“Και βλέπω και ξέρω και υποφέρω τη βρωμερή φάρα των σταυρωτών του. Έχω δει τα αποσπάσματα που τον καταδιώκουν, τα εκτελεστικά αποσπάσματα έχω δει. Κι ακόμα ακούω τα σκυλιά τους ν’ αλυχτούν στο κυνήγι του, τους γρυλισμούς των γουρουνιών, τους αγριεμένους ψίθυρους των δεσμοφυλάκων του έχω υποφέρει. Όμως εκείνος πάντα θα χαμογελά. Πάντα θα στέκει όρθιος και σιωπηλός κάτω από τις σημαίες της επίθεσης. Ίδιος γερο-απάτσι πολεμιστής. Χωρίς οίκτο χαμογελά αυτός ο βασανισμένος πύργος. Τόσο φιλικά, τόσο ζεστά, τόσο ήσυχα, απόμακρος μέσα σε όλα τα βασανιστήρια που του κάνατε.
Δεν σβήνει το χαμόγελο γκιλοτίνα.
Δεν υποχωρεί.
Δεν συγκατανεύει.
Δεν συγχωρεί”.
Μερικά βιογραφικά στοιχεία
Σαν σήμερα στις 7 Φλεβάρη του 1999 πέφτει απ’ τις σφαίρες των μπάτσων μετά από πολυήμερο κυνηγητό στα χιονισμένα βουνά της Κορινθίας ο Χάρης Τεμπερεκίδης, αφού είχε πρωταγωνιστήσει μαζί με τους συντρόφους του Αντώνη Φραντζή, Διονύση Ντούρο και Γιάννη Καραδήμο στην κινηματογραφική ληστεία του υποκαταστήματος της Αγροτικής Τράπεζας στην Κλειτορία Αχαΐας. Για ημέρες τούς κυνηγούσαν μέσα στα χιονισμένα βουνά οι ΕΚΑΜ με ειδικά εκπαιδευμένους σκύλους χωρίς να καταφέρνουν να τους πιάσουν.
Καταγόταν από οικογένεια ανταρτών, ενώ πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του , απο 14 χρονών, μέσα στις φυλακές και τα κολαστήρια της δημοκρατίας. Το 1986 απέδρασε από τις φυλακές Κέρκυρας μαζί με τον κρατούμενο Γιάννη Πετρόπουλο, όμως 2 μήνες μετά συνελήφθησαν μαζί με την δικηγόρο και αγωνίστρια Κ. Ιατροπούλου που τους παρείχε καταφύγιο.
Ένα χρόνο μετά, το 1987, ο Χάρης Τεμπερεκίδης συμμετέχει σε μια από τις σημαντικότερες εξεγέρσεις στην ιστορία των φυλακών αυτής της χώρας, στην εξέγερση του κολαστηρίου Κέρκυρας και στην πυρπόληση του διοικητηρίου του, μαζί με δεκάδες εξεγερμένους κρατούμενους, μεταξύ των οποίων ο Γιάννης Πετρόπουλος και ο Βαγγέλης Ρωχάμης.
Παρά τα συνεχή βασανιστήρια, στα οποία υποβαλλόταν από τους ανθρωποφύλακες, δεν σταμάτησε ούτε μια στιγμή να αγωνίζεται εντός των φυλακών, να στέκεται στο πλευρό των κρατουμένων και με μαχητικότητα και αυταπάρνηση να δίνει μάχες ενάντια στο τέρας της φυλακής και του σωφρονισμού, ενάντια στους γδάρτες των ονείρων του.
Στις 7 Φλεβάρη του 1999 ο Χάρης Τεμπερεκίδης χάνει τη ζωή του από τους ένστολους δολοφόνους των ΕΚΑΜ, ύστερα από κυνηγητό και συμπλοκή στα βουνά της ορεινής Κορινθίας.
Αναδημοσιεύουμε δυο αποσπάσματα βιβλίων που αναφέρονται στον ίδιο. Το πρώτο είναι ένα ντοκουμέντο από το βιβλίο “μέχρι το τέλος και μετά…” των εκδόσεων Δαίμων του Τυπογραφείου. Πρόκειται για μια συνέντευξη του Τεμπερεκίδη στην εφημερίδα Τα Νέα το 1979, στο πλαίσιο μια έρευνας της εφημερίδας για τις φυλακές. Το δεύτερο είναι ο πρόλογος στο βιβλίο “ο Χάρης Δεσμώτης”, ένας θεατρικός διάογος που γράφτηκε από το σύντροφο και συγκρατούμενο του Γιάννη Πετρόπουλο.
Α’ ΜΕΡΟΣ: ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΑ ΝΕΑ (1979)
Β’ ΜΕΡΟΣ: ΠΡΟΛΟΓΟΣ “Ο ΧΑΡΗΣ ΔΕΣΜΩΤΗΣ”
Στις αρχές της δεκαετίας του ‘90, μια εξέγερση στις φυλακές Αλικαρνασσού, πυροδοτεί ένα ξέσπασμα, που σαρώνει απ’ άκρη σ’ άκρη τις φυλακές της χώρας. Οι κρατούμενοι βάζουν φωτιά στα στρώματά τους, ανεβαίνουν στις ταράτσες και αρχίζουν να γκρεμίζουν τα κάτεργα. Σε κάποιο από τα παράθυρα των φυλακών Αλικαρνασσού, ένας κρατούμενος έχει κρεμάσει ένα πανό που γράφει: “ΕΞΕΓΕΡΘΗΚΑΜΕ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΓΔΑΡΤΕΣ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΜΑΣ” Πίσω από τα κάγκελα του παραθύρου διακρίνεται μια ισχνή ανθρώπινη φιγούρα που λυσσομανά και πηγαινοέρχεται μέσ’ το κελί σαν θηρίο. Πότε πότε, γαντζώνεται στα κάγκελα του παραθύρου του και αρχίζει να φωνάζει. Είναι ο Γιάννης Πετρόπουλος του Βασιλείου, τον οποίο, από τα 21 του κιόλας χρόνια, η Δικαιοσύνη ρίχνει στα «σαγόνια της φυλακής για να τον κατασπαράξουν και να τον σκορπίσουν στον πιο βαθύ βούρκο» για τα επόμενα 20 χρόνια της ζωής του.
Είκοσι χρόνια που θα σημαδέψουν το κορμί και την ψυχή του, με τα χειρότερα βασανιστήρια, τους εξευτελισμούς, τις απομονώσεις, τα πειθαρχεία και το μαρτύριο του κελιού. Είκοσι χρόνια όμως που θα σημαδευτούν και από εξεγέρσεις, αποδράσεις και τον αγώνα ενάντια στην εξαθλίωση του κορμιού και του μυαλού που επιβάλλει η φυλακή.
Στην φυλακή που θέλει τους έγκλειστούς της να βρίσκουν διαφυγή στα ναρκωτικά, να καταλήγουν στην τρέλα ή να επιδίδονται στις πιο ειδεχθείς πράξεις, ο Πετρόπουλος θα αρχίζει να διαβάζει και στη συνέχεια να γράφει.
Μέσα από τους “Γδάρτες Ονείρων”, “Το Τριαντάφυλλο” και το “Η Σκέψη”, ο Πετρόπουλος θα μιλήσει για τα κολαστήρια των φυλακών, θα ξεσκεπάσει το προσωπείο της Δικαιοσύνης και θα περιγράψει τους πολύπλευρους αγώνες για την ελευθερία. Θα γράψει όμως και για τη μοναξιά του κελιού, την Γυναίκα, τον Έρωτα και την κοινωνία «…που άκουγε τα ουρλιαχτά του να σκίζουν την σιγαλιά της νύχτας» και σιωπούσε.
Μέσα σ’ εκείνο τον βυθό, θα γνωρίσει τον Χάρη Τεμπερεκίδη, μια από τις σημαντικότερες μορφές της φυλακής. Ισοβίτης και αυτός, πεταμένος από 15 μόλις χρονών στα χειρότερα κάτεργα της χώρας, θα γνωρίσει τα βασανιστήρια, τον εξευτελισμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας αλλά και το σκοτάδι της μοναξιάς που επιβάλλει η φυλακή. Θα πρωτοστατήσει σε εξεγέρσεις, θα αποδράσει, θα συλληφθεί και θα βασανιστεί άγρια, θα ξανά-εξεγερθεί, έως ότου αποφυλακιστεί μετά από πολλά χρόνια. Θα ζήσει ελεύθερος για λίγα χρόνια έως ότου οι διώκτες του τον εντοπίσουν και τον δολοφονήσουν στα βουνά της ορεινής Κορινθίας, ύστερα από πολυήμερη καταδίωξη μέσα στις εξοντωτικές συνθήκες του ψύχους και των απόκρημνων βουνών. Στις 8 Φλεβάρη του 1999, ο Χάρης θα αφήσει την τελευταία του πνοή, “ελεύθερος” ανάμεσα στους διώκτες του, αφού πρώτα τους έχει παραπλανήσει ώστε να δώσει λίγο πολύτιμο χρόνο στους συντρόφους του για να διαφύγουν.
Μερικά χρόνια νωρίτερα, ο Χάρης και ο Γιάννης θα βρεθούν μαζί στο δρόμο της παρανομίας, μετά από μια απόδρασή τους, για να χαρούν κάποιες στιγμές ελευθερίας, έως ότου ξανά-συλληφθούν και οδηγηθούν στη φυλακή. Μετά τον θάνατο του Χάρη, και εμπνευσμένος από τη σύντομη συνάντηση τους έξω από το κάτεργο, ο Γιάννης θα γράψει τον θεατρικό διάλογο «Ο Χάρης Δεσμώτης», ο οποίος εκδίδεται με αφορμή την συμπλήρωση 9 χρόνων από τον θάνατο του Χάρη.
Εκδόσεις Διάδοση, Φεβρουάριος 2008
Επίσης στο Ντοκιμαντέρ “Αντίο Φίλε” μαθαίνουμε για την παιδική του ζωή, για το αναμορφωτήριο, τις φυλακές, τις αποδράσεις κ.ά. μέσα από τα λόγια του ίδιου του Χάρη Τεμπερεκίδη.
Πηγές: athens.indymedia, anarxeio, omniatv
Δυσήνιος Ίππος 