Για τις καταστροφικές πυρκαγιές στην Αχαΐα. Απέναντι στο σύστημα της καταστροφής μόνο ο λαός θα σώσει τον λαό
Από την Τρίτη 12/8 η Αχαΐα καίγεται. Την Τρίτη ξεκίνησε η φωτιά σε Θεριανό, Χαικάλι, Αχαϊκό, Αλισσό, ΒΙΠΕ φτάνοντας ως και τα Βραχναίικα αφήνοντας πίσω κρανίου τόπο. Σπίτια παραδόθηκαν στις φλόγες, ζώα κάηκαν ζωντανά. Η πολιτική της κυβέρνησης ξανά και ξανά η ίδια: «Εκκενώστε». Μάλιστα, ενώ είχαν εκκενωθεί όλοι οι οικισμοί τριγύρω και το μέτωπο μαινόταν, στο σωφρονιστικό κατάστημα κράτησης του Αγ. Στεφάνου δεν υπήρχε κανένα σχέδιο εκκένωσης των 500 κρατουμένων που βρίσκονταν μέσα σε συνθήκες αποπνικτικής ατμόσφαιρας και καπνού μες στα κελιά, την ίσια ώρα που η φωτιά ήταν στα μερικά μέτρα. Η φωτιά κατέκαψε Αλισσό, Καμίνια, ΒΙ.ΠΕ., Θεριανό κι έφτασε μέχρι Βραχναίικα, ενώ εκκενώθηκε η Κάτα Αχαία, μια πόλη 7500 κατοίκων.
Το βράδυ της Τρίτης 12/8 ξεσπά ταυτόχρονα μέτωπο στα Συχαινά, περιοχή της Πάτρας. Μια πυρκαγιά που κατέληξε να κάψει από τα Μποζαίτικα μέχρι τον Ρωμανό. Η καταστροφή τεράστια στις γειτονιές της πόλης μας.
Σύντροφοι και συντρόφισσες από το πρωί της 13ης Αυγούστου βρεθήκαμε μαζί με άλλους στα μέτωπα της πυρκαγιάς σε Μποζαίτικα, Συχαινά, Ξερόλακκα, Ρωμανό, Κεραίες και Γηροκομειό. Είδαμε ζώα καμμένα, άλλα αφημένα στο έλεός τους, πολλά τα οδηγήσαμε μαζί με άλλους στο καταφύγιο ζώων που στήθηκε στην πλαζ. Σβήναμε φωτιές με τα χέρια, με χώμα και κλαριά μαζί με τους κατοίκους. Βοηθούσαμε τους πυροσβέστες σε ό, τι μας ζητούσαν να συνδράμουμε. Τους πυροσβέστες που ήταν ελάχιστοι ανά εστία, εξαντλημένοι, χωρίς φαγητό ή νερό. Τους δώσαμε σακούλες με τρόφιμα που μαζεύτηκαν στις συλλογές. Κάναμε συλλογές νερών και μασκών και μοιράζαμε στα μέτωπα. Στα μέτωπα που επιχειρούσαν οι κάτοικοι -αφού δεν υπήρχε άλλος- χωρίς καν μάσκα και φυσικά χωρίς νερό. Σε όλα τα μέτωπα στήθηκαν από την πρώτη στιγμή αυτοσχέδια σημεία συλλογής και μοιράσματος νερών και ειδών πρώτης ανάγκες για πυροσβέστες και εθελοντές. Ο, τι σώθηκε σώθηκε χάρη στους κατοίκους αυτής της πόλης, χάρη στους εθελοντές και την υπεράνθρωπη προσπάθεια των πυροσβεστών. Ό, τι μένει από την προσπάθεια του κράτους είναι αποκαίδια. Ό, τι μένει από την κοινωνία είναι η αλληλεγγύη, είναι οι τεράστιες ποσότητες τροφίμων, ειδών πρώτης ανάγκης, ιατρικών ειδών που συλλέγονται σε Δήμο, Παμπελοποννησιακό, Ερυθρό Σταυρό και Πλαζ χωρίς να είναι γνωστές καν ακόμα οι ανάγκες. Η κυβέρνηση το μόνο που συνέδραμε σε αυτήν όπως και σε κάθε πυρκαγιά είναι να τη δρομολογήσει. Η έλλειψη πυροσβεστών, επαρκούς εξοπλισμού, η έλλειψη σχεδιασμού, φυσικά η έλλειψη πρόληψης είναι σχεδιασμένες εγκληματικές πολιτικές σε βάρος της κοινωνίας και της φύσης. Εφάρμοσε ως μοναδικό μέτρο το 112 και τη λογική της εκκένωσης προκειμένου να μην υπάρχει το κόστος της ανθρώπινης ζωής, που για ακόμη μια φορά χρησιμοποιούν εργαλειακά, καθώς στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κανένα σχέδιο ή διάθεση αντιμετώπισης των φαινομένων αυτών. Άλλωστε αυτοί που δίνουν εντολές εκκένωσης είναι και οι ίδιοι που δολοφονουν καθημερινά με τις πολιτικές και το αδηφάγο σύστημα που υπηρετούν.
Ξανά φέτος, λοιπόν, γίναμε μάρτυρες του εγκληματικού χαρακτήρα κράτους και κεφαλαίου. Αυτού που σχεδιάζει τις πυρκαγιές και τις δρομολογεί, αυτού που δεν παίρνει κανένα μέτρο να προστατέψει την κοινωνία και τη φύση από αυτές, αυτού που αξιοποιεί τα καμμένα εδάφη για επενδυτικά συμφέροντα. Αυτού που στέλνει μπάτσους και στρατό χωρίς ούτε μια μουτζούρα πάνω τους να εμποδίσουν τη διέλευση σε εθελοντές και σε όσους θέλουν να παρέχουν βοήθεια στους πυροσβέστες, αυτού που οδηγεί στην εξάντληση τους πυροσβέστες, αυτού που αδιαφορεί για την ζωή. Αυτού που δεν παρέχει καμία μέριμνα για τους πυρόπληκτους. Αυτού που τόσα χρόνια έχει συνεισφέρει στην μεθοδική καταστροφή της φύσης και του κλίματος. Αυτού που, τελικά, οδηγεί μοιραία στις καταστροφές.
Τέτοιου είδους καταστροφές δεν είναι τυχαία και αναπόφευκτα γεγονότα, ούτε είναι κάτι το «φυσικό» που θα πρέπει λίγο πολύ να περιμένουμε ανά πάσα ώρα και στιγμή. Αντίθετα, αποτελούν άμεσο επακόλουθο της λεηλασίας του φυσικού κόσμου από το κράτος και το κεφάλαιο αλλά και της πλήρους αδιαφορίας που αυτό δείχνει για την προστασία της ανθρώπινης ζωής, ειδικά όταν αυτή έρχεται σε αντιπαράθεση με τα σχέδια του. Η κλιματική κρίση, η εκμετάλλευση και η καταστροφή δηλαδή της φύσης, που οδηγεί τον πλανήτη σε όλο και πιο ακραίες θερμοκρασίες, επιφέρει θανατηφόρες πλημμύρες, πυρκαγιές και μια σειρά άλλων καταστροφών, δεν είναι κάτι το αναπόφευκτο αλλά πηγάζει από την ίδια τη φύση του συστήματος, το οποίο δεν βλέπει τον φυσικό κόσμο παρά μόνο ως ένα ακόμα πεδίο εκμετάλλευσης και κερδοφορίας. Με λίγα λόγια, η παράδοση στις στάχτες εκατομμυρίων στρεμμάτων εξυπηρετεί με τον καλύτερο τρόπο τις αδηφάγες ορέξεις του κατασκευαστικού και κτηματομεσιτικού κεφαλαίου, της τουριστικής βιομηχανίας και των μεγάλων ενεργειακών πολυεθνικών ομίλων και γι’ αυτό το λόγο κράτος και κεφάλαιο αποτελούν σε πολλές περιπτώσεις τους κύριους ενόχους και τους κατεξοχήν «εμπρηστές». Άλλωστε, ουκ ολίγες φορές στο παρελθόν, έχουμε δει τόπους που καίγονται να μετατρέπονται το αμέσως επόμενο διάστημα σε απέραντα εργοτάξια, με την αιτιολογία ότι «αφού καταστράφηκαν είναι ευκαιρία να αξιοποιηθούν για οικονομικούς σκοπούς».
Και σε αυτήν την πυρκαγιά ήταν οι ίδιοι οι άνθρωποι της κοινωνικής βάσης αυτοί που κατήγγειλαν τον κρατικό εμπαιγμό, που αψηφούσαν τα μηνύματα του 112 και τα μπλόκα των μπάτσων και αυτό-οργανώθηκαν με σκοπό να σώσουν τις περιοχές στις οποίες κατοικούν. Το γεγονός αυτό αποτελεί μια ακόμα κραυγαλέα απόδειξη για το ότι η αυτό-οργάνωση της κοινωνίας αποτελεί την καλύτερη εγγύηση για την προστασία των συμφερόντων της κοινωνικής βάσης, αποτελεί άλλη μια τρανή απόδειξη για το ότι «μόνο ο λαός είναι ικανός να σώσει το λαό». Με βάση όλα τα παραπάνω, μέσα σε μια συνθήκη άγριας ταξικής εκμετάλλευσης και καπιταλιστικής επίθεσης στην κοινωνία και στη φύση, καθίσταται σαφές ότι ο μόνος δρόμος που μπορεί να βάλει εμπόδια στην καταστροφή του πλανήτη, του φυσικού κόσμου και της κοινωνίας είναι ο δρόμος του αγώνα με στόχο την ολοκληρωτική καταστροφή του παρασιτικού και απάνθρωπου συστήματος του κράτους και του κεφαλαίου. Η αξία της αλληλοβοήθειας και η πρακτική της αυτό-οργάνωσης που ξεπρόβαλαν ως άμεσα κοινωνικά αντανακλαστικά θα πρέπει να διατηρηθούν και να επεκταθούν ακόμα παραπάνω προκειμένου να καταστούν μαζικές κοινωνικές πρακτικές και να αποτελέσουν αντίβαρο στον ατομικισμό και στη λογική της ανάθεσης των δικών μας υποθέσεων στα χέρια του κράτους.
Έχοντας επίγνωση ότι η κύρια πηγή του κακού είναι το ίδιο το κυρίαρχο κοινωνικό και οικονομικό σύστημα που καταστρέφει τη φύση και διαταράσσει τη σχέση του ανθρώπου με αυτή, έχουμε όλοι χρέος να αγωνιστούμε σε κάθε πεδίο που εκδηλώνεται η λεηλασία της φύσης από το κράτος και το κεφάλαιο, να εντείνουμε τους αγώνες για την υπεράσπιση του φυσικού κόσμου και να είμαστε έτοιμοι να δημιουργήσουμε νέους όπου είναι αναγκαίο. Και φυσικά, δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι ο αγώνας για την υπεράσπιση της γης και της ελευθερίας, ο αγώνας ενάντια στα εγκληματικά σχέδια των κυρίαρχων περνάει μέσα από το συθέμελο γκρέμισμα του κόσμου της εκμετάλλευσης. Επομένως, είναι αναγκαίο να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας και να οργανωθούμε έτσι ώστε να καταστρέψουμε το παλιό, που υπόσχεται μόνο αδικία και θάνατο και να οικοδομήσουμε στη θέση του έναν κόσμο που θα τοποθετεί στο κέντρο του τον άνθρωπο και τις πραγματικές του ανάγκες, την αλληλοβοήθεια και την αρμονική συνύπαρξη με τον φυσικό κόσμο.
Στην καμένη γη που άφησε πίσω η επέλαση κράτους και καπιταλισμού στην πόλη μας να οξύνουμε τους αγώνες για την υπεράσπιση της φύσης. Της φύσης ως οργανικού στοιχείου της ανθρώπινης ύπαρξης και δημιουργικότητας, ενάντια στην καταστροφή της ως συστατικού στοιχείου της ταξικής μας υποτίμησης. Να οξύνουμε τους αγώνες ενάντια στο σύστημα που λεηλατεί τη φύση, λεηλατεί τη ζωή.
Αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος”
Αύγουστος 2025
Δυσήνιος Ίππος 