ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΗΣ Ν.ΚΕΡΑΜΕΩΣ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ

Η ΝΙΚΗ ΚΕΡΑΜΕΩΣ ΕΧΘΡΕΥΕΤΑΙ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ

Την Τετάρτη 9 Μάρτη έρχεται στην Πάτρα η υπουργός του ΥΠΑΙΘ Νίκη Κεραμέως στο πλαίσιο εκδήλωσης της ΔΕΕΠ Αχαΐας για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας.

Η Νίκη Κεραμέως έρχεται να μιλήσει «για τον αγώνα της γυναίκας, συζύγου,  μάνας και κόρης, εργαζόμενης και άνεργης». Aυτή που φρόντισε να περάσει το νόμο 4777 και να δρομολογήσει την εισαγωγή μπάτσων στις σχολές, να δρομολογήσει την ιδιωτικοποίηση των πανεπιστημίων και να ενισχύσει τους ταξικούς φραγμούς σε αυτά. Αυτή που ενέτεινε την διάλυση των εργασιακών σχέσεων στους εκπαιδευτικούς, τη διάλυση του δημοσίου σχολείου και τους ταξικούς αποκλεισμούς.  Αυτή που έχει καταδικάσει αποκλείοντας απ’ την εκπαίδευση εκατοντάδες προσφύγισσες, μετανάστριες και τα παιδιά τους, έγκλειστες γυναίκες κρατούμενες, αυτή που αδιαφορεί για την εκπαίδευση όσων ανήκουν στα κατώτερα κοινωνικά και ταξικά στρώματα. Αυτή που ψήφισε το νομοσχέδιο για την υποχρεωτική συνεπιμέλεια που εγκλωβίζει χιλιάδες γυναίκες και παιδιά σε μία κακοποιητική συνθήκη ζωής. Αυτή που ενισχύει τα προγράμματα σπουδών με ένταση έμφυλων στερεοτύπων και εισαγωγή συντηρητικών, πατριαρχικών προτύπων.

Η Νίκη Κεραμέως δεν έχει καμία σχέση με τις γυναίκες της τάξης μας, Η Νίκη Κεραμέως εχθρεύεται τις γυναίκες της τάξης μας και έχει βάψει τα χέρια της με το αίμα χιλιάδων νεκρών από covid, με τις χιλιάδες γυναίκες κρατούμενες και έγκλειστες στις φυλακές και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, επιτίθεται συστηματικά στις γυναίκες που δουλεύουν νυχθημερόν ούσες επιφορτισμένες με τα βάρη του νοικοκυριού και της ανατροφής των παιδιών, επιτίθεται συστηματικά στις γυναίκες φοιτήτριες αποκλείοντας τες από τη μόρφωση και την εκπαίδευση. Με αυτή τη γυναίκα, οι γυναίκες εργαζόμενες, άνεργες, συνταξιούχες, μητέρες, φοιτήτριες, μετανάστριες, νέες δεν έχουν καμία σχέση.

Η Νίκη Κεραμώς δεν μπορεί να μιλήσει για την 8η Μάρτη. Η 8η Μάρτη είναι μια ημέρα, που στην πραγματικότητα είναι βαμμένη με το αίμα χιλιάδων γυναικών της τάξης μας, της τάξης των εκμεταλλευόμενων και καταπιεζόμενων, την οποία η Νίκη Κεραμέως συνθλίβει με τις πολιτικές της. Μια ημέρα, της οποίας τις ρίζες είτε αγνοεί είτε ακόμη χειρότερα προσπαθεί να τις αποκόψει. Μια ημέρα-σύμβολο για όλες εμάς που παλεύουμε καθημερινά με το τέρας της πατριαρχίας, με την ασυδοσία της μισθωτής σκλαβιάς, με τον κίνδυνο της φτώχειας και της ανεργίας, με τις ταξικές διακρίσεις στην εκπαίδευσή, εμάς που παλεύουμε από μικρά παιδιά στις γειτονιές και στα σχολεία μας για να ζήσουμε με αξιοπρέπεια. Μια ημέρα που κάθε χρόνο την τιμάμε όπως της αξίζει, στους δρόμους του αγώνα.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ

ΑΓΩΝΕΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ: ΤΕΤΑΡΤΗ 9 ΜΑΡΤΗ, 17:30, ΠΛ.ΟΛΓΑΣ

Ανοιχτή συνέλευση αγώνα για τη γυναικεία χειραφέτηση

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ: ΚΥΡΙΑΚΗ 13/3, 13:00, ΛΑΡΙΣΑ

ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η ΘΕΣΣΑΛΙΑ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΖΩΝΗ ΚΑΙ ΟΡΜΗΤΗΡΙΟ ΠΟΛΕΜΟΥ

Τα ξημερώματα της Πέμπτης 24/2/22 το Ρωσικό κράτος εισβάλει στρατιωτικά στην Ουκρανία ύστερα από διάγγελμα του Ρώσου προέδρου, Βλαντιμίρ Πούτιν. Λίγα 24ωρα πριν, η Ρωσία είχε αναγνωρίσει την ανεξαρτησία των περιοχών που αυτονομήθηκαν από την Ουκρανία, του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ, με πρόφαση πως σκοπεύει να υπερασπιστεί τους ρωσσόφωνους κατοίκους των περιοχών αυτών από τις επιθετικές ενέργειες του ουκρανικού κράτους. Παρόλα αυτά, η στρατιωτική εισβολή των Ρώσων εκτείνεται στο σύνολο της χώρας.

Continue reading “ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ: ΚΥΡΙΑΚΗ 13/3, 13:00, ΛΑΡΙΣΑ”

Κοινή ανακοίνωση συλλογικοτήτων ενόψει 8ης Μάρτη

Η 8Η ΜΑΡΤΗ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΥΣ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ

Οι ρίζες της 8η Μάρτη δε βρίσκονται σε μία απροσδιόριστη γιορτή αγάπης και θαυμασμού του «ωραίου φύλου», αλλά στους εργατικούς αγώνες γυναικών στις Η.Π.Α. στις αρχές του 20ου αιώνα. Μπορεί να μην έχουμε τρόπο να επιβεβαιώσουμε αν η αφορμή για να καθιερωθεί αυτή η ημέρα ήταν η απεργία των εργατριών ιματισμού το 1857 ή η διαδήλωση απεργών το 1908 στη Νέα Υόρκη, η μαχητική απεργία και «η εξέγερση των 20.000» τον χειμώνα του 1910 ή η φωτιά της TriangleWaist με τις κλειδωμένες εργάτριες μέσα και η απεργία των κλωστοϋφαντουργιών στο Λόρενς της Μασαχουσέτης το 1912. Το σίγουρο, όμως, είναι ότι έμπνευση για την καθιέρωση της 8η Μάρτη ως ημέρα μνήμης ήταν η μαχητικότητα των γυναικών για τη βελτίωση των συνθηκών ζωής τους, των ταπεινών εργατριών – ντόπιων και μεταναστριών – που μοχθούσαν καθημερινά στα εργοστάσια. Ήταν η θέληση των υποτιμημένων γυναικών να διεκδικήσουν όσα τούς ανήκουν, όσα τούς αξίζουν και όχι ένας ύμνος στους ρόλους της «τέλειας γυναίκας» αντικείμενο για την ηδονή των αντρών, της «ήσυχης κυρίας» που κάθεται στα αυγά της, της «καλής μάνας και νοικοκυράς» που δε βγαίνει από το σπίτι, της «υπάκουης εργαζόμενης» που υπηρετεί αφεντικά και πελάτες.

Continue reading “Κοινή ανακοίνωση συλλογικοτήτων ενόψει 8ης Μάρτη”

Η τραγωδία της γυναικείας χειραφέτησης, Emma Goldman

Ενόψει της 8ης Μάρτη αναδημοσιεύουμε το παρόν άρθρο της Emma Goldman. Πρωτότυπη πηγή: https://provo.gr/h-tragwdia-ths-gynaikias-xeirafethshs-emma-goldman/

Θʼ αρχίσω με μια παραδοχή: ανεξάρτητα απʼ όλες τις πολιτικές και οικονομικές θεωρίες που ασχολούνται με τις θεμελιώδεις διαφορές μεταξύ των διάφορων ομάδων μέσα στην ανθρώπινη φυλή, ανεξάρτητα από ταξικές και φυλετικές διακρίσεις, ανεξάρτητα απʼ όλες τις τεχνητές διαχωριστικές γραμμές μεταξύ των δικαιωμάτων γυναίκας και άνδρα, θεωρώ ότι υπάρχει ένα σημείο όπου αυτές οι διαφοροποιήσεις μπορούν να συγκλίνουν και να διαμορφώσουν ένα τέλειο σύνολο.

Με τα παραπάνω δεν σκοπεύω να προτείνω μια συνθήκη ειρήνης. Ο γενικός κοινωνικός ανταγωνισμός, που στις μέρες μας κυριαρχεί σε ολόκληρη τη δημόσια ζωή, έχει προκύψει μέσω αντιτιθέμενων και αντικρουόμενων συμφερόντων και θα θρυμματιστεί, όταν η αναδιοργάνωση της κοινωνικής μας ζωής, βασιζόμενη στις αρχές της οικονομικής δικαιοσύνης, αποτελέσει πραγματικότητα.

Η ειρήνη ή η αρμονία μεταξύ των φύλων και των ατόμων δεν εξαρτάται απαραίτητα από μια επιφανειακή εξίσωση των ανθρώπινων όντων• ούτε απαιτεί την εξάλειψη εξατομικευμένων γνωρισμάτων και ιδιαιτεροτήτων. Το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε σήμερα, και που στο άμεσο μέλλον πρέπει να επιλυθεί, είναι το πώς μπορεί κάποιος να είναι ο εαυτός του και ταυτόχρονα να είναι ένα με τους άλλους, να συμμερίζεται αισθήματα με όλα τα ανθρώπινα όντα και ταυτόχρονα να διατηρεί ατόφιες τις ιδιότητες που τον χαρακτηρίζουν. Αυτή, νομίζω, πως είναι η βάση πάνω στην οποία μπορούν να συναντηθούν χωρίς ανταγωνισμό και αντίθεση η μάζα και η μονάδα, το αληθινά δημοκρατικό και το πραγματικά ατομικιστικό, ο άνδρας και η γυναίκα. Ίσως το σύνθημα δεν θα πρέπει να είναι «συγχωρήστε ο ένας τον άλλον», αλλά «κατανοήστε ο ένας τον άλλον». Η συχνά αναφερόμενη φράση της Madame de Stael, «το να καταλαβαίνεις τα πάντα σημαίνει να συγχωρείς τα πάντα», δεν μου φάνηκε ποτέ ιδιαίτερα ελκυστική, επειδή έχει την οσμή του εξομολογητικού: το να συγχωρήσεις το συνάνθρωπό σου κουβαλά μία φαρισαϊκή ανωτερότητα. Το να κατανοείς το συνάνθρωπό σου αρκεί. Η αποδοχή αντιπροσωπεύει εν μέρει τη θεμελιώδη πτυχή των απόψεών μου σχετικά με τη χειραφέτηση της γυναίκας και της επίδρασης που έχει σε ολόκληρο το γυναικείο φύλο.

Continue reading “Η τραγωδία της γυναικείας χειραφέτησης, Emma Goldman”

[ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ] ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ

[ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ] ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΑΒΒΑΤΟ 5 ΜΑΡΤΗ ΠΑΡΚΟ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ (ΑΚΑΔΗΜΙΑ)

ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ ΝΑ ΜΕΤΑΤΡΑΠΕΙ ΣΕ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΖΩΝΗ, ΟΡΜΗΤΗΡΙΟ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΙ ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ

Τα ξημερώματα της Πέμπτης 24/2/22 το Ρωσικό κράτος εισβάλει στρατιωτικά στην Ουκρανία ύστερα από διάγγελμα του Ρώσου προέδρου, Βλαντιμίρ Πούτιν. Λίγα 24ωρα πριν, η Ρωσία είχε αναγνωρίσει την ανεξαρτησία των περιοχών που αυτονομήθηκαν από την Ουκρανία, του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ, με πρόφαση πως σκοπεύει να υπερασπιστεί τους ρωσσόφωνους κατοίκους των περιοχών αυτών από τις επιθετικές ενέργειες του ουκρανικού κράτους. Παρόλα αυτά, η στρατιωτική εισβολή των Ρώσων εκτείνεται στο σύνολο της χώρας.

Τι συμβαίνει στην Ουκρανία από το 2014 και ποια τα πραγματικά αίτια του πολέμου;

Από το 2014 το καθεστώς του Κιέβου αποτελεί το οπλισμένο χέρι του ευρωατλαντικού ιμπεριαλισμού στον ανταγωνισμό του με τη Ρωσία και στην προσπάθεια περικύκλωσής της. Στην ουσία γι αυτόν ακριβώς το σκοπό συγκροτήθηκε ως συστατικό στοιχείο των ιμπεριαλιστικών επιδιώξεων της ΕΕ και των ΗΠΑ το 2014, με το φασιστικό πραξικόπημα του Μαϊντάν, και μια τέτοια πολιτική υλοποίησε τα επόμενα χρόνια προχωρώντας σε μαζικές εκκαθαρίσεις ρωσόφωνων πληθυσμών στην Α. Ουκρανία και επιχειρώντας να μπει στο ΝΑΤΟ. Και από την άλλη η Ρωσία, μια αδυσώπητη ιμπεριαλιστική μηχανή, που φιλοδοξεί εισβάλλοντας στην Ουκρανία και διευρύνοντας την ζώνη επιρροής της, να γίνει αυτό που ήταν ο ιστορικός της πρόγονος, η Τσαρική Ρωσία: παγκόσμια υπερδύναμη και μια απέραντη φυλακή των λαών.: παγκόσμια υπερδύναμη και μια απέραντη φυλακή των λαών. Tα οικονομικά επίδικα αυτής της σύγκρουσης επικεντρώνονται στο ζήτημα ενεργειακής εξάρτησης της ΕΕ από την Ρωσία (βλέπε Νordstream 2) και τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους της Ουκρανίας (η οποία αποτελεί σιτοβολώνα της Ευρώπης). Ενώ παράλληλα η γεωγραφική της θέση την καθιστά κομβικό γεωπολιτικό παράγοντα όσον αφορά την Μαύρη Θάλασσα και την θωράκιση της Ρωσίας από δυτικές εισβολές χρησιμοποιώντας την χώρα ως μια ουδέτερη “ζώνη” ασφαλείας.

Continue reading “[ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ] ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ”

8η ΜΑΡΤΗ: ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ 8 ΚΑΙ 9 ΜΑΡΤΗ

8η Μάρτη: Ημέρα Μνήμης και Αγώνα των Γυναικών της Τάξης μας

H 8η Μάρτη σηματοδοτεί πολλούς μαχητικούς εργατικούς γυναικείους αγώνες των αρχών του προηγούμενου αιώνα. Σήμερα, η μέρα αυτή έχει καθιερωθεί καθεστωτικά ως η μέρα της γυναίκας. Αυτό επιχειρεί την απονοηματοδότηση κάθε μαχητικής διεκδίκησης, κάθε ιστορικής παρακαταθήκης και συλλογικής μνήμης που μπορεί να εμπνεύσει και να προωθήσει τον αγώνα για τη γυναικεία χειραφέτηση. Έναν αγώνα, τον οποίο η κυριαρχία συνεχώς επιχειρεί να προβάλει ως «αίτημα για ισότητα στη διαχείριση της εξουσίας». Χαρακτηριστικό, άλλωστε, είναι το παράδειγμα της ομιλίας της υπουργού παιδείας Νίκης Κεραμέως την ερχόμενη 9 Μάρτη στο ξεχνοδοχείο Αστήρ στην Πάτρα. Μια υπουργός που με την υπογραφή της και το δημόσιο λόγο της έχει κατακρεουργήσει τις ζωές μας έρχεται σήμερα να μας μιλήσει για την ημέρα της γυναίκας.

Από τον υποχρεωτικό εγκλεισμό στο σπίτι κατά την περίοδο του lockdown και την αδιαφορία για τις γυναίκες και τα παιδιά που βιώνουν ενδοοικογενειακή βία μέχρι την ψήφιση του νόμου για την υποχρεωτική συνεπιμέλεια τέκνων, από την συγκάλυψη της υπόθεσης Λιγνάδη μέχρι την αδιαφορία -αν όχι και συμμετοχή- της αστυνομίας σε κυκλώματα βιασμών και trafficking, από τις δημόσιες συμβουλές του συνδικαλιστή μπάτσου Μπαλάσκα σε μελλοντικούς γυναικοκτόνους μέχρι την αθώωση ή απόδοση ελαφρών ποινών σε βιαστές και κακοποιητές, το σύστημα βρωμάει βία και πατριαρχία.

Ωστόσο, η έμφυλη βία δεν είναι η μόνη διάσταση της πατριαρχίας που φέρουν οι γυναίκες στην εξέλιξη της ζωής τους. Στην ήδη μεγάλη επίθεση που δέχονται οι εργαζόμενοι στους χώρους δουλειάς, ως γυναίκες, ερχόμαστε επιπλέον αντιμέτωπες με πιο δύσκολες συνθήκες εργασίας μόνο και μόνο εξαιτίας της γυναικείας μας φύσης.

Από τους αιματηρούς μαχητικούς γυναικείους εργατικούς αγώνες των αρχών του προηγούμενου αιώνα μέχρι σήμερα, η εργασιακή εκμετάλλευση για τις γυναίκες είναι ακόμη πιο δυσβάστακτη για την καθημερινότητά τους καθώς καλούνται να:

  • Αποδείξουν καθημερινά πως είναι ικανές.
  • Δουλέψουν σε συνθήκες μισθολογικής ανισότητας, επιφορτισμένες με πάγια έξοδα περιόδου και εγκυμοσύνης που πρέπει να καλύψουν οι ίδιες από τον μισθό τους, τα οποία με τις πρόσφατες ανατιμήσεις έχουν εκτοξευθεί στα ύψη.
  • Διαχειριστούν σεξουαλικές παρενοχλήσεις στους χώρους δουλειάς τους.
  • Έρθουν αντιμέτωπες με την φτώχεια και την ανεργία που της πλήττει περαιτέρω.
  • Επιβεβαιώσουν στους δυνητικούς εργοδότες τους πως δεν θέλουν να γίνουν μητέρες προκειμένου να προσληφθούν.
  • Να εργαστούν με δυσβάστακτους πόνους περιόδου και πόνους εγκυμοσύνης καθώς αυτά δε θεωρούνται επαρκείς λόγοι για αναρρωτική άδεια.

Ο αγώνας για την απελευθέρωσή των γυναικών από τα δεσµά της πατριαρχίας, είναι αναπόσπαστο κοµµάτι του αγώνα για το γκρέµισµα της κρατικής και καπιταλιστικής επιβολής. Όσο υπάρχει κράτος και κεφάλαιο, τότε σίγουρα θα υπάρχει και πατριαρχία, θα υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, θα υπάρχουν καταπιεστές και καταπιεσμένοι.

ΟΡΓΑΝΩΣΗ & ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΠΟΡΕΙΑ: ΤΡΙΤΗ 8 ΜΑΡΤΗ, 18:00, ΠΛ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ενάντια στην παρουσία της υπουργού παιδείας Κεραμέως στην εκδήλωση της ΝΔ για την ημέρα της γυναίκας στο ξενοδοχείο Αστήρ: ΤΕΤΑΡΤΗ 9 ΜΑΡΤΗ, 17:30, ΠΛ.ΟΛΓΑΣ

Ανοιχτή συνέλευση αγώνα για τη γυναικεία χειραφέτηση

____________________________________________________________________________________________

Φωτογραφίες από την σημερινή διαδήλωση στο κέντρο της Πάτρας ενόψει της 8ης Μάρτη.

Περίπου 250 άτομα συμμετείχαν στη διαδήλωση ενώ στο μπλοκ που συγκροτήθηκε μετά από κάλεσμα της ανοιχτής συνέλευσης αγώνα για τη γυναικεία χειραφέτηση συμμετείχαν περίπου 100 άτομα.

Η ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΠΕΤΑΞΑ Ο,ΤΙ ΜΟΥ ‘ΧΕ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ

Ήταν μια θερμή, άτονη μέρα, τότε που πέταξα ό,τι μου ‘χε απομείνει. Έφυγα δίχως να χαιρετίσω κανέναν, ούτε τους πιο αγαπημένους μου συντρόφους. Δεν ήμουν ποτέ καλός στα ψέματα και στις δικαιολογίες. Κι όσο για την αλήθεια, πώς θα μπορούσα να την προφέρω; Πώς μπορείς να πεις στους ανθρώπους με τους οποίους έχεις ματώσει πλάι-πλάι ότι δεν θέλεις άλλο, ότι απλώς βαρέθηκες πια;

  Δεν ήταν καμιά ιδιαίτερη μέρα, από αυτές που θα πίστευε κανείς πως παίρνονται οι ιδιαίτερες αποφάσεις. Ήταν μια μέρα σαν όλες τις άλλες, μόνο πιο μουντή, πιο βαριά, σα να μην ήθελε να κυλήσει. Ο αέρας ήταν πυκνός από τη ζέστη και απ’ τον ήχο των τζιτζικιών. Το τοπίο φαινόταν ξεπλυμένο, σαν πίνακας που έχει αφεθεί στον ήλιο για καιρό και τα χρώματα και οι γραμμές του έχουν αρχίσει να ξεθωριάζουν. Η ανάσα της ασφάλτου ξεχώριζε αχνά, καυτή και βαριεστημένη καθώς υψωνόταν, ορατή για λιγάκι, προτού σκορπίσει και χαθεί φορτώνοντας ολοένα το βάρος της ατμόσφαιρας. Οχήματα δεν τη διέσχιζαν ούτε πεζοί περπατούσαν παράλληλα στην πορεία της. Μονάχα δυο αδέσποτα σκυλιά έπιανε το μάτι μου, έτσι όπως έτρεχαν το ένα δίπλα στ’ άλλο παίζοντας, μα όταν με προσπέρασαν κι εκείνα και χάθηκαν στην πρώτη στροφή, απόμεινα τελείως μόνος – όπως το είχα επιλέξει. Γιατί οι ιδιαίτερες αποφάσεις παίρνονται συνηθισμένες μέρες και εκείνη η μέρα ήταν η πιο συνηθισμένη απ’ όλες. Τόσο συνηθισμένη που βαριόταν τον εαυτό της. Έφυγα.

Continue reading “Η ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΠΕΤΑΞΑ Ο,ΤΙ ΜΟΥ ‘ΧΕ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ”

ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΤΟ ΧΩΜΑ ΑΤΣΑΛΙ: Νίκη στον αγώνα των εργαζομένων στη ΛΑΡΚΟ και σε όλους τους εργατικούς αγώνες της περιόδου

“Η μεταλλουργία του νικελίου έχει μεγάλη οικονομική σημασία γιατί μεταβάλλει σε πολύτιμο προϊόν μια μεταλλευτική ύλη της χωρας μας που εξαντλείται αναντικατάστατα κάθε χρόνο για ασήμαντα ποσά χωρίς να χρησιμοποιείται για την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων του τόπου”.

Δημήτρης Μπάτσης Η βαρειά βιομηχανία στην Ελλάδα.

Τέτοιες μέρες τέλη Γενάρη πριν από 45 περίπου χρόνια είχε ξεκινήσει η νικηφόρα απεργία «στο βασίλειο του Μποδοσάκη», όπως αποκαλούσαν τη ΛΑΡΚΟ, και η οποία τελειωσε θριαμβευτικά στις 10 του Μάη του 1977.

Η ΛΑΡΚΟ αποτελεί εμβληματικό φάρο του ταξικού αγώνα, κουβαλάει το βαρύ αγωνιστικό φορτίο της απεργίας των 110 ημερών το 1977, των κατοπινών αγώνων, του πρόσφατου δίχρονου και πλέον ανυποχώρητου αγώνα των εργαζομένων να την κρατήσουν ανοιχτή, χωρίς να χάσουν τη δουλειά τους. Η ΛΑΡΚΟ κουβαλάει το βάρος υπεράσπισης της μνήμης των 80 και πλέον εργατών της που έχασαν τη ζωή τους στον καθημερινό μόχθο του μεροκάματου.

Continue reading “ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΤΟ ΧΩΜΑ ΑΤΣΑΛΙ: Νίκη στον αγώνα των εργαζομένων στη ΛΑΡΚΟ και σε όλους τους εργατικούς αγώνες της περιόδου”