Τα φυτίλια είναι αναμμένα, οι δρόμοι παίρνουν και πάλι φωτιά
Εδώ και αρκετές μέρες βρίσκεται σε εξέλιξη στη Γαλλία ακόμα μια κοινωνική εξέγερση, με τον λαό να πλημμυρίζει τους δρόμους, να διεκδικεί και να μάχεται με τις δυνάμεις καταστολής. Πυροκροτητή της εξέγερσης αποτέλεσε η νεολαία από τα γαλλικά προάστια, ενώ η φλόγα της εξέγερσης απλώθηκε γρήγορα σε δεκάδες πόλεις, λαμβάνοντας πολύ γρήγορα ευρύτερα κοινωνικά χαρακτηριστικά. Ο μαθητικός ξεσηκωμός δεν άργησε να συναντηθεί με τους φοιτητές και τους προλετάριους, δημιουργώντας ένα εκρηκτικό μίγμα αγανάκτησης, οργής και δυσαρέσκειας που αυτή τη στιγμή εκφράζεται στους δρόμους.
Οι μαθητικές καταλήψεις που ξεκίνησαν πριν μερικές εβδομάδες αφορούσαν τη μείωση του κρατικού προϋπολογισμού για την παιδεία, τις προσλήψεις εκπαιδευτικών, τη βελτίωση των υποδομών και των συνθηκών που επικρατούν στα σχολεία αλλά και το σύστημα εισαγωγής στην ανώτατη εκπαίδευση. Η σφοδρή καταστολή των κινητοποιήσεων από το γαλλικό κράτος, με την εφαρμογή του δόγματος «νόμος και τάξη» και «μηδενική ανοχή» όχι μόνο δεν έκαμψε τις αντιστάσεις των μαθητών αλλά λειτούργησε πολλαπλασιαστικά ως προς την διάδοση της εξέγερσης και σε άλλες κοινωνικές ομάδες. Παρά την άγρια καταστολή, το ξύλο, τις συλλήψεις και τις απειλές, οι εικόνες από τα φλεγόμενα οδοφράγματα, τις μαζικές καταλήψεις και συγκρούσεις, την -σε πολλές περιπτώσεις- οπισθοχώρηση των κατασταλτικών δυνάμεων απέναντι στο χειμαζόμενο λαό, διαδίδουν το μήνυμα της συνέχειας των κινητοποιήσεων και προκαλούν αισθήματα ελπίδας και αισιοδοξίας.
Η εξέγερση στη Γαλλία δεν ήρθε σαν κεραυνός εν αιθρία αλλά αποτελεί το σημείο έκρηξης ευρύτερων κοινωνικών αντιθέσεων που διαπερνούν τη γαλλική κοινωνία και συσσωρεύονται εδώ και μεγάλο διάστημα. Για αυτό οι μαθητικές κινητοποιήσεις μετουσιώθηκαν πολύ γρήγορα σε απεργιακές κινητοποιήσεις, για αυτό τα αιτήματα για τον προϋπολογισμό της παιδείας μετατράπηκαν άμεσα σε ευρύτερη κοινωνική δυσαρέσκεια που σχετίζεται με τον πυρήνα της αστικής πολιτικής που συνθλίβει τις ζωές των προλετάριων και της νεολαίας. Η πολλαπλότητα των ζητημάτων που έχει αναδείξει αυτή τη στιγμή η εξέγερση αλλά και το σύνθετο μωσαϊκό των εξεγερμένων θέτει στο γαλλικό κράτος κρίσιμα διακυβεύματα και παίρνει χαρακτηριστικά ευρύτερης πολιτικής σύγκρουσης. Άλλωστε, η εν εξελίξει εξέγερση αποτελεί κρίκο στην αλυσίδα των προηγούμενων κοινωνικών εξεγέρσεων (φοιτητικό, ασφαλιστικό, αντικατασταλτικό, κίτρινα γιλέκα) στις γαλλικές πόλεις.
Οι εικόνες των φλεγόμενων γαλλικών μητροπόλεων, οι μαζικές κοινωνικές κινητοποιήσεις για το στεγαστικό στην Ισπανία, η εξέγερση με αφορμή την εκποίηση του φυσικού πλούτου στην Αλβανία θρυμματίζουν τη βιτρίνα της καπιταλιστικής «κανονικότητας», καταρρίπτουν για ακόμα μια φορά τα αφηγήματα του «τέλους της ιστορίας», του «τίποτα δεν αλλάζει» και αναδεικνύουν ότι ο αγώνας, η αντίσταση και η εξέγερση είναι το μόνο πραγματικό αντίπαλο δέος στο σύστημα της φτώχειας, της εξαθλίωσης και του πολέμου.
Η πολεμική προετοιμασία και οι πολεμικοί προϋπολογισμοί, τα ματωμένα πλεονάσματα, η διάλυση της δημόσιας υγείας, η υποβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης, το εργασιακό σφαγείο και η επίθεση στα εργατικά κεκτημένα, η όξυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και της φτώχειας, η στεγαστική κρίση, η εντεινόμενη ακρίβεια, η κατασταλτική και νομοθετική θωράκιση του κράτους, η κατασκευή του «εσωτερικού εχθρού», η περιστολή των κοινωνικών ελευθεριών και η άνοδος του φασισμού αποτελούν δομικά στοιχεία της ευρωπαϊκής πολιτικής και των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η διεθνιστική αλληλεγγύη στους εξεγερμένους στη Γαλλία σημαίνει όξυνση των κοινωνικών και ταξικών αγώνων στην Ελλάδα. Σημαίνει μεθοδική δουλεία για την ανάδειξη όλων εκείνων των αντιθέσεων που διαπερνούν την ελληνική κοινωνία και σύνδεση των οργανωμένων δυνάμεων με τους εργαζόμενους και τη χειμαζόμενη κοινωνική πλειοψηφία. Σημαίνει σύγκρουση με τις κεντρικές αστικές πολιτικές και αμφισβήτηση των στρατηγικών επιλογών του ελληνικού κράτους. Σημαίνει προετοιμασία στους χώρους δουλειάς, στα σχολεία, στις σχολές και στις γειτονιές.
Η εξέγερση στη Γαλλία αποδεικνύει ότι η κρατική-καπιταλιστική βαρβαρότητα δεν αποτελεί αναπόδραστη συνθήκη. Αποδεικνύει ότι ο κοινωνικός παράγοντας βρίσκεται ακόμα στο προσκήνιο και ότι υπάρχουν στην κοινωνία όλα εκείνα τα εύφλεκτα υλικά που ανά πάσα στιγμή μπορούν να εκραγούν. Καθήκον όλων των οργανωμένων δυνάμεων να καλλιεργήσουν εκείνες τις συνθήκες που θα ευνοήσουν την έκρηξη των αντιθέσεων αλλά και να προετοιμαστούν για την μετατροπή των κοινωνικών εκρήξεων σε κινήματα συνολικής αμφισβήτησης της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, της κρατικής βαρβαρότητας και του ιμπεριαλιστικού σφαγείου.
αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος”