Νέος Πρόεδρος της Αργεντινής: «Κρίση και αντιπαράθεση»

Μεταφράσαμε και δημοσιεύουμε τη συνέντευξη συντρόφων από την Ελευθεριακή Ομοσπονδία Αργεντινής στην εφημερίδα Freedom και τον Uri Gordon σχετικά με την εκλογή του ακροδεξιού προέδρου Μιλέι και την κοινωνική πραγματικότητα στην Αργεντινή σήμερα.

Ο μισός πλανήτης υποτίθεται ότι θα ψηφίσει το 2024, αλλά φαίνεται ότι η στροφή προς την άκρα δεξιά δεν έχει τελειώσει. Δεν μιλώ μόνο για την Ολλανδία και τον Trump εδώ, αλλά για το πού πηγαίνει ολόκληρο το σύστημα. Η εξορυκτική πολιτεία είναι έτοιμη να αποικίσει τη δική της κατάρρευση[1] και το κράτος επιστρέφει πίσω στα αυταρχικά του θεμέλια – καμιά απορία γιατί η ακροδεξιά ηγείται του κύματος; Το μόνο πρόβλημα με αυτή τη γραμμή σκέψης είναι οτι οδηγεί στο: «Την πατήσαμε!». Και κάπου εδώ είναι το σημείο εκκίνησης για την αναρχική στρατηγική και θεωρία.

Τον Δεκέμβριο, μιλήσαμε με συντρόφους από το Μπουένος Άιρες μετά την εκλογή του Javier Milei, και σε αυτή τη συνέντευξη παρατίθενται συνδυαστικές απαντήσεις από τον Pablo και την Analia από την Ελευθεριακή Ομοσπονδία της Αργεντινής (FLA).

Ο Μιλέι ανέλαβε την προεδρία στις 10 Δεκεμβρίου και υπάρχει αβεβαιότητα για το πόσο μακριά θα φτάσουν οι πολιτικές του. Το κράτος δεν θα εξαφανιστεί, αλλά θα εξαλείψει τους κρατικούς μηχανισμούς που σχετίζονται με την κοινωνική πρόνοια και τη ρυθμιζόμενη διανομή του πλούτου και θα αυξήσει τον ελεγκτικό και κατασταλτικό του ρόλο. Αναμφίβολα θα δημιουργήσει μεγαλύτερη συγκέντρωση πλούτου, αύξηση της ανεργίας, μεγαλύτερη υποταγή των δημόσιων υπηρεσιών και μεγαλύτερη φτώχεια.

Στις 20 Δεκεμβρίου, ο Μιλέι παρουσίασε ένα διάχυτο κυβερνητικό διάταγμα, παρακάμπτοντας το κοινοβούλιο, το οποίο προσβάλλει ευθέως τα νόμιμα δικαιώματα των εργαζομένων και το δικαίωμα στην απεργία. Μια μέρα πριν, είχε αναπτύξει ένα κατασταλτικό πρωτόκολλο για τις διαμαρτυρίες και τις διαδηλώσεις που απαγόρευε τον αποκλεισμό των δρόμων και λίγες μέρες πριν είχε κρατικοποιήσει τα χρέη των εξαγωγικών εταιρειών ύψους 40 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Παρά τα παραπάνω, στις 20 Δεκεμβρίου, έγινε μια τεράστια διαδήλωση στη μνήμη των νεκρών εξαιτίας της καταστολής της εξέγερσης του 2001 και, το πιο σημαντικό, τη νύχτα, χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν αυθόρμητα για να διαδηλώσουν ενάντια στο κυβερνητικό διάταγμα σε κάθε γειτονιά και απέκλεισαν δρόμους, παραβιάζοντας το πρωτόκολλο του υπουργείου Ασφαλείας.

Πώς αντιλαμβάνεστε τα εκλογικά αποτελέσματα και την επίκληση του Μιλέι στον «αναρχοκαπιταλισμό»;

Ο Μιλέι συγκέντρωσε το 56% των ψήφων. Αυτό το αποτέλεσμα ήρθε αφού, κατά την προηγούμενη διακυβέρνηση, υπήρχε ετήσιος πληθωρισμός 140% και φτώχεια 40%. Ωστόσο εξακολουθεί να προκαλεί έκπληξη λόγω των εξωφρενικών θέσεων του Μιλέι. Ο πυρήνας, πιστεύει, είναι μικρός και καινούργιος, με πολλούς νέους ανθρώπους. Πήρε όμως τη στήριξη της δεξιάς της προηγούμενης κυβέρνησης (Macri). Ο σκληρός πυρήνας μπορεί να είναι περίπου 30%. Το άλλο 26% είναι πιθανό να είναι δυσαρεστημένο με την προηγούμενη κυβέρνηση, ελπίζοντας σε κάτι νέο και να αγνοεί τις προτεινόμενες πολιτικές του Μιλέι.

Ο Μιλέι αυτοπροσδιορίζεται ως μοναρχικός παρά ως «αναρχοκαπιταλιστής», αν και ο ορίζοντας του είναι ο «αναρχοκαπιταλισμός». Σε κάθε περίπτωση, δεν ξέρουμε ποιος θα είναι ο βαθμός της πραγμάτωσης του. Είναι πιθανό να γίνει ένας ακραίος νεοφιλελεύθερος. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι μπορεί να πραγματοποιήσει τις «αναρχοκαπιταλιστικές» αξιώσεις του για την εξάλειψη του Κράτους, αφού το Κράτος και το Κεφάλαιο είναι συμπληρωματικά και απαραίτητα στοιχεία στο καπιταλιστικό σύστημα.

Παραδόξως, αν και «αναρχοκαπιταλιστής», εργαζόταν τα τελευταία χρόνια σε εξέχουσα θέση σε μια εταιρεία της οποίας τα κύρια έσοδα προέρχονται από συμβάσεις με το Δημόσιο. Φαίνεται ότι αυτός ο οικονομικός όμιλος έχει πλέον μεγάλη επιρροή στην κυβέρνησή του. Επιπλέον, ο Μιλέι ήταν πολύ επικριτικός απέναντι στον υπεύθυνο (Caputo) που ζήτησε πίστωση από το ΔΝΤ κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Μάκρι. Τον χαρακτήρισε ως έναν από τους υπαίτιους της κρίσης. Τώρα όμως τον διόρισε υπουργό Οικονομίας.

Ο Μιλέι φαινόταν να έχει σταθερές «αναρχοκαπιταλιστικές» πεποιθήσεις, αλλά γνωρίζουμε την εικόνα του από τα μέσα ενημέρωσης. Ο Μάκρι είναι ένας εκατομμυριούχος που κηρύττει φιλελεύθερες πολιτικές, αλλά αποδεικνύεται ότι είναι ένας απλός καιροσκόπος του οποίου ο πλούτος προέρχεται από την κληρονομιά των εταιρειών του πατέρα του, που μεγάλωσαν κάνοντας «δουλειές» με το κράτος. Ο Μιλέι αποδέχτηκε την υποστήριξη και την παρέμβαση του Μάκρι στην κυβέρνησή του και δημιουργήθηκε μια σαφής συμμαχία όπου δεν υπήρχαν διαφορές κατά την εφαρμογή πολιτικών. Ο υπουργός Οικονομίας του Μιλέι ήταν σημαντικός στην κυβέρνηση του Μάκρι, και το ίδιο συνέβη και με τον υπουργό Ασφαλείας.

Μπορείτε να μας πείτε περισσότερα για τις αντιδράσεις του κοινωνικού κινήματος σχετικά με την απαγόρευση κινητοποιήσεων;

Η νέα κυβέρνηση ανέλαβε πολύ πρόσφατα, με υποστήριξη 56%. Με αυτό το δεδομένο, υπάρχει μια συζήτηση για το πώς θα απαντηθούν τα πρώτα μέτρα της κυβέρνησης. Το 44% που δεν τον ψήφισε γνωρίζει ότι θα υπάρξει κρίση και αντιπαράθεση. Τα συνδικάτα και οι κοινωνικές οργανώσεις έχουν επαρκή ικανότητα κινητοποίησης, αλλά έχουν την αντίφαση ότι πολλά μέλη τους ψήφισαν τον Μιλέι και ότι πολλοί ηγέτες των συνδικάτων είναι γραφειοκράτες και επιχειρηματίες. Η συζήτηση συνίσταται πρώτον στο να περιμένουν κάποιους από τους ψηφοφόρους τους να απογοητευτούν και να αυξήσουν τις τάξεις της αντιπολίτευσης και δεύτερον στο να βγουν στους δρόμους τώρα για να διαμαρτυρηθούν. Πρέπει να προστεθεί ότι η νέα κυβέρνηση έχει ρητή κατασταλτική ατζέντα και απειλεί να καταστείλει βίαια κάθε είδους διαμαρτυρία στους δρόμους. Οι δυνάμεις ασφαλείας υποστηρίζουν αυτήν την κυβέρνηση και ο Αντιπρόεδρος είναι από στρατιωτική οικογένεια και υποστηρικτής της τελευταίας στρατιωτικής δικτατορίας.

Όλες οι οργανώσεις σκέφτονται τους καλύτερους τρόπους μάχης. Στη διαδήλωση της 20ης Δεκεμβρίου έγινε ένα νέο σχέδιο δράσης. Καλέστηκε από τροτσκιστικές οργανώσεις, που είναι δυνατές στην Αργεντινή, και θεώρησαν ότι ο αγώνας πρέπει να αρχίσει αμέσως. Οι υπόλοιπες κοινωνικές οργανώσεις που συνδέονται με την προηγούμενη κυβέρνηση θεώρησαν ότι δεν ήταν ακόμη ώρα. Δεν παρευρέθηκαν στη διαμαρτυρία αλλά αποφάσισαν να παράσχουν υποστήριξη με την αποστολή δικηγόρων και παρατηρητών ώστε να μην υπάρξει καταστολή. Υπό αυτή την έννοια, φαίνεται να υπάρχει μια ορισμένη επίγνωση της οικοδόμησης μιας κοινής αντίστασης απέναντι στη βάναυση προέλαση της δεξιάς. Τέλος, περίπου 20.000 άτομα συμμετείχαν στη διαδήλωση.

Πόσο πέτυχαν οι άνθρωποι στην οικοδόμηση ισχυρής αλληλοβοήθειας τα τελευταία 22 χρόνια; Τι λειτούργησε και τι δεν λειτούργησε;

Η κρίση του 2001, με την εξαγορά εργοστασίων και τη γέννηση πολλών συλλογικών προτζεκτ, αποτέλεσε αφορμή για την αναγέννηση της λέξης αυτοδιαχείριση, η οποία ήταν σχεδόν ανύπαρκτη. Πολλά εργοστάσια που έχουν ανακτηθεί εξακολουθούν να υπάρχουν και να αντιστέκονται, αλλά υποφέρουν από τις συνθήκες της καπιταλιστικής οικονομίας (ανταγωνισμός, πίστωση, παραγωγικότητα, επενδύσεις κεφαλαίου) και οι «μισθοί» τους είναι γενικά χειρότεροι από ό,τι στις καπιταλιστικές εταιρείες. Οι κοινωνικές οργανώσεις έχουν δημιουργήσει μια «λαϊκή οικονομία» με ένα δίκτυο από την αγροτική παραγωγή έως την κατασκευή κατοικιών. Αλλά επιβιώνουν σε επισφαλείς συνθήκες. Η επιτυχία αυτών των εγχειρημάτων έχει να κάνει με τη μορφή κοινοτικής οργάνωσης και συνέλευσης. Αν και ποικίλλουν ως προς τον βαθμό συγκεντρωτισμού και καθετότητάς τους, είναι σημαντικά παραδείγματα και αποτελούν μια δημοφιλή εναλλακτική στον ατομικιστικό καπιταλιστικό ανταγωνισμό. Στα γραφεία της FLA υπάρχει χώρος «λαϊκής οικονομίας», όπου πολλοί παραγωγοί φέρνουν τα προϊόντα τους και οργανώνονται οι πωλήσεις και η διανομή. Αν και όλες αυτές οι εμπειρίες μπορεί να δείχνουν κάποιου είδους εξάντληση μπροστά στην επιθετικότητα της αγοράς και τον καπιταλιστικό ανταγωνισμό, είναι εκπληκτικό ότι πολλές εξακολουθούν να υπάρχουν και νέες έχουν δημιουργηθεί μετά από 20 χρόνια.

Τι σημαίνει η πτώση του Περονισμού, της παλιάς αριστεράς; Ήταν ευκαιρία ή απλώς ένα κενό;

Η ήττα του Περονισμού είναι περίπλοκη στην ανάλυση μιας και ο Περονισμός είναι ένα σύνθετο κίνημα. Μπορούμε να πούμε ότι η προηγούμενη κυβέρνηση είχε μεγάλη ευθύνη για τη νίκη του Μιλέι αφού δεν έλυσε κανένα λαϊκό πρόβλημα και τα αύξησε, ανοίγοντας την πιθανότητα για έναν μεσσιανικό χαρακτήρα όπως ο Μιλέι. Δεν πιστεύουμε ότι η νίκη του Μιλέι και η ήττα του περονισμού ανοίγουν την πιθανότητα ανάπτυξης λαϊκών, βασισμένων στη βάση και αυτοδιαχειριζόμενων, εναλλακτικών. Βρισκόμαστε σε ένα σενάριο όπου η άγρια καταστολή είναι αρκετά πιθανή, καθώς και ο οικονομικός στραγγαλισμός και η ανάπτυξη συμμοριών διακίνησης ναρκωτικών. Αλλά είμαστε στη μέση ενός τυφώνα. Θα πρέπει να δούμε τις δυνατότητες που μπορούν να οικοδομήσουν αντιστάσεις και απαντήσεις σε λίγους μήνες. Υπάρχουν δίκτυα που σχηματίζονται από όλους τους αγώνες και τις οργανώσεις, αλλά η εξατομίκευση επίσης καραδοκεί. Είναι πιθανό ότι υπό το φως της ανησυχίας και της απειλής που θέτει η κυβέρνηση Μιλέι, ο συντονισμός και οι σχέσεις να βελτιωθούν.

Είναι σωστό ότι ο Fernández κληρονόμησε το βάρος του ΔΝΤ από τον Macri και εμπόδισε την ικανότητά του να κάνει οτιδήποτε;

Χωρίς αμφιβολία, το εξωτερικό χρέος που κληρονόμησε η προηγούμενη κυβέρνηση ήταν το σωστό εργαλείο για να εξαρτήσει οποιαδήποτε πολιτική. Το εξωτερικό χρέος είναι ένας μηχανισμός που έχει χρησιμοποιηθεί για πολλές δεκαετίες για να επιβάλει πολιτικές που περιορίζουν το κράτος πρόνοιας, επιτίθενται στους μισθούς, τη δημόσια υγεία, τη δημόσια εκπαίδευση, τις υπηρεσίες ενέργειας, το φυσικό αέριο και το νερό και υποτάσσουν την οικονομία σε διεθνείς εταιρείες.

Η προηγούμενη περονιστική κυβέρνηση γνώριζε την επιρροή του ΔΝΤ και ήταν συνένοχη καθώς δεν εφάρμοζε πολιτικές εναντίον του. Οι αριστεροί τομείς του περονισμού επίσης δεν ενήργησαν για να πιέσουν την κυβέρνηση αφού το επιχείρημά τους ήταν ότι εάν η κυβέρνηση δεχόταν επίθεση, η δεξιά θα ωφεληθεί. Το αντεστραμμένο παιχνίδι της αστικής δημοκρατίας επιδιώκει πάντα να δείξει περιορισμένες επιλογές και χρησιμοποιεί το φόβο, ώστε οι μετριοπαθείς επιλογές να είναι αυτές που θριαμβεύουν. Αλλά η πραγματικότητα δείχνει ξεκάθαρα, δεδομένης της νίκης του Μιλέι, ότι οι μετριοπαθείς επιλογές, όχι μόνο πειστικές δεν είναι, αλλά συχνά ανοίγουν καλύτερα τον δρόμο για την ακροδεξιά.

Θα μπορέσει να εφαρμόσει πολιτικές όπως η διακοπή των δεσμών με τη Βραζιλία και την Κίνα και η δολαριοποίηση της οικονομίας;

Η πρώτη χώρα στην οποία εξάγει η Αργεντινή είναι η Βραζιλία και η δεύτερη η Κίνα. Είναι αδύνατο να φανταστεί κανείς μια διακοπή στις εμπορικές σχέσεις. Τα λόγια του Μιλέι μοιάζουν περισσότερο με μια δημαγωγική λογοτεχνική κατασκευή για τον αποπροσανατολισμό από τα κεντρικά ζητήματα της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής. Όσον αφορά τη δολαριοποίηση, είναι δύσκολο να προβλεφθεί. Οι περισσότεροι οικονομολόγοι πιστεύουν ότι είναι σχεδόν αδύνατο να γίνει κάτι τέτοιο, αλλά πιστεύουμε ότι το ενδεχόμενο δεν μπορεί να αποκλειστεί καθώς τα πρώτα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης έχουν ως συνέπεια να δίνουν όλο και μεγαλύτερη σημασία στο πέσο Αργεντινής.

Πώς τον αντιλαμβάνονται οι μη-incels[2] στην Αργεντινή; Πώς μπορούμε να σταματήσουμε τους ανθρώπους να τον αποκαλούν «αναρχοκαπιταλιστή»;

Ο Μιλέι συνδέεται με τους incels. Αυτό είναι πολύ πιθανό αφού οι γελοιότητες του Μιλέι δημιουργούν μια εικόνα του που προκαλεί συμπάθεια στους κοινωνικούς χώρους με αυτά τα χαρακτηριστικά (κλωνοποίηση του νεκρού σκύλου του και επικοινωνία με το πνεύμα του μέσω τελετουργιών, ανύπαντρος ή άτεκνος, ταντρικές πρακτικές, μισογυνιστικές συμπεριφορές, βίαιη κακοποίηση από τον πατέρα του ως παιδί· ακολουθώντας τελετουργίες της εβραϊκής ορθοδοξίας χωρίς να είναι Εβραίος· κ.λπ.). Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνωρίζουν τι είναι «αναρχοκαπιταλισμός». Ο Μιλέι το έδωσε στη δημοσιότητα. Ανησυχούμε για τη χρήση της λέξης «ελευθεριακός». Η FLA έχει συντάξει ένα κείμενο και το έχει διανείμει. Η δυνατότητα διάχυσης του λόγο είναι ελάχιστη σε σύγκριση με τα μεγάλα μέσα. Δεν υπάρχει άλλη δυνατότητα παρά να συνεχίσουμε να εξαπλώνουμε τις θέσεις μας μέχρι να περάσει αυτή η κατάσταση που τους ευνοεί. Ένα άλλο εργαλείο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί είναι η επίμονη αποστολή επιστολών σε δημοσιογράφους από τα μεγάλα ΜΜΕ.

Αν ο Μιλέι δεν τα καταφέρει, ποιες συνθήκες θα του επέτρεπαν ή δεν θα του επέτρεπαν να γίνει δικτάτορας;

Είναι μια πολύ δύσκολη ερώτηση. Νομίζουμε ότι είναι δύσκολο λόγω της σημαντικής παράδοσης αγώνα που έχουν τα σωματεία, οι κοινωνικές οργανώσεις και η θέση άλλων πολιτικών κομμάτων και ΜΜΕ. Αλλά αυτό μπορεί να φανεί κατά τη διάρκεια αυτού του έτους, όταν αναπτυχθεί αντίσταση στις οικονομικές και κοινωνικές πολιτικές. Καταλαβαίνουμε ότι το ερώτημα αναφέρεται στο σπάσιμο της θεσμικότητας της αστικής δημοκρατίας, δηλαδή στο κλείσιμο του Κογκρέσου, στη λογοκρισία και τη δίωξη των αντιπολιτευόμενων μέσων, στην παρέμβαση στο δικαστικό σώμα και στην καταστολή των διαδηλώσεων. Υπό αυτή την έννοια, πρέπει να διευκρινιστεί ότι το Δικαστικό Σώμα είναι σθεναρά συνεπαγόμενο και χειραγωγημένο από τη δεξιά, σε μεγάλο βαθμό, καθώς και από το Ανώτατο Δικαστήριο. Οι ιδιοκτήτες των μέσων ενημέρωσης φυλακίστηκαν κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Μάκρι και υπήρξαν δολοφονίες από τις δυνάμεις καταστολής, οι πιο γνωστές περιπτώσεις των οποίων ήταν οι Σαντιάγο Μαλδονάδο και Ραφαέλ Ναχουέλ. Ο βαθμός καταστολής και διώξεων που θα επιτευχθεί κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης του Μιλέι θα είναι πιθανώς ανάλογος με την αντίσταση που θα εμφανιστεί. Εάν υπάρχει μικρή πολιτική αντίσταση, η δίωξη μπορεί να είναι θεσμική. Δηλαδή θα κατασταλεί σαν κοινό έγκλημα και ο λαός θα υποφέρει από τη φτώχεια και τη γελοιοποίηση του σωφρονιστικού συστήματος βάσει του νόμου. Εάν υπάρξει ισχυρή πολιτική αντίσταση, η καταστολή πιθανότατα θα παρακάμψει την αστική νομιμότητα και θα μοιάζει περισσότερο με δικτατορία. Αλλά είναι επίσης πιθανό να υπάρξει μεγάλη αντίσταση και να νικηθεί το ενδεχόμενο ακραίας κρατικής πολιτικής βίας. Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει μεγάλη αβεβαιότητα.

Ποια εργαλεία έχουν οι άνθρωποι για να αμυνθούν ενάντια στο δόγμα του σοκ και να ασκήσουν αντίσταση στις εταιρείες και την κυβέρνηση;

Τα άμεσα εργαλεία που έχουμε για να αντιταχθούμε στην προώθηση των πολιτικών του Μιλέι είναι τα παραδοσιακά: απεργίες, κινητοποιήσεις στους δρόμους και προπαγάνδα. Αλλά η πιο κρίσιμη δουλειά, η οποία είναι συνεχής, αφορά στην οικοδόμηση χώρων όπου η αλληλοβιήθεια, η αλληλεγγύη και οι αντιιεραρχικές και προσανατολισμένες στη σύνθεση αξίες μπορούν να αναβιώνουν καθημερινά. Αυτοί είναι χώροι όπου δεν είναι μόνο σημαντική η θεωρητική συγκρότηση αλλά και όπου μπορούν να βιωθούν εμπειρίες που έρχονται σε αντίθεση με τις καπιταλιστικές αξίες. Γι’ αυτό στη FLA, υπάρχει η σχολική ομάδα υποστήριξης για παιδιά, όπου έρχονται παιδιά από τη γειτονιά, ο χώρος για αυτοδιαχειριζόμενους παραγωγούς, όπου ψωνίζουν οι γείτονες, το δωρεάν σχολείο, ο κινηματογραφικός χώρος και το εργαστήριο ανάγνωσης, τα οποία είναι όλα πολύ σημαντικά. Όλες αυτές οι δραστηριότητες πραγματοποιούνται εδώ και πολλά χρόνια.

Ευχαριστούμε πολύ τους συντρόφους της εφημερίδας Freedom που παρακολουθούν, ενδιαφέρονται και μας συντρόφευαν σε αυτές τις στιγμές που βιώνουμε. Λυπούμαστε που δεν έχουμε καλύτερες απαντήσεις. Πιστεύουμε ότι όλα θα εξαρτηθούν από το πώς θα αντιδράσει η κοινωνία τους πόμενους μήνες. Βρισκόμαστε σε μια στιγμή μεγάλης αβεβαιότητας και υποθέτουμε ότι πολλά πράγματα θα φανούν τον Μάρτιο, όταν το κόστος ζωής θα έχει μεγάλο αντίκτυπο στην κοινωνία. Εν τω μεταξύ, είμαστε πολύ δραστήριοι, χτίζοντας τους χώρους μας και συμμετέχοντας στη δημιουργία σχέσεων.

---

[1] ΣτΜ: Αυτή η πρόταση φαίνεται να αναφέρεται σε μια κατάσταση όπου μια κοινωνία που εξορύσσει πόρους έχει την τάση να επιδεινώνει την κατάστασή της και να επιχειρεί να επιβεβαιώσει την ιδέα της κατάρρευσης ή της υποβάθμισής της

[2] ΣτΜ: Ο όρος προέρχεται από το αγγλικό involuntary celibate, που στα ελληνικά μεταφράζεται ως ακούσια αγαμία. Στην πιο βασική του μορφή, ο όρος incel περιγράφει κάποιον, συνήθως άνδρα, που είναι απογοητευμένος από την έλλειψη σεξουαλικών εμπειριών του. Ως incels ορίζονται οι «ετεροφυλόφιλοι άνδρες που κατηγορούν τις γυναίκες και την κοινωνία για την έλλειψη της ρομαντικής επιτυχίας τους».