Στις 2 Μάρτη, οι πολιτικοί κρατούμενοι ξεκίνησαν απεργία πείνας για την κατάργηση των ειδικών συνθηκών κράτησης και των φυλακών υψίστης ασφαλείας, των τρομονόμων 187 και 187Α, του κουκουλονόμου, της ανεξέλεγκτης χρήσης DNA ως αποδεικτικό στοιχείο και την άμεση απελευθέρωση του πολυτραυματία Σάββα Ξηρού.
Από την πρώτη στιγμή, συγκροτήθηκε ένα κίνημα αλληλεγγύης όπου με δεκάδες πολύμορφες κινητοποιήσεις ανέδειξε τον αγώνα των απεργών, σπάζοντας τη συνωμοσία της σιωπής που επιτηδευμένα επιχειρούσαν να επιβάλλουν το κράτος και τα ΜΜΕ.
Η Κατάληψη της Πρυτανείας, επί 18 μέρες, αποτέλεσε ένα ανοιχτό κέντρο αγώνα και αντίστασης, προωθώντας τις διεκδικήσεις των απεργών πείνας πολιτικών κρατουμένων, θέτοντας σαφή πολιτικά περιεχόμενα και επιδιώκοντας την ουσιαστική σύνδεση του αγώνα τους με του υπόλοιπους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες που αναπτύσσονται στη δεδομένη χρονική συγκυρία. Εξαρχής, μέσα από μια σειρά ψευδών δημοσιευμάτων, κατασυκοφαντήθηκε από τα ΜΜΕ, τις πρυτανικές αρχές και την κυβέρνηση με στόχο να απονοηματοδοτηθούν τα πολιτικά της περιεχόμενα και να απαξιωθεί στην συνείδηση του κόσμου. Τις τελευταίες μέρες βρισκόταν υπό συνεχή αστυνομικό αποκλεισμό, καθώς τα ΜΑΤ είχαν στρατοπεδεύσει στο χώρο του κοινωνικού ασύλου στα Προπύλαια, ενώ διαρκώς πραγματοποιούνταν προσαγωγές και συλλήψεις αγωνιστών στα πέριξ της.
Το πρωί της Παρασκευής 17 Απρίλη, η κατειλημμένη πρυτανεία εκκενώθηκε τελικά με επέμβαση της αστυνομίας στο άσυλο, αφού μέσα από την αδιάλλακτη στάση των καταληψιών μπροστά στην κρατική καταστολή και τρομοκρατία, είχε καταστεί σαφές πως δεν θα έληγε παρά μόνο με τη λήξη του αγώνα των απεργών πείνας.
Η συγκυβέρνηση Σύριζα-Ανέλ και η πολλά “υποσχόμενη” εναλλακτική-σοσιαλδημοκρατική διαχείριση αποκαλύπτονται καθημερινά. Από τη θεαματική κωλοτούμπα στο ζήτημα των στρατοπέδων συγκέντρωσης, τη συνέχιση του προγράμματος λιτότητας και της επίθεσης σε όλα τα ήδη πληττόμενα κοινωνικά στρώματα, την προώθηση νέων αντικοινωνικών μέτρων και μεταρρυθμίσεων(ιδιωτικοποίηση του λιμανιού του Πειραιά, περαιτέρω απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων) , την καταστολή όσων αγωνίζονται ενάντια στη λεηλασία της ζωής τους (χτύπημα των αλληλέγγυων στους απεργούς πείνας, των διαδηλωτών ενάντια στην εξόρυξη χρυσού στη Χαλκιδική), αλλά και τη δημιουργία ειδικών κελιών υψίστης ασφαλείας, είναι ξεκάθαρο ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να επιφέρει ουσιαστικές αλλαγές σε κανένα πεδίο. Όλα τα παραπάνω έρχονται να επιβεβαιώσουν την ίδια εγκληματική και αντικοινωνική φύση του κράτους (με οποιοδήποτε προσωπείο), την βαρβαρότητα του καπιταλιστικού συστήματος, αλλά και να μας διδάξουν ότι ο μόνος δρόμος για την οικοδόμηση ενός κόσμου ισότητας και δικαιοσύνης είναι η κοινωνική επανάσταση, μακριά από κοινοβουλευτικές και διαχειριστικές αυταπάτες.
Ως αναρχικοί, αντιλαμβανόμαστε την επίθεση σε βάρος των αλληλέγγυων, ως συνέχιση της ευρύτερης κατασταλτικής στρατηγικής του κράτους και του κεφαλαίου απέναντι σε κάθε κοινωνικό και ταξικό αγώνα που απειλεί να οργανωθεί και να ορθώσει αναχώματα στους σχεδιασμούς τους. Η αλληλεγγύη δεν καταστέλλεται, δεν υποχωρεί μπροστά στην κρατική τρομοκρατία.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΚΩΧΗ ΜΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ – ΚΑΜΙΑ ΕΚΕΧΕΙΡΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ/ΤΑΞΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ
αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος”
17 Απρίλη 2015
*σχετικά με τις κατηγορίες των 14 συλληφθέντων της Πρυτανείας υπάρχει ενημέρωση εδώ
Δυσήνιος Ίππος 