Category: Κειμενα

Στις 2 Μαρτίου του 2015 δεκάδες πολιτικοί κρατούμενοι ξεκίνησαν απεργία πείνας για την κατάργηση των φυλακών τύπου Γ και των ειδικών συνθηκών κράτησης, των τρομονόμων 187 και 187Α, του κουκουλονόμου, την οριοθετημένη χρήση DNA ως αποδεικτικό στοιχείο και την άμεση απελευθέρωση του Σάββα Ξηρού. Ο πολυήμερος αγώνας τον πολιτικών κρατουμένων πλαισιώθηκε από ένα δυναμικό κίνημα αλληλεγγύης που με ευρείες και πολύμορφες κινητοποιήσεις ανέδειξε πως πέρα από τους φυλακισμένους, ο αγώνας αυτός αφορά το σύνολο του αγωνιζόμενου κόσμου που σε κάθε του κίνηση βρίσκεται αντιμέτωπος με το καθεστώς έκτακτης ανάγκης και τις κατασταλτικές μεθοδεύσεις του κράτους και του κεφαλαίου. Η κυβέρνηση Σύριζα, στην προσπάθεια επίδειξης ενός πιο “ανθρώπινου” καπιταλιστικού προσωπείου, μεταξύ άλλων, ψηφίζει τροπολογία για την κατάργηση των φυλακών τύπου Γ, όμως στην πραγματικότητα οι ειδικές συνθήκες κράτησης παραμένουν οι ίδιες.

Τα τελευταία χρόνια έχουμε γίνει μάρτυρες μιας πληθώρας κατασκευασμένων διώξεων που οδηγούν σε ομηρία συγγενικών ή φιλικών προσώπων πολιτικών κρατουμένων με στόχο από τη μία την ηθική, φυσική και υλική τους εξόντωση και από την από την άλλη την επιβολή ενός ευρύτερου κατασταλτικού σχεδίου στην κοινωνία για την τρομοκράτηση και την καθυπόταξή της. Κομμάτι του εκδικητικού αυτού σχεδίου αποτελεί η σύλληψη και προφυλάκιση της Εύης Στατήρη και της Αθηνάς Τσακαλούς τον Μάρτη του 2015 συγγνείς και οι δύο πολιτικών κρατουμένων. Και οι δυο κατηγορούνται για υπόθαλψη εγκληματία και ένταξη σε τρομοκρατική οργάνωση (τρομονόμος 187Α). Έπειτα από την απεργία πείνας των πολιτικών κρατουμένων, η Α. Τσάκαλου αποφυλακίζεται με ειδική τροπολογία που ψηφίζεται και της επιβάλλεται κατ’ οίκον περιορισμός στο σπίτι της και απαγόρευση επισκεπτηρίου των παιδιών της στη φυλακή. Η ειδική τροπολογία αποφυλάκισης δεν ίσχυσε όπως προβλεπόταν και για την Εύη Στατήρη, που παραμένει εδώ και 6 μήνες προφυλακισμένη στις φυλακές Κορυδαλλού με βάση τον τρομονόμο 187Α. Στις 14/9, ύστερα από την απόρριψη και της 5ης αίτησης της για αποφυλάκιση, η Ε. Στατήρη ξκίνησε απεργία πείνας απαιτώντας την απελευθέρωσή της.

Η αξιοπρεπής και αυτονόητη στάση της Ε. Στατήρη να σταθεί στο πλευρό των συγγενικών της προσώπων φαίνεται να μην συγχωρείται από τα κράτος και την εκδικητική του μανία. Μια μανία που οξύνεται μέρα με τη μέρα, εναρμονιζόμενη πλήρως με τον επελαύνοντα σύγχρονο ολοκληρωτισμό. Ο αγώνας της Εύης αφορά το σύνολο του κόσμου του αγώνα υπενθυμίζοντάς του πως η εκδικητικότατα σε συνδυασμό με τις ειδικές συνθήκες κράτησης και τις κατασταλτικές μεθοδεύσεις αποτελούν απαντήσεις του κράτους στην αμφισβήτηση, την αντίσταση και τον αγώνα των ανθρώπων ενάντια στο κράτος το κεφάλαιο και τους αντικοινωνικούς σχεδιασμούς τους.

Από την πλευρά μας, ως αναρχικοί, στο πλαίσιο του ευρύτερου αγώνα μας για την κοινωνική επανάσταση, τον κομμουνισμό και την αναρχία, στεκόμαστε αλληλέγγυοι στον δίκαιο αγώνα της Ε. Στατήρη για την απελευθέρωσή της και τασσόμαστε ενάντια στην κάθε είδους στοχοποίηση και δίωξη συγγενικών και φιλικών προσώπων πολιτικών κρατουμένων.

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΕΥΗΣ ΣΤΑΤΗΡΗ

ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ ΣΥΓΓΕΝΩΝ ΚΑΙ ΦΙΛΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ

ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος

Τοποθετούμαι δημόσια, αφενός γιατί το συμβάν το οποίο θα περιγράψω συνέβη σε δημόσιο χώρο, και αφετέρου διότι θεωρώ ότι έχει σημασία κάθε σύντροφος και συντρόφισσα, κάθε αγωνιζόμενος άνθρωπος να το γνωρίζει έτσι ώστε να μπορεί να πάρει θέση.

Την Κυριακή 30 Αυγούστου, στο γήπεδο της Παναχαϊκής, και ενώ πήγαινα να παρακολουθήσω ένα φιλικό αγώνα ποδοσφαίρου, δέχθηκα επίθεση από τη γνωστή ομάδα ατόμων που τους τελευταίους μήνες στοχοποιεί, απειλεί και επιτίθεται σε αναρχικούς αγωνιστές και σε δομές του αγώνα. Θεώρησα ότι θα ήμουν ευπρόσδεκτος σε μια κερκίδα με αντιφασιστικά χαρακτηριστικά, σε μια κερκίδα όπου βρίσκονται άνθρωποι που μοιραζόμαστε σε μεγάλο βαθμό κοινές αξίες και αντιλήψεις, σε μια κερκίδα στην οποία συμμετέχουν άτομα που έχουμε βρεθεί αρκετές φορές δίπλα στους κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες  και συμμετέχουμε από κοινού σε αυτοοργανωμένα εγχειρήματα. Αντ’ αυτού, βρέθηκα αντιμέτωπος με τη γνωστή ομάδα ατόμων η οποία αφού ξεστόμισε απειλές για εμένα, τους συντρόφους μου και κινηματικούς χώρους, στη συνέχεια πέρασε και στην υλοποίηση αυτών των απειλών.

Το συμβάν αυτό δεν είναι μεμονωμένο. Έρχεται ως συνέχεια των γεγονότων που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό στην Πάτρα. Έρχεται δηλαδή ως επακόλουθο των επιθέσεων που έχουν δεχθεί κινηματικοί χώροι (όπως οι επιθέσεις σε καταλήψεις και στέκια, η πολιορκία αυτοδιαχειριζόμενου στεκιού), ως επακόλουθο επιθέσεων που έχουν δεχθεί άλλοι σύντροφοι και  συντρόφισσες. Η επίθεση που δέχθηκα αποτελεί ένα ακόμη γεγονός το οποίο αποδεικνύει περίτρανα το μίσος που τρέφουν τα συγκεκριμένα άτομα για τους συλλογικούς αγώνες και για τους κοινωνικούς αγωνιστές, ως μία ακόμη απόδειξη της εχθρικής και παρασιτικής στάσης που έχουν κρατήσει και συνεχίζουν να κρατάνε ορισμένα υποκείμενα απέναντι στον αναρχικό-αντιεξουσιαστικό χώρο και γενικότερα στο κίνημα. Δεν θα αναφερθώ παραπάνω στα γεγονότα που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό στην Πάτρα, μιας και έχουν δημοσιοποιηθεί ήδη αρκετά κείμενα από τις συλλογικότητες και τις πολιτικές διαδικασίες στις οποίες συμμετέχω καθώς και από άλλες συλλογικότητες. Κείμενα που περιγράφουν την κατάσταση που επικρατεί στην Πάτρα και αναλύουν τα γεγονότα τα οποία έχουν συμβεί και πλέον είναι σε όλους γνωστά. Για περισσότερα εδώ: https://ipposd.wordpress.com/, https://saktapatra.wordpress.com/, http://epitaprosw.espivblogs.net/ .

Δέχθηκα επίθεση γιατί είμαι αναρχικός, ενεργό μέλος  του αναρχικού κινήματος που παλεύει για την επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού και του κράτους και τη δημιουργία της αταξικής κομμουνιστικής κοινωνίας. Ο λόγος που δέχθηκα την επίθεση ήταν η δίψα για εκδίκηση ατόμων που, εξαιτίας των αντικινηματικών και αντικοινωνικών τους πρακτικών και αντιλήψεων, έχουν αποκλειστεί από το σύνολο των διεργασιών του αναρχικού-ανιεξουσιαστικού χώρου της Πάτρας, ύστερα από συλλογική απόφαση που έχουμε πάρει. Ακόμα βαθύτερη αιτία αυτής της επίθεσης, όμως, είναι η απόφαση που έχω πάρει μαζί με άλλους συντρόφους και συντρόφισσες να υπερασπιστούμε τους αγώνες μας,  τις δομές μας και τις διαδικασίες μας από όποιον τις εχθρεύεται και ειδικά από άτομα που έχουν προκαλέσει πολλαπλά προβλήματα στον αγώνα, εξευτελίζοντας και διασύροντας τον, μιας και ουδεμία σχέση έχουν με την αναρχική αντίληψη, σκέψη και δράση, καθώς και με τις αξίες της αλληλοβοήθειας, της αλληλεγγύης και της συντροφικότητας τις οποίες προωθούν οι αναρχικοί. Όπως, άλλωστε, δεν έχουν καμιά σχέση και ευρύτερα με τους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες που δίνονται καθημερινά από τους εκμεταλλευόμενους και τους καταπιεσμένους.

Την περίοδο όπου εντείνεται η επίθεση στα ήδη πληττόμενα κοινωνικά στρώματα και που τίθεται σε εφαρμογή το τρίτο μνημόνιο, την περίοδο που η κυριαρχία ετοιμάζεται να δώσει ένα ακόμη χτύπημα στην κοινωνική πλειοψηφία, που αρκετοί αναρχικοί κινούνται στην κατεύθυνση της οργανωτικής αναβάθμισης  για να συνεισφέρουν από τη δικιά τους πλευρά στην ανάπτυξη ενός ισχυρού κοινωνικού και ταξικού κινήματος, τα εν λόγω άτομα, ανεξαρτήτως από τα σκοπούμενά τους, επιλέγουν να εξυπηρετήσουν για ακόμα μια φορά τα κατασταλτικά σχέδια του κράτους και των αφεντικών.

Από την πλευρά μου δηλώνω πως τέτοιου είδους επιθέσεις ούτε με τρομοκρατούν ούτε κάμπτουν το φρόνημά μου. Έχω συνειδητά ταχθεί στο στρατόπεδο του αγώνα για την κοινωνική επανάσταση, την αναρχία και τον κομμουνισμό και γνωρίζω πολύ καλά το μέγεθος της ευθύνης των επιλογών μου, όπως και την ύπαρξη πολύ περισσότερων και ισχυρότερων εχθρών από μια συμμορία ανεγκέφαλων. Σε αυτόν τον αγώνα θα είμαι πάντα παρών και θα σταθώ απέναντι σε όσους επιχειρούν να τον πλήξουν.

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ!

ΠΙΣΩ ΤΡΑΜΠΟΥΚΟΙ – ΕΜΠΡΟΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ!

Θωμάς Μούστος

 

 

Να στηρίξουμε με όλες μας τις δυνάμεις τις εστίες κοινωνικού/ταξικού αγώνα που είτε υπάρχουν ήδη είτε θα ανοιχτούν και να συμβάλλουμε στο μπόλιασμά τους με το σπέρμα της συνολικής αμφισβήτησης του συστήματος εκμετάλλευσης και καταπίεσης.

          Εφτά χρόνια μετά το ξέσπασμα της παγκόσμια οικονομικής κρίσης και πέντε μετά την εμφάνιση της στον ελλαδικό χώρο, οι συνθήκες ολοκληρωτικής εξαθλίωσης και εκμετάλλευσης που επέφεραν τα μνημόνια και οι δανειακές συμβάσεις με τους διεθνείς πιστωτές, συνεχίζουν να οξύνονται για τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας. Η απρόσκοπτη λεηλασία των κοινωνικών αγαθών και κεκτημένων εντείνεται διαρκώς. Επίσης, η εκτόξευση της ανεργίας στα ύψη, οι διαρκείς περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, η διάλυση της υγείας και της παιδείας, οι μεθοδεύσεις για ποινικοποίηση του συνδικαλισμού είναι μερικά από τα βασικότερα στοιχεία της ταξικής επίθεσης που βρίσκεται σε εξέλιξη και είναι πλέον ολοφάνερο πως αν δεν αποκρουστεί άμεσα, τότε θα συμπαρασύρει τα πάντα στο καταστροφικό πέρασμά της. Επιπρόσθετα, εκατομμύρια άνθρωποι ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας, δεν διαθέτουν τα στοιχειώδη αγαθά για την επιβίωση (όπως στέγη, τροφή, θέρμανση και ρεύμα), ενώ κάποιοι, βυθισμένοι στην απελπισία και την απόγνωση που γεννά η εξαθλίωση, οδηγούνται μέχρι και στην αυτοκτονία.

                Σε αυτή τη συνθήκη, το πολιτικό και οικονομικό σύστημα, έχοντας αντιληφθεί πως πνέει τα λοίσθια, οχυρώνεται διαρκώς, δημιουργώντας καινούργιες άμυνες απέναντι στις  κοινωνικές εκρήξεις που γέννησε το προηγούμενο διάστημα η κυβερνητική πολιτική σε συνεργασία με τους υπερεθνικούς μηχανισμούς (Ευρωπαϊκή Ένωση, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο). Η χρεοκοπία του έγκειται στο ότι δεν ενδιαφέρεται πια για την απόσπαση με οποιοδήποτε τρόπο της κοινωνικής συναίνεσης για την προώθηση των σχεδιασμών του, αλλά αρκείται στην βίαιη επιβολή τους στο κοινωνικό πεδίο, ενώ δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει ακόμα και τις πιο βάναυσες και εγκληματικές πρακτικές απέναντι σε όσους αντιστέκονται και επιχειρούν να ορθώσουν αναχώματα στους σχεδιασμούς αυτούς. Η εγκαθίδρυση καθεστώτος έκτακτης ανάγκης στην κοινωνία, καθεστώτος εξαίρεσης για όσους περισσεύουν από τη σκληρή κοινωνική πραγματικότητα που επικρατεί μέσω της δημιουργίας στρατοπέδων συγκέντρωσης για τους μετανάστες-εργάτες και του εξοβελισμού από την κοινωνική ζωή πληθυσμιακών ομάδων όπως οι τοξικοεξαρτημένοι, οι οροθετικές γυναίκες και οι άστεγοι, αλλά και το δόγμα μηδενικής ανοχής απέναντι σε οποιαδήποτε μορφή και εστία αντίστασης και αγώνα δημιουργείται, είναι η κατασταλτική στρατηγική που εφαρμόζεται εδώ και αρκετό καιρό και που συνθέτει το σκηνικό εντός του οποίου επελαύνει ο σύγχρονος κρατικός ολοκληρωτισμός.

                Σήμερα, η επιλογή της αριστερής διαχείρισης έρχεται να δώσει παράταση ζωής στο ήδη χρεοκοπημένο πολιτικό-οικονομικό μοντέλο μέσω της διαμόρφωσης συνθηκών κοινωνικής ειρήνης, εθνικής συμφιλίωσης και διαταξικής συνεργασίας, μέσω της εξουδετέρωσης των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων στους δρόμους, στις γειτονιές και στους χώρους δουλειάς και της ανάθεσης της πολιτικής και οικονομικής διαπραγμάτευσης με την ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ, στην συγκυβέρνηση Σύριζα-Ανέλ. Μια διαπραγμάτευση για έναν “έντιμο συμβιβασμό” που ήταν καταδικασμένη να αποτύχει, όπως και έγινε, αφού το ντόπιο και το διεθνές κεφαλαίου επιχειρούν την περαιτέρω εξαθλίωση της εργατικής τάξης και του συνόλου των εκμεταλλευόμενων, αποδεικνύοντας περίτρανα ότι δεν υπάρχει καμία συμβατότητα ανάμεσα στα συμφέροντα των αφεντικών και των εργαζομένων, εξαφανίζοντας παράλληλα και τις όποιες ελπίδες για σύγκλιση μεταξύ τους. Στην πραγματικότητα, η διαπραγμάτευση δεν έχει άλλο σκοπό από το να προσδιοριστούν νέα μέτρα αφαίμαξης των ήδη φτωχοποιημένων και εξαθλιωμένων κοινωνικών στρωμάτων. Εξάλλου, το διάστημα των 5 μηνών που μεσολάβησε από την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ ήταν αρκετό για να διαψεύσει όλους εκείνους που περίμεναν μια περίοδο κυβερνητικής συγκαταβατικότητας και βαθιάς συναίνεσης ως προς τις λαϊκές διεκδικήσεις, ήταν ένα διάστημα ικανό για να αποδειχθεί η συνέχιση από πλευράς ΣΥΡΙΖΑ των ίδιων πολιτικών με τους προκατόχους του.

                Η αποτυχία της κυβέρνησης να συμφωνήσει σε ένα επαρκές μνημόνιο, τόσο για την ελληνική πλευρά όσο και για τους δανειστές είχε ως αποτέλεσμα την προκήρυξη δημοψηφίσματος για την αποδοχή ή όχι της πρότασης των ‘’θεσμών’’. Το δημοψήφισμα αυτό δεν είναι παρά μια προσπάθεια της κυβέρνησης να διαχειριστεί το ναυάγιό της, αφού προσέκρουσε στις αντιφάσεις και τα αδιέξοδά της. Οι κοινωνικές συνθήκες που έφεραν τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, οι προεκλογικές του υποσχέσεις, και η σοσιαλδημοκρατική εκδοχή διαχείρισης του καπιταλισμού, που εκπροσωπεί, τον οδήγησαν αναμενόμενα σε πολιτικό αδιέξοδο. Αν προχωρούσε εύκολα και αδιαπραγμάτευτα σε μία συμφωνία με τους δανειστές  αυτό θα σήμαινε ταυτόχρονα και το τέλος όχι μόνο της διακυβέρνησής του, αλλά αρκετά πιθανά και της ίδιας του της πολιτικής ύπαρξης. Ουσιαστικά, ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να αποσπάσει την κοινωνική συναίνεση για την εφαρμογή ενός ελληνικού μνημονίου και όχι ενός ευρωπαϊκού. Άλλωστε, πριν την προκήρυξη του δημοψηφίσματος δεν ξέχασε να καταθέσει πρόταση για νέο μνημόνιο που συνεχίζει το πρόγραμμα λιτότητας και των έμμεσων περικοπών σε μισθούς και συντάξεις. Όπως δεν ξέχασε και στις 20 Φλεβάρη να ακολουθήσει  στο ακέραιο τις οδηγίες των μνημονιακών υποχρεώσεων και να επεκτείνει την εποπτευόμενη οικονομική πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων, στο όνομα της παραμονής στην ευρωπαϊκή ένωση.

Έτσι, το δημοψήφισμα έρχεται να δώσει ένα μικρό κομμάτι γνώμης στο λαό εντός του πλαισίου και των ερωτημάτων όμως που θέτει το ίδιο το σύστημα, κρύβοντας παράλληλα μια σοβαρή παγίδα που έχει να κάνει με τον τρόπο διαχείρισης του αποτελέσματος του από την κυβέρνηση και το πώς θα μακιγιάρει αυτή ένα ενδεχόμενο όχι. Ένα όχι το οποίο στη συνέχεια θα χρησιμοποιηθεί στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για να βελτιωθούν οι όροι της που όμως μοιραία θα οδηγήσουν σε νέα συμφωνία και ένα τρίτο, πιθανώς και σκληρότερο, μνημόνιο. Ένα όχι που όταν τα νέα μέτρα και οι νέες συνθήκες θα πέσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, το κίνημα θα πρέπει να το εκμεταλλευτεί, καθώς μέσα από τη δεξαμενή της άρνησης πρέπει να δημιουργηθούν όροι κατάφασης σε μια επαναστατική εναλλαγή. Σε κάθε περίπτωση, το σίγουρο είναι πως γύρω από το ναι συσπειρώνεται όλο το παραδοσιακό αστικό-αντιδραστικό μπλοκ, οι οπαδοί της εθελοδουλίας και όσοι στρατεύονται υπέρ των συμφερόντων των αφεντικών, ενώ θα το στηρίξουν αναγκαστικά και όσοι υποκύψουν στην εργοδοτική τρομοκρατία που σαρώνει τις τελευταίες μέρες τους χώρους δουλειάς.

                Βέβαια, η αποτυχία της διαπραγμάτευσης της συγκυβέρνησης δεν έγκειται μόνο στην απροθυμία της ή στην ανικανότητά της. Στο πλαίσιο της συνολικής καπιταλιστικής κρίσης εκείνο που κάθε φορά διακυβεύεται είναι η αναστύλωση της κερδοφορίας του κεφαλαίου μέσω της κάθετης υποβάθμισης των συνθηκών διαβίωσης των χαμηλότερων κοινωνικών στρωμάτων, μέσω της δημιουργίας των κατάλληλων  συνθηκών έτσι ώστε να αυξηθεί  η κερδοφορία αυτή. Αυτό αποτελεί διαχρονικά τον απαράβατο κανόνα για το ξεπέρασμα της κρίσης, γι αυτό και καμία σοσιαλδημοκρατική συνταγή δεν μπορεί να τον αντιστρέψει, και πόσο μάλλον σήμερα που η παγκόσμια επανάκαμψη της κερδοφορίας εδράζεται στον αφανισμό του κοινωνικού κράτους και την ακραία υποτίμηση της εργασίας. Από τα παραπάνω, είναι προφανές ότι το ζήτημα της κρίσης τους συστήματος δεν οφείλεται απλά σε κάποια διαχειριστική αδυναμία των μέχρι τώρα διαχειριστών του και ούτε μπορεί να βρει γιατρειά σε μια άλλη εναλλακτική διαχείριση του από τη ρεφορμιστική Αριστερά. Το αδιέξοδο που βιώνει σήμερα το σύστημα (οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό) είναι αποτέλεσμα των αθεράπευτων αντιφάσεων του και οι κρίσεις δομικό στοιχείο της ύπαρξής του, καθώς μέσω της καταστροφής (αγαθών και ανθρώπων), προσπαθεί διακαώς να κρατηθεί ζωντανό και να αναπαραχθεί, βγαίνοντας με ακόμα πιο ενδυναμωμένες τις δομές του. Ούτε το δημοψήφισμα, ούτε μια ακόμη περίοδος χάριτος στη νέα κυβέρνηση θα διευκολύνουν τη συντριπτική κοινωνική πλειοψηφία να επιλύσει τα οξυμένα προβλήματα της.

                Ο καπιταλιστικός κόσμος διαρθρώνεται μέσα από συγκεκριμένους νόμους, θεσμούς και κανόνες που καλούνται να εξυπηρετήσουν αταλάντευτα τις δεδομένες ανάγκες του κεφαλαίου μέσα στα πλαίσια της κρίσης. Οι επιταγές του κεφαλαίου αποτελούν τον σκελετό του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, και βάσει τον δικών του συμφερόντων και όχι των λαών, επιβάλλεται η οικονομική διάρθρωση εντός των κρατών. Μέσα σε αυτόν τον κόσμο, η Ευρωπαϊκή Ένωση, από την πρωταρχική της μορφή ως σήμερα, είναι μια αλυσίδα αντικοινωνικών και αντιλαϊκών κρίκων στήριξης του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένας διακρατικός μηχανισμός δομικά φτιαγμένος ώστε να αποτελεί έναν ιμάντα μεταβίβασης του πλούτου από την περιφέρεια προς το κέντρο, είναι μια διακρατική ένωση των ισχυρών ελίτ που στόχο έχουν την αμείωτη αφαίμαξη του πλανήτη. Η άγρια ταξική επίθεση των τελευταίων ετών δεν είναι κάποιο ιστορικό ατόπημα αλλά νομοτελειακό αποτέλεσμα της ίδιας της φύσης της. Ο αντιδραστικός πυρήνας, η ουσία της ΕΕ φέρει ένα βαρύ στίγμα των ιστορικών λόγων για τους οποίους συγκροτήθηκε, που πολύ απέχουν από το ιδεολόγημα της συναδέλφωσης των λαών και της δημοκρατίας (όπως υποστηρίζυν διάφοροι, ανάμεσα τους και η ελληνική κυβέρνηση). Άλλωστε, έχει συμμετάσχει ουκ ολίγες φορές σε στρατιωτικές επεμβάσεις σε χώρες της περιφέρειας  με τελευταίο παράδειγμα την επέμβαση στην Ουκρανία, την στήριξη των νεοναζί και τη σφαγή όσων αντιστέκονται. Το ελληνικό κράτος και η ντόπια αστική τάξη αποτελούν κομμάτι των διεθνών οικονομικών και πολιτικών μηχανισμών και συμμετέχουν στη λεηλασία της λεγόμενης καπιταλιστικής περιφέρειας με τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, την οικονομική διείσδυση και την εκμετάλλευση των ανθρώπων και των φυσικών πόρων της.

            Δεν πρέπει λοιπόν να έχουμε καμία εμπιστοσύνη στο πολιτικό σύστημα και στις απόπειρες ανανέωσης της κοινωνικής νομιμοποίησης στους θεσμούς του, είτε πρόκειται για κόμματα, είτε για επιτροπές της βουλής, είτε για έναν κυβερνητικό σχηματισμό. Άλλωστε, ο ίδιος κυβερνητικός σχηματισμός προσπάθησε με δημιουργική ασάφεια να καλύψει το σκληρό τρομοκρατικό προσωπείο του κράτους και να συντρίψει τις αντιστάσεις μέσω της καπήλευσης, της αφομοίωσης και του εμπόριου ελπίδας. Οι κάλπες σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να δώσουν τις λύσεις που υπόσχονται οι κομματικοί σχηματισμοί, όπως άλλωστε αποδείχτηκε πρόσφατα για άλλη μια φορά κι όπως αναμένεται να φανεί και στο επικείμενο δημοψήφισμα. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η μοναδική πραγματική λύση κυοφορείται μέσα στην αυτοοργάνωση και την αυτενέργεια, στους ταξικούς και κοινωνικούς αγώνες. Η βελτίωση των συνθηκών ζωής στο εδώ και το τώρα, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι δεν είναι παρά το αποτέλεσμα των αγώνων που έχουν δοθεί και δίνονται. Κανένας δεν μας χάρισε ποτέ και ούτε πρόκειται να μας χαρίσει αυτά για τα οποία μαχόμαστε.

Έτσι λοιπόν, ένα σκέτο όχι στην πρόταση των “θεσμών’’, δεν μπορεί να είναι αρκετό για να αντιστρέψει τη συνολική και ανηλεή επίθεση που διεξάγει το σύστημα. Το κοινωνικό και ταξικό κίνημα σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να επαναπαυθεί σε ένα στείρο όχι, αλλά δεν πρέπει να δώσει και κανένα χώρο στην εθελοδουλία, τον φόβο και την υποταγή. Εκείνο που είναι πέρα για πέρα επιτακτικό σήμερα είναι η αναζωπύρωση των αγώνων, η ανάπτυξη αντιστάσεων όπου εκφράζεται η επίθεση αυτή και η σύνδεση που θα ανοίξει το δρόμο για τη συνολική ανατροπή, ενάντια στην υποτίμηση και υποβάθμιση των ζωών μας. Πρέπει να απαντήσει με ένα όχι σε παλιά και νέα μνημόνια, να εναντιωθεί στους διεθνείς καπιταλιστικούς και διακρατικούς μηχανισμούς, να πει όχι στη διαιώνιση της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, να εναντιωθεί στα αφεντικά (ντόπια και ξένα), να παλέψει για να ξεριζώσει το βάρβαρο καπιταλιστικό σύστημα και το κράτος. Και αυτό το όχι δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να δοθεί στα κοινοβούλια (ελληνικά και ευρωπαϊκά), ούτε στο τραπέζι των όποιων διαπραγματεύσεων. Αυτό το όχι μπορεί να δοθεί μόνο στους δρόμους, εκεί που η ταξική πάλη παίρνει σάρκα και οστά. Εκεί που στην πράξη θα καταργηθούν τα μνημόνια, οι εφαρμοστικοί νόμοι, τα πολυνομοσχέδια, το ίδιο το εκμεταλλευτικό σύστημα και οι θεσμοί του.

              Για την άγρια πληττόμενη κοινωνική βάση το μόνο δίλλημα είναι καπιταλισμός ή κοινωνική επανάσταση. Η μόνη ρεαλιστική προοπτική είναι αυτή της κοινωνικής επανάστασης, της διαδικασίας ανατροπής δηλαδή των σχέσεων εκμετάλλευσης και καταπίεσης που επιβάλλει το υπάρχον καθεστώς σκλαβιάς και εξαθλίωσης και κατάργησης των υπαρχουσών δομών οργάνωσης της κοινωνίας, αντικαθιστώντας τες με άλλες μορφές οριζόντιας και συλλογικής αυτοοργάνωσης όπως είναι οι ελευθεριακές κομμούνες, τα εργατικά συμβούλια, οι λαϊκές συνελεύσεις και οι κολεκτίβες.

                Για την ανάπτυξη και την επικράτηση των δομών αυτών θα πρέπει ήδη από σήμερα, μέσα στο ήδη υπάρχον ζοφερό κοινωνικό περιβάλλον που συνθέτει το σάπιο και χρεοκοπημένο πολίτικο και οικονομικό σύστημα, να προετοιμαζόμαστε, τόσο σε πολιτικό όσο και σε κοινωνικό-ταξικό επίπεδο. Είναι χρέος των αγωνιζόμενων υποκειμένων και ειδικά των αναρχικών, που προωθούν την αυτοοργανωμένη και από τα κάτω αντίσταση για να απαντήσουν στην επίθεση του κράτους και του κεφαλαίου  και να θέσουν παράλληλα στο κοινωνικό επίκεντρο τα επαναστατικά προτάγματα. Για να καταφέρουν έτσι να απαντήσουν συνολικά από μια αναρχική σκοπιά στο διαχρονικό ζήτημα της εξουσίας, σκοπεύοντας όχι στην κατάληψη της αλλά στην κατάργηση της και την οριζόντια οργάνωση της κοινωνίας από τα κάτω.

Καμία υποχώρηση , καμία συναίνεση και καμία ανοχή στο κράτος και τους επίδοξους διαχειριστές του. Η κοινωνική αυτοοργάνωση, η εργατική αυτοδιαχείριση, η κοινωνική αλληλεγγύη και ο ταξικός αγώνας  ενάντια στο κεφάλαιο και το στρατό του, δεν γίνεται με κρατική χρηματοδότηση και χαμόγελα προς πάσα κατεύθυνση, αλλά με μαζικούς και μαχητικούς αγώνες.

Η διεθνοποίηση της ενδοκαπιταλιστικής σύγκρουσης και ο ενδοκυριαρχικός αγώνας για πολιτική και οικονομική επικράτηση, επιβάλλει αντίστοιχα τη διεθνοποίηση της αντικαπιταλιστικής αντίστασης.

Απέναντι σε κάθε κυβέρνηση, σε κάθε εξουσία, η ιστορία των καταπιεσμένων θα συνεχίσει να γράφεται από τα κάτω. Από όλους εκείνους και εκείνες που με όπλο την αλληλεγγύη αγωνίζονται για ένα κίνημα που θα μπορέσει να ανταπεξέλθει στις προκλήσεις του μέλλοντος με αποτελεσματικότητα για την οικοδόμηση του κόσμου που κουβαλάμε στις καρδιές μας.

 

ΚΑΜΙΑ ΑΥΤΑΠΑΤΗ ΓΙΑ ΕΝΤΙΜΟΥΣ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΛΑΪΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

 

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ, ΣΤΟ ΝΤΟΠΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΕΓΧΩΡΙΟΥΣ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ ΤΟΥΣ

 

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ. ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος”

Πάτρα, 2 Ιούλη 2014

Στις 2 Μάρτη, οι πολιτικοί κρατούμενοι ξεκίνησαν απεργία πείνας για την κατάργηση των ειδικών συνθηκών κράτησης και των φυλακών υψίστης ασφαλείας, των τρομονόμων 187 και 187Α, του κουκουλονόμου, της ανεξέλεγκτης χρήσης DNA ως αποδεικτικό στοιχείο και την άμεση απελευθέρωση του πολυτραυματία Σάββα Ξηρού.

Από την πρώτη στιγμή, συγκροτήθηκε ένα κίνημα αλληλεγγύης όπου με δεκάδες πολύμορφες κινητοποιήσεις ανέδειξε τον αγώνα των απεργών, σπάζοντας τη συνωμοσία της σιωπής που επιτηδευμένα επιχειρούσαν να επιβάλλουν το κράτος και τα ΜΜΕ.

Η Κατάληψη της Πρυτανείας, επί 18 μέρες, αποτέλεσε ένα ανοιχτό κέντρο αγώνα και αντίστασης, προωθώντας τις διεκδικήσεις των απεργών πείνας πολιτικών κρατουμένων, θέτοντας σαφή πολιτικά περιεχόμενα και επιδιώκοντας την ουσιαστική σύνδεση του αγώνα τους με του υπόλοιπους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες που αναπτύσσονται στη δεδομένη χρονική συγκυρία. Εξαρχής, μέσα από μια σειρά ψευδών δημοσιευμάτων, κατασυκοφαντήθηκε από τα ΜΜΕ, τις πρυτανικές αρχές και την κυβέρνηση με στόχο να απονοηματοδοτηθούν τα πολιτικά της περιεχόμενα και να απαξιωθεί στην συνείδηση του κόσμου. Τις τελευταίες μέρες βρισκόταν υπό συνεχή αστυνομικό αποκλεισμό, καθώς τα ΜΑΤ είχαν στρατοπεδεύσει στο χώρο του κοινωνικού ασύλου στα Προπύλαια, ενώ διαρκώς πραγματοποιούνταν προσαγωγές και συλλήψεις αγωνιστών στα πέριξ της.

Το πρωί της Παρασκευής 17 Απρίλη, η κατειλημμένη πρυτανεία εκκενώθηκε τελικά με επέμβαση της αστυνομίας στο άσυλο, αφού μέσα από την αδιάλλακτη στάση των καταληψιών μπροστά στην κρατική καταστολή και τρομοκρατία, είχε καταστεί σαφές πως δεν θα έληγε παρά μόνο με τη λήξη του αγώνα των απεργών πείνας.

Την Πέμπτη 28 Μάη, στα δικαστήρια της Ευελπίδων, δικάζεται συντρόφισσα που συμμετείχε στην κατάληψη της Πρυτανείας του ΕΚΠΑ, καθώς και άλλα 3 άτομα, που ενώ αφέθηκαν από τις αστυνομικές δυνάμεις να μπουν στο κτίριο, τα ξημερώματα της Παρασκευής 17 Απρίλη, συνελήφθησαν λίγη ώρα μετά, κατά την έξοδό τους.

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΔΕΝ ΚΑΤΑΣΤΕΛΛΕΤΑΙ, ΔΕΝ ΥΠΟΧΩΡΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΔΙΑΡΚΗΣ ΑΝΤΙΘΕΣΜΙΚΟΣ ΚΑΙ ΑΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

 

αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος”

27 Μαΐου 2015, Πάτρα

Την Τετάρτη 5 Νοέμβρη πραγματοποιούνται εκλογές για τα Υπηρεσιακά Συμβούλια Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης. Στη δυτική Θεσσαλονίκη, ως εκλογικό κέντρο, ορίζεται το 11ο Δημοτικό Σχολείο Ευόσμου. Μερικά επιφανή στελέχη της τοπικής οργάνωσης της χρυσής αυγής, μαζί με τους 2 υποψήφιους της νεοναζιστικής συμμορίας, βρίσκονταν στο χώρο των εκλογών έχοντας απλώσει πανό και προπαγανδιστικό υλικό της παράταξης “εθνικιστικό μέτωπο εκπαιδευτικών”.

Από νωρίς το πρωί, στο σημείο βρίσκονται μέλη σωματείων βάσης και αντιφασίστες εκπαιδευτικοί. Μόλις οι φασίστες έγιναν αντιληπτοί απαιτήθηκε από τους συγκεντρωμένους να “τα μαζέψουν και να φύγουν” ενώ μπροστά στην άρνηση και τις προκλήσεις τους δόθηκε δυναμική απάντηση που τους υποχρέωσε “να φύγουν σηκωτοί”.

Αρκετή ώρα αργότερα, πραγματοποιούνται προσαγωγές 6 ατόμων στην ευρύτερη περιοχή, οι οποίες μετά από αρκετές ώρες μετατρέπονται σε συλλήψεις.

Η συμμορία της χρυσής αυγής δεν είναι τίποτα άλλο από ένα ακόμα δεκανίκι του συστήματος, προορισμένο να κάνει την πιο βρώμικη δουλειά τρομοκράτησης της κοινωνίας και των αγωνιζόμενων ανθρώπων. Όσο κι αν επιχειρεί να προβάλλει το αντισυστημικό της προσωπείο, λειτουργεί επικουρικά στην κατεύθυνση εδραίωσης του σύγχρονου ολοκληρωτισμού, που το ίδιο το κράτος έχει χαράξει. Αντιλαμβανόμαστε την απόπειρα της να διεισδύσει στα συνδικάτα ως κομμάτι της τρομοκρατικής της δράσης που λειτουργεί προς όφελος των αφεντικών και στοχεύει στον κατακερματισμό της εργατικής τάξης. Στους χώρους όπου οι εργαζόμενοι οργανώνονται για να διεκδικήσουν καλύτερους όρους δουλειάς και ζωής δε χωράνε φασίστες. Είναι χρέος του εργατικού κινήματος να συντονιστεί με το ευρύτερο αντιφασιστικό και να μπλοκάρουν από κοινού την προσπάθεια εδραίωσης των νεοναζί στους χώρους δουλειάς, στα σχολεία και τα πανεπιστήμια.

Την Πέμπτη 28 Μαίου, οι 6 συλληφθέντες δικάζονται στα δικαστήρια Θεσσαλονίκης. Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας!

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ 6 ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΕΣ που διώκονται για την αντιφασιστική κινητοποίηση σε σχολείο του Ευόσμου Θεσσαλονίκης κατά τη διάρκεια των εκλογών για την ανάδειξη εκπροσώπων των εκπαιδευτικών.

ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΙΣ  ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ  ΣΥΜΜΟΡΙΕΣ σε σχολεία, σχολές, χώρους δουλειάς, δρόμους και γειτονιές

αναρχική ομάδα «Δυσήνιος Ίππος»

27 Μαΐου 2015, Πάτρα

Κείμενο για τα γεγονότα που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό στην Πάτρα

            Δημοσιοποιούμε αυτό το κείμενο για να αποσαφηνίσουμε τα όσα συμβαίνουν τελευταία στην Πάτρα και την επιλογή που συλλογικά έχουμε πάρει για το δημόσιο αποκλεισμό συγκεκριμένων ατόμων από το σύνολο των διαδικασιών και των διεργασιών του αναρχικού-αντιεξουσιαστικού κινήματος της πόλης.

Τοποθετούμαστε δημόσια, αφενός γιατί αναφερόμαστε σε γεγονότα που λαμβάνουν χώρα σε δημόσιους και κινηματικούς χώρους και αφετέρου επειδή θεωρούμε πως η σημασία τους είναι τέτοια που πρέπει να γνωστοποιηθούν με ξεκάθαρη πολιτική τοποθέτηση από την πλευρά μας σε ολόκληρο το κίνημα, ώστε να είναι σε θέση κάθε συλλογικότητα και σύντροφος/συντρόφισσα, κάθε αγωνιζόμενος άνθρωπος, αλλά και ευρύτερα η κοινωνία, να γνωρίζει και να μπορεί να πάρει θέση. Εκτιμούμε, άλλωστε, πως η συσκότιση, η αποσιώπηση και η απόκρυψη όσων συμβαίνουν επιδεινώνει την κατάσταση. Το να μιλούν άλλοι εξ ονόματος τους είναι πρακτική που αποδυναμώνει το κίνημα και ευνοεί την ανάπτυξη παραφιλολογίας. Κι αν μέχρι τώρα δεν τοποθετηθήκαμε δεν είναι γιατί δεν γνωρίζαμε τα όσα συμβαίνουν ή γιατί τα αξιολογούσαμε ως ασήμαντα. Αντίθετα, από καιρό έχουμε εκφράσει την αναγκαιότητα να αποσαφηνιστούν δημόσια συγκεκριμένες καταστάσεις. Διαφορετικές εκτιμήσεις μεταξύ συντρόφων δεν βοήθησαν στο να παραχθεί άμεσα ένας λόγος προλαβαίνοντας το ξέσπασμα των γεγονότων, αν και για μας κάτι τέτοιο ήταν επιτακτικό. Για την ολιγωρία μας αυτή αναλαμβάνουμε το μερίδιο της ευθύνης που μας αναλογεί.

            Αρχικά, τονίζουμε πως όσοι συνυπογράφουμε το παρόν κείμενο είμαστε αναρχικοί και αναρχικές, κομμάτι του αναρχικού κινήματος που παλεύει για την επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού και του κράτους και τη δημιουργία της αταξικής κοινωνίας. Συμμετέχουμε και παρεμβαίνουμε στο ευρύτερο κοινωνικό και ταξικό κίνημα. Εντασσόμαστε σε πολιτικές, κοινωνικές και ταξικές συλλογικότητες όπως πολιτικές συνελεύσεις και ομάδες, αυτοδιαχειριζόμενους χώρους, συνελεύσεις γειτονιάς, σωματεία βάσης, αυτόνομα σχήματα σχολών, κινήματα υπεράσπισης του φυσικού κόσμου, ομάδες αυτοοργανωμένης έκφρασης και πολλά άλλα.

            Τα τελευταία χρόνια, έχει εμφανιστεί στην πόλη της Πάτρας μια αντίληψη που επιχειρεί να αποκτήσει υπόσταση και αναγνωρισιμότητα μέσα από την παρασιτική της παρουσία στον αναρχικό και αντιεξουσιαστικό χώρο της πόλης.Μέσα από μια αντιαναρχική, αυτοαναφορική και στρεβλή αντίληψη για την πολιτική, διάφορα άτομα έχουν κατά καιρούς δημιουργήσει πολλαπλά προβλήματα στις πολιτικές διαδικασίες και στους αγώνες που δίνονται, τόσο από τους αναρχικούς όσο και από άλλα κοινωνικά κομμάτια. Πρόκειται για άτομα που έχουν επιδείξει ξεκάθαρα εχθρική στάση απέναντι στους συλλογικούς αγώνες αλλά και απέναντι σε αγωνιστές.Η εμφανής, από ένα σημείο και μετά τουλάχιστον, ασυμβατότητα των συγκεκριμένων ατόμων με το σύνολο των αναρχικών αξιών και αντιλήψεων που βασίζονται σε σχέσεις αλληλεγγύης, σεβασμού στις συλλογικές αποφάσεις, συντροφικότητας και δέσμευσης, δεν έγινε άμεσα ορατή από όλους με αποτέλεσμα το φαινόμενο να διαιωνίζεται και να διογκώνεται. Χαρακτηριστικά είναι τα παραδείγματααπαξίωσης των συλλογικών διαδικασιών και καταστρατήγησης συλλογικών αποφάσεων, η καταφανής λογική καβάτζας πάνω στις πολιτικές πλάτες άλλων και η επιβολή της “μάτσο” κουλτούρας σε δημόσιους χώρους. Φαινόμενα που εμφανίζονται εδώ και πολύ καιρό.  Αν και πολλές φορές είχε επιχειρηθεί να προσεγγιστούν τα συγκεκριμένα άτομα και να τους εξηγηθούν ορισμένα πράγματα, από τη μεριά τους υπήρχε πλήρης άρνηση.

            Από την πλευρά μας, αν και όχι εξαρχής, όταν η ίδια η πραγματικότητα έδειξε πως δεν υπάρχει πλέον κανένα πεδίο ώσμωσης και επαφής με τα εν λόγω υποκείμενα, πήραμε σαφή απόσταση από την οποιαδήποτε συνύπαρξη και επαφή μαζί τους σε διαδικασίες του αγώνα, αποφασίσαμε συλλογικά να μην τους ξαναδεχτούμε σε διαδικασίες και κινήσεις μας και τοποθετηθήκαμε σε όσες ανοιχτές συλλογικές διαδικασίες μπορέσαμε περί της επικινδυνότητας που ενέχεται στην ευκαιριακή και εργαλειακή σχέση με ανθρώπους που διακατέχονται από ατομικιστικά και αμοραλιστικά κίνητρα. Δυστυχώς, η θέση μας επιβεβαιώθηκε σύντομα, όταν η αντιπαράθεση οξύνθηκε από την πλευρά των συγκεκριμένων ατόμων, αλλά τότε τα πράγματα είχαν ήδη πάρει το δρόμο τους…

            Η λογική της επιβολής, η κυριαρχία διαμέσου του εκφοβισμού, οι συσχετισμοί ισχύος είναι χαρακτηριστικά που παραδοσιακά χρησιμοποιεί η εξουσία και διαχέει στους από τα κάτω προωθώντας τον κανιβαλισμό και τον αλληλοσπαραγμό ανάμεσα τους.  Κατά την άποψη μας, ο αγώνας για την αναρχία είναι ένας αγώνας για την ανατροπή του κυρίαρχου πολιτισμού στο σύνολο του και για την αντικατάστασή του από έναν άλλο που θα βασίζεται στην αλληλεγγύη, στον αλληλοσεβασμό και την αλληλοβοήθεια. Δεν μας ικανοποιεί επ’ ουδενί η περίπτωση όπου η κρατική εξουσία θα καταρρεύσει και στη συνέχεια θα επικρατήσει ο νόμος της ζούγκλας όπου οι καταπιεσμένοι θα επιλύουν τις διαφορές τους μέσω μονομαχιών σε ρωμαϊκές αρένες.  Μια τέτοια συνθήκη είναι τόσο ξένη για την αναρχική απελευθερωτική προοπτική όσο και η ίδια η φύση του κράτους και της εξουσίας.

            Συνέχεια των παραπάνω αποτελούν οι αντικοινωνικές, αντικινηματικές, ελιτίστικες και σεξιστικές συμπεριφορές που εκφράστηκαν από την πλευρά των συγκεκριμένων ατόμων τους τελευταίους μήνες, σε μια σειρά από γεγονότα, κατά τη διάρκεια των οποίων πραγματοποιήθηκαν σκληρές επιθέσεις σε βάρος συντρόφων, αλλά και άλλων ατόμων, καθώς και επιθέσεις και πολιορκίες σε κινηματικούς χώρους που λειτουργούν στην πόλη. Γεγονότα τα οποία επιβεβαιώνουν την ανυπαρξία οποιασδήποτε πολιτικής κοινότητας και συνάφειας με τις αξίες, τις αντιλήψεις και το πολιτικό όραμα των αναρχικών, επισφραγίζοντας μια οριστική ρήξη.

            Θα θέλαμε να κάνουμε σαφές πως ως αναρχικοί αγωνιστές αντιλαμβανόμαστε την κοινωνική και ταξική αντιβία, την ανταπόδοση δηλαδή ενός ελάχιστου κομματιού βίας απέναντι στο κράτος, το κεφάλαιο και τους μηχανισμούς τους που διατείνονται περί της μονοπωλιακής χρήσης της, ως αναπόσπαστο κομμάτι του ευρύτερου αγώνα για την ανατροπή τους. Η αντικοινωνική και ανταγωνιστική προς το αναρχικό κίνημα βία αποτελούν εχθρική πρακτική που διαστρεβλώνει την έννοια της αντίστασης και της αντιβίας και προωθεί τον νόμο του ισχυρού.

            Με βάση όλα τα παραπάνω, πολλοί από εμάς συμμετείχαμε στο δημόσιο πολιτικό αποκλεισμό των συγκεκριμένων ατόμων από την πορεία αλληλεγγύης στους απεργούς πείνας πολιτικούς κρατούμενους. Η συνέλευση συντονισμού που καλούσε στην πορεία, μαζί και με άλλους συντρόφους και συλλογικότητες που βρεθήκαμε σε αυτήν, τους ξεκαθαρίσαμε πως δεν έχουν πια καμία θέση στο δρόμο, όπως και στις συλλογικές, ανοιχτές και δημόσιες διαδικασίες και στις εκδηλώσεις του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού κινήματος της Πάτρας. Ύστερα από την αποφασιστική, συλλογική και στιβαρή στάση της περιφρούρησης, αλλά και όλων όσοι βρεθήκαμε στην προσυγκέντρωση της πορείας, τα συγκεκριμένα άτομα εκδιώχθηκαν, ενώ τραμπούκιζαν, στοχοποιούσαν και εκστόμιζαν απειλές σε βάρος συντρόφων, πολιτικών χώρων και κινηματικών εγχειρημάτων.

            Σαν να μην έφταναν όλα τα παραπάνω, το πρωί της Κυριακής 26 Απρίλη αναρχικοί σύντροφοι δέχονται επίθεση σε μαγαζί της πόλης από ομαδα ατομων που ήταν ξεκάθαρα υποκινούμενη από άτομα που βρίσκονται ήδη σε ανοιχτή σύγκρουση με την αναρχία, τις δομές και τους ανθρώπους τη εδώ και πολύ καιρό.  Η επίθεση απαντήθηκε επί τόπου από ομάδα άλλων συντρόφων που έσπευσε να συνδράμει.  Το βράδι της ίδιας μέρας, η ίδια ομάδα, έχοντας επιτύχει την διεύρυνση της και με άλλα άτομα που έχουν ηδη αποκλειστεί από πολιτικές διαδικασίες και έχουν διάθεση ρεβανσισμού απέναντι στους αναρχικούς, επιτέθηκαν στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο «επί τα πρόσω» όπου στεγάζουμε τις πολιτικές μας διαδικασίες και εκδηλώσεις τον τελευταίο ενάμιση χρόνο. Η επίθεση στάθηκε ανεπιτυχής όταν οι σύντροφοι που έκαναν συνέλευση εντός του χώρου βγήκαν έξω και έτρεψαν τους τραμπούκους σε φυγή.

            Ανεξάρτητα από το εύρος της σύνδεσης όλων των παραπάνω περιστατικών και το βάθμό εμπλοκής του καθενός, είναι πέρα για πέρα σίγουρο πως το βασικό ενοποιητικό τους στοιχείο είναι ότι αποτελούν εχθρικές κινήσεις για το αναρχικό κίνημα, για τις διαδικασίες, τους αγώνες και τις στοχεύσεις του και ως τέτοιες αφορούν ολόκληρο το κίνημα και πρέπει να απαντηθούν συλλογικά.

            Για μας, ο αποκλεισμός τέτοιων αντιλήψεων, η αυτοπεριφρούρηση των χώρων και των συντρόφων και το τσάκισμα όποιου επιτίθεται σε αναρχικούς συντρόφους και εγχειρήματα είναι μια πολιτική επιλογή και ως τέτοια θα συνεχίσουμε να την υπερασπιζόμαστε και να την υλοποιούμε σε κάθε πολιτική εκδήλωση ή κινητοποίηση που πραγματοποιούμε. Δεν πρόκειται για επιλογή βάσει πολιτικών διαφωνιών. Τέτοιες, άλλωστε, υπάρχουν και στο εσωτερικό του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού χώρου και ακόμα μεγαλύτερες στο τεράστιο ψηφιδωτό του κόσμου του αγώνα. Πρόκειται όμως για ξεκάθαρη δήλωση από τη μεριά μας πως θα περιφρουρήσουμε και θα υπερασπιστούμε συλλογικά, συντροφικά και αλληλέγγυα τις πολιτικές μας διαδικασίες, τους συντρόφους και τους αγώνες μας, απέναντι σε όσους τους εχθρεύονται, απ’ όπου και αν αυτοί προέρχονται.

            Σε αυτήν την κατεύθυνση καλούμε κάθε πολιτική συλλογικότητα και κάθε αγωνιστή να πάρει θέση και να απομονώσει τέτοιου είδους συμπεριφορές, αντιλήψεις και πρακτικές, όπου και όπως αυτές εκδηλώνονται. Υπενθυμίζουμε πως σε τόσο κρίσιμες καταστάσεις όπου διακυβεύεται μέχρι και η σωματική ακεραιότητα συντρόφων, η μη θέση είναι και αυτή μια σαφής θέσης τήρησης ίσων αποστάσεων. Για το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα από δω και στο εξής, εκτός από την ευθύνη που φέρουν ήδη οι φορείς των επιθέσεων, μεγάλο μερίδιο ευθύνης θα έχουν και όσα άτομα ή πολιτικοί/κοοινωνικοί χώροι ασκούν κριτική εκατέρωθεν, παρέχουν ασυλία, βάση συσπείρωσης και ψευδό-πολιτικό μανδύα  στα συγκεκριμένα υποκείμενα.

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΖΩΗ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΥΕΡΙΑ

ΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΔΕΝ ΕΚΦΟΒΙΖΟΝΤΑΙ, ΔΕΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΟΥΝΤΑΙ

ΠΙΣΩ ΤΡΑΜΠΟΥΚΟΙ – ΕΜΠΡΟΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ!

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ!

Πάτρα, 9 Μάη 2015

Αυτοδιαχειριζόμενος Χώρος “Επί τα Πρόσω” (Πατρέως 87, Πάτρα)

epitaprosw.espivblogs.net

Συνέλευση αναρχικών για την Κοινωνική και Ταξική Αντεπίθεση

saktapatra.wordpress.com

Αναρχική Ομάδα Dinamitera

dinamitera36.wordpress.com/

Αναρχική Ομάδα “Δυσήνιος Ίππος”

ipposd.wordpress.com

Υ.Γ. Για επικοινωνία, διευκρινίσεις, συζήτηση και στήριξη, ο χώρος είναι ανοιχτός κάθε Τρίτη, Πέμπτη από τις 7 το απόγευμα και και Σάββατο πρωί από τις 11 π.μ. ως τις 2 μ.μ.

Στις 2 Μάρτη, οι πολιτικοί κρατούμενοι ξεκίνησαν απεργία πείνας για την κατάργηση των ειδικών συνθηκών κράτησης και των φυλακών υψίστης ασφαλείας, των τρομονόμων 187 και 187Α, του κουκουλονόμου, της ανεξέλεγκτης χρήσης DNA ως αποδεικτικό στοιχείο και την άμεση απελευθέρωση του πολυτραυματία Σάββα Ξηρού.

Από την πρώτη στιγμή, συγκροτήθηκε ένα κίνημα αλληλεγγύης όπου με δεκάδες πολύμορφες κινητοποιήσεις ανέδειξε τον αγώνα των απεργών, σπάζοντας τη συνωμοσία της σιωπής που επιτηδευμένα επιχειρούσαν να επιβάλλουν το κράτος και τα ΜΜΕ.

Η Κατάληψη της Πρυτανείας, επί 18 μέρες, αποτέλεσε ένα ανοιχτό κέντρο αγώνα και αντίστασης, προωθώντας τις διεκδικήσεις των απεργών πείνας πολιτικών κρατουμένων, θέτοντας σαφή πολιτικά περιεχόμενα και επιδιώκοντας την ουσιαστική σύνδεση του αγώνα τους με του υπόλοιπους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες που αναπτύσσονται στη δεδομένη χρονική συγκυρία. Εξαρχής, μέσα από μια σειρά ψευδών δημοσιευμάτων, κατασυκοφαντήθηκε από τα ΜΜΕ, τις πρυτανικές αρχές και την κυβέρνηση με στόχο να απονοηματοδοτηθούν τα πολιτικά της περιεχόμενα και να απαξιωθεί στην συνείδηση του κόσμου. Τις τελευταίες μέρες βρισκόταν υπό συνεχή αστυνομικό αποκλεισμό, καθώς τα ΜΑΤ είχαν στρατοπεδεύσει στο χώρο του κοινωνικού ασύλου στα Προπύλαια, ενώ διαρκώς πραγματοποιούνταν προσαγωγές και συλλήψεις αγωνιστών στα πέριξ της.

Το πρωί της Παρασκευής 17 Απρίλη, η κατειλημμένη πρυτανεία εκκενώθηκε τελικά με επέμβαση της αστυνομίας στο άσυλο, αφού μέσα από την αδιάλλακτη στάση των καταληψιών μπροστά στην κρατική καταστολή και τρομοκρατία, είχε καταστεί σαφές πως δεν θα έληγε παρά μόνο με τη λήξη του αγώνα των απεργών πείνας.

Η συγκυβέρνηση Σύριζα-Ανέλ και η πολλά “υποσχόμενη” εναλλακτική-σοσιαλδημοκρατική διαχείριση αποκαλύπτονται καθημερινά. Από τη θεαματική κωλοτούμπα στο ζήτημα των στρατοπέδων συγκέντρωσης, τη συνέχιση του προγράμματος λιτότητας και της επίθεσης σε όλα τα ήδη πληττόμενα κοινωνικά στρώματα, την προώθηση νέων αντικοινωνικών μέτρων και μεταρρυθμίσεων(ιδιωτικοποίηση του λιμανιού του Πειραιά, περαιτέρω απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων) , την καταστολή όσων αγωνίζονται ενάντια στη λεηλασία της ζωής τους (χτύπημα των αλληλέγγυων στους απεργούς πείνας, των διαδηλωτών ενάντια στην εξόρυξη χρυσού στη Χαλκιδική), αλλά και τη δημιουργία ειδικών κελιών  υψίστης ασφαλείας, είναι ξεκάθαρο ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να επιφέρει ουσιαστικές αλλαγές σε κανένα πεδίο. Όλα τα παραπάνω έρχονται να επιβεβαιώσουν την ίδια εγκληματική και αντικοινωνική φύση του κράτους (με οποιοδήποτε προσωπείο), την βαρβαρότητα του καπιταλιστικού συστήματος, αλλά και να μας διδάξουν  ότι ο μόνος δρόμος για την οικοδόμηση ενός κόσμου ισότητας και δικαιοσύνης είναι η κοινωνική επανάσταση, μακριά από κοινοβουλευτικές και διαχειριστικές αυταπάτες.

Ως αναρχικοί, αντιλαμβανόμαστε την επίθεση σε βάρος των αλληλέγγυων, ως συνέχιση της ευρύτερης κατασταλτικής στρατηγικής του κράτους και του κεφαλαίου απέναντι σε κάθε κοινωνικό και ταξικό αγώνα που απειλεί να οργανωθεί και να ορθώσει αναχώματα στους σχεδιασμούς τους. Η αλληλεγγύη δεν καταστέλλεται, δεν υποχωρεί μπροστά στην κρατική τρομοκρατία.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΚΩΧΗ ΜΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ – ΚΑΜΙΑ ΕΚΕΧΕΙΡΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ/ΤΑΞΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ

αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος”

17 Απρίλη 2015

*σχετικά με τις κατηγορίες των 14 συλληφθέντων της Πρυτανείας υπάρχει ενημέρωση εδώ

Ως αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος” επιλέξαμε να στηρίξουμε την πορεία αλληλεγγύης στους απεργούς πείνας πολιτικούς κρατούμενους, η οποία καλέστηκε από τη συνέλευση αλληλεγγύης στους απεργούς πείνας για το συντονισμό δράσεων την Παρασκευή 27 Μάρτη στην πλατεία Πυροσβεστείου στην Πάτρα.

Κατά τη διάρκεια της προσυγκέντρωσης, ομάδα ατόμων που εδώ και καιρό έχει έμπρακτα εκδηλώσει αντικοινωνικές και εχθρικές απέναντι στο κίνημα συμπεριφορές, δημιουργώντας διάφορα προβλήματα, εμφανίστηκε στο χώρο, απαιτώντας με προκλητικό τρόπο την παρουσία της σε αυτόν, καθώς και στη διαδήλωση που θα ακολουθούσε.

Οι σύντροφοι που καλούσαν στην πορεία, μαζί και με άλλους συντρόφους και συλλογικότητες που βρεθήκαμε σε αυτήν, τους καταστήσαμε σαφές πως δεν έχουν καμία θέση στο δρόμο, όπως και στις συλλογικές, ανοιχτές και δημόσιες διαδικασίες του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού κινήματος της Πάτρας.

Ύστερα από την αποφασιστική, συλλογική και στιβαρή στάση της περιφρούρησης, αλλά και όλων όσοι βρεθήκαμε στο χώρο, τα συγκεκριμένα άτομα εκδιώχθηκαν από το χώρο της προσυγκέντρωσης, ενώ παράλληλα τραμπούκιζαν και εκστόμιζαν απειλές σε βάρος συντρόφων -ανάμεσα τους και μέλη της δικής μας συλλογικότητας-, στεκιών και κινηματικών εγχειρημάτων.

Από την πλευρά μας έχουμε ξανά στο παρελθόν τοποθετηθεί δημόσια και σταθεί ξεκάθαρα απέναντι σε αντιλήψεις και πρακτικές που δεν έχουν καμία σχέση με το κίνημα και παρασιτούν σε βάρος του. Τέτοιες συμπεριφορές δεν θα γίνουν ανεκτές σε καμία κινηματική διαδικασία. Θα υπερασπιστούμε τους συντρόφους, τις δομές και τις διαδικασίες μας απέναντι σε όποιον τις εχθρεύεται.

Καλούμε κάθε συλλογικότητα και αγωνιστή του αναρχικού και του ευρύτερου κινήματος να πάρει θέση και να απομονώσει τέτοιου είδους συμπεριφορές, αντιλήψεις και πρακτικές, όπου και όπως αυτές εκδηλώνονται

Επιφυλασσόμαστε να δώσουμε αναλυτικότερες απαντήσεις στο μέλλον εφόσον αυτό χρειαστεί.

αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος”

Πάτρα, 27 Μάρτη 2015