Είναι κάποιο τυχαίο γεγονός το ατύχημα στο εργοστάσιο της AVRAMAR στην Πάτρα, που οδήγησε στον τραυματισμό δυο εργαζόμενους, ή πρόκειται για κάτι προδιαγεγραμμένο;
Καταρχάς το μηχάνημα ξήρανσης όπου συνέβη το ατύχημα έχει να ελεγχθεί από τεχνικό της εταιρείας που το κατασκεύασε πάνω από 5 χρονιά, αφού μέσα σε αυτό το διάστημα κανένας δεν την κάλεσε να έρθει και ο λόγος γι’ αυτό δεν είναι άλλος από τη μείωση του κόστους συντήρησης. Ένα μηχάνημα που λόγω της αυξημένης ζήτησης δουλεύει στο κόκκινο όλο τον χρόνο, τις περισσότερες φορές υπολειτουργεί και τον τελευταίο μήνα δουλεύει με σοβαρό πρόβλημα διαρροής υγραερίου. Για τον ίδιο λόγο η συντήρηση όλου του εργοστασίου φέτος βρισκόταν στον αέρα χωρίς να γνωρίζουμε αν θα πραγματοποιηθεί, γιατί όπως έλεγε η εταιρεία κοστίζει, και τελικά έγινε βιαστικά και πρόχειρα.
Οπότε καθόλου τυχαίο δεν είναι το γεγονός πως συνέβη το ατύχημα. Το μόνο τυχαίο στην όλη υπόθεση είναι ότι δεν μετατράπηκε σε δυστύχημα, αφού η ανάφλεξη συνέβη στον πιο παλιό τεχνικό, ο οποίος ενήργησε με τέτοιο τρόπο ώστε να αποφευχθεί η επέκταση της φωτιάς κλείνοντας χειροκίνητα την παροχή υγραερίου. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος μάλιστα, αφού τραυματίστηκε από την ανάφλεξη, έσβησε μόνος του τη φωτιά, μιας και σε εκείνο το σημείο δεν υπάρχει αυτόματη πυρόσβεση.
Όπως στους περισσότερους εργασιακούς χώρους έτσι και στο εργοστάσιο της AVRAMAR οι εργαζόμενοι καλούνται να κάνουν τις δουλειές γρήγορα και να εργάζονται σε τεχνικές δουλείες για τις οποίες δεν έχουν την απαραίτητη γνώση. Τα τελευταία χρόνια προσλαμβάνονται τεχνικοί χωρίς εμπειρία για να κοστίζουν λιγότερο, μάλιστα καλούνται να ‘’πέφτουν στα βαθιά’’ αφού η έλλειψη προσωπικού έχει οδηγήσει τεχνικούς να βγάζουν μόνοι τους βραδινές βάρδιες ένα μήνα μετά την πρόσληψή τους. Μια εβδομάδα πριν το ατύχημα ο γενικός διευθυντής των εργοστασίων σε μια δόση ειλικρίνειας είπε χαρακτηριστικά “οι εταιρείες έχουν αποφασίσει να παίρνουν αυτό το ρίσκο και να μην επενδύουν στην εμπειρία’’, μάλιστα δεν λείπουν και οι απόψεις στελεχών που αναφέρουν πως δεν τους αρέσει το “γέρικο προσωπικό και πρέπει να αλλαχτεί’’.
Όλοι αυτοί όμως, που ρισκάρουν στις πλάτες των εργαζομένων, που εφευρίσκουν τρόπους να μειώσουν τα κόστη, είναι καλά οχυρωμένοι και το “μακρύ χέρι” της δικαιοσύνης ποτέ δεν τους φτάνει. Από τον εργαζόμενο μέχρι αυτόν που αποφασίζει υπάρχει μια σειρά από υπεύθυνους για να κατηγορηθούν και ποτέ δεν φτάνουμε στην πηγή του προβλήματος, δηλαδή ότι ο εργαζόμενος θεωρείται αναλώσιμος.
Ένα πράγμα που φαίνεται ολοκάθαρα και σε αυτή την περίπτωση όπως και σε κάθε περίπτωση εργατικού ατυχήματος είναι ότι η έλλειψη σωματείου για να διεκδικεί την ασφάλεια των εργαζομένων οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή. Οι εργαζόμενοι θα πρέπει να αντιληφθούν τη θέση στην οποία βρίσκονται και να διεκδικήσουν την ασφάλεια στον χώρο εργασίας τους γιατί κανένας άλλος δεν θα το κάνει για αυτούς.
Μάκης
Δυσήνιος Ίππος 