Ανοιχτή συνέλευση για τη συγκρότηση μπλοκ στη διαδήλωση της 8ης Μάρτη στην Πάτρα:
Πέμπτη 19/2, 19:00, στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο Επί τα Πρόσω (Πατρέως 87)
8η Μάρτη 2026:
5 Νεκρές εργάτριες στο εργοστάσιο της Βιολάντα
Τιμή, μνήμη και αγώνας για τις γυναίκες της τάξης μας
Το απόγευμα της 25ης Μαρτίου 1911, λίγο πριν από το σχόλασμα, ο όγδοος όροφος της Triange waist στη Νέα Υόρκη παραδίνεται στις φλόγες. Η φωτιά ξεκίνησε μάλλον από ένα αναμμένο τσιγάρο που έπεσε σε έναν κάδο με υφάσματα και εξαπλώθηκε με αστραπιαία ταχύτητα, καθώς ο χώρος ήταν γεμάτος από εύφλεκτα τόπια βαμβακιού και λινά υφάσματα. Καθώς οι φλόγες ανέβαιναν προς τον ένατο και δέκατο όροφο, οι εκατοντάδες εργαζόμενες, κυρίως νεαρές μετανάστριες, ήρθαν αντιμέτωπες με τον απόλυτο τρόμο. Όταν έτρεξαν προς τις εξόδους, διαπίστωσαν ότι οι πόρτες ήταν κλειδωμένες απέξω, κάτι που συνήθιζαν να κάνουν τα αφεντικά για να μην απομακρύνονται οι εργάτριες από τον χώρο εργασίας τους. Οι ανελκυστήρες σταμάτησαν να λειτουργούν, ενώ η μοναδική εξωτερική σκάλα κινδύνου κατέρρευσε από το βάρος και τη θερμότητα, στέλνοντας δεκάδες ανθρώπους στο κενό. Όταν η φωτιά τελικά κατασβήστηκε, ο απολογισμός ήταν 146 νεκρές εργάτριες.
Την περίοδο αυτή καθιερώνεται η 8η Μάρτη ως ημέρα της γυναίκας, χωρίς να γίνεται σαφές αν απαρχή υπήρξε αυτό ή κάποιο άλλο γεγονός ή αντικατόπτριζε συνολικά μια περίοδο γενικευμένων δυναμικών απεργιών και κινητοποιήσεων των πιο άγρια εκμεταλλευομένων κομματιών στα εργοστάσια και τις βιοτεχνίες, που ήταν στην πλειοψηφία τους οι γυναίκες εργάτριες και μετανάστριες. Είτε πρόκειται για την απεργία εργατριών της υφαντουργίας την 8η Μαρτίου 1857 στη Νέα Υόρκη, είτε για την απεργία των εργατριών στην Πετρούπολη την ίδια μέρα το 1917, με διαδηλώσεις για καλύτερες συνθήκες εργασίας και ζωής, είναι βέβαιο ότι στις πρώτες δεκαετίες του 20 ου αι. οι γυναίκες οργανώνονται και οι κινητοποιήσεις τους διαδέχονται η μία την άλλη. Είναι εποχή που στιγματίζεται από μαχητικούς και συχνά αιματηρούς γυναικείους αγώνες που ξεφεύγουν από τα όρια των στενά επιβεβλημένων έμφυλων ρόλων.
Πριν λίγες μέρες, τα ξημερώματα της 26ης Ιανουαρίου 2026, ξεσπά έκρηξη στο εργοστάσιο της Βιολάντα στα Τρίκαλα, έπειτα από μήνες διαρροής προπανίου στο υπέδαφος από διάβρωση σωληνώσεων που κατέληξε στον ηλεκτρολογικό εξοπλισμό του υπογείου, προκαλώντας ανάφλεξη. Εργαζόμενοι ανέφεραν διαρκώς όλο το προηγούμενο διάστημα έντονη οσμή γκαζιού μήνες πριν, υποδεικνύοντας πιθανή ελλιπή συντήρηση, ενώ το συνδικάτο διεκδικούσε από καιρό να εισέλθει στον χώρο να ελέγξει τις συνθήκες υγιεινής και δεν του επιτρεπόταν η είσοδος. Από την έκρηξη σκοτώθηκαν 5 εργάτριες.
8 Μαρτίου 2026, 115 χρόνια μετά και παρά τις σκόπιμες προσπάθειες απονοηματοδότησης της συγκεκριμένης ημέρας, ως ημέρα «γιορτής» για τις γυναίκες, η ημέρα αυτή καθιερώνεται ως σύμβολο αγώνα και διεκδίκησης των γυναικών όλου του κόσμου. Τα αιτήματά τους, η αναγκαιότητα της γυναικείας χειραφέτησης και της κοινωνικής απελευθέρωσης, παραμένουν επίκαιρα. Οι καιροί των συνεχόμενων δολοφονιών στο βωμό του κέρδους των αφεντικών, της φτώχειας, της εξαθλίωσης, της έξαρσης της έμφυλης βίας, οι καιροί της άνευ προηγουμένου επίθεσης στον κόσμο της εργασίας, καθιστούν όλο και πιο δυσμενή τη θέση των γυναικών στον πατριαρχικό, καπιταλιστικό κόσμο, που τις βρίσκει περισσότερο εκτεθειμένες στην ανεργία, στις απολύσεις, στη σεξεργασία, στις ελαστικές εργασιακές σχέσεις, στις μισθολογικές ανισότητες, στις παρενοχλήσεις στους χώρους δουλειάς και στην εργοδοτική αυθαιρεσία. Φτάνουν στο σημείο να βιώνουν μια αβίωτη καθημερινότητα, καθώς πέρα από τις διακρίσεις στην εργασία, την εκπαίδευση, την υγεία και όλο το φάσμα της ζωής, συνεχίζουν να είναι πιο ευάλωτες στη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό, συνεχίζουν να είναι πιο εκτεθειμένες σε όλες τις μορφές βίας, με την έμφυλη βία σήμερα να βρίσκεται στο ζενίθ της, ενώ παράλληλα τα κυκλώματα trafficking -άρρηκτα συνδεδεμένα με το σύστημα εξουσίας- καλά κρατούν, κανιβαλίζοντας γυναίκες και παιδιά. Συνεχίζουν να επιφορτίζονται κυρίως με τις δουλειές του σπιτιού, την ανατροφή των παιδιών και τη φροντίδα ηλικιωμένων, αφιερώνοντας πολλές ώρες καθημερινά αμισθί. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, γυναίκες και παιδιά αποτελούν τα πρώτα θύματα των πολέμων που αν καταφέρουν να μην σκοτωθούν, προδιαγράφεται για αυτές ένα μέλλον κολαστήριο, που περνάει μέσα από τις πιο ωμές και ακραίες εκφάνσεις της πατριαρχίας και του κρατικού, καπιταλιστικού κόσμου πάνω στις ζωές τους.
Η 8η Μάρτη, λοιπόν, δεν μπορεί να είναι γιορτή, αλλά αγώνας και πάλη για ένα καλύτερο αύριο. Όσο τα διακυβεύματα είναι τα ίδια, όσο ο πόλεμος είναι εδώ, αυτήν την ημέρα πρέπει να την ορίζουμε εμείς. Οι γυναίκες της εργατικής τάξης, οι γυναίκες που ανήκουν στη βάση της κοινωνικής πυραμίδας.
Διαδηλώνουμε αυτήν την ημέρα τιμώντας τους αιματηρούς γυναικείους αγώνες του χθες και ορκιζόμαστε εκδίκηση για κάθε μία. Για τις 5 νεκρές εργάτριες της Βιολάντα. Τις 5 νεκρές εργάτριες, κόρες, μανάδες, συζύγους κι αδερφές, που δούλευαν νύχτα για να προσέχουν τη μέρα τα παιδιά τους και να συντηρήσουν το σπίτι. Για αυτές τις 5 γυναίκες που πέθαναν στον αγώνα για το μεροκάματο από την απληστία και την αδιαφορία των αφεντικών που αψηφούν τα μέτρα ασφαλείας στους χώρους δουλειάς, για να αντλήσουν το μέγιστο δυνατό κέρδος. Φυσικά, υπό την αιγίδα του κράτους, που βάζει πλάτη για τα υπερκέρδη των αφεντικών. Οι 5 νεκρές γυναίκες και κάθε μία αδελφή μας, ζουν μέσα από τα συνθήματα, τις υψωμένες γροθιές και τις σημαίες μας. Φωνάζουμε για όλες. Για τις αδερφές μας, τις μανάδες μας, τις κόρες μας, για εμάς. Φωνάζουμε ενάντια στον υπάρχοντα κόσμο εξουσίας, που το μόνο που έχει να προσφέρει είναι βία, θάνατο και καταπίεση. Αναστασία, Βασιλική, Αγάπη, Έλενα, Σταυρούλα την 8η Μάρτη διαδηλώνουμε για εσάς. Καμία άλλη μάνα, κόρη, γυναίκα κι αδερφή εργάτρια να μην πέσει νεκρή στο μεροκάματο.
Διαδηλώνουμε ενάντια στον πόλεμο, τον ιμπεριαλισμό και τον μιλιταρισμό, για κάθε γυναίκα και παιδί που υποφέρει εξαιτίας των πολεμικών μηχανών. Ούτε σκέψη για εθελοντική στράτευση γυναικών, όπως εκφράστηκε πρόσφατα από το ελληνικό κράτος. Καμία γυναίκα να μην εμπλακεί στα εγκλήματα πολέμου κατά αδερφών μας λαών σε όλο τον πλανήτη. Μόνος δρόμος ο διεθνιστικός αγώνας και η αλληλεγγύη γυναικών και αντρών με όραμα την οικοδόμηση ενός ολοκαίνουριου, ελεύθερου κόσμου.
Ενώνουμε τις φωνές μας. Από τις χιλιάδες γυναίκες και παιδιά που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τον τόπο τους μέχρι εκείνες που πέφτουν θύματα trafficking ή πνίγονται στα ανοιχτά του Αιγαίου –βλ. πρόσφατα στη Χίο-, ο αγώνας ενάντια στα κράτη, το κεφάλαιο και την πατριαρχία είναι πιο αναγκαίος από ποτέ και πρέπει να ενταθεί.
Απέναντι σε έναν κόσμο που γεννάει νεκροταφεία και κάτεργα εκμετάλλευσης, νησιά και τόπους ασυδοσίας και κακοποίησης, κανιβαλισμό και φρίκη, εμείς οργανωνόμαστε για τη δημιουργία ενός καινούριου κόσμου. Σας καλούμε να πορευτούμε πλάι και να παλέψουμε ως τη μέρα του κόσμου της αλληλεγγύης, της ισότητας και της ελευθερίας.
ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ Η ΠΑΤΡΑΡΧΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ ΕΡΓΑΤΡΙΕΣ ΣΤΟΥ ΚΕΡΔΟΥΣ ΤΑ ΣΦΑΓΕΙΑ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Δυσήνιος Ίππος 