαν το αίμα τους αγωνιζόμενοι για μια καλύτερη ζωή, είναι μια ακόμα ημέρα αγώνα και πάλης ενάντια στην κυριαρχία και στο κανιβαλιστικό σύστημα που αυτή επιβάλλει. Και αυτή τη μέρα, όπως και τόσες άλλες, η θέση μας βρίσκεται στο δρόμο, ανάμεσα στους αγωνιζόμενους ανθρώπους, σε έναν αγώνα για μια ελεύθερη κοινωνία και έναν κόσμο αυτοοργάνωσης, ισότητας και αλληλεγγύης.
Μέχρι την ανατροπή του καπιταλισμού και του κράτους, την κοινωνική απελευθέρωση, τον κομμουνισμό και την αναρχία, ο αγώνας συνεχίζεται…
αναρχική ομάδα “Δυσήνιος Ίππος”
Πάτρα. Πρωτομαγιά 2014
“…από τις φαβέλες του Ρίο και τα γκέτο της Γαλλίας μέχρι τους εξεγερμένους στην Παλαιστίνη και τα βουνά του Μεξικού, η αντίσταση είναι το μοναδικό καταφύγιο όσων δε συναινούν στην καπιταλιστική επέλαση και την κρατική επιβολή, η εξέγερση είναι η ατελείωτη περιπέτεια των ζωντανών ενάντια στην υποταγή και το γενικευμένο θάνατο…”
απόσπασμα από αφίσα της αναρχικής ομάδας δυσήνιος ίππος που κυκλοφόρησε το Δεκέμβρη του 2008
Η κοινωνική εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 που ξέσπασε ύστερα από τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου από το μπάτσο Κορκονέα στα Εξάρχεια ταρακούνησε συθέμελα το σύστημα για περισσότερες από 2 εβδομάδες, αμφισβητώντας στην πράξη την παντοδυναμία του. Οι διώξεις και οι φυλακίσεις αγωνιστών ήταν το πρώτο κομμάτι μιας ολόκληρης αντιεξεγερτικής εκστρατείας που εξαπέλυσε όλο το επόμενο διάστημα το κράτος σε μια απόπειρα καταστολής και ιδεολογικής κατασυκοφάντησης των εξεγερμένων.
Σήμερα, σε ένα περιβάλλον ευρείας κοινωνικής απονομιμοποίησης του καθεστώτος, η οποία εντείνεται εξαιτίας της συνολικής καπιταλιστικής κρίσης και της γενικευμένης επίθεσης σε βάρος της κοινωνίας, η κρατική καταστολή αναβαθμίζεται προωθώντας την επιβολή ενός διαρκούς καθεστώτος έκτακτης ανάγκης. Διαδηλώσεις χτυπιούνται λυσσαλέα από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς, αγωνιστές δέχονται εισβολές της αστυνομίας στα σπίτια τους με διάφορα προσχήματα, συλλαμβάνονται, διώκονται με διογκωμένα κατηγορητήρια, ξυλοκοπούνται, βασανίζονται και φυλακίζονται με ανύπαρκτα στοιχεία, απεργοί επιστρατεύονται, ποινικοποιείται η πολιτική και συνδικαλιστική δράση, ενώ την ίδια ώρα το καθεστώς θωρακίζεται νομικά απέναντι στους κοινωνικούς-ταξικούς του εχθρούς και τα μιντιακά φερέφωνα της κρατικής προπαγάνδας επιχειρούν με κάθε τρόπο να εγκληματοποιήσουν όσους αντιστέκονται και να πείσουν για το μάταιο και το ανώφελο των κοινωνικών και ταξικών αγώνων.
Σε αυτή τη χρονική συγκυρία, και ενώ η κοινωνική εξέγερση του Δεκέμβρη συνεχίζει να πλανιέται ως φάντασμα πάνω από τα κεφάλια των κυρίαρχων, 5 άτομα που συνελήφθησαν στη διαδήλωση της 7ης Δεκέμβρη 2008 στην Πάτρα δικάζονται στις 17 Φλεβάρη, χωρίς στοιχεία, αντιμετωπίζοντας ένα σαθρό και κατασκευασμένο κατηγορητήριο, με μοναδικό επιχείρημα τις ευφάνταστες καταθέσεις ασφαλιτών.Δεν είναι μόνοι τους!
Απέναντι στις κρατικές κατασταλτικές επιθέσεις, να αντιπαραθέσουμε ένα πλατύ μέτωπο όλων των αντιστάσεων από τα κάτω. Να μείνουμε ανυποχώρητοι στο πρόταγμα της συνολικής ανατροπής του καθεστώτος της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, στο πρόταγμα της κοινωνικής επανάστασης, της διεκδίκησης μιας κοινωνίας ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας. Να μην αφήσουμε να κυριαρχήσει ο φόβος!
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΣΤΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος”
Πάτρα, Φλεβάρης 2014
…να αντιτάξουμε τους οριζόντιους, μαχητικούς και χειραφετημένους αγώνες
Η ένταση της επίθεσης κράτους και αφεντικών σε βάρος της κοινωνίας με αφορμή την καπιταλιστική κρίση έχει διαμορφώσει το πλαίσιο μιας ζοφερής, ανυπόφορης και αποπνικτικής καθημερινής πραγματικότητας για εκατομμύρια προλετάριους. Οι πολιτικοί σχεδιασμοί άγριας εκμετάλλευσης των εργαζομένων και συνολικής λεηλασίας του φυσικού κόσμου που καταστρώνονται τόσο από τα εγχώρια πολιτικά και οικονομικά αφεντικά, όσο και από τους υπερεθνικούς τους συμμάχους (ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ), εντείνουν τους αποκλεισμούς από βασικές και αναπόσπαστες πηγές της ανθρώπινης ζωής, δραστηριότητας και δημιουργίας, καταδικάζοντας όλο και μεγαλύτερα τμήματα της κοινωνίας στη μαζική ανεργία, τη φτώχεια, την ανέχεια, την εξαθλίωση και το θάνατο.
Η σημερινή συγκυρία της γενικευμένης οικονομικής, πολιτικής, κοινωνικής και πολιτισμικής κρίσης αποτελεί μια πρώτης τάξης ευκαιρία για τους κυρίαρχους να αναδιαρθρώσουν συνολικά τις δομές εξουσίας και να επιβάλουν το βίαιο κοινωνικό μετασχηματισμό, στην κατεύθυνση της δόμησης μιας κοινωνίας που θα κυριαρχεί η υποταγή, ο έλεγχος, ο φόβος, η ανηλεής εκμετάλλευση, ο εκφασισμός και ο αλληλοσπαραγμός μεταξύ των “από τα κάτω” αυτής της κοινωνίας. Στην κατεύθυνση αυτή, η ουσιαστική κατάργηση του 8ωρου, οι μισθοί και οι συντάξεις πείνας, η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, η γιγάντωση της ”μαύρης” και επισφαλούς εργασίας και της ανεργίας, ο αποκλεισμός από τα στοιχειώδη κοινωνικά αγαθά (όπως η στέγαση, το ηλεκτρικό ρεύμα, η τροφή, η δωρεάν υγεία, η θέρμανση και οι μεταφορές), η φορολογική ληστεία, οι “λευκές” νύχτες και οι “μαύρες” Κυριακές, η εγκληματοποίηση και η καταστολή των ταξικών και κοινωνικών αντιστάσεων διαμορφώνουν τις συνθήκες του πολέμου που έχουν εξαπολύσει το κράτος και τα αφεντικά ενάντια στην τάξη των εκμεταλλευόμενων, των εργατών και των φτωχών για την υποδούλωσή της.
Παράλληλα, το καθεστώς έχει επιδοθεί σε μια άνευ προηγουμένου ολομέτωπη κατασταλτική και ιδεολογική επίθεση εις βάρος όσων αποφασίζουν να αντισταθούν έμπρακτα στις επιλογές του. Διαδηλώσεις χτυπιούνται λυσσαλέα από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς, άνθρωποι συλλαμβάνονται, διώκονται με διογκωμένα κατηγορητήρια, ξυλοκοπούνται, βασανίζονται και προφυλακίζονται, απεργοί επιστρατεύονται, ποινικοποιείται η πολιτική και συνδικαλιστική δράση, ενώ την ίδια ώρα τα μιντιακά φερέφωνα της κρατικής προπαγάνδας επιχειρούν με κάθε τρόπο να εγκληματοποιήσουν όσους αντιστέκονται και να πείσουν για το μάταιο και το ανώφελο των συλλογικών κοινωνικών και ταξικών αγώνων.
Από την πλευρά μας, ως αναρχικοί, αντιλαμβανόμαστε πως όλοι εμείς που καθημερινά βιώνουμε τα αποτελέσματα της δολοφονικής φύσης του κράτους και του κεφαλαίου και της παρασιτικής επιβολής τους πάνω στις ζωές μας, δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα από όσους βρίσκονται σήμερα στην πολιτική τους διαχείριση, αλλά ούτε και από όσους ευαγγελίζονται τον “εξανθρωπισμό” τους, από τους θεσμικούς διαμεσολαβητές της ταξικής πάλης και τις γραφειοκρατικές συνδικαλιστικές ηγεσίες που συνδιαλέγονται με τα αφεντικά παρακαλώντας για την ελεημοσύνη τους.
Ό,τι έχουμε να κερδίσουμε θα είναι αποτέλεσμα των πλατιών, οργανωμένων στη βάση, μαχητικών, χειραφετημένων και ριζοσπαστικών αγώνων μας. Μόνο η συνολική ανατροπή του κράτους και του καπιταλισμού, η κοινωνική απαλλοτρίωση του πλούτου που παράγουμε εμείς οι ίδιοι και απομυζεί μια κάστα εξουσιαστών, μόνο η οργάνωση από τα κάτω της κοινωνικής και ταξικής αντεπίθεσής σε κάθε μέτωπο του πολέμου που μας έχουν κηρύξει, μόνο η κοινωνική επανάσταση και το χτίσιμο μιας αταξικής κοινωνίας κοινοκτημοσύνης και ελευθερίας μπορούν να δικαιώσουν τους πόθους και τις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων όλου του κόσμου.
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ
ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΚΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ,
ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ
αναρχική ομάδα “Δυσήνιος Ίππος”
Πάτρα, 2 Φλεβαρη 2014
Τα ξημερώματα της Πέμπτης 11 Οκτώβρη 2012 ομάδα χρυσαυγιτών συγκεντρώθηκε στην περιοχή των Υψηλών Αλωνίων με σκοπό να κινηθεί επιθετικά προς την κατάληψη του Μαραγκοπουλείου στην οδό Γούναρη. Άμεσα έγιναν αντιληπτοί από αντιφασίστες, ενώ διαρκώς συνέρρεε κόσμος στην κατάληψη για να την υπερασπιστεί. Οι φασίστες της Χρυσής Αυγής τσακίστηκαν όταν αποπειράθηκαν να επιτεθούν.
Δυόμιση ώρες μετά, σε διαφορετικά σημεία της πόλης και άσχετα από τα γεγονότα, προσάγονται 9 άτομα και οδηγούνται στο κτήριο της ασφάλειας στην Ερμού. Μετά από πολλές ώρες κράτησης 5 από αυτούς αφήνονται ελεύθεροι ενώ οι υπόλοιποι 4 συλλαμβάνονται και τους απαγγέλλονται κατηγορίες, αρχικά σε βαθμό κακουργήματος για απόπειρα ανθρωποκτονίας και για κάποια πλημμελήματα όπως οπλοφορία, οπλοχρησία, διακεκριμένες φθορές, συνάθροιση με σκοπό τη βία και διατάραξη κοινής ειρήνης. Μερικούς μήνες αργότερα, οι κατηγορίες κακουργηματικού χαρακτήρα μετατρέπονται σε πλημμεληματικού εξαιτίας της ανυπόστατης φύσης τους καθώς δεν θα μπορούσαν να σταθούν στις δικαστικές αίθουσες. Σε κάθε περίπτωση, το κατηγορητήριο βασίστηκε σε κατηγορίες που μαγείρεψαν από κοινού οι χρυσαυγίτες με τους μπάτσους και τους δικαστικούς, πράγμα που αποδεικνύει πως κράτος και παρακράτος έστησαν την υπόθεση για να δώσουν ένα ακόμα πλήγμα στον κόσμο του αγώνα. Μετά από 15 μήνες, οι 4 διωκόμενοι καλούνται να δικαστούν στα δικαστήρια της Πάτρας με μοναδικό στοιχείο τις κατασκευασμένες καταθέσεις 4 νεοναζί της χρυσής αυγής.
Εκείνες τις μέρες, το κίνημα αλληλεγγύης στους 4 κρατούμενους αγωνιστές λειτούργησε υποδειγματικά καταφέρνοντας μέσα από πολύμορφες δράσεις και διαρκή παρουσία στο δρόμο να αναχαιτίσει την τρομοκρατία μπάτσων και φασιστών, δίνοντας σαφές μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση ότι οποιαδήποτε απόπειρα επιβολής του στημένου κατηγορητηρίου από τους μπάτσους, τους δικαστές και τους φασίστες θα αποτελούσε κόκκινο πανί που θα άνοιγε νέο, ακόμα πιο δυναμικό γύρο αντιπαράθεσης με το κράτος και τους λακέδες του.
Σήμερα, είναι πέρα για πέρα επιβεβαιωμένη η πρόθεση κράτους και παρακρατικών συμμοριών να δημιουργήσουν σκηνικά έντασης γύρω από τους χώρους αγώνα στην Πάτρα, να στοχοποιήσουν αγωνιστές και να κατασυκοφαντήσουν το αναρχικό-αντιεξουσιαστικο κίνημα της πόλης, ούτως ώστε να οδηγήσουν στην εκκένωση 3 σημαντικών καταλήψεων-χώρων αγώνα στις 5 Αυγούστου 2013, αλλά και να προωθήσουν μια ευρύτερη κατασταλτική πίεση του πιο ριζοσπαστικού κομματιού της κοινωνικής και ταξικής αντίστασης στην πόλη. Σήμερα, σε μια περίοδο που η επίθεση του κράτους και των αφεντικών είναι ορατή σε κάθε πτυχή της καθημερινής ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων, η κρατική καταστολή και η παρακρατική τρομοκρατία των φασιστών είναι τα σημαντικότερα όπλα της κυριαρχίας για την εξουδετέρωση των ολοένα και εντεινόμενων κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων, για την καθυπόταξη των αντιστεκόμενων και ιδιαίτερα όσων παλεύουν αυτοοργανωμένα και “από τα κάτω” για να οικοδομήσουν έναν καινούργιο κόσμο ισότητας αλληλεγγύης και ελευθερίας.
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, είναι κρίσιμο να αντιπαραθέσουμε την κοινωνική και ταξική αντεπίθεση στην κρατική καταστολή και την παρακρατική τρομοκρατία. Με όπλο την αλληλεγγύη να σταθούμε απέναντι στους διωκτικούς μηχανισμούς και τις σαθρές κατηγορίες τους, ορθώνοντας την αξιοπρέπεια του κόσμου του αγώνα μπροστά στη ρουφιανιά, την υποταγή, την παθητικότητα και τον κανιβαλισμό. Να θέσουμε τους όρους για την ανατροπή του κόσμου των κυρίαρχων και για τη δημιουργία μιας κοινωνίας ισότητας,αλληλεγγύης κι ελευθερίας.
ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΜΟΝΟ ΤΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ
ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ ΣΥΜΜΟΡΙΕΣ, ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΠΟΥ ΤΙΣ ΥΠΟΘΑΛΠΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΤΙΣ ΓΕΝΝΑ
αναρχική ομάδα “Δυσήνιος Ίππος”
Πάτρα, 11 Γενάρη 2014
Ο Σπύρος Στρατούλης βρίσκεται έγκλειστος εδώ και 22 χρόνια στα κολαστήρια των ελληνικών φυλακών. Η αξιοπρεπής και αγωνιστική του στάση στις κινητοποιήσεις των φυλακισμένων για καλύτερες συνθήκες κράτησης τον έχει θέσει εδώ και καιρό στο στόχαστρο των διωκτικών αρχών, όπου με πειθαρχικές ποινές επιχειρούν να καταστείλουν τον αγώνα του ενάντια στο βάρβαρο θεσμό του εγκλεισμού και την αλληλέγγυα στάση του απέναντι στους αγώνες και τις διεκδικήσεις άλλων κρατουμένων.
Πρόσφατα, σε μια ακόμα κίνηση του δικαστικού συστήματος να του επιβάλλει ένα ακόμα κατασκευασμένο κατηγορητήριο, βρέθηκε αντιμέτωπος με την κατηγορία της ένταξης σε εγκληματική οργάνωση, γεγονός που είχε σαν αποτέλεσμα να στερηθεί τις άδειες εξόδου που λαμβάνει μόλις τα τελευταία 2 χρόνια. Ως έσχατο μέσο για την ικανοποίηση των αιτημάτων του και για την επαναδιεκδίκηση των λίγων στιγμών ελευθερίας που δικαιούνταν ύστερα από τόσα χρόνια στις φυλακές, ο Σπύρος Στρατούλης ξεκίνησε απεργία πείνας από τις 11 Νοέμβρη 2013, την οποία και συνεχίζει εδώ και δύο σχεδόν μήνες με κίνδυνο να υποστεί ανήκεστους βλαβες στην υγεία του, θέτοντας σε κίνδυνο και την ίδια του τη ζωή.
Οι αναρχικοί στεκόμαστε ενάντιοι όχι απλά στις συνθήκες του εγκλεισμού στα κολαστήρια των φυλακών, αποστρεφόμενοι απλά το υπάρχον σωφρονιστικό σύστημα, αλλά παλεύουμε διαρκώς σε κάθε μέτωπο του κοινωνικού και ταξικού πολέμου για την διαμόρφωση των όρων ώστε να ανατραπεί το υπάρχον καθεστώς που χαρίζει απλόχερα τη φτώχεια, την εξαθλίωση και το θάνατο και να συγκροτηθεί μια κοινωνία χωρίς φυλακές, χωρίς συστήματα τιμωρίας, επιτήρησης, εγκλεισμού και απομόνωσης. Ο αγώνας για αξιοπρέπεια και ελευθερία που δίνεται σε κάθε στιγμή της καθημερινής ζωής του καθενός και της καθεμιάς μας, είναι αγώνας όλων όσοι αντιστέκονται ενάντια στη βαρβαρότητα του καπιταλισμού και του κράτους.
ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ…ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΩΝ ΓΙΑ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ
ΑΜΕΣΗ ΑΠΑΛΛΑΓΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΧΟΡΗΓΗΣΗ ΑΔΕΙΩΝ ΕΞΟΔΟΥ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ ΣΠΥΡΟ ΣΤΡΑΤΟΥΛΗ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΕ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΑΠΟ 11 ΝΟΕΜΒΡΗ
αναρχική ομάδα “Δυσήνιος Ίππος”
Πάτρα, Γενάρης 2014
ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΚΕΥΩΡΙΑ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΘΟΔΩΡΗ ΣΙΨΑ
Στις 5 Μάη του 2010, ημέρα της ψήφισης του 1ου μνημονίου, το κέντρο κάθε μεγάλης πόλης της χώρας γεμίζει από πλήθη διαδηλωτών που με τη φωνή τους και τη μαχητική τους παρουσία στον δρόμο εκφράζουν την άρνησή τους να υπαχθούν σε καθεστώς σύγχρονης δουλείας. Στην Αθήνα, περίπου διακόσιες χιλιάδες άνθρωποι συμμετέχουν σε μια από τις μεγαλύτερες σε όγκο μα και σημασία διαδηλώσεις των τελευταίων ετών, μια διαδήλωση από την οποία δε λείπουν και δυναμικές συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής. Η οργή και το πλήθος του κόσμου απωθούν σε αρκετές περιπτώσεις τις διμοιρίες των ένστολων φονιάδων και το κοινοβούλιο παραμένει περικυκλωμένο και πολιορκούμενο για ώρα από τους διαδηλωτές που προσπαθούν να εισβάλλουν σε αυτό. Μια εξεγερσιακή κατάσταση που έχει ως τώρα μείνει στη μνήμη χιλιάδων αγωνιζόμενων και αποτέλεσε την αφετηρία μιας περιόδου δυανμικών κινητοποιήσεων σε όλη την Ελλάδα.
Ακόμα και σήμερα δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πώς θα είχε κορυφωθεί εκείνη η μέρα, εάν δεν είχε συμβεί το τραγικό και καταδικαστέο περιστατικό του θανάτου τριών ανθρώπων, τριών εργαζομένων στην τράπεζα Marfin, από φωτιά που εκδηλώθηκε στο κτήριο. Τραγικό, γιατί ο θάνατος 3 ανθρώπων που βρίσονταν εκείνη την ώρα μέσα στην τράπεζα, μόνο ως τέτοιος μπορεί να θεωρηθεί· και καταδικαστέο, γιατί για εμάς ο αναρχικός-απελευθερωτικός αγώνας βάζει πάνω απ’ όλα τον ίδιο τον άνθρωπο και δεν αποδέχεται στο όνομά του καμία λογική «παράπλευρων απωλειών». Ένα γεγονός που πάγωσε τους διαδηλωτές και έδωσε τη θέση της οργής στη θλίψη και στον φόβο. Ένα γεγονός που το εξ ορισμού ανήθικο Κράτος εκμεταλεύτηκε όσο μπορούσε για να στοχοποιήσει τους αγωνιζόμενους και ειδικότερα τους αναρχικούς.
Έπειτα από μια άνευ προηγουμένου ιδεολογική επίθεση στο σύνολο του αναρχικού-αντιεξουσιαστικού κινήματος, το οποίο δικάζουν και καταδικάζουν ως ένοχο πρώτα απ’ όλους τα ελεγχόμενα καθεστωτικά ΜΜΕ και τη δύσκολη περίοδο σκληρής καταστολής στον δρόμο που ακολούθησε, το Κράτος προσαγάγει στις 29 Απρίλη 2011 τέσσερα άτομα τα οποία και καλεί να καταθέσουν ως ύποπτοι για την πυρκαγιά της Marfin, ενώ πραγματοποιούνται και έλεγχοι στα σπίτια τους. Παρά τη συνέχιση της επίθεσης και της στοχοποίησης από τα ΜΜΕ., τα «ενοχοποιητικά» στοιχεία αποδεικνύονται αστεία και τελικά ο εισαγγελέας επιστρέφει τον φάκελο στην αστυνομία δείχνοντας να μη μπορεί να στοιχειοθετήσει κατηγορίες.
Έναν χρόνο αργότερα, επετειακά της 5ης Μάη, σε μια ακόμη κίνηση εντυπωσιασμού και αντεκδίκησης, αποδίδονται από τον ανακριτή κατηγορίες κακουργηματικού χαρακτήρα σε έναν από τους τότε προσαχθέντες, τον αναρχικό αγωνιστή Θοδωρή Σίψα, για την υπόθεση της Marfin. Ο σύντροφος αρνείται εξ αρχής όλες τις κατηγορίες, για τις οποίες άλλωστε δεν εμφανίζεται κανένα απολύτως στοιχείο, πέραν της ίδιας της πολιτικής του ταυτότητας και της συμμετοχής του στη διαδήλωση. Το μήνυμα του Κράτους είναι σαφέστατο: πρέπει να κατασκευασθούν ένοχοι προερχόμενοι από τον αναρχικό χώρο, ο οποίος πρέπει να κατασυκοφαντηθεί και να χτυπηθεί. Με το να στήνει τέτοιου τύπου εξόφθαλμες πολιτικές σκευωρίες, αναγάγει τους αναρχικούς σε εγκληματίες με συλλογική ευθύνη και μετατρέπει τη φυσική παρουσία σε μια πορεία στοιχείο ικανό για να στοιχειοθετεί κατηγορητήρια, στρεφόμενο ουσιαστικά απέναντι σε κάθε είδους και μορφής αντίσταση και αμφισβήτηση της παντοκρατορίας του.
Η υπόθεση της Marfin δεν επανέρχεται σε άκυρη χρονικά περίοδο. Δίπλα στη δολοφονία του Παύλου Φύσσα (Killah-P) από τον χρυσαυγίτη Ρουπακιά, το Κράτος πρέπει να τοποθετήσει και εγκλήματα του «άλλου άκρου», ώστε να εμφανίσει τον εαυτό του και τις κατασταλτικές δυνάμεις του στο κέντρο της γραμμής ως νόμιμους διατηρητές της κοινωνικής ομαλότητας. Αυτή η θεωρία των «δυο άκρων» είναι ένα χρήσιμο χαρτί που παίζεται από πλευράς κυβέρνησης, αστυνομίας και ΜΜΕ σε διάφορες δύσκολες για την Κυριαρχία ιστορικές περιόδους. Με αυτόν τον τρόπο, η δημοκρατική πυγμή παρουσιάζεται ως η μόνη λύση απέναντι στους «εξτρεμιστές», τους «ταραξίες», τους «εχθρούς της ασφάλειας και του πολιτεύματος». Η καταδίκη της βίας απ’ όπου και αν προέρχεται (όχι όμως, βέβαια, της νόμιμης βίας του ίδιου του Κράτους, το οποίο απαιτεί μονοπώλειο σε αυτή) είναι άλλο ένα ιδεολόγημα που έρχεται να χτυπήσει τους μαχητικούς κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες και να περάσει τον φόβο και τη νοοτροπία της υπακοής στα κοινωνικά κομμάτια.
Από την πλευρά μας, ως αναρχικοί κοινωνικοί αγωνιστές, αρνούμαστε να ταυτίζεται η εξεγερσιακή αντιβία της κοινωνίας και των καταπιεσμένων με τη δολοφονική βία της Κυριαρχίας και των φασιστών. Επίσης, δεν πρόκειται να δεχθούμε καμία συλλογική ευθύνη που υποτίθεται πως μας βαραίνει λόγω των αντικοινωνικών αντιλήψεων και πρακτικών κάποιων ανθρώπων. Ο αναρχικός αγώνας είναι αγώνας για ζωή και ελευθερία και αυτό είναι ξεκάθαρο τόσο στον λόγο όσο και στη δράση μας. Η ποινικοποίηση του να είναι κανείς αναρχικός και αγωνιστής, στα πλαίσια της οποίας βλέπουμε και τη στοχευμένη και τρομοκρατική επίθεση στον σύντροφο Σίψα, δεν πρόκειται ούτε να μας τρομάξει ούτε για κανένα λόγο να μας κάνει να υποχωρήσουμε από τους αγωνές μας. Όσο και αν πασχίζουν το Κράτος και τα επιτελεία του να πατήσουν πάνω στη μνήμη και στα νεκρά σώματα τριών αδικοχαμένων ανθρώπων για να μας χτυπήσουν, να ξέρουν πως η αλληλεγγύη και η συντροφικότητα όσων αγωνίζομαστε αυτοοργανωμένα και από τα κάτω για μια κοινωνία ισότητας, αλληλεγγύης κι ελευθερίας, δεν πρόκειται να μας αφήσουν έκθετους στα νύχια τους.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΘΟΔΩΡΗ ΣΙΨΑ ΠΟΥ ΔΙΩΚΕΤΑΙ ΔΙΧΩΣ ΚΑΝΕΝΑ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ MARFIN (ΔΙΚΗ 9 ΔΕΚΕΜΒΡΗ)
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΒΙΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΗ ΟΡΓΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ
ΔΙΑΡΚΗΣ, ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΟΣ , ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ
αναρχική ομάδα “Δυσήνιος Ίππος”
Πάτρα, 25 Νοέμβρη 2013
Στις 17/10 κρατούμενοι των φυλακών Αγίου Στεφάνου στην Πάτρα, έγραψαν ένα κείμενο, προκειμένου να γνωστοποιήσουν τις συνθήκες που βιώνουν στις φυλακές. Σε θαλάμους χωρητικότητας 3-4 ατόμων, στοιβάζονται από 8 έως και 14 άτομα. Το ιατρικό προσωπικό είναι ανύπαρκτο και οι αιτήσεις άδειας , υπό την δικαιολογία της “μελλοντικής κακής χρήσης”(?), απορρίπτονται επαναλαμβανόμενα. Την επόμενη μέρα, στις 18/10, ένας κρατούμενος που διαμαρτυρόταν για προβλήματα υγείας, πεθαίνει τελικά στις φυλακές του Αγίου Στεφάνου εξαιτίας της έλλειψης ιατρικού προσωπικού.
Στην περίοδο που διανύουμε, μέσα από την ολοκληρωτική επιβολή της εξουσίας, οι φυλακές αποτελούν μια καθημερινή απειλή της εξουσίας ενάντια στην κοινωνία και τις αντιστάσεις της.
“Η φυλακή δεν κάνει τίποτα άλλο από το να εξευτελίζει, να υποτάσσει , να καταστέλλει και στο τέλος να σε κάνει πιόνι έτοιμο να παίξεις το παιχνίδι τους”
(από κείμενο πρώην κρατούμενου).
Οι αναρχικοί στεκόμαστε ενάντιοι όχι απλά στις συνθήκες του εγκλεισμού στα κολαστήρια των φυλακών, αποστρεφόμενοι απλά το υπάρχον σωφρονιστικό σύστημα, αλλά παλεύουμε διαρκώς σε κάθε μέτωπο του κοινωνικού και ταξικού πολέμου για την διαμόρφωση των όρων ώστε να ανατραπεί το υπάρχον καθεστώς που χαρίζει απλόχερα τη φτώχεια, την εξαθλίωση και το θάνατο και να συγκροτηθεί μια κοινωνία χωρίς φυλακές, χωρίς συστήματα τιμωρίας, επιτήρησης, εγκλεισμού και απομόνωσης.
Ο αγώνας για αξιοπρέπεια που δίνεται σε κάθε στιγμή της καθημερινής ζωής του καθενός και της καθεμιάς μας, είναι αγώνας όλων μας! Συλλογικά και αλληλέγγυα!
Την Τρίτη 29/ 10 στις 5 καλούμε σε ανοιχτή συνέλευση στο Εργατικό Κέντρο Πάτρας, για τη διοργάνωση συγκέντρωσης αλληλεγγύης στις φυλακές Αγιου Στεφάνου.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΩΝ ΓΙΑ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑ ΚΕΛΙΑ
Υ.Γ η κουβέντα θα ξεκινήσει στις 5 ακριβώς, γιατί στις 19.00 έχει συνέλευση ο εργαλειοφόρος.
αναρχικές ομάδες dinamitera, δυσήνιος ίππος
αναρχικές / αναρχικοί
το κείμενο των κρατούμενων
Ως αναρχικοί κοινωνικοί αγωνιστές, που τη λογική και την πρακτική μας την διέπουν η παρέμβαση σε κάθε πεδίο του κοινωνικού και του ταξικού αγώνα, βρεθήκαμε στην πορεία που ξεκίνησε από την πλατεία Γεωργίου και συμμετείχαμε στο αναρχικό μπλοκ του “εργαλειοφόρου” όπου διασχίζοντας κεντρικούς δρόμους της Πάτρας, καταλήξαμε στο ίδιο σημείο από το οποίο λίγο μετά διαλυθήκαμε. Αμέσως μετά, 4 σύντροφοι μας, μάζεψαν τις σημαίες μας με σκοπό να κατευθυνθούν λίγα μέτρα πιο μακριά προκειμένου να τις αφήσουν σε ένα αυτοκίνητο. Στη μέση της διαδρομής (στο πιο κεντρικό σημείο της πόλης, οδός Κορίνθου και Αγίου Νικολάου), οι σύντροφοι κυκλώνονται από μπάτσους της ομάδας ΔΙΑΣ οι οποίοι τους ακινητοποιούν, τους ψάχνουν τις τσέπες και τις τσάντες και τους προσαγάγουν στο μπατσομέγαρο. Λίγη ώρα αργότερα οι προσαγωγές μετατρέπονται σε συλλήψεις με την κατηγορία της οπλοκατοχής! Και αναρωτιέται κανείς ποια ήταν τα όπλα; Μα φυσικά οι σημαίες! Αργά το απόγευμα αφήνονται ελεύθεροι, ενώ ορίστηκε δικάσιμος για τις 6 Νοέμβρη.
Η επίθεση που δέχονται τα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας από την κυριαρχία είναι άνευ προηγουμένου. Την ίδια ώρα, που το κράτος προσπαθεί με θεαματικό τρόπο να δείξει δήθεν όλη του την αυστηρότητα ενάντια στους ναζιστές της χρυσής αυγής που το ίδιο την χρησιμοποίησε ως μοχλό πίεσης και αποπροσανατολισμού της κοινωνίας και την εξέθρεψε συνειδητά, παράλληλα προσπαθεί να εμφανιστεί ως ο εγγυητής της ομαλότητας χρησιμοποιώντας τη θεωρία των 2 άκρων. Εξισώνοντας δηλαδή τους παρακρατικούς φονιάδες της χρυσής αυγής με τα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας και ειδικότερα με τους αναρχικούς. Η ρητορική και πρακτική αυτή δεν πρόκειται να γίνει ανεκτή! Η πρωτοφανής σύλληψη των 4 συντρόφων για σημαίες(!) είναι το συμβολικό μήνυμα του κράτους ότι δίπλα στις προ μιας ημέρας φωτογραφίες με τις ελληνικές σημαίες της χρυσής αυγής, θα στέκονται αυτές της αναρχίας. Ένα ψευδεπίγραφο μήνυμα της κυριαρχίας ότι η σάπια δημοκρατία τους, το σάπιο σύστημα τους μπαίνει ανάχωμα απέναντι στην φασιστική απειλή από τη μια και ένα κυριολεκτικό μήνυμα στην απειλή της κοινωνικής επανάστασης από την άλλη. Ας δούμε όμως πως έχουν πραγματικά τα γεγονότα…
Το κράτος έκτακτης ανάγκης, όπως διαμορφώνεται σήμερα στον ελλαδικό χώρο αλλά και σε όλο το δυτικό κόσμο, μην έχοντας να προσφέρει πλέον ούτε το βασικό επίπεδο διαβίωσης στους υπηκόους του και θέλοντας παράλληλα να διαιωνίσει την εξουσία του τσακίζοντας τις αντιστάσεις των από τα κάτω, επενδύει στο φόβο και στον αποπροσανατολισμό. Η χρυσή εφεδρεία κάθε τέτοιου κράτους που ιστορικά έχει αποδειχτεί ότι είναι το αγαπημένο παιδί των αστών, είναι ο φασισμός. Ο φασισμός όμως θέριεψε, άπλωσε το δηλητήριο του σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας και άρχισε να φοβίζει τους εξουσιαστές. Οι κυβερνώντες αισθάνθηκαν ότι το θηρίο που εξέθρεψαν ίσως φάει και αυτούς τους ίδιους, άρα έπρεπε να πάρουν μέτρα εναντίον του. Η αφορμή δόθηκε με το αίμα του αντιφασίστα συντρόφου Παύλου Φύσσα ο οποίος έπεσε νεκρός μετά από οργανωμένη επίθεση των παρακρατικών της χρυσής αυγής που τον δολοφόνησαν με μαχαίρι. Το αίμα του ήταν αυτό που έδωσε στο κράτος τη δυνατότητα να γίνει πιο αυστηρό με τα παιδιά του τα οποία ξέφυγαν λίγο περισσότερο από τις πατρικές αγκάλες. Ο οπλισμός των ναζιστών, η εκπαίδευση των ταγμάτων εφόδου σε στρατόπεδα από εκπαιδευτές χρυσαυγίτες άντρες των ειδικών δυνάμεων και η αποδεδειγμένη στενή σχέση των μπάτσων με την παρακρατική συμμορία, οι οποίοι τους προσέφεραν ασυλία, πληροφορίες, ακόμα και έμψυχο δυναμικό, αποδεικνύουν περίτρανα τον διαπλεκόμενο ρόλο της χρυσής αυγής με το κράτος και τους μηχανισμούς του.
Στην άλλη πλευρά -και όχι στο άλλο άκρο-, βρίσκεται ο κόσμος του αγώνα. Ο κόσμος που προσπαθεί να σταθεί όρθιος με αξιοπρέπεια απέναντι στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, στην υποβάθμιση και τη λεηλασία των ζωών μας, να αυτοοργανωθεί και να παλέψει για μια άλλη κοινωνία. Όχι αυτή του κράτους και των αφεντικών που ζουν παρασιτικά πάνω στην κοινωνία, την καθυποτάσσουν, την καταστέλλουν, ούτε αυτή των φασιστών και των διεστραμμένων μισάνθρωπων προτύπων τους, αλλά για μια αταξική κοινωνία της ισότητας και της αλληλεγγύης.
Η κυριαρχία, γνωρίζει πολύ καλά ότι ο μοναδικός της εχθρός είναι αυτοί που εξαθλιώνει και εξεγείρονται εναντίον της. Είναι ο κόσμος της ανασφάλιστης εργασίας, των πενιχρών μεροκαμάτων. Η εργατική τάξη, που βιώνει τις άθλιες συνθήκες εργασίας στους χώρους δουλειάς, τους εξευτελισμούς και την ταπείνωση από τα αφεντικά. Είναι η νεολαία που γνωρίζει πολύ καλά ότι το μέλλον της είναι η ανεργία και η φτώχεια. Είναι κοντολογίς οι από κάτω αυτού του κόσμου που δεν έχουν να χάσουν τίποτα παρά μόνο τις αλυσίδες τους!
Ως αναρχικοί, υψώνουμε τις μαυροκόκκινες σημαίες μας περήφανα και φωνάζουμε σε όλους τους τόνους ότι ο αντιφασιστικός αγώνας είναι κομμάτι του συνολικότερου αντικρατικού αγώνα! Οι 4 σύντροφοι μας, συνελήφθησαν ως αναρχικοί και ως αντιφασίστες, καθώς το κράτος από τη μια επιβάλλει το δόγμα μηδενικής ανοχής ενάντια στα αγωνιζόμενα κομμάτια που στρέφονται εναντίον του και παράλληλα αυτοανακηρύσσεται διαιτητής ανάμεσα σε αυτά που βαφτίζει ως άκρα. Στην πραγματικότητα όμως, το κράτος και οι φασίστες είναι τα συγκοινωνούντα δοχεία, οι δυο διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος. Ο αγώνας που εστιάζεται μόνο ενάντια στους ναζί, είναι αγώνας αποσπασματικός και καταδικασμένος να φτάσει μέχρι ένα ορισμένο σημείο πριν πάλι οπισθοχωρήσει. Εχθρός της κοινωνίας, εχθρός της ανθρωπότητας και δημιουργός όλων των παραγόντων που κρατάνε τον άνθρωπο όμηρο και καταδικασμένο σε μια άθλια ζωή είναι το κράτος. Η δημοκρατία, επιχειρεί να στήσει το σκηνικό των 2 άκρων, καθώς έχει συμφέρον στην αναπαραγωγή των υπαρχουσών δομών και της αστικής νομιμότητας. Το άκρο όμως είναι αυτοί. Από τη μια, το κράτος και το κεφάλαιο που τρομοκρατούν τους από τα κάτω αυτού του κόσμου είτε μέσω της καταστολής, είτε μέσω της ανεργίας, είτε μέσω της φοροληστείας και του γενικότερου εξατομικευμένου μοντέλου ζωής που προωθούν στο οποίο ο κοινωνικός κανιβαλισμός, ο ανταγωνισμός και ο ατομισμός επιβραβεύονται έναντι της αλληλεγγύης και της αμοιβαιότητας. Από την άλλη ο φασισμός ο οποίος εχθρεύεται την ανθρωπότητα και έχει πεταχτεί από τους λαούς στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.
Απέναντι στην κατασκευασμένη λογική των άκρων, παραμένουμε στο επίκεντρο των κοινωνικών και ταξικών αγώνων για μια κοινωνία ισότητας, αλληλεγγύης κι ελευθερίας
Είμαστε αυτοί που δικαίως μας φοβούνται, που τρέμουν στην ύπαρξη μας και επιθυμούν τον αφανισμό μας γιατί γνωρίζουν καλά πως μέσα μας “κουβαλάμε έναν καινούριο κόσμο, εδώ, στις καρδιές μας. Αυτός ο κόσμος γεννιέται αυτή τη στιγμή”.
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ 4 ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣΤΗΣ 25/9 ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ
ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ
ΟΙ ΔΙΚΕΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΤΑΔΙΚΕΣ
αναρχική ομάδα “Δυσήνιος Ίππος”
Πάτρα, 26 Σεπτέμβρη 2013
Δυσήνιος Ίππος 