Συντρόφισσες, πραγματοποίησαν το απόγευμα της Παρασκευής 7/3 παρέμβαση με συνθήματα, πανό και τρικάκια στην εκδήλωση «Η γυναίκα μήτρα ζωής στο χθες και στο σήμερα» με ομιλήτρια την υπουργό κοινωνικής συνοχής και οικογένειας, Σοφία Ζαχαράκη. Η εκδήλωση διοργανώθηκε από την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδος στο ξενοδοχείο «Βυζαντινό» με αφορμή την ημέρα της γυναίκας, ενώ κοστολογήθηκε μόλις στα 6200€…
Τη στιγμή που κράτος και θεσμοί διοργανώνουν φιέστες σε χλιδάτες αίθουσες ξενοδοχείων χύνοντας κροκοδείλια δάκρυα για τη δεινή θέση των γυναικών σήμερα, η δράση μας απέναντι στην υποκρισία αυτή είναι το λιγότερο. Είναι αδύνατον να τους αφήσουμε. Αυτούς που είναι οι ηθικοί αυτουργοί των δολοφονιών στα Τέμπη και στην Πύλο, των γυναικοκτονιών που διαδέχονται η μία την άλλη, των καθημερινών περιστατικών έμφυλης βίας, των κυκλωμάτων trafficking, των παιδοβιασμών, των εργασιακών ανισοτήτων, των εργατικών θανάτων, της φτώχειας, της εξαθλίωσης, της καταστολής, της λεηλασίας της φύσης, της επίθεσης σε κάθε εργασιακό κεκτημένο και τελικά, της υποτίμησης της ζωής σε κάθε πεδίο.
Είναι τουλάχιστον υποκριτές, όταν έρχονται σήμερα τη στιγμή που εκατομμύρια άνθρωποι βρίσκονται στους δρόμους απέναντι στο δολοφονικό σύστημα που οι ίδιοι υπηρετούν, να μας μιλήσουν για ζωή, ισότητα, προστασία, ενσυναίσθηση και δικαιώματα. Δεν έχει κανένα δικαίωμα η εξουσία που υπερασπίζεται με κάθε κόστος την εκμετάλλευση των ανθρώπων στο βωμό τους κέρδους και την ιδεολογική της επιβολή πάνω στο λαό που ασφυκτιά, να μιλά εξ ονόματος των εκατοντάδων γυναικών που έδωσαν τη ζωή τους στον αγώνα ενός καλύτερου αύριο, στον αγώνα της χειραφετητικής προοπτικής. Και μάλιστα, να χρησιμοποιούνται εργαλειακά γυναίκες – δούλες της πατριαρχίας, όπως η Ζαχαράκη και η κάθε Ζαχαράκη, οι οποίες κατέχουν την εξουσία που καταδυναστεύει όλες και μέρες σαν κ αυτή, να βγαίνουν καμαρωτά, με φεμινιστικό προσωπείο, υποσχόμενες σε ρόλο δημαγωγού, πως τάχα θα μεριμνήσουν για τα δεινά των γυναικών.
Είναι αδύνατο να τους αφήσουμε να μιλούν για τη ζωή, την αναπαραγωγή, το χθες και το σήμερα. Είναι οι ίδιοι που μας υποδεικνύουν πως να φερόμαστε, πως να παλεύουμε να αποδείξουμε ότι είμαστε ικανές, πως να ντυνόμαστε, πως να είμαστε παραγωγικές στην εργασία μας αλλά και φροντιστικές στο σπίτι και την οικογένεια, να υπακούμε και να υπομένουμε, να κλείνουμε το στόμα όταν μας παρενοχλούν, να μας στέλνουν στο σπίτι μας όταν καταγγέλλουμε ένα έγκλημα σε βάρος μας, να δολοφονούμαστε, να αποτελούμε λάφυρο στα χέρια κάθε ιμπεριαλιστικού στρατού, να ξεριζωνόμαστε από τα σπίτια μας με τα μωρά αγκαλιά εξαιτίας του πολέμου. Είναι οι ίδιοι οι συμμέτοχοι στα δεκάδες κυκλώματα παιδοβιασμών και trafficking που ξεπηδούν το ένα μετά το άλλο. Είναι οι ίδιοι που δεν σταματούν να συγκαλύπτουν τόσα και τόσα εγκλήματα. Είναι οι ίδιοι που μετατρέπουν τις δικαστικές αίθουσες σε σκηνικά αναβίωσης των τραυμάτων. Είναι οι ίδιοι που επιχειρούν να έχουν λόγο στα σώματα μας, επιτιθέμενοι μέχρι και στο δικαίωμα στην άμβλωση. Είναι οι ίδιοι που έπνιξαν τόσες αδερφές μας και αδερφούς μας με τα παιδιά τους στην Πύλο. Είναι οι ίδιοι που δολοφόνησαν 57 αδέρφια μας, φίλους, συμφοιτητές και συναδέλφους μας στα Τέμπη. Είναι οι ίδιοι, που μας έχουν καταδικάσει στη φτώχεια και στην κοινωνική περιθωριοποίηση σπρώχνοντάς μας στον επόμενο κανίβαλο.
Λέμε συχνά «το αίμα δεν είναι νερό, η μνήμη δεν είναι σκουπίδι». Αυτό θα μας συνοδεύει για πάντα. Πως να αφήσουμε στη λήθη όλα αυτά; Η 8η Μάρτη, είναι μια μέρα βαμμένη με αίμα. Ποτισμένη με μαχητικές απεργίες, με μαζικές διαδηλώσεις εργατριών και γυναικών που αντιμετώπισαν με περίσσιο θάρρος το κράτος, τα αφεντικά και την πατριαρχία, σπάζοντας στην πράξη την έμφυλη καταπίεση και τους ρόλους που τους είχαν δοθεί. Ζητήματα επίκαιρα μέχρι και σήμερα. Όσο κι αν παλεύουν ορισμένοι να αφομοιώνουν τα νοήματα αυτά μετατρέποντάς τα σε μια μέρα αφιερωμένη στη γυναίκα με γιορτές, προσφορές και λουλούδια, τόσο θα αγωνιζόμαστε ώστε η μέρα αυτή να είναι για πάντα ημέρα αγώνα, αντίστασης και μνήμης των γυναικών της τάξης μας απέναντι στην εξουσία.
Η 8η Μάρτη είναι για όλες εμάς τις γυναίκες της κοινωνικής και ταξικής βάσης. Τις εργαζόμενες, τις μάνες, τις μετανάστριες, τις νέες, τις μεγαλύτερες, τις φυλακισμένες. Είναι για όλες εμάς που παλεύουμε κάθε μέρα να επιβιώσουμε απέναντι στην λεηλασία της ζωής, απέναντι στην πατριαρχία, το κράτος και το κεφάλαιο. Δε θα τη χαρίσουμε στους κυβερνητικούς εκπροσώπους, τους θεσμικούς φορείς και στο σύστημα που την απονοηματοδοτεί επιχειρώντας να διατηρήσει της εξουσία του.
8η Μάρτη: Όλες στους δρόμους. 8η Μάρτη: Ημέρα μνήμης και αγώνα.
Πορεία: 12μ., πλ. Γεωργίου
ΤΕΜΠΗ, ΠΥΛΟΣ, TRAFFICKING, ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΕΣ
ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΟΙ ΑΞΙΕΣ
ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ, ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΑΝΑΠΝΕΕΙ ΤΟ ΔΙΚΙΟ
Πρωτοβουλία γυναικών ενάντια στην πατριαρχία
Δυσήνιος Ίππος 