Ο καπιταλισμός είναι αδυσώπητος, αδίστακτος, αδηφάγος και απάνθρωπος

Οι αγώνες μας για την ανατροπή του να είναι μαχητικοί, συλλογικοί και αδιαμεσολάβητοι…

«Στεκόμουν πάνω σε έναν λόφο. Κι είδα το Παλιό να πλησιάζει. Μα ερχόταν σα Νέο. Σερνόταν πάνω σε καινούργια δεκανίκια. Που κανένας δεν είχε ξαναδεί. Κι απέπνεε νέες μυρωδιές σαπίλας. Που κανείς δεν είχε ξαναμυρίσει (…)».

Μπ. Μπρεχτ

Έξι χρόνια μετά την υπαγωγή της χώρας σε καθεστώς διεθνούς οικονομικού ελέγχου από τα πολιτικά και οικονομικά διευθυντήρια της ΕΕ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ με τη σύμφωνη γνώμη του εγχώριου πολιτικού προσωπικού και των ντόπιων αφεντικών, η επίθεση σε βάρος της συντριπτικής πλειοψηφίας της κοινωνίας συνεχίζεται. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια επίθεση που είχε ξεκινήσει τουλάχιστον δυο δεκαετίες πριν στον ελλαδικό χώρο ως αποτέλεσμα της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης που συντελείται μέχρι σήμερα σε παγκόσμιο επίπεδο και των νέων συνθηκών εξαθλίωσης που σταδιακά διαμορφώθηκαν για εκατομμύρια εκμεταλλευόμενους ύστερα από το ξέσπασμα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης με κύριους άξονες την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη υφαρπαγή του κοινωνικού πλούτου, τον πλήρη έλεγχο και την καθυπόταξη των ανθρώπινων κοινωνιών. Τα μνημόνια και οι δανειακές συμβάσεις είναι μόνο η σύγχρονη εκδοχή της κλιμακούμενης αυτής επίθεσης που στοχεύει στην πλήρη ανατροπή των εργασιακών σχέσεων και των κοινωνικών δικαιωμάτων προς όφελος του κράτους και του κεφαλαίου.

Πριν από περίπου δυο δεκαετίες ο μεγαλομεγιστάνας Ανιέλι, σχολιάζοντας τα πολιτικά πράγματα της χώρας του, της Ιταλίας, είχε πει: «Υπάρχει ένα είδος Αριστεράς που είναι πιο χρήσιμη από την Δεξιά. Πρόκειται για εκείνη την Αριστερά που μπορεί να κάνει όλα όσα δεν θα μπορούσε να κάνει η Δεξιά». Και φυσικά, αυτό δεν ισχύει μόνο στην περίπτωση της Ιταλίας.

Σήμερα, η πρόσφατα εκλεγμένη “αριστεροδεξιά” πολιτική διαχείριση Σύριζα-Ανέλ στρώνει το έδαφος για το βάθεμα των όρων εκμετάλλευσης και καταπίεσης και για την όξυνση αυτής της επίθεσης σε ακόμα πιο διευρυμένα τμήματα του πληθυσμού. Αφού πρώτα καλλιέργησε ψεύτικες ελπίδες περί εξωραϊσμού του συστήματος μέσω της ανάληψης κυβερνητικού ρόλου και συνέβαλε καθοριστικά στην αποδυνάμωση των κοινωνικών και ταξικών κινημάτων που είχαν αναπτυχθεί όλο το προηγούμενο διάστημα, υιοθέτησε στη συνέχεια την ίδια νεοφιλελεύθερη ατζέντα με τους προκατόχους της, ευθυγραμμιζόμενη πλήρως με τις επιταγές και τα αντικοινωνικά σχέδια των ντόπιων και διεθνών ελίτ, επιχειρώντας παράλληλα να δώσει παράταση ζωής στο ήδη χρεοκοπημένο πολιτικό και οικονομικό σύστημα μέσω της διαμόρφωσης συνθηκών κοινωνικής ειρήνης, εθνικής συμφιλίωσης και διαταξικής συνεργασίας. Οι διαχειριστικές αυταπάτες που καλλιεργήθηκαν συστηματικά το τελευταίο διάστημα δεν αποσκοπούσαν στην καλυτέρευση των συνθηκών διαβίωσης του πληθυσμού, όσο κι αν διατείνονται για αυτό οι εκφραστές τους. Εκείνο στο οποίο στόχευαν και εν μέρει πέτυχαν ήταν η διαμόρφωση συνθηκών συναίνεσης και αφομοίωσης για την αναίμακτη επιβολή των όρων της νέας καπιταλιστικής επίθεσης που είναι ήδη σε εξέλιξη μέσω της επιβολής καινούργιων αντικοινωνικών μέτρων που υποβαθμίζουν ολοένα και περισσότερο τη ζωή και συμβάλλουν τα μέγιστα στην περαιτέρω φτωχοποίηση και εξαθλίωση του πληθυσμού.

Η ψήφιση, πριν μερικούς μήνες, του 3ου μνημονίου και των εφαρμοστικών νόμων που το συνοδεύουν, ήρθε να επισφραγίσει την λήψη νέων αντικοινωνικών μέτρων που συνίστανται στην επιβολή ληστρικής φορολογίας (συνέχιση του ΕΝΦΙΑ και επιβολή νέων φόρων), στη διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης, της παιδείας και της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης (υποβαθμίζοντας ακόμα περισσότερο τα ήδη διαλυμένα συστήματα παιδείας και υγείας)- στη νέα μείωση των συντάξεων, στην κατάργηση του ΕΚΑΣ και την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, στην απελευθέρωση των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας για τους κατόχους “κόκκινων δανείων”, στη διαιώνιση της ελαστικής εργασίας -”ωφέλειας” ως κυρίαρχης συνθήκης δουλειάς για τους περισσότερους (καθιέρωση των προγραμμάτων voucher-περαιτέρω ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας, ατομικές συμβάσει, εργοδοτική τρομοκρατία-απολυσεις-μειώσεις υπό την απειλή της ανεργίας, χτύπημα συνδικαλισμού), στοξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας (ιδιωτικοποιήσεις λιμανιών, αεροδρομίων αλλά και ολόκληρων περιοχών),στην επιβολή μισθών πείνας. Παράλληλα, η διαιώνιση και η αύξηση της ανεργίας δημιουργούν συνθήκες σκληρής φτωχοποίησης, κοινωνικού αποκλεισμού και περιθωριοποίησης για εκατοντάδες χιλιάδες νέους ανθρώπους (πολλοί οδηγούνται μέχρι και στην αυτοκτονία), γεγονός που διευκολύνει τον έλεγχο και την καθυπόταξή τους. Πρόκειται για μια πραγματικότητα που επιβεβαιώνει την αντικοινωνική και δολοφονική φύση του καπιταλισμού που δεν καταπραΰνεται ανάλογα με τον πολιτικό του διαχειριστή, αλλά αντίθετα, όσο η κρίση του βαθαίνει, γίνεται ακόμα πιο αδηφάγος και αδίστακτος.

Βασική συμβολή στην χειραγώγηση και τον κατευνασμό των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων έχουν και οι συνδικαλιστικές ελίτ, οι ελεγχόμενες από κομματικούς και γραφειοκρατικούς μηχανισμούς ηγεσίες των συνδικάτων που αναλαμβάνουν διαμεσολαβητικό ρόλο ανάμεσα στην κοινωνία και τα αφεντικά, την ώρα που βρίσκονται σε αγαστή συνεργασία και διάλογο με τα δεύτερα, κατορθώνοντας συνολικά να απαξιωθεί ο συνδικαλισμός και οι εργατικές διεκδικήσεις, να καλλιεργηθεί η ηττοπάθεια στους εργαζόμενους και να αμφισβητηθεί η αποτελεσματικότητα του συλλογικού αγώνα. Σήμερα, έχοντας απολέσει μεγάλο μέρος της διαμεσολαβητικής τους δυνατότητας, μιας και μεγάλα κομμάτια των αγωνιζόμενων τους έχουν γυρίσει την πλάτη, επιχειρούν να περιορίσουν τους ταξικούς αγώνες προωθώντας την κοινωνική ειρήνη και την διαταξική συνεργασία. Οι απεργίες -”τουφεκιές στον αέρα” που συγκαλούνται από τους ξεπουλημένους εργατοπατέρες του κυβερνητικού συνδικαλισμού (ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ), επιχειρούν να ρίξουν στάχτη στα μάτια των εργαζομένων, ενώ ταυτόχρονα βάζουν ταφόπλακα στο εργατικό κίνημα και τις διεκδικήσεις του, καθώς γίνονται χωρίς σχεδιασμό και προοπτική, υπονομεύοντας έτσι την αξιοπιστία του μέσου στη συνείδηση του κόσμου.

Σε διεθνές επίπεδο, η εικόνα δεν είναι καθόλου διαφορετική. Η καπιταλιστική αναδιάρθρωση συντελείται στην κατεύθυνση της επιβολής της κρατικής και καπιταλιστικής δικτατορίας πάνω στις ανθρώπινες κοινωνίες μέσω της εδραίωσης του σύγχρονου ολοκληρωτισμού. Παρά τις επιμέρους διαφοροποιήσεις που εντοπίζονται από περιοχή σε περιοχή, δεν υπάρχουν περιθώρια αμφιβολιών πως η σφοδρότητα της συστημικής επίθεσης λαμβάνει το χαρακτήρα συνολικού πολέμου που έχει κηρυχθεί από τα παγκόσμια πολιτικά και οικονομικά αφεντικά εναντίον των εκμεταλλευόμενων και των καταπιεσμένων όλου του κόσμου. Η εδραίωση ενός μόνιμου καθεστώτος έκτακτης ανάγκης στο εσωτερικό των δυτικών μητροπόλεων σε συνδυασμό με τη διεξαγωγή ενός ανηλεή πολέμου στην ευρύτερη καπιταλιστική περιφέρεια είναι τα κύρια χαρακτηριστικά αυτού του πολέμου που στοχεύει στον πλήρη έλεγχο των κοινωνιών και στην εδραίωση εθνικών και υπερεθνικών μηχανισμών ως κυρίαρχων παικτών στο παγκόσμιο γεωπολιτικό πεδίο. Παράλληλα, δεν λείπουν και οι ενδοκαπιταλιστικές συγκρούσεις μέσα από την ανάδειξη διαφόρων ισχυρών μπλοκ στην παγκόσμια σκακιέρα με διαφορετικά συμφέροντα και επιδιώξεις.

Το ελληνικό κράτος, ως ενεργό κράτος-μέλος και νοτιοανατολικός συνοριοφύλακας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και συναυτουργός στην ευρωπαϊκή καπιταλιστική ολοκλήρωση, συμμετέχει ενεργά στη διαμόρφωση αυτού του διεθνούς τοπίου επιβάλλοντας συνθήκες φτώχειας και ανέχειας στο εσωτερικό του και ορθώνοντας αδιαπέραστα τείχη για όσους πήραν το δρόμο της μετανάστευσης και της προσφυγιάς εξαιτίας της λεηλασίας και της καταστροφής που οδηγούνται διάφορες περιοχές του πλανήτη υποκύπτοντας στις ορέξεις του παγκόσμιου καπιταλισμού. Η προσπάθεια περιορισμού των ροών τους και εντατικοποίησης του ελέγχου των περασμάτων δημιουργεί μια στρατιωτικοποιημένη περιοχή στα νότια και ανατολικά σύνορα της Ευρώπης-φρούριο που περιλαμβάνει φράχτες, αστυνομικο-στρατιωτικές επιχειρήσεις, διεθνείς περιπολίες, ναρκοπέδια, πολεμικά πλοία και ότι άλλο καθίσταται χρήσιμο στην αναχαίτιση αυτού του τεράστιου όγκου ανθρώπων που επιχειρεί να εισέλθει στον “καπιταλιστικό παράδεισο”.

Απέναντι στη βίαιη υποτίμηση της ζωής μας, όλοι εμείς οι από κάτω, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι νεολαίοι, ντόπιοι και μετανάστες, γνωρίζοντας τις πραγματικές μας ανάγκες, πρέπει να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας, να οργανωθούμε και να αγωνιστούμε, συλλογικά, αυτοοργανωμένα και αδιαμεσολάβητα , σε κάθε κοινωνικό και εργασιακό χώρο, στα σχολεία και τις σχολές, στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές και στους δρόμους, μακριά από οποιαδήποτε κομματική και συνδικαλιστική χειραγώγηση που αναπόφευκτα οδηγεί στην αποδυνάμωση και στον εκφυλισμό του κοινωνικού και ταξικού κινήματος. Με σωματεία βάσης, συνελεύσεις γειτονιάς και αγωνιστικά σχήματα των νεολαίων, των μαθητών, των φοιτητών και των εργατών να στήσουμε αναχώματα στην κρατική και καπιταλιστική επίθεση που ρημάζει τις ζωές μας.

Για την άγρια πληττόμενη κοινωνική βάση δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια για άλλες ψευδαισθήσεις. Το μόνο υπαρκτό δίλημμα πρέπει να είναι το “καπιταλισμός ή κοινωνική επανάσταση”. Η μόνη ρεαλιστική προοπτική είναι αυτή του κοινωνικού μετασχηματισμού, της διαδικασίας ανατροπής δηλαδή των σχέσεων εκμετάλλευσης και καταπίεσης που επιβάλλει το υπάρχον καθεστώς σκλαβιάς και εξαθλίωσης και κατάργησης των υπαρχουσών δομών οργάνωσης της κοινωνίας, αντικαθιστώντας τες με άλλες μορφές οριζόντιας και συλλογικής αυτοοργάνωσης όπως είναι οι ελευθεριακές κομμούνες, τα εργατικά συμβούλια, οι λαϊκές συνελεύσεις και οι κολεκτίβες.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ-ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 19 ΑΠΡΙΛΗ ΣΤΙΣ 6 μ.μ. ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ (ΚΟΡΙΝΘΟΥ Κ’ ΑΡΑΤΟΥ)

αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος”

μέλος της Α.Π.Ο. (Αναρχική Πολιτική Οργάνωση – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων)

Ο καπιταλισμός είναι αδυσώπητος, αδίστακτος, αδηφάγος και απάνθρωπος

Οι αγώνες μας για την ανατροπή του να είναι μαχητικοί, συλλογικοί και αδιαμεσολάβητοι…

«Στεκόμουν πάνω σε έναν λόφο. Κι είδα το Παλιό να πλησιάζει. Μα ερχόταν σα Νέο. Σερνόταν πάνω σε καινούργια δεκανίκια. Που κανένας δεν είχε ξαναδεί. Κι απέπνεε νέες μυρωδιές σαπίλας. Που κανείς δεν είχε ξαναμυρίσει (…)».

Μπ. Μπρεχτ

Έξι χρόνια μετά την υπαγωγή της χώρας σε καθεστώς διεθνούς οικονομικού ελέγχου από τα πολιτικά και οικονομικά διευθυντήρια της ΕΕ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ με τη σύμφωνη γνώμη του εγχώριου πολιτικού προσωπικού και των ντόπιων αφεντικών, η επίθεση σε βάρος της συντριπτικής πλειοψηφίας της κοινωνίας συνεχίζεται. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια επίθεση που είχε ξεκινήσει τουλάχιστον δυο δεκαετίες πριν στον ελλαδικό χώρο ως αποτέλεσμα της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης που συντελείται μέχρι σήμερα σε παγκόσμιο επίπεδο και των νέων συνθηκών εξαθλίωσης που σταδιακά διαμορφώθηκαν για εκατομμύρια εκμεταλλευόμενους ύστερα από το ξέσπασμα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης με κύριους άξονες την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη υφαρπαγή του κοινωνικού πλούτου, τον πλήρη έλεγχο και την καθυπόταξη των ανθρώπινων κοινωνιών. Τα μνημόνια και οι δανειακές συμβάσεις είναι μόνο η σύγχρονη εκδοχή της κλιμακούμενης αυτής επίθεσης που στοχεύει στην πλήρη ανατροπή των εργασιακών σχέσεων και των κοινωνικών δικαιωμάτων προς όφελος του κράτους και του κεφαλαίου.

Πριν από περίπου δυο δεκαετίες ο μεγαλομεγιστάνας Ανιέλι, σχολιάζοντας τα πολιτικά πράγματα της χώρας του, της Ιταλίας, είχε πει: «Υπάρχει ένα είδος Αριστεράς που είναι πιο χρήσιμη από την Δεξιά. Πρόκειται για εκείνη την Αριστερά που μπορεί να κάνει όλα όσα δεν θα μπορούσε να κάνει η Δεξιά». Και φυσικά, αυτό δεν ισχύει μόνο στην περίπτωση της Ιταλίας.

Σήμερα, η πρόσφατα εκλεγμένη “αριστεροδεξιά” πολιτική διαχείριση Σύριζα-Ανέλ στρώνει το έδαφος για το βάθεμα των όρων εκμετάλλευσης και καταπίεσης και για την όξυνση αυτής της επίθεσης σε ακόμα πιο διευρυμένα τμήματα του πληθυσμού. Αφού πρώτα καλλιέργησε ψεύτικες ελπίδες περί εξωραϊσμού του συστήματος μέσω της ανάληψης κυβερνητικού ρόλου και συνέβαλε καθοριστικά στην αποδυνάμωση των κοινωνικών και ταξικών κινημάτων που είχαν αναπτυχθεί όλο το προηγούμενο διάστημα, υιοθέτησε στη συνέχεια την ίδια νεοφιλελεύθερη ατζέντα με τους προκατόχους της, ευθυγραμμιζόμενη πλήρως με τις επιταγές και τα αντικοινωνικά σχέδια των ντόπιων και διεθνών ελίτ, επιχειρώντας παράλληλα να δώσει παράταση ζωής στο ήδη χρεοκοπημένο πολιτικό και οικονομικό σύστημα μέσω της διαμόρφωσης συνθηκών κοινωνικής ειρήνης, εθνικής συμφιλίωσης και διαταξικής συνεργασίας. Οι διαχειριστικές αυταπάτες που καλλιεργήθηκαν συστηματικά το τελευταίο διάστημα δεν αποσκοπούσαν στην καλυτέρευση των συνθηκών διαβίωσης του πληθυσμού, όσο κι αν διατείνονται για αυτό οι εκφραστές τους. Εκείνο στο οποίο στόχευαν και εν μέρει πέτυχαν ήταν η διαμόρφωση συνθηκών συναίνεσης και αφομοίωσης για την αναίμακτη επιβολή των όρων της νέας καπιταλιστικής επίθεσης που είναι ήδη σε εξέλιξη μέσω της επιβολής καινούργιων αντικοινωνικών μέτρων που υποβαθμίζουν ολοένα και περισσότερο τη ζωή και συμβάλλουν τα μέγιστα στην περαιτέρω φτωχοποίηση και εξαθλίωση του πληθυσμού.

Η ψήφιση, πριν μερικούς μήνες, του 3ου μνημονίου και των εφαρμοστικών νόμων που το συνοδεύουν, ήρθε να επισφραγίσει την λήψη νέων αντικοινωνικών μέτρων που συνίστανται στην επιβολή ληστρικής φορολογίας (συνέχιση του ΕΝΦΙΑ και επιβολή νέων φόρων), στη διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης, της παιδείας και της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης (υποβαθμίζοντας ακόμα περισσότερο τα ήδη διαλυμένα συστήματα παιδείας και υγείας)- στη νέα μείωση των συντάξεων, στην κατάργηση του ΕΚΑΣ και την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, στην απελευθέρωση των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας για τους κατόχους “κόκκινων δανείων”, στη διαιώνιση της ελαστικής εργασίας -”ωφέλειας” ως κυρίαρχης συνθήκης δουλειάς για τους περισσότερους (καθιέρωση των προγραμμάτων voucher-περαιτέρω ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας, ατομικές συμβάσει, εργοδοτική τρομοκρατία-απολυσεις-μειώσεις υπό την απειλή της ανεργίας, χτύπημα συνδικαλισμού), στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας (ιδιωτικοποιήσεις λιμανιών, αεροδρομίων αλλά και ολόκληρων περιοχών), στην επιβολή μισθών πείνας. Παράλληλα, η διαιώνιση και η αύξηση της ανεργίας δημιουργούν συνθήκες σκληρής φτωχοποίησης, κοινωνικού αποκλεισμού και περιθωριοποίησης για εκατοντάδες χιλιάδες νέους ανθρώπους (πολλοί οδηγούνται μέχρι και στην αυτοκτονία), γεγονός που διευκολύνει τον έλεγχο και την καθυπόταξή τους. Πρόκειται για μια πραγματικότητα που επιβεβαιώνει την αντικοινωνική και δολοφονική φύση του καπιταλισμού που δεν καταπραΰνεται ανάλογα με τον πολιτικό του διαχειριστή, αλλά αντίθετα, όσο η κρίση του βαθαίνει, γίνεται ακόμα πιο αδηφάγος και αδίστακτος.

Βασική συμβολή στην χειραγώγηση και τον κατευνασμό των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων έχουν και οι συνδικαλιστικές ελίτ, οι ελεγχόμενες από κομματικούς και γραφειοκρατικούς μηχανισμούς ηγεσίες των συνδικάτων που αναλαμβάνουν διαμεσολαβητικό ρόλο ανάμεσα στην κοινωνία και τα αφεντικά, την ώρα που βρίσκονται σε αγαστή συνεργασία και διάλογο με τα δεύτερα, κατορθώνοντας συνολικά να απαξιωθεί ο συνδικαλισμός και οι εργατικές διεκδικήσεις, να καλλιεργηθεί η ηττοπάθεια στους εργαζόμενους και να αμφισβητηθεί η αποτελεσματικότητα του συλλογικού αγώνα. Σήμερα, έχοντας απολέσει μεγάλο μέρος της διαμεσολαβητικής τους δυνατότητας, μιας και μεγάλα κομμάτια των αγωνιζόμενων τους έχουν γυρίσει την πλάτη, επιχειρούν να περιορίσουν τους ταξικούς αγώνες προωθώντας την κοινωνική ειρήνη και την διαταξική συνεργασία. Οι απεργίες -”τουφεκιές στον αέρα” που συγκαλούνται από τους ξεπουλημένους εργατοπατέρες του κυβερνητικού συνδικαλισμού (ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ), επιχειρούν να ρίξουν στάχτη στα μάτια των εργαζομένων, ενώ ταυτόχρονα βάζουν ταφόπλακα στο εργατικό κίνημα και τις διεκδικήσεις του, καθώς γίνονται χωρίς σχεδιασμό και προοπτική, υπονομεύοντας έτσι την αξιοπιστία του μέσου στη συνείδηση του κόσμου.

Σε διεθνές επίπεδο, η εικόνα δεν είναι καθόλου διαφορετική. Η καπιταλιστική αναδιάρθρωση συντελείται στην κατεύθυνση της επιβολής της κρατικής και καπιταλιστικής δικτατορίας πάνω στις ανθρώπινες κοινωνίες μέσω της εδραίωσης του σύγχρονου ολοκληρωτισμού. Παρά τις επιμέρους διαφοροποιήσεις που εντοπίζονται από περιοχή σε περιοχή, δεν υπάρχουν περιθώρια αμφιβολιών πως η σφοδρότητα της συστημικής επίθεσης λαμβάνει το χαρακτήρα συνολικού πολέμου που έχει κηρυχθεί από τα παγκόσμια πολιτικά και οικονομικά αφεντικά εναντίον των εκμεταλλευόμενων και των καταπιεσμένων όλου του κόσμου. Η εδραίωση ενός μόνιμου καθεστώτος έκτακτης ανάγκης στο εσωτερικό των δυτικών μητροπόλεων σε συνδυασμό με τη διεξαγωγή ενός ανηλεή πολέμου στην ευρύτερη καπιταλιστική περιφέρεια είναι τα κύρια χαρακτηριστικά αυτού του πολέμου που στοχεύει στον πλήρη έλεγχο των κοινωνιών και στην εδραίωση εθνικών και υπερεθνικών μηχανισμών ως κυρίαρχων παικτών στο παγκόσμιο γεωπολιτικό πεδίο. Παράλληλα, δεν λείπουν και οι ενδοκαπιταλιστικές συγκρούσεις μέσα από την ανάδειξη διαφόρων ισχυρών μπλοκ στην παγκόσμια σκακιέρα με διαφορετικά συμφέροντα και επιδιώξεις.

Το ελληνικό κράτος, ως ενεργό κράτος-μέλος και νοτιοανατολικός συνοριοφύλακας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και συναυτουργός στην ευρωπαϊκή καπιταλιστική ολοκλήρωση, συμμετέχει ενεργά στη διαμόρφωση αυτού του διεθνούς τοπίου επιβάλλοντας συνθήκες φτώχειας και ανέχειας στο εσωτερικό του και ορθώνοντας αδιαπέραστα τείχη για όσους πήραν το δρόμο της μετανάστευσης και της προσφυγιάς εξαιτίας της λεηλασίας και της καταστροφής που οδηγούνται διάφορες περιοχές του πλανήτη υποκύπτοντας στις ορέξεις του παγκόσμιου καπιταλισμού. Η προσπάθεια περιορισμού των ροών τους και εντατικοποίησης του ελέγχου των περασμάτων δημιουργεί μια στρατιωτικοποιημένη περιοχή στα νότια και ανατολικά σύνορα της Ευρώπης-φρούριο που περιλαμβάνει φράχτες, αστυνομικο-στρατιωτικές επιχειρήσεις, διεθνείς περιπολίες, ναρκοπέδια, πολεμικά πλοία και ότι άλλο καθίσταται χρήσιμο στην αναχαίτιση αυτού του τεράστιου όγκου ανθρώπων που επιχειρεί να εισέλθει στον “καπιταλιστικό παράδεισο”.

Απέναντι στη βίαιη υποτίμηση της ζωής μας, όλοι εμείς οι από κάτω, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι νεολαίοι, ντόπιοι και μετανάστες, γνωρίζοντας τις πραγματικές μας ανάγκες, πρέπει να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας, να οργανωθούμε και να αγωνιστούμε, συλλογικά, αυτοοργανωμένα και αδιαμεσολάβητα , σε κάθε κοινωνικό και εργασιακό χώρο, στα σχολεία και τις σχολές, στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές και στους δρόμους, μακριά από οποιαδήποτε κομματική και συνδικαλιστική χειραγώγηση που αναπόφευκτα οδηγεί στην αποδυνάμωση και στον εκφυλισμό του κοινωνικού και ταξικού κινήματος. Με σωματεία βάσης, συνελεύσεις γειτονιάς και αγωνιστικά σχήματα των νεολαίων, των μαθητών, των φοιτητών και των εργατών να στήσουμε αναχώματα στην κρατική και καπιταλιστική επίθεση που ρημάζει τις ζωές μας.

Για την άγρια πληττόμενη κοινωνική βάση δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια για άλλες ψευδαισθήσεις. Το μόνο υπαρκτό δίλημμα πρέπει να είναι το “καπιταλισμός ή κοινωνική επανάσταση”. Η μόνη ρεαλιστική προοπτική είναι αυτή του κοινωνικού μετασχηματισμού, της διαδικασίας ανατροπής δηλαδή των σχέσεων εκμετάλλευσης και καταπίεσης που επιβάλλει το υπάρχον καθεστώς σκλαβιάς και εξαθλίωσης και κατάργησης των υπαρχουσών δομών οργάνωσης της κοινωνίας, αντικαθιστώντας τες με άλλες μορφές οριζόντιας και συλλογικής αυτοοργάνωσης όπως είναι οι ελευθεριακές κομμούνες, τα εργατικά συμβούλια, οι λαϊκές συνελεύσεις και οι κολεκτίβες.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ 4 ΦΛΕΒΑΡΗ

ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ: ΠΕΜΠΤΗ 4/2 ΣΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 10 π.μ.

και ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ με το μπλοκ της ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ

αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος”

μέλος της Α.Π.Ο. (Αναρχική Πολιτική Οργάνωση – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων)

Πάτρα, Φλεβάρης 2016

Την Τετάρτη 9 Δεκέμβρη πραγματοποιήθηκε μεγάλης έκτασης επιχείρηση “σκούπα” στα σύνορα Ελάδας-Μακεδονίας στην Ειδομένη με αποτέλεσμα την απομάκρυνση από την περιοχή περίπου 2,5 χιλιάδων οικονομικών μεταναστών που εδώ και έναν μήνα βρίσκονταν εκεί εγκλωβισμένοι, έχοντας καταλάβει σε ένδειξη διαμαρτυρίας τη σιδηροδρομική γραμμή που συνδέει τις δύο χώρες.

Η όλη επιχείρηση διεξήχθη κάτω από μεγάλη μυστικότητα και μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας ώστε να μην κοινοποιηθούν ευρέως οι κατασταλτικές και βίαιες σκηνές που υποχρέωναν τους μετανάστες και τους πρόσφυγες να υποστούν τη διαδικασία διαχωρισμού και στη συνέχεια να μπουν σε λεωφορεία με προορισμό την αθηναϊκή πρωτεύουσα. Στην περιοχή παρέμειναν μόνο πρόσφυγες από τη Συρία, το Ιράκ και το Αφγανιστάν για να προωθηθούν σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες μιας και μόνο αυτοί απολαμβάνουν το καθεστώς διεθνούς προστασίας.

Η εκκαθάριση ήταν μια κατάθεση διαπιστευτηρίων του ελληνικού κράτους στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τις ντιρεκτίβες της καθώς πραγματοποιήθηκε μόλις μια βδομάδα πριν αναλάβει τη φύλαξη των συνόρων η Frontex με δύναμη 1000 ανδρών και κατόπιν της συμφωνίας με μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους  για επαναλειτουργία της εμπορικής σιδηροδρομικής γραμμής και απρόσκοπτη διακίνηση των εμπορευμάτων. Στόχος της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι να αναλάβουν οι δικές της αστυνομικές αρχές τον έλεγχο της «διακίνησης» των μεταναστευτικών ρευμάτων. Με άλλα λόγια να εγκλωβίσουν μέσα στο ελληνικό έδαφος, χιλιάδες ανθρώπους, στερώντας τους τη δυνατότητα να μεταβούν στις χώρες που επιθυμούν. Άλλωστε, η αιτία που εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι βρίσκονται εγκλωβισμένοι στον ελλαδικό χώρο είναι οι κανονισμοί και οι συνθήκες που έχουν υπογράψει τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης («Δουβλίνο ΙΙ» και «Σένγκεν») που τους απαγορεύει να φύγουν.

Τα παγκόσμια πολιτικά και οικονομικά αφεντικά επιβάλλουν τον αποκλεισμό εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων στις παρυφές της Ευρώπης-Φρούριο, τον εγκλωβισμό τους στο εσωτερικό του ελληνικού κράτους που αναπόφευκτα θα μετατραπεί σε μια ανθρώπινη αποθήκη και την επιβολή καθεστώτος έκτακτης ανάγκης στο εσωτερικό των δυτικών μητροπόλεων με το πρόσχημα του «φόβου της τρομοκρατικής επίθεσης», με απώτερο στόχο τον έλεγχο και την καθυπόταξη των δυτικών κοινωνιών, ειδικά μέσα στο ασταθές περιβάλλον που διαμορφώνει η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση.

Η συγκυβέρνηση Σύριζα-Ανέλ, έχοντας πλήρως απεκδυθεί το ανθρωπιστικό της προσωπείο περνάει πλέον στην πλήρη υλοποίηση των σχεδιασμών των παγκόσμιων κυρίαρχων, εδραιώνοντας το καθεστώς εξαίρεσης και εξαθλίωσης. Οι μετανάστες, αν γλιτώσουν από τις νάρκες και τα σαπιοκάραβα που τους μεταφέρουν στο Αιγαίο, προορίζονται να στοιβαχτούν σε κάποιο στρατόπεδο συγκέντρωσης ή να πέσουν θύματα της μαφίας του  trafficking, ενορχηστρωτής της οποίας είναι το ίδιο το κράτος. Τα χερσαία σύνορα κλείνουν και ανοιχτές μένουν ξανά οι δίοδοι διαφυγής που περνούν από τις καρότσες κάποιας νταλίκας για την οποία οι διακινητές θα πληρωθούν αδρά…

Ζώντας σε μια πόλη που ως πύλη για τον “καπιταλιστικό παράδεισο της Ευρώπης” αποτελεί διαρκώς προορισμό των κολασμένων αυτού του κόσμου, προτάσσουμε την πολιτική και έμπρακτη αλληλεγγύη στους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Απέναντι στα σύνορα, τους φράχτες και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης που στήνει η Ευρώπη-φρούριο εντείνοντας τους διαχωρισμούς και τις δολοφονίες τους πλεονάζοντες, να αντιπαραθέσουμε την αντίσταση, την αλληλεγγύη και τον κοινό αγώνα όλων των εκμεταλλευόμενων για αξιοπρέπεια και ζωή με νόημα. Για μια κοινωνία ισότητας, ελευθερίας και δικαιοσύνης.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΕΚΤΑΚΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗ ΠΟΥ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΤΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

ΝΑ ΓΚΡΕΜΙΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΦΡΑΧΤΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ-ΦΡΟΥΡΙΟ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΟΜΕΝΩΝ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΥ

αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος” / μέλος της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης

Πάτρα, 12 Δεκέμβρη 2015

ΠΟΤΕ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ

ΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ 13 ΔΕΚΕΜΒΡΗ 10.30 μ.μ.

Αγίου Νικολάου & Μαιζώνος

αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος” / μέλος της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης

---

ΟΧΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ, ΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ ΔΕ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ

 Εφτά χρόνια μετά το ξέσπασμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και πέντε μετά την εμφάνιση της στον ελλαδικό χώρο, οι συνθήκες ολοκληρωτικής εξαθλίωσης και εκμετάλλευσης που επέφεραν τα μνημόνια και οι δανειακές συμβάσεις με τους διεθνείς πιστωτές, συνεχίζουν να οξύνονται για τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας. Η απρόσκοπτη λεηλασία των κοινωνικών αγαθών και κεκτημένων εντείνεται διαρκώς. Η εκτόξευση της ανεργίας στα ύψη, οι διαρκείς περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, η περαιτέρω υποβάθμιση του συστήματος της υγείας και της παιδείας, οι μεθοδεύσεις για ποινικοποίηση του συνδικαλισμού, η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, η επιβολή νέων φόρων, η ιδιωτικοποίηση λιμανιών(αλλά και ολόκληρων περιοχών), οι πλειστηριασμοί της πρώτης κατοικίας, η λεηλασία της φύσης για τη μεγιστοποίηση των κερδών του κεφαλαίου και η καταστολή όσων αγωνίζονται είναι μερικά από τα βασικότερα στοιχεία της ταξικής επίθεσης που βρίσκεται σε εξέλιξη και είναι πλέον ολοφάνερο πως αν δεν αποκρουστεί άμεσα, τότε θα συμπαρασύρει τα πάντα στο καταστροφικό πέρασμά της. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, εκατομμύρια άνθρωποι ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας, δεν διαθέτουν τα στοιχειώδη αγαθά για την επιβίωση (όπως στέγη, τροφή, θέρμανση και ρεύμα), ενώ κάποιοι, βυθισμένοι στην απελπισία και την απόγνωση που γεννά η εξαθλίωση, οδηγούνται μέχρι και στην αυτοκτονία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως άλλωστε ήταν αναμενόμενο, συνεχίζει τις ίδιες αντικοινωνικές πολιτικές με τους προκατόχους του. Συνεχίζει την αδυσώπητη επίθεση ενάντια στους από τα κάτω αυτής της κοινωνίας, επιβάλλοντας όλο και επαχθέστερους όρους εκμετάλλευσης. Προμετωπίδα αυτής της όλο και εντεινόμενης επίθεσης είναι η αναδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων, αφού  μέσω της αναδιάρθρωσης αυτής, τα αφεντικά θα καταφέρουν να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους. Έτσι, στα εργασιακά διαμορφώνονται από το κράτος και τα αφεντικά σκληρές συνθήκες εκμετάλλευσης των προλετάριων με τις κατακτήσεις των ταξικών αγώνων να ισοπεδώνονται συνεχώς. Τα μεροκάματα και οι μισθοί πείνας, οι απολύσεις, οι μειώσεις μισθών και συντάξεων(ακόμα μεγαλύτερες), η εργοδοτική τρομοκρατία  και ο διαρκής εκβιασμός της ανεργίας(σε περίπτωση που κάποιος διεκδικήσει κάτι), τα προσαρμοσμένα ωράρια στις ανάγκες των αφεντικών είναι οι παράγοντες που συνθέτουν τη σημερινή εργασιακή πραγματικότητα.

Κομμάτι της αναδιάρθρωσης των εργασιακών σχέσεων και της προσπάθειας επιβολής ενός σύγχρονου εργασιακού μεσαίωνα αποτελεί και η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας. Η προσπάθεια για την κατάργηση της κυριακάτικης αργίας είχε ξεκινήσει από το 2014 με νόμο που προέβλεπε τη λειτουργία των εμπορικών καταστημάτων 7 Κυριακές το χρόνο. Σήμερα η ‘’αριστεροδεξιά’’ συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με υπουργική απόφαση αυξάνει τον αριθμό των Κυριακών που θα λειτουργούν τα καταστήματα σε 52.   Η κυριακάτικη αργία μαζί με μια πληθώρα θεμάτων(όπως το μνημόνιο, μεταναστευτικό-προσφυγικό ζήτημα, η εξόρυξη στις σκουριές) αποτελούσε ‘’κόκκινη γραμμή’’ και προεκλογικό σύνθημα για τον ΣΥΡΙΖΑ· σύνθημα που σβήστηκε από το μυαλό των κυβερνητικών επιτελείων μέσα σε μια νύχτα. Η κίνηση αυτή της κυβέρνησης δεν είναι τυχαία, όπως και οποιαδήποτε άλλη κίνηση της κυβέρνησης. Οι κινήσεις αυτές γίνονται στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και είναι κομμάτι της ευρύτερης στρατηγικής της κυβέρνησης(και της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την οποία είναι ευθυγραμμισμένη) για την επιβολή του σύγχρονου εργασιακού μεσαίωνα, για την εδραίωση του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης στην κοινωνία και την εγκαθίδρυση της κατάστασης εξαίρεσης για όσους περισσεύουν(είτε αυτοί είναι άνεργοι, είτε είναι μετανάστες, είτε είναι τοξικοεξαρτημένοι).

Από την κατάργηση της κυριακάτικης αργίας μέχρι το ξύλο στις απεργίες και τις απολύσεις· από τους πνιγμούς χιλιάδων μεταναστών-προσφύγων στις θάλασσες τις Μεσογείου και το θάνατο άλλων τόσων στους φράχτες των ευρωπαϊκών συνόρων μέχρι τα πογκρόμ της κυβέρνησης στην Ειδομένη· από τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις μέχρι την καταστολή όσων αντιστέκονται· από τους πολέμους στη Συρία και στην Παλαιστίνη μέχρι τις βομβιστικές επιθέσεις σε Τουρκία και Γαλλία· είναι πλέον ολοφάνερο η βαρβαρότητα αποτελεί τον κανόνα και όχι την εξαίρεση της καπιταλιστικής συνθήκης. Τα παραπάνω καταδεικνύουν το πρόσωπο του καπιταλισμού που είναι αιμοβόρο και αδίστακτο. Ας το αντικρύσουν όλοι εκείνοι που προσπαθούν να του φτιασιδώσουν ένα ανθρώπινο.

 Απέναντι στη βίαιη υποτίμηση της ζωής μας, όλοι εμείς οι από κάτω, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι νεολαίοι, ντόπιοι και μετανάστες, γνωρίζοντας τις πραγματικές μας ανάγκες, πρέπει να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας, να οργανωθούμε και να αγωνιστούμε, συλλογικά, αυτοοργανωμένα και αδιαμεσολάβητα , σε κάθε κοινωνικό και εργασιακό χώρο, στα σχολεία και τις σχολές, στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές και στους δρόμους, μακριά από οποιαδήποτε κομματική και συνδικαλιστική χειραγώγηση που αναπόφευκτα οδηγεί στην αποδυνάμωση και στον εκφυλισμό του κοινωνικού και ταξικού κινήματος.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

ΜΠΛΟΚΑΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗΣ ΑΡΓΙΑΣ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗΣ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗΣ!

αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος” / μέλος της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης

το κειμενο σε pdf  

Τυπώθηκε το πρώτο τεύχος της Έκδοσης της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης | ομοσπονδία συλλογικοτήτων, “Γη & Ελευθερία” και το οποίο διακινήθηκε για πρώτη φορά στις συγκεντρώσεις που κάλεσε η ΑΠΟ για την 6η Δεκέμβρη σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Πάτρα. Ενδεικτική τιμή συνεισφοράς 0,50. Στην Πάτρα μπορείτε να προμηθεύεστε το έντυπο από τον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο “επί τα πρόσω” (Πατρέως 87 στις σκάλες).

Σε μορφή pdf θα το βρείτε στον παρακάτω σύνδεσμο: http://apo.squathost.com/wp-content/uploads/2015/12/Land_and_Freedom_1.pdf

Στις 23 Νοέμβρη, αναρχικοί και αναρχικές, έπειτα από πρωτοβουλία συντρόφων της συλλογικότητας για τον κοινωνικό αναρχισμό “Μαύρο και Κόκκινο”, κατέλαβαν το κτίριο επί των οδών Φιλίππου και Σιατίστης στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.

Πρόκειται για ένα εγχείρημα που στοχεύει στη συνάντηση των δυνάμεων του αναρχισμού με τις κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις που γεννιούνται στο σήμερα, ενώ παράλληλα επιδιώκει την ανάδειξη του κοινωνικού χαρακτήρα του κτιρίου -που τα τελευταία χρόνια είχε περιπέσει στην εγκατάλειψη από το Δήμο Θέρμης που είναι ο νόμιμος ιδιοκτήτης του- καλύπτοντας κοινωνικές ανάγκες που προκύπτουν από τη διευρυμένη συνθήκη εξαίρεσης, φτώχειας και εξαθλίωσης που επιβάλλουν το κράτος και τα αφεντικά στη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας σήμερα.

Από την πρώτη στιγμή, το κατειλημμένο κτίριο βρίσκεται στο στόχαστρο της δημοτικής αρχής Θέρμης που κάλεσε την αστυνομία να επέμβει απειλώντας το με εκκένωση. Άλλωστε, οι κοινωνικοί και πολιτικοί χώροι αγώνα βρίσκονται διαρκώς υπό απειλή καταστολής και εκκένωσης από το κράτος και την εξουσία εξαιτίας της ανταγωνιστικής με την κυρίαρχη πρότασης ζωής και αγώνα που καταθέτουν. Εξαιτίας του σημαντικού ρόλου που διαδραματίζουν στην ανάπτυξη της αυτοοργανωμένης και ακηδεμόνευτη κοινωνικής και ταξικής αντίστασης που στέκεται μακριά από θεσμούς και διαμεσολαβητές. Ενδεικτικά είναι τα πρόσφατα παραδείγματα επιθέσεων στις καταλήψεις Κουβέλου και Αγρός στην Αθήνα και Ελαία στην Κέρκυρα.

Ειδικά σήμερα, που οι μάσκες της δήθεν εναλλακτικής πολιτικής διαχείρισης από την “αριστεροδεξιά” κυβέρνηση πέφτουν καθώς συνεχίζεται η επίθεση των κυρίαρχων πάνω στα στοιχειώδη δικαιώματα και τους όρους ζωής των από κάτω της κοινωνίας, η στοχοποίηση των χώρων αγώνα θα αποτελεί πάντα κομμάτι της ευρύτερης κατασταλτικής στρατηγικής του κράτους και του παρακράτους για την κάμψη και την εξουδετέρωση των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων.

Ως αναρχικοί και ως κομμάτι χώρων του κοινωνικού αγώνα που έχουν βρεθεί στο στόχαστρο του κράτους και άλλων παρακρατικών και τραμπούκικων συμμοριών στεκόμαστε αλληλέγγυοι στους συντρόφους και τις συντρόφισσες στη Θεσσαλονίκη. Αναγνωρίζουμε πως ο αγώνας τους για τη δημιουργία ενός χώρου μέσα στον οποίο αναπτύσσεται η αλληλεγγύη, η αμοιβαιότητα, η αυτοοργάνωση, η συντροφικότητα, η πολιτική ζύμωση, η ίδια η ζωή σε τελική ανάλυση είναι κομμάτι του κοινού μας αγώνα για την κοινωνική επανάσταση και τη δημιουργία μιας κοινωνίας ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας. Και ως τέτοιον θα τον υπερασπιστούμε μαζί με όλους όσοι αγωνίζονται από τα κάτω για την ανατροπή της καπιταλιστικής και κρατικής βαρβαρότητας.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ!

Αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος”

Πάτρα, 28 Νοέμβρη 2015

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ ΤΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΗΣ

«Ξυπνήστε αυτούς που κοιμούνται, αφήστε αυτούς που ονειρεύονται, γιατί εμείς εδώ και 3 χρόνια ζούμε μέσα σε ένα όνειρο και θα πολεμήσουμε γι’ αυτό μέχρι τέλους γιατί όπως λέει κι ένα απόφθεγμα “Αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του να μας κάψει” »

Εργαζόμενος Βιο.Με.

Εδώ και περίπου τρία χρόνια οι εργάτες της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής Θεσσαλονίκης διεξάγουν έναν δίκαιο και μαχητικό αγώνα για ζωή και αξιοπρέπεια. Οι απλήρωτοι (ήδη από το 2011) εργαζόμενοι της ΒΙΟ.ΜΕ. πήραν την απόφαση να αγνοήσουν τις επιταγές του κράτους και του κεφαλαίου και διάλεξαν τον δρόμο του αγώνα, προχωρώντας στην κατάληψη και επαναλειτουργία του εργοστασίου στη βάση της αυτοδιαχείρισης. Βασικοί άξονες πάνω στους οποίους δομήθηκε το εγχείρημα της ΒΙΟ.ΜΕ. είναι το τρίπτυχο αυτοδιαχείριση-αυτοδιεύθυνση-αυτοοργάνωση. Οι εργαζόμενοι ξεπέρασαν τα παγιωμένα όρια του θεσμικού συνδικαλισμού και εφάρμοσαν αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, με τις αποφάσεις να λαμβάνονται σε διαδικασία γενικής συνέλευσης των εργαζομένων στην οποία όλα τα μέλη έχουν ισότιμη θέση. Από την πρώτη κιόλας στιγμή επαναλειτουργίας του εργοστασίου δημιουργήθηκε ένα πανελλαδικό δίκτυο αλληλεγγύης ενώ ο αγώνας τους συνδέθηκε και με παρόμοια εγχειρήματα σε Ευρώπη, Αργεντινή και Τουρκία.

Μετά από τρία χρόνια αγώνων και συνεχών κινητοποιήσεων στο κατειλημμένο εργοστάσιο απέναντι στις συνεχείς απόπειρες καταστολής, απομόνωσης και αφομοίωσης του εγχειρήματος, η ΒΙΟ.ΜΕ. βρίσκεται ξανά σε κίνδυνο. Στην προμετωπίδα αυτής της επίθεσης βρίσκεται σήμερα η δικαστική εξουσία καθώς ξεκινούν οι διαδικασίες εκποίησης του οικοπέδου μέσω πλειστηριασμού απειλώντας την ύπαρξη του κατειλημμένου και αυτοδιαχειριζόμενου εργοστασίου.

Η δίκη για τον πλειστηριασμό έχει οριστεί για την Πέμπτη 26 Νοέμβρη στα δικαστήρια της Θεσσαλονίκης όπου οι εργαζόμενοι και αλληλέγγυοι καλούν ώστε να ματαιωθεί ο πλειστηριασμός.
Ως Αναρχική Πολιτική Οργάνωση στεκόμαστε αλληλέγγυοι στο πλάι των αγωνιζόμενων εργαζόμενων της ΒΙΟ.ΜΕ. Αντιλαμβανόμαστε τον αγώνα αυτό ως κομμάτι των ευρύτερων κοινωνικών και ταξικών αγώνων που αναπτύσσονται από τα κάτω, ως ένα ακόμη ανάχωμα στην συνολική κρατική και καπιταλιστική αναδιάρθρωση. Επίσης, στο εγχείρημα αυτό αναγνωρίζουμε και τη σημασία του ως πείραμα αυτοδιαχείρισης στο σήμερα στην κατεύθυνση του αγώνα για την κοινωνική επανάσταση και του οράματος για μια νέα αυτοδιευθυνόμενη κοινωνία.

Από την πλευρά μας, την πλευρά των ανέργων, των εργατών, των φτωχών, των πληβείων αυτού του κόσμου, η ιστορία των κοινωνικών και ταξικών αγώνων μας δείχνει πως οι προλετάριοι δεν έχουν να περιμένουν τίποτα από τους θεσμούς, τα κοινοβούλια, τις εκλογές, τις γραφειοκρατικές συνδικαλιστικές ηγεσίες και τους διαμεσολαβητές της ταξικής πάλης, που συνδιαλέγονται με τα αφεντικά παρακαλώντας για την ελεημοσύνη τους. Ό,τι έχουν να κερδίσουν θα είναι αποτέλεσμα των πλατιών, οργανωμένων στη βάση, μαχητικών και ριζοσπαστικών αγώνων τους. Μόνο η συνολική ανατροπή του κράτους και του καπιταλισμού, η κοινωνική απαλλοτρίωση του πλούτου που εμείς οι ίδιοι παράγουμε και απομυζά μια κάστα εξουσιαστών, η οργάνωση από τα κάτω της κοινωνικής και ταξικής αντεπίθεσης, η επανάσταση για μια νέα κοινωνία κοινοκτημοσύνης, αλληλεγγύης, ελευθερίας μπορούν να δικαιώσουν τους πόθους και τις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων όλου του κόσμου.

… μέχρι την ανατροπή του κόσμου του κράτους και του κεφαλαίου, την παγκόσμια κοινωνική επανάσταση, την αναρχία και τον ελευθεριακό κομμουνισμό!

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΠΕΜΠΤΗ 26 Νοεμβρίου 11.00 π.μ.
ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ
Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων