ΣΑΒΒΑΤΟ 11/11, 13:00, στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο «επί τα πρόσω» (Πατρέως 87)
25 Νοέμβρη: Όλες και όλοι στους δρόμους απέναντι στη βαρβαρότητα του συστήματος που γεννά, θρέφει και αναπαράγει τη βία κατά των γυναικών
Η φετινή 25η Νοέμβρη μας βρίσκει αντιμέτωπες με τα αποτελέσματα της σαρωτικής επίθεσης του συστήματος εξουσίας εις βάρος των πληβειακών στρωμάτων σε όλα τα επίπεδα. Από την εργασιακή και κοινωνική ζωή, τη σχολική και ενήλικη ζωή, την οικογενειακή και μη ζωή, από την Ελλάδα μέχρι την Παλαιστίνη και από το Μεξικό μέχρι την Τουρκία και την Ευρώπη, απ’ άκρη σ’ άκρη σε όλο τον πλανήτη, γυναίκες και άντρες έρχονται αντιμέτωποι με τις κυρίαρχες πολιτικές που τους οδήγησαν στη βίαιη υποτίμηση της ζωής τους, στο θάνατο, στον πόλεμο, στη φτώχεια, στην εξαθλίωση, στον κοινωνικό κανιβαλισμό. Για όσους δε έκαναν το θαρραλέο βήμα να αντισταθούν στην τραγικότητα των συνθηκών, το σύστημα με περίσσεια βία επιχειρεί να τους τσακίσει.
Σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν, το ίδιο το σύστημα που έχει σκοπίμως καλλιεργήσει όλη αυτή τη θεσμική, πολυμέτωπη βία εις βάρος μας έρχεται να καθιερώσει ημέρες – φιέστες, με τις οποίες -αποπροσανατολίζοντάς μας από τη βία που το ίδιο προκαλεί- επιχειρεί να μας πείσει πως μεριμνά για την εξάλειψη της. Απορίας άξιο είναι το πως τολμά να απαντήσει το κράτος για τα περιστατικά έμφυλης βίας, όταν στην καλύτερη των περιπτώσεων ρίχνει στα «μαλακά» γυναικοκτόνους, παιδόφιλους και βιαστές και στη χειρότερη -και πλέον συνήθη- περίπτωση αποτελεί το ίδιο μέλος αυτών των κανιβαλικών συμμοριών. Τη στιγμή μάλιστα που το ένα μετά το άλλο έρχονται στο φως τέτοια περιστατικά με άμεση εμπλοκή αστυνομικών αρχών, πολιτικών στελεχών κυβερνήσεων ή μη, ευυπόληπτων πολιτών ευρύτερα και επιχειρηματιών της «υψηλής» κοινωνίας, με την ίδια την δικαστική αρχή να τα συγκαλύπτει ευθέως.
Πώς θα αντιμετωπίσει το σύστημα τη βία κατά των γυναικών όταν την έχει παγιώσει σε κάθε πεδίο της κοινωνικής ζωής; Δεν είναι βία για τη γυναίκα που εργάζεται, να καλείται καθημερινά να αποδείξει την ικανότητά της στην εργασία; Να καλείται να αποδείξει πως μπορεί να εργαστεί και να αποδώσει ισότιμα με έναν άντρα; Δεν είναι βία η μισθολογική ανισότητα που κυριαρχεί; Ειδικά, εν μέσω δυσβάστακτης ακρίβειας που σαρώνει την κοινωνική πλειοψηφία, δεν είναι βία να καλείται να υποστηρίξει και τα κόστη των προϊόντων και των φαρμάκων που έχει ανάγκη για την περίοδο και για την εγκυμοσύνη; Δεν είναι βία, που κάθε μήνα κατά την περίοδο, είναι αναγκασμένη να εργάζεται και να είναι παραγωγική με δυσβάστακτους πόνους; Δεν είναι βία οι σεξουαλικές παρενοχλήσεις στους χώρους εργασίας; Δεν είναι συστημική βία άραγε όλα τα παραπάνω;
Δεν είναι βία μια γυναίκα να είναι κυρίαρχα επιφορτισμένη ταυτόχρονα με το νοικοκυριό και την ανατροφή των παιδιών και να καλείται να δουλεύει νυχθημερόν; Πώς άραγε το σύστημα θα βοηθήσει τις γυναίκες – ομήρους του νοικοκυριού και της οικογενειακής ζωής όταν δεν υπάρχει καμία μέριμνα για τη φροντίδα των παιδιών, τον οικονομικό προϋπολογισμό της οικογένειας και πόσο μάλλον για το εάν θα της παρέχονται οι σχετικές ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης ώστε να μη ζει σαν δούλα για το υπόλοιπο της ζωής της; Γιατί η εξουσία, ενώ κατά το συντηρητικό αφήγημα υμνεί τη μητρότητα και την οικογένεια, δεν ενημέρωσε τουλάχιστον τις γυναίκες, πως στη διαδρομή αυτή όχι μόνο δεν θα τους παρέχει την παραμικρή βοήθεια (βλ. ελλείψεις σε βρεφικούς και παιδικούς σταθμούς), ούτε πως μέσα από τη μητρότητα θα επιχειρήσει να τις υποδουλώσει περαιτέρω. Δεν είναι βία άραγε για τις εργαζόμενες μητέρες που μένουν έγκυες να απολύονται, να κλείνονται σπίτι, ή -στην καλύτερη περίπτωση- να παίρνουν ελάχιστη άδεια λίγων μηνών για την ανατροφή των παιδιών με τις βασικές αποδοχές και τελικά να αφήνονται στο περιθώριο της ζωής με μόνο σκοπό την ανατροφή των παιδιών και τη συντήρηση της οικογένειας; Και όλα αυτά, πολλές φορές, πριν ή και παράλληλα με την ενδοοικογενειακή βία με φυσικούς όρους από τους συντρόφους τους, υπομένοντας και αυτό το μαρτύριο με την αρωγή του κράτους, που δημιουργεί ένα φαύλο κύκλο αυτής της μορφής βίας συντηρώντας και αναπαράγοντάς την. Και αφού το σύστημα έχει δημιουργήσει όλες τις απαραίτητες προϋποθέσεις έντασης της ενδοοικογειακής βίας, έρχεται κάθε 25η Νοέμβρη να μας ρίξει στάχτη στα μάτια, μιλώντας για τον αγώνα εξάλειψής της!
Ακόμη και στην περίπτωση όμως, που μια γυναίκα δεν ανήκει στην παραπάνω κατηγορία και γι΄αυτούς ή και πολλούς άλλους λόγους δεν επιθυμήσει να κάνει οικογένεια ή να γίνει μητέρα, το κράτος οπλίζει τη φαρέτρα του ώστε να ασκήσει βία και εκεί. Δεν είναι άραγε έμφυλη βία η απαγόρευση των αμβλώσεων, όπως π.χ. στην Πολωνία ή σε περιοχές των ΗΠΑ; Δεν είναι βία να αναγκάζεσαι να πληρώνεις αδρά την επιλογή σου να μην κάνεις παιδιά; Δεν είναι βία να σακατεύεσαι σε παράνομες αποθήκες προκειμένου να διασφαλίσεις μια έκτρωση ή και από την αυτοπροσπάθεια γι’ αυτήν; Δεν είναι βία το σύστημα -σε συνεργασία με την εκκλησία- να διαχέουν ρατσιστικό μίσος εις βάρος των γυναικών που κάνουν αυτή την επιλογή και να προπαγανδίζουν διακαώς το δικαίωμα του αγέννητου παιδιού; Ποιος άραγε αφηγείται στον κοινωνικό ιστό πως ο πρωταρχικός ρόλος της γυναίκας είναι να γίνει μητέρα εδραιώνοντας την απαίτηση αυτή;.
Επιπλέον, δεν είναι βία η αυξημένη ανεργία των γυναικών σε σχέση με τους άντρες; Δεν είναι βία όταν η ανέχεια και η φτώχεια οδηγεί τις γυναίκες πολύ συχνά στην σεξεργασία για να μπορέσουν να επιβιώσουν; Δεν είναι βία να καλούνται να πουλήσουν τη γυναικεία τους φύση και τη σεξουαλικότητά τους για να γίνουν το προϊόν ενός κερδοφόρου κεφαλαίου που αναπτύσσεται με όλους τους τρόπους; Δεν είναι βία το ίδιο το σύστημα που τις ωθεί στην πορνεία να κάνει τα στραβά μάτια όταν οι ίδιες αιτούνται μέτρα προστασίας και υγιεινής;
Δεν μπορούμε να μείνουμε όμως μόνο στα παραπάνω. Γιατί η ωμή, έμφυλη βία του κράτους δεν σταματάει εκεί. Γιατί όταν οι γυναίκες -ως οφείλουμε και ως είναι απόλυτα λογικό- επιλέγουμε να αγωνιστούμε, να συλλογικοποιούμε τις αντιστάσεις μας και να διεκδικούμε μια πολύ καλύτερη ζωή από την παραπάνω η κρατική βία είναι και εκεί. Αγωνιζόμαστε γι’ αυτούς και για πολύ περισσότερους λόγους. Το κάνουμε γιατί αναγνωρίζουμε πως το υπάρχον σύστημα εξουσίας είναι πατριαρχικό και πως σε κάθε του πτυχή και με κάθε ευκαιρία διαχέει κοινωνικά όλες τις εκφάνσεις εκείνες που χρειάζονται ώστε να αποκτήσουμε μια ιδιαίτερη, επιπλέον καταπίεση από αυτήν που έτσι και αλλιώς βιώνουμε όπως όλοι. Και σε αυτή την επιλογή μας, το σύστημα απαντά και πάλι με βία. Τη βία της καταστολής. Τη βία των αστυνομικών που με κάθε ευκαιρία αντιμετωπίζουν εξευτελιστικά, βασανίζοντας όσες γυναίκες βρεθούν μπροστά τους αντιστεκόμενες σε ό,τι συμβαίνει υπό την αιγίδα και την εντολή του ίδιου του κράτους. Τη βία των δικαστικών αρχών που τις καταδικάζουν, κλείνοντάς τες σε άθλιες συνθήκες στα κρατητήρια – μπουντρούμια, στερώντας τους ακόμη και την επαφή με τα ίδια τους τα παιδιά.
Τη βία των ιμπεριαλιστικών στρατών που βιάζουν, βασανίζουν και σκοτώνουν με μεγάλη ευκολία γυναίκες και παιδιά. Τη βία των διάφορων εθνικιστικών και φασιστικών ομάδων που συσπειρώνονται γύρω από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους ή στρατών όπως του Ισραήλ που αυτή τη στιγμή επιχειρεί την πλήρη κατοχή των Παλαιστιανιακών εδαφών διαπράττοντας σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα της σύγχρονης ιστορίας. Τη βία της εθνικιστικής αφήγησης που επιφυλάσσει για τις γυναίκες της τάξης μας τα χειρότερα. Για τις γυναίκες των «νικητών» την ανύψωση του ρόλου τους ως μητέρας, που κρύβει την ανάγκη μετατροπής της σε αναπαραγωγική μηχανή εξυπηρέτησης των συμφερόντων του κρατικού, καπιταλιστικού μηχανισμού, ενώ για τις «ηττημένες» το σώμα ικανοποίησης των αρρωστημένων επιδιώξεων του άντρα κατακτητή.
Βία δεν είναι και η προσφυγιά; Για όλες εκείνες τις γυναίκες που εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις χώρες τους λόγω του πολέμου ή της οικονομικής εξαθλίωσης, ενώ ταυτόχρονα αντιμετωπίζονται ως ανεπιθύμητοι πληθυσμοί και καλούνται καθημερινά να αντιμετωπίσουν τον εγκλεισμό τους σε άθλιες συνθήκες διαβίωσης, το βιασμό ως καθημερινή πραγματικότητα, την εξαναγκαστική πορνεία από τα διεθνή κυκλώματα των δουλεμπόρων του trafficking, την μετατροπή τους σε βορά για τα αφεντικά ως φθηνό εργατικό δυναμικό στις χώρες προορισμού, δεν ευθύνεται το ίδιο το σύστημα που υπό τη σκέπη του συμβαίνουν όλα τα παραπάνω;
Τελικά ποιος θα μας μιλήσει για την εξάλειψη της έμφυλης βίας; Δεν είναι υποκριτικό το ίδιο το σύστημα και οι θεσμοί του που προκαλούν αυτά και πόσα άλλα, να καθιερώνουν ημέρες για την εξάλειψή τους; Φυσικά και είναι. Και φυσικά λοιπόν και είναι χρέος μας την 25η Νοέμβρη, να βρεθούμε στους δρόμους ως γυναίκες αλλά και συνολικά ως πληττόμενοι απέναντι στην ανηλεή επίθεση εις βάρος μας. Είναι χρέος μας να καταδείξουμε την κάθε ειδική αιχμή που μας κάνει να καταπιεζόμαστε περαιτέρω, ασφυκτιώντας στο υπάρχον σύστημα εκμετάλλευσης που επιχειρεί να ισοπεδώσει τις ζωές μας. Είναι χρέος μας να αγωνιστούμε, κατανοώντας πως η απελευθέρωσή μας από τα δεσμά της πατριαρχίας και του συστήματος εξουσίας θα είναι έργο δικό μας και κανενός κράτους, ταυτόχρονα με όλους όσοι βιώνουν στο πετσί τους την καπιταλιστική – κρατική βία.
Από τις μαχόμενες Παλαιστίνιες που πεθαίνουν όρθιες με το όπλο στο χέρι, τους αιματηρούς γυναικείους αγώνες του χθες, έως τις γυναίκες που καθημερινά παλεύουν στον τόπο μας το τέρας της πατριαρχίας και του συστήματος εξουσίας, υποσχόμαστε να βγούμε στους δρόμους καταδεικνύοντας τη βία κατά των γυναικών απ’ άκρη σε άκρη σε όλη τη γη, στοχεύοντας τον πραγματικό υπαίτιο. Κατανοούμε πως η απελευθέρωση των γυναικών και η χειραφέτησή τους θα έρθει μέσα από την κοινωνική επανάσταση, τις μέρες που κράτος, καπιταλισμός και πατριαρχία θα γκρεμιστούν συθέμελα. Τις μέρες που οι έγνοιες των γυναικών δεν θα είναι το πώς θα προστατευθούν από την έμφυλη βία, αλλά το πώς θα χτίσουν από κοινού με όλους, τον κόσμο της ισότητας, της αλληλεγγύης, της ζωής και της χαράς.
Η ΒΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΣΤΗΜΙΚΗ ΒΙΑ
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ, ΚΡΑΤΟΣ, ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ, ΠΟΛΕΜΟ & ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΝ 25η ΝΟΕΜΒΡΗ:
ΣΑΒΒΑΤΟ 11/11, 13:00, στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο «επί τα πρόσω» (Πατρέως 87)
Δυσήνιος Ίππος 