Κείμενο της Αναρχικής Ομοσπονδίας του Τορίνο (FAI) σχετικά με την πρόσφατη επιδημία. Μετάφραση από την Αναρχική Πολιτική Οργάνωση – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων
Επιδημία; Κρατική σφαγή
Οι νεκροφόρες βρίσκονται παραταγμένες η μία πίσω από την άλλη μπροστά στο νεκροταφείο του Μπέργκαμο. Αυτή η εικόνα περισσότερο από πολλές άλλες, μας δείχνει την πραγματικότητα με όλη της τη σκληρότητα. Δεν μπορείς καν να αφήσεις ένα λουλούδι. Δεν μπορούν καν να τους συνοδεύσουν προς το τέλος. Πέθαναν μόνοι, χάνοντας την ανάσα τους αργά αργά.
Από τα παράθυρα, σε προκαθορισμένες ώρες, άνθρωποι φωνάζουν, τραγουδούν, χτυπούν τα πιάτα και συναντιούνται, μέσα σε ένα κλίμα εθνικής ανάτασης υποκινούμενο από τους πολιτικούς και τα μέσα ενημέρωσης. «Όλα θα πάνε καλά. Θα τα καταφέρουμε».
Η κυβέρνηση μέσα από τα διατάγματα που δημοσιεύτηκαν με φρενήρη ρυθμό το ένα μετά το άλλο ανέστειλε την συζήτηση, ακόμα και την αδύναμη δημοκρατική αντιπαράθεση, ακόμα και το εξαντλημένο τυπικό της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και στρατολόγησε τους πάντες. Εκείνος που δεν υπακούει είναι εγκληματίας, σχιζοφρενής.
Για να είμαστε σαφείς. Καθένας από εμάς είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του. Εμείς οι αναρχικοί το γνωρίζουμε καλά αυτό: για εμάς, η ατομική ευθύνη του καθενός για τις πράξεις του είναι το θεμέλιο μιας κοινωνίας ελευθερίας και ισότητας.
Η φροντίδα των αδύναμων, των ηλικιωμένων, εκείνων που περισσότερο από άλλους διακινδυνεύουν τη ζωή τους είναι ένα καθήκον που νιώθουμε με μεγάλη ένταση. Πάντα. Σήμερα περισσότερο από ποτέ.
Ένα εξίσου ισχυρό καθήκον είναι να λέει κανείς την αλήθεια, εκείνη την αλήθεια που δεν φιλτράρει σωστά κάποιος που βρίσκεται κλεισμένος στο σπίτι του μπροστά στην τηλεόραση. Που, ωστόσο, στο μεγαλύτερό της μέρος, είναι ορατή στον καθένα.
Εκείνοι που ψάχνουν για την κρυμμένη αλήθεια, για μια σκοτεινή συνωμοσία που έχει προκληθεί από τον αγαπημένο τους κακούργο, κλείνουν τα μάτια στην πραγματικότητα, διότι εκείνοι που τα έχουν ανοιχτά αγωνίζονται να αλλάξουν την άδικη, βίαιη, τυραννική και δολοφονική τάξη πραγμάτων.
Κάθε μέρα, ακόμα και σήμερα, ενώ οι άνθρωποι αρρωσταίνουν και πεθαίνουν, η ιταλική κυβέρνηση σπαταλά 70 εκατομμύρια ευρώ σε στρατιωτικές δαπάνες. Με τα χρήματα που ξοδεύονται σε μια από τις 366 ημέρες του δίσεκτου αυτού χρόνου, θα μπορούσαν να είχαν χτιστεί και εξοπλιστεί έξι νέα νοσοκομεία και ό,τι θα έμενε θα κάλυπτε την προμήθεια μασκών, εργαστηρίων, υλικών. Ένας αναπνευστήρας κοστίζει 4.000 ευρώ: επομένως 17.500 θα μπορούσαν να αγοράζονται κάθε μέρα. Πολλοί περισσότεροι από όσοι χρειάζονται τώρα.
Τα προηγούμενα χρόνια, όλες οι κυβερνήσεις που διαδέχτηκαν η μία την άλλη αδιακρίτως μείωναν τις δαπάνες για την υγεία, την πρόληψη, για τις ζωές όλων μας. Τον τελευταίο χρόνο, σύμφωνα με τις στατιστικές, το προσδοκώμενο ζωής μειώθηκε για πρώτη φορά. Πολλοί δεν έχουν χρήματα να πληρώσουν για φάρμακα, ιατρικές επισκέψεις και ειδικευμένες υπηρεσίες, διότι πρέπει να πληρώσουν το ενοίκιο, το φαγητό, την μετακίνηση.
Έκλεισαν τα μικρά νοσοκομεία, μείωσαν τον αριθμό των γιατρών και νοσηλευτών, των αριθμό των κλινών, ανάγκασαν τους εργαζόμενους την υγεία να δουλεύουν υπερωρίες, να καλύψουν τις τόσες τρύπες.
Σήμερα, με την επιδημία, δεν υπάρχουν ουρές, δεν υπάρχουν πια λίστες αναμονής μηνών και χρόνων για μια διαγνωστική εξέταση: ακυρώθηκαν οι επισκέψεις και οι εξετάσεις. Θα τις κάνουμε όταν περάσει η επιδημία. Πόσοι άνθρωποι θα αρρωστήσουν και θα πεθάνουν από διαγνώσιμους και θεραπεύσιμους όγκους, η υγεία πόσων ανθρώπων θα χειροτερεύσει, διότι έθεσαν σε καραντίνα ότι απέμεινε από τη δημόσια υγεία; Εν τω μεταξύ, οι κλινικές και οι ιδιωτικές κλινικές διαφημίζονται και πολλαπλασιάζουν τα ταμεία τους, καθώς οι πλούσιοι ποτέ δεν θα μείνουν χωρίς θεραπεία.
Γι’ αυτό η κυβέρνηση μας θέλει στα μπαλκόνια να τραγουδάμε «Είμαστε έτοιμοι για τον θάνατο. Η Ιταλία μας καλεί» (στμ. Στίχοι του εθνικού ύμνου της Ιταλίας). Ως καλοί στρατιώτες, ως κρέατα προς σφαγή, ως αναλώσιμοι, απαιτούν από εμάς σιγή και υποταγή. Έπειτα, όποιος απομείνει θα έχει ανοσία και θα είναι δυνατότερος. Μέχρι την επόμενη πανδημία.
Για αυτό τον λόγο, από τα μπαλκόνια μας, στους τοίχους των πόλεων, στις ουρές στα καταστήματα, λέμε με δυνατή φωνή, παρά τη μάσκα, πως αυτό που βιώνουμε είναι μια κρατική σφαγή. Πόσοι θάνατοι θα μπορούσαν να έχουν αποφευχθεί εάν οι κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων είχαν κάνει κάτι για να προστατέψουν την υγεία μας;
Δεν είναι λάθος εκτίμηση, αλλά μια εγκληματική επιλογή. Continue reading “Επιδημία; Κρατική σφαγή” →
Δυσήνιος Ίππος 