Οι ρίζες της 8η Μάρτη δε βρίσκονται σε μία απροσδιόριστη γιορτή αγάπης και θαυμασμού του «ωραίου φύλου», αλλά στους εργατικούς αγώνες γυναικών στις Η.Π.Α. στις αρχές του 20ου αιώνα. Μπορεί να μην έχουμε τρόπο να επιβεβαιώσουμε αν η αφορμή για να καθιερωθεί αυτή η ημέρα ήταν η απεργία των εργατριών ιματισμού το 1857 ή η διαδήλωση απεργών το 1908 στη Νέα Υόρκη, η μαχητική απεργία και «η εξέγερση των 20.000» τον χειμώνα του 1910 ή η φωτιά της TriangleWaist με τις κλειδωμένες εργάτριες μέσα και η απεργία των κλωστοϋφαντουργιών στο Λόρενς της Μασαχουσέτης το 1912. Το σίγουρο, όμως, είναι ότι έμπνευση για την καθιέρωση της 8η Μάρτη ως ημέρα μνήμης ήταν η μαχητικότητα των γυναικών για τη βελτίωση των συνθηκών ζωής τους, των ταπεινών εργατριών – ντόπιων και μεταναστριών – που μοχθούσαν καθημερινά στα εργοστάσια. Ήταν η θέληση των υποτιμημένων γυναικών να διεκδικήσουν όσα τούς ανήκουν, όσα τούς αξίζουν και όχι ένας ύμνος στους ρόλους της «τέλειας γυναίκας» αντικείμενο για την ηδονή των αντρών, της «ήσυχης κυρίας» που κάθεται στα αυγά της, της «καλής μάνας και νοικοκυράς» που δε βγαίνει από το σπίτι, της «υπάκουης εργαζόμενης» που υπηρετεί αφεντικά και πελάτες.
Θʼ αρχίσω με μια παραδοχή: ανεξάρτητα απʼ όλες τις πολιτικές και οικονομικές θεωρίες που ασχολούνται με τις θεμελιώδεις διαφορές μεταξύ των διάφορων ομάδων μέσα στην ανθρώπινη φυλή, ανεξάρτητα από ταξικές και φυλετικές διακρίσεις, ανεξάρτητα απʼ όλες τις τεχνητές διαχωριστικές γραμμές μεταξύ των δικαιωμάτων γυναίκας και άνδρα, θεωρώ ότι υπάρχει ένα σημείο όπου αυτές οι διαφοροποιήσεις μπορούν να συγκλίνουν και να διαμορφώσουν ένα τέλειο σύνολο.
Με τα παραπάνω δεν σκοπεύω να προτείνω μια συνθήκη ειρήνης. Ο γενικός κοινωνικός ανταγωνισμός, που στις μέρες μας κυριαρχεί σε ολόκληρη τη δημόσια ζωή, έχει προκύψει μέσω αντιτιθέμενων και αντικρουόμενων συμφερόντων και θα θρυμματιστεί, όταν η αναδιοργάνωση της κοινωνικής μας ζωής, βασιζόμενη στις αρχές της οικονομικής δικαιοσύνης, αποτελέσει πραγματικότητα.
Η ειρήνη ή η αρμονία μεταξύ των φύλων και των ατόμων δεν εξαρτάται απαραίτητα από μια επιφανειακή εξίσωση των ανθρώπινων όντων• ούτε απαιτεί την εξάλειψη εξατομικευμένων γνωρισμάτων και ιδιαιτεροτήτων. Το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε σήμερα, και που στο άμεσο μέλλον πρέπει να επιλυθεί, είναι το πώς μπορεί κάποιος να είναι ο εαυτός του και ταυτόχρονα να είναι ένα με τους άλλους, να συμμερίζεται αισθήματα με όλα τα ανθρώπινα όντα και ταυτόχρονα να διατηρεί ατόφιες τις ιδιότητες που τον χαρακτηρίζουν. Αυτή, νομίζω, πως είναι η βάση πάνω στην οποία μπορούν να συναντηθούν χωρίς ανταγωνισμό και αντίθεση η μάζα και η μονάδα, το αληθινά δημοκρατικό και το πραγματικά ατομικιστικό, ο άνδρας και η γυναίκα. Ίσως το σύνθημα δεν θα πρέπει να είναι «συγχωρήστε ο ένας τον άλλον», αλλά «κατανοήστε ο ένας τον άλλον». Η συχνά αναφερόμενη φράση της Madame de Stael, «το να καταλαβαίνεις τα πάντα σημαίνει να συγχωρείς τα πάντα», δεν μου φάνηκε ποτέ ιδιαίτερα ελκυστική, επειδή έχει την οσμή του εξομολογητικού: το να συγχωρήσεις το συνάνθρωπό σου κουβαλά μία φαρισαϊκή ανωτερότητα. Το να κατανοείς το συνάνθρωπό σου αρκεί. Η αποδοχή αντιπροσωπεύει εν μέρει τη θεμελιώδη πτυχή των απόψεών μου σχετικά με τη χειραφέτηση της γυναίκας και της επίδρασης που έχει σε ολόκληρο το γυναικείο φύλο.
ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ ΝΑ ΜΕΤΑΤΡΑΠΕΙ ΣΕ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΖΩΝΗ, ΟΡΜΗΤΗΡΙΟ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΙ ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ
Τα ξημερώματα της Πέμπτης 24/2/22 το Ρωσικό κράτος εισβάλει στρατιωτικά στην Ουκρανία ύστερα από διάγγελμα του Ρώσου προέδρου, Βλαντιμίρ Πούτιν. Λίγα 24ωρα πριν, η Ρωσία είχε αναγνωρίσει την ανεξαρτησία των περιοχών που αυτονομήθηκαν από την Ουκρανία, του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ, με πρόφαση πως σκοπεύει να υπερασπιστεί τους ρωσσόφωνους κατοίκους των περιοχών αυτών από τις επιθετικές ενέργειες του ουκρανικού κράτους. Παρόλα αυτά, η στρατιωτική εισβολή των Ρώσων εκτείνεται στο σύνολο της χώρας.
Τι συμβαίνει στην Ουκρανία από το 2014 και ποια τα πραγματικά αίτια του πολέμου;
Από το 2014 το καθεστώς του Κιέβου αποτελεί το οπλισμένο χέρι του ευρωατλαντικού ιμπεριαλισμού στον ανταγωνισμό του με τη Ρωσία και στην προσπάθεια περικύκλωσής της. Στην ουσία γι αυτόν ακριβώς το σκοπό συγκροτήθηκε ως συστατικό στοιχείο των ιμπεριαλιστικών επιδιώξεων της ΕΕ και των ΗΠΑ το 2014, με το φασιστικό πραξικόπημα του Μαϊντάν, και μια τέτοια πολιτική υλοποίησε τα επόμενα χρόνια προχωρώντας σε μαζικές εκκαθαρίσεις ρωσόφωνων πληθυσμών στην Α. Ουκρανία και επιχειρώντας να μπει στο ΝΑΤΟ. Και από την άλλη η Ρωσία, μια αδυσώπητη ιμπεριαλιστική μηχανή, που φιλοδοξεί εισβάλλοντας στην Ουκρανία και διευρύνοντας την ζώνη επιρροής της, να γίνει αυτό που ήταν ο ιστορικός της πρόγονος, η Τσαρική Ρωσία: παγκόσμια υπερδύναμη και μια απέραντη φυλακή των λαών.: παγκόσμια υπερδύναμη και μια απέραντη φυλακή των λαών. Tα οικονομικά επίδικα αυτής της σύγκρουσης επικεντρώνονται στο ζήτημα ενεργειακής εξάρτησης της ΕΕ από την Ρωσία (βλέπε Νordstream 2) και τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους της Ουκρανίας (η οποία αποτελεί σιτοβολώνα της Ευρώπης). Ενώ παράλληλα η γεωγραφική της θέση την καθιστά κομβικό γεωπολιτικό παράγοντα όσον αφορά την Μαύρη Θάλασσα και την θωράκιση της Ρωσίας από δυτικές εισβολές χρησιμοποιώντας την χώρα ως μια ουδέτερη “ζώνη” ασφαλείας.
8η Μάρτη: Ημέρα Μνήμης και Αγώνα των Γυναικών της Τάξης μας
H 8η Μάρτη σηματοδοτεί πολλούς μαχητικούς εργατικούς γυναικείους αγώνες των αρχών του προηγούμενου αιώνα. Σήμερα, η μέρα αυτή έχει καθιερωθεί καθεστωτικά ως η μέρα της γυναίκας. Αυτό επιχειρεί την απονοηματοδότηση κάθε μαχητικής διεκδίκησης, κάθε ιστορικής παρακαταθήκης και συλλογικής μνήμης που μπορεί να εμπνεύσει και να προωθήσει τον αγώνα για τη γυναικεία χειραφέτηση. Έναν αγώνα, τον οποίο η κυριαρχία συνεχώς επιχειρεί να προβάλει ως «αίτημα για ισότητα στη διαχείριση της εξουσίας». Χαρακτηριστικό, άλλωστε, είναι το παράδειγμα της ομιλίας της υπουργού παιδείας Νίκης Κεραμέως την ερχόμενη 9 Μάρτη στο ξεχνοδοχείο Αστήρ στην Πάτρα. Μια υπουργός που με την υπογραφή της και το δημόσιο λόγο της έχει κατακρεουργήσει τις ζωές μας έρχεται σήμερα να μας μιλήσει για την ημέρα της γυναίκας.
Από τον υποχρεωτικό εγκλεισμό στο σπίτι κατά την περίοδο του lockdown και την αδιαφορία για τις γυναίκες και τα παιδιά που βιώνουν ενδοοικογενειακή βία μέχρι την ψήφιση του νόμου για την υποχρεωτική συνεπιμέλεια τέκνων, από την συγκάλυψη της υπόθεσης Λιγνάδη μέχρι την αδιαφορία -αν όχι και συμμετοχή- της αστυνομίας σε κυκλώματα βιασμών και trafficking, από τις δημόσιες συμβουλές του συνδικαλιστή μπάτσου Μπαλάσκα σε μελλοντικούς γυναικοκτόνους μέχρι την αθώωση ή απόδοση ελαφρών ποινών σε βιαστές και κακοποιητές, το σύστημα βρωμάει βία και πατριαρχία.
Ωστόσο, η έμφυλη βία δεν είναι η μόνη διάσταση της πατριαρχίας που φέρουν οι γυναίκες στην εξέλιξη της ζωής τους. Στην ήδη μεγάλη επίθεση που δέχονται οι εργαζόμενοι στους χώρους δουλειάς, ως γυναίκες, ερχόμαστε επιπλέον αντιμέτωπες με πιο δύσκολες συνθήκες εργασίας μόνο και μόνο εξαιτίας της γυναικείας μας φύσης.
Από τους αιματηρούς μαχητικούς γυναικείους εργατικούς αγώνες των αρχών του προηγούμενου αιώνα μέχρι σήμερα, η εργασιακή εκμετάλλευση για τις γυναίκες είναι ακόμη πιο δυσβάστακτη για την καθημερινότητά τους καθώς καλούνται να:
Αποδείξουν καθημερινά πως είναι ικανές.
Δουλέψουν σε συνθήκες μισθολογικής ανισότητας, επιφορτισμένες με πάγια έξοδα περιόδου και εγκυμοσύνης που πρέπει να καλύψουν οι ίδιες από τον μισθό τους, τα οποία με τις πρόσφατες ανατιμήσεις έχουν εκτοξευθεί στα ύψη.
Διαχειριστούν σεξουαλικές παρενοχλήσεις στους χώρους δουλειάς τους.
Έρθουν αντιμέτωπες με την φτώχεια και την ανεργία που της πλήττει περαιτέρω.
Επιβεβαιώσουν στους δυνητικούς εργοδότες τους πως δεν θέλουν να γίνουν μητέρες προκειμένου να προσληφθούν.
Να εργαστούν με δυσβάστακτους πόνους περιόδου και πόνους εγκυμοσύνης καθώς αυτά δε θεωρούνται επαρκείς λόγοι για αναρρωτική άδεια.
Ο αγώνας για την απελευθέρωσή των γυναικών από τα δεσµά της πατριαρχίας, είναι αναπόσπαστο κοµµάτι του αγώνα για το γκρέµισµα της κρατικής και καπιταλιστικής επιβολής. Όσο υπάρχει κράτος και κεφάλαιο, τότε σίγουρα θα υπάρχει και πατριαρχία, θα υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, θα υπάρχουν καταπιεστές και καταπιεσμένοι.
ΟΡΓΑΝΩΣΗ & ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
ΠΟΡΕΙΑ: ΤΡΙΤΗ 8 ΜΑΡΤΗ, 18:00, ΠΛ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ενάντια στην παρουσία της υπουργού παιδείας Κεραμέως στην εκδήλωση της ΝΔ για την ημέρα της γυναίκας στο ξενοδοχείο Αστήρ: ΤΕΤΑΡΤΗ 9 ΜΑΡΤΗ, 17:30, ΠΛ.ΟΛΓΑΣ
Ανοιχτή συνέλευση αγώνα για τη γυναικεία χειραφέτηση
Φωτογραφίες από την σημερινή διαδήλωση στο κέντρο της Πάτρας ενόψει της 8ης Μάρτη.
Περίπου 250 άτομα συμμετείχαν στη διαδήλωση ενώ στο μπλοκ που συγκροτήθηκε μετά από κάλεσμα της ανοιχτής συνέλευσης αγώνα για τη γυναικεία χειραφέτηση συμμετείχαν περίπου 100 άτομα.
Ήταν μια θερμή, άτονη μέρα, τότε που πέταξα ό,τι μου ‘χε απομείνει. Έφυγα δίχως να χαιρετίσω κανέναν, ούτε τους πιο αγαπημένους μου συντρόφους. Δεν ήμουν ποτέ καλός στα ψέματα και στις δικαιολογίες. Κι όσο για την αλήθεια, πώς θα μπορούσα να την προφέρω; Πώς μπορείς να πεις στους ανθρώπους με τους οποίους έχεις ματώσει πλάι-πλάι ότι δεν θέλεις άλλο, ότι απλώς βαρέθηκες πια;
Δεν ήταν καμιά ιδιαίτερη μέρα, από αυτές που θα πίστευε κανείς πως παίρνονται οι ιδιαίτερες αποφάσεις. Ήταν μια μέρα σαν όλες τις άλλες, μόνο πιο μουντή, πιο βαριά, σα να μην ήθελε να κυλήσει. Ο αέρας ήταν πυκνός από τη ζέστη και απ’ τον ήχο των τζιτζικιών. Το τοπίο φαινόταν ξεπλυμένο, σαν πίνακας που έχει αφεθεί στον ήλιο για καιρό και τα χρώματα και οι γραμμές του έχουν αρχίσει να ξεθωριάζουν. Η ανάσα της ασφάλτου ξεχώριζε αχνά, καυτή και βαριεστημένη καθώς υψωνόταν, ορατή για λιγάκι, προτού σκορπίσει και χαθεί φορτώνοντας ολοένα το βάρος της ατμόσφαιρας. Οχήματα δεν τη διέσχιζαν ούτε πεζοί περπατούσαν παράλληλα στην πορεία της. Μονάχα δυο αδέσποτα σκυλιά έπιανε το μάτι μου, έτσι όπως έτρεχαν το ένα δίπλα στ’ άλλο παίζοντας, μα όταν με προσπέρασαν κι εκείνα και χάθηκαν στην πρώτη στροφή, απόμεινα τελείως μόνος – όπως το είχα επιλέξει. Γιατί οι ιδιαίτερες αποφάσεις παίρνονται συνηθισμένες μέρες και εκείνη η μέρα ήταν η πιο συνηθισμένη απ’ όλες. Τόσο συνηθισμένη που βαριόταν τον εαυτό της. Έφυγα.
“Η μεταλλουργία του νικελίου έχει μεγάλη οικονομική σημασία γιατί μεταβάλλει σε πολύτιμο προϊόν μια μεταλλευτική ύλη της χωρας μας που εξαντλείται αναντικατάστατα κάθε χρόνο για ασήμαντα ποσά χωρίς να χρησιμοποιείται για την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων του τόπου”.
Δημήτρης Μπάτσης Η βαρειά βιομηχανία στην Ελλάδα.
Τέτοιες μέρες τέλη Γενάρη πριν από 45 περίπου χρόνια είχε ξεκινήσει η νικηφόρα απεργία «στο βασίλειο του Μποδοσάκη», όπως αποκαλούσαν τη ΛΑΡΚΟ, και η οποία τελειωσε θριαμβευτικά στις 10 του Μάη του 1977.
Η ΛΑΡΚΟ αποτελεί εμβληματικό φάρο του ταξικού αγώνα, κουβαλάει το βαρύ αγωνιστικό φορτίο της απεργίας των 110 ημερών το 1977, των κατοπινών αγώνων, του πρόσφατου δίχρονου και πλέον ανυποχώρητου αγώνα των εργαζομένων να την κρατήσουν ανοιχτή, χωρίς να χάσουν τη δουλειά τους. Η ΛΑΡΚΟ κουβαλάει το βάρος υπεράσπισης της μνήμης των 80 και πλέον εργατών της που έχασαν τη ζωή τους στον καθημερινό μόχθο του μεροκάματου.
Το απόγευμα της Τετάρτης 23/2 πραγματοποιήθηκε παρέμβαση στα LIDL στην Αγυιά.
Παρακάτω το κείμενο της παρέμβασης:
Η ΦΤΩΧΕΙΑ ΚΑΙ ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΒΙΑ ΤΑΞΙΚΗ/
ΝΑ ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΜΕ ΤΟ ΑΥΞΗΜΕΝΟ ΚΟΣΤΟΣ ΖΩΗΣ, ΤΑ ΑΚΡΙΒΑ ΕΝΟΙΚΙΑ, ΤΙΣ ΕΞΩΣΕΙΣ, ΤΙΣ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ
«Ο νόμος, μέσα στη μεγάλη έγνοια του για την ισότητα, απαγορεύει στους πλούσιους όσο και στους φτωχούς, να κοιμούνται κάτω από γέφυρες, να ζητιανεύουν στον δρόμο και να κλέβουν ψωμί»
Το Σάββατο 12 Φλεβάρη μια ηλικιωμένη γυναίκα πιάστηκε να κλέβει τρόφιμα αξίας 30 ευρώ από το κατάστημα LIDL στο Ίλιον. Πολλοί άνθρωποι που βρισκόντουσαν εκείνη τη στιγμή στο κατάστημα προσφέρθηκαν να πληρώσουν το ποσό ώστε οι υπεύθυνοι να μην προχωρήσουν τη διαδικασία της μήνυσης. Παρόλα αυτά οι υπεύθυνοι για λόγους πολιτικής του καταστήματος και παραδειγματισμού προχώρησαν τη διαδικασία (μετά από την κοινωνική κατακραυγή το κατάστημα απέσυρε τη μήνυση). Η ίδια αλυσίδα έχει αυξήσει κατακόρυφα τα κέρδη της εν μέσω πανδημίας, ενώ παλιότερα σε μια πρωτόγνωρη έκφραση ρατσισμού είχε ανακοινώσει σε κατάστημά της ότι οι μετανάστες θα περιμένουν σε διαφορετική ουρά από τους ντόπιους. Το «φιλανθρωπικό» προσωπείο που προσπαθεί να παρουσιάσει η εταιρία κατέρρευσε για ακόμα μια φορά. Την ίδια στιγμή που η πλειοψηφία της κοινωνίας ζει κάτω από ακραίες συνθήκες φτώχειας, η πολυεθνική αυτή κερδίζει αμύθητα ποσά ενώ στους εργαζόμενους δίνει πενταροδεκάρες. Τα κροκοδείλια δάκρυα των συστημικών ΜΜΕ και των κυβερνητικών στελεχών που δήθεν ευαισθητοποιήθηκαν για την ηλικιωμένη γυναίκα δεν μπορούν να φτιασιδώσουν την ευθύνη τους για την όλο και πιο βίαιη φτωχοποίηση της κοινωνίας μέσω των αντικοινωνικών πολιτικών που εφαρμόζουν. Γιατί αυτοί που σήμερα συμπάσχουν στα κανάλια είναι οι ίδιοι που έχουν καταδικάσει εκατομμύρια ανθρώπους σε συνθήκες φτώχειας, εξαθλίωσης, εργοδοτικής ασυδοσίας και εκμετάλλευσης. Είναι οι ίδιοι που καθημερινά συνθλίβουν τη ζωή μας, πλουτίζουν με το αίμα και τον ιδρώτα μας συντηρώντας αυτό το σάπιο εκμεταλλευτικό και καταπιεστικό σύστημα.
ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΤΥΧΗΜΑ ΗΤΑΝ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ
22 ΧΡΟΝΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ ΕΡΓΑΤΗΣ ΝΕΚΡΟΣ
Η «ΑΝΑΠΤΥΞΗ» ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΒΑΜΜΕΝΗ ΜΕ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΧΤΙΣΜΕΝΗ ΣΤΑ ΣΥΝΤΡΙΜΜΙΑ ΤΩΝ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥΣ
Ο 22 χρονών μετανάστης εργάτης στην ΒΙ.ΠΕ Πάτρας σε εργοστάσιο κατασκευής φερέτρων έπεσε από την οροφή του εργοστασίου στην προσπάθεια του να κρυφτεί –ύστερα από εντολή της εργοδοσίας- μαζί με άλλους 17 μετανάστες καθώς είχε έρθει για έλεγχο κλιμάκιο του ΕΦΚΑ και αυτοί δούλευαν χωρίς να είναι ασφαλισμένοι. Ο θάνατος του μετανάστη εργάτη Μιρζάν είναι ένα ακόμα εργοδοτικό έγκλημα που έρχεται να προστεθεί στα εκατοντάδες που συμβαίνουν καθημερινά στους χώρους εργασίας. Ένας ακόμα άνθρωπος της τάξης μας βρέθηκε δολοφονημένος στα εργασιακά κάτεργα που δούλευε ώστε να πλουτίζουν τα αφεντικά. Ένας ακόμα ταξικός μας αδελφός έχασε τη ζωή του γιατί η εργοδοσία στο βωμό του κέρδους βάζει τους εργαζόμενους να δουλεύουν ανασφάλιστοι και δεν τηρεί ούτε τα στοιχειώδη μέτρα προστασίας. Σα να μην έφτανε ο θάνατος του εργαζόμενου, η εργοδοσία στην προσπάθεια της να συγκαλύψει το έγκλημα και τις αιτίες που τσακίζουν καθημερινά τη ζωή των εργαζομένων, δήλωσε ότι ο εργαζόμενος έχει την ευθύνη και ότι ήταν κανονικά ασφαλισμένος αλλά με διαφορετικά στοιχεία.
Ο Μιρζάν για τα αφεντικά ήταν άλλος ένας «αόρατος». Ένας άνθρωπος που όπως χιλιάδες άλλοι ζουν σε καθεστώς ημιπαρανομίας, υπό τον κίνδυνο της απέλασης και της φυλάκισης. Ένας άνθρωπος που ανήκει στο πιο υποτιμημένο κομμάτι της τάξης μας και εξωθείται στο να εργάζεται χωρίς ασφάλιση και χωρίς κανένα δικαίωμα. Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια ισοπεδώνεται από τον οδοστρωτήρα του κέρδους και της ανάπτυξης. Ο Μιρζάν ήταν ένας από τους χιλιάδες μετανάστες που έρχονται αντιμέτωποι από τη μία με τους ρατσιστικούς και αντιμεταναστευτικούς νόμους και πολιτικές του ελληνικού κράτους και της Ευρωπαϊκής Ενωσης και από την άλλη με την εργοδοτική βία και ασυδοσία και την υπερεκμετάλλευση στα εργοστάσια, στα γιαπιά και στα χωράφια. Ο θάνατος του προλετάριου μετανάστη Μιρζάν δεν αποτελεί κάποιου είδους παραφωνία αλλά τον κανόνα του συστήματος (πριν λίγο καιρό θρηνήσαμε την απώλεια του διανομέα Ανέες Μιρ) που θεωρεί τις ζωές των εργαζομένων αναλώσιμες.
Δυσήνιος Ίππος 