Στις 28 Φλεβάρη συμπληρώνεται ένας χρόνος από το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη που στοίχισε τη ζωή σε 57 ανθρώπους αναδεικνύοντας με τον πιο σκληρό τρόπο τη δολοφονική και αντικοινωνική φύση του κράτους και την αναλγησία του κεφαλαίου που μπροστά στην άντληση ολοένα και μεγαλύτερου κέρδους δεν διστάζουν με ωμότητα και κυνισμό να απαξιώσουν τις μαζικές μεταφορές και τις υποδομές τους και στη συνέχεια να συγκαλύψουν τα αποτελέσματα των επιλογών τους με παρεμπόδιση των ερευνών και εξεταστικές-παρωδία στη βουλή που θα απενοχοποιήσουν τους πολιτικούς προϊστάμενους από τις εγκληματικές ευθύνες τους.
Ευθύνες και επιλογές που τοποθετούνται δεκαετίες πίσω όταν η απαξίωση των δημόσιων μεταφορών από το κράτος οδήγησε στην διάλυση του ΟΣΕ, στην υποστελέχωση των υπηρεσιών του, στην αδιαφορία για τα πρωτόκολλα ασφαλείας, στην εγκατάλειψη των υποδομών του με αποτέλεσμα το τελικό ξεπούλημα του έναντι πινακίου φακής την περίοδο των μνημονίων στην κρατική εταιρεία των ιταλικών σιδηροδρόμων.
Ανάρτηση πανό στην πλ. Γεωργίου με αφορμή τα συνεχόμενα περιστατικά έμφυλης βίας.
• Την Πέμπτη 22 Φλεβάρη, στη Ζάκυνθο, 27χρονος ανάγκασε με τη βία την 19χρονη φίλη του να αποβάλει.
• Την ίδια μέρα, στη Θεσσαλονίκη βρέθηκε δολοφονημένη με μαχαιριές 78χρονη γυναίκα.
• Την Παρασκευή 23 Φλεβάρη, στο Ωραιόκαστρο Θεσσαλονίκης 42χρονος άντρας μαχαίρωσε την 39χρονη σύζυγό του το λαιμό.
Τη φετινή 8η Μάρτη έχουμε χρέος να βρισκόμαστε στο δρόμο για εκείνες που δολοφονούνται καθημερινά μέσα στα ίδια τους τα σπίτια, από συντρόφους και συζύγους μέσα σε ένα πατριαρχικό σύστημα που αναπαράγει διαρκώς πως η γυναίκα είναι ιδιοκτησία του συντρόφου της. Για όλες εκείνες τις γυναίκες που έχουν ήδη γίνει απλά ένας αριθμός αλλά εμείς δεν τις ξεχνάμε και παλεύουμε κάθε μέρα για να είναι οι τελευταίες. Για όλες εκείνες που έγιναν μία είδηση σε κάποιο δελτίο των 8 προκειμένου να αναδειχθεί με κάθε λεπτομέρεια η εγκληματική δράση σαν επεισόδιο κάποια true crime σειράς. Όχι γιατί ένοιαξε πραγματικά ξαφνικά τα ΜΜΕ η υπόθεσή τους, αλλά για να χαθεί πια το κέντρο της υπόθεσης -που δεν είναι άλλο από την ίδια τη γυναικοκτονία και το πατριαρχικό σύστημα του οποίου είναι απόρροιά. Στόχος είναι η μεταστροφή της προσοχής στο «εγκληματικό» υποκείμενο που διαπράττει τέτοια εγκλήματα-λες και είναι μεμονωμένο περιστατικό- και να ανοιχτεί μια συζήτηση σχετικά με την αυστηροποίηση των ποινών και όχι σε σχέση με τον τρόπο που δομείται μια κοινωνία που στα σπλάχνα της κουβαλάει εκατοντάδες δολοφονημένες γυναίκες και δεκάδες κυκλώματα trafficking και παιδοβιαστών.
ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΤΗ ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΑ
Η ΕΜΦΥΛΗ ΒΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ
ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΜΠΛΟΚ ΣΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ 8ΗΣ ΜΑΡΤΗ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ:
ΤΕΤΑΡΤΗ 28 ΦΛΕΒΑΡΗ, 8ΜΜ, ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟΣ ΧΩΡΟΣ ΕΠΙ ΤΑ ΠΡΟΣΩ
8Η ΜΑΡΤΗ: ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ, ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
ΟΙ ΑΣΤΥΝΟΜΟΔΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΕΥΣΕΙΣ ΘΑ ΠΕΣΟΥΝ ΣΤΟ ΚΕΝΟ
ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ
ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ
Την Πέμπτη 22 Φλεβάρη πραγματοποιήθηκε για ακόμα μια εβδομάδα μαζική φοιτητική διαδήλωση στο κέντρο της Πάτρας. Κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης πραγματοποιήθηκε επίθεση στις αστυνομικές δυνάμεις οι οποίες αρχικά απάντησαν με κρότου λάμψης και στη συνέχεια προσέγγισαν το σώμα της διαδήλωσης. Κατά την επίθεση της αστυνομίας συνελήφθη ένας σύντροφος.
Την Παρασκευή 23 Φλεβάρη ο σύντροφος μεταφέρεται στον εισαγγελέα για να του απαγγελθούν κατηγορίες και να παραπεμφθεί στο αυτόφωρο. Αρχικά στην εισαγγελία -κατά το πρώτο στάδιο διόγκωσης του κατηγορητηρίου- του αποδίδονται 4 κατηγορίες πλημμεληματικού χαρακτήρα (διατάραξη κοινής ειρήνης από κοινού, απόπειρα επικίνδυνης σωματικής βλάβης από κοινού και κατά συρροή, βία κατά υπαλλήλων από κοινού και κατοχή κροτίδων και φωτοβολίδων).
Κατά την έναρξη της διαδικασίας του αυτοφώρου και αφού διαβάζεται το διαβιβαστικό της αστυνομίας, το δικαστήριο -αποδεχόμενο τους καταφανώς ψευδείς ισχυρισμούς της αστυνομίας για την ύπαρξη ναυτικής φωτοβολίδας- αποφασίζει να αναβαθμίσει την πλημμεληματική κατηγορία της κατοχής κροτίδων στην κατηγορία κακουργηματικού χαρακτήρα της κατοχής εμπρηστικών υλών. Έτσι, ο σύντροφος, έπειτα από τις αστυνομοδικαστικές μεθοδεύσεις για αναβάθμιση του κατηγορητηρίου και δημιουργίας κλίματος τρομοκρατίας, δικάζεται την Δευτέρα 26 Φλεβάρη για τα 3 πλημμελήματα, ενώ παραπέμπεται στον εισαγγελέα για την άσκηση κακουργηματικής δίωξης για την κατοχή εμπρηστικών υλών.
Είναι προφανές, ότι την ώρα που βρίσκεται σε εξέλιξη ο αγώνας των φοιτητών, με εκατοντάδες κατειλημμένες σχολές και χιλιάδες φοιτητές να διαδηλώνουν κάθε εβδομάδα, επιστρατεύεται από την κυβέρνηση της ΝΔ τα χαρτί της καταστολής για την επιβολή της νεοφιλελεύθερης πολιτικής της. Άλλωστε, αυτό έχει γίνει φανερό από την πρώτη στιγμή, καθώς έπειτα από την αποτυχία των κλακαδόρων της κυβέρνησης και των μηχανισμών της να ανακόψουν το φοιτητικό κίνημα, επιστρατεύτηκαν οι εισαγγελικές έρευνες, οι εκκενώσεις κατειλημμένων σχολών και οι επιθέσεις των δυνάμεων καταστολής.
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, έπειτα και από την επανεκλογή της, φιλοδοξεί να συνεχίσει με μεγαλύτερη ένταση την ακροδεξιά και νεοφιλελεύθερη πολιτική της. Συνεχίζει στην ίδια κατεύθυνση να επιτίθεται στην μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία με νέο γύρο αναδιαρθρώσεων, βάζοντας στο στόχαστρο για ακόμα μια φορά βασικούς τομείς της καθημερινότητας των ανθρώπων και την κοινωνικής ζωής.
Ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες η επίθεση αυτή εκφράζεται ακόμα πιο έντονα υλοποιώντας αργά αλλά σταθερά έναν στρατηγικό σχεδιασμό δεκαετιών από τη μεριά της αστικής τάξης και του κράτους και μάλιστα σε τομείς που τις προηγούμενες δεκαετίες αδυνατούσε να εφαρμοστεί εξαιτίας των σφοδρών κοινωνικών-ταξικών συγκρούσεων που εκδηλώνονταν. Το βάθος και η έκταση του στρατηγικού-ιστορικού χαρακτήρα της επίθεσης μπορεί να ιδωθεί και μέσα από τη σειρά νομοσχεδίων που έχουν περάσει το τελευταίο διάστημα ή δρομολογούνται. Το ελληνικό κράτος προχωράει σε αντιδραστικές τομές, επιχειρώντας να επικυρώσει και νομοθετικά τους υπάρχοντες κοινωνικούς-ταξικούς συσχετισμούς, θωρακίζοντας την πολιτική του ακόμα περισσότερο.
Παράλληλα με το στρατηγικό χαρακτήρα των αναδιαρθρώσεων, η κυβέρνηση έχει πάντα σε ισότιμη θέση την αναβάθμιση του κατασταλτικού και νομοθετικού οπλοστασίου της ώστε να βάζει διαρκώς φραγμούς στις επιχειρούμενες αντιστάσεις που αναπτύσσονται από τις πολιτικές της. Η καταστολή είναι εδώ και καιρό ισάξια στρατηγική με αυτή των ευρύτερων μεταρρυθμίσεων καθώς διασφαλίζει την απρόσκοπτη υλοποίηση τους. H συνολικότερη αναβάθμιση του νομικού και κατασταλτικού οπλοστασίου διογκώνει το μέγεθος του ελέγχου και της καταστολής όσων αντιστέκονται, κάνοντας ξεκάθαρο ότι στρώνεται σταδιακά το έδαφος για την ολοκληρωτική αναμέτρηση και συντριβή της πολιτικής, κοινωνικής και ταξικής αντίστασης και των αγώνων της κοινωνικής βάσης. Το χτύπημα απεργιών, διαδηλώσεων και κινητοποιήσεων, η ποινικοποίηση του συνδικαλισμού και της απεργίας, η στρατιωτική κατοχή ολόκληρων περιοχών και ο ασφυκτικός περιορισμός και καταστολή οποιασδήποτε κινητοποίησης αποτελούν διακηρυγμένο στόχο της κυβέρνησης ήδη από την πρώτη εκλογή της το 2019, ενώ η επανεμφάνιση Χρυσοχοϊδη στον υπουργικό θώκο της δημόσιας τάξης προοιωνίζει μια ακόμα μεγαλύτερη ένταση στον τομέα αυτό. Άλλωστε είναι πρόσφατα και πολλά τα πρόσφατα παραδείγματα όπου τα ΜΑΤ επιστρατεύτηκαν για να ξεσπιτώσουν συνανθρώπους μας, για να εμποδίσουν τις κινητοποιήσεις των αγροτών στις εθνικές οδούς και των φοιτητών στα κατειλημμένα πανεπιστήμια.
Κόντρα όμως στο αφήγημα περί «τέλους της ιστορίας», στα αφηγήματα ότι οι κοινωνικοί και ταξικοί αγώνες είναι μάταιοι, ότι η συλλογική δράση ανήκει στο παρελθόν, οι αγώνες που διεξάγονται σε κάθε μέτωπο αποδεικνύουν το ακριβώς αντίθετο, κρατώντας ανοιχτό το οδόφραγμα για το πέρασμα στην αντεπίθεση. Αυτό αποδεικνύει και ο αγώνας των φοιτητών που με εκατοντάδες καταλήψεις διαρκείας σχολών σε όλη τη χώρα έχουν καταφέρει να ανακόψουν την ορμητική μανία της κυβέρνησης και να δημιουργήσουν ρωγμή στη φαινομενική εικόνα «παντοδυναμίας» που παρουσιάζεται. Το σημαντικότερο όμως είναι πως έχουν καταφέρει να τοποθετήσουν ξανά στο προσκήνιο τη σημασία της συλλογικής δράσης, των μαχητικών αγώνων και της ταξικής σύγκρουσης ως αντιπαράδειγμα στον ατομικό αγώνα δρόμου και τη λογική του ωχαδερφισμού που ύπουλα διαχέεται στη νεολαία για να υπονομεύσει τη δύναμη της.
Απέναντι στην κρατική τρομοκρατία και την καπιταλιστική βαρβαρότητα, οφείλουμε να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις για την ανασυγκρότηση των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων και τη δημιουργία μετώπων αγώνα. Να βρεθούμε στους δρόμους του αγώνα, σε κάθε σχολείο, σχολή, γειτονιά οργανώνοντας την κοινωνική αυτοάμυνα και διεκδικώντας ότι μας ανήκει. Μόνη προοπτική και ελπίδα είναι οι αγώνες. Αυτοί αποδεικνύουν πως τίποτα δεν τελείωσε και όλα συνεχίζονται. Οι καθημερινές -μικρές και μεγάλες- μάχες σε κάθε μετερίζι αγώνα και αντίστασης κρατάν τη φλόγα της εξέγερσης και της αντεπίθεσης ζωντανή. Είναι καθήκον των αγωνιζόμενων σήμερα, να προσπαθήσουν να μετατρέψουν τις γραμμές άμυνας και αντίστασης που υπάρχουν στην παρούσα συγκυρία σε γραμμές οργάνωσης της ανασυγκρότησης και της αντεπίθεσης.
ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΘΑ ΚΡΙΘΕΙ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΟ
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ
Συγκέντρωση αλληλεγγύης Δευτέρα 26 Φλεβάρη 13.30 στα δικαστήρια
Την Πέμπτη το πρωί, κατά τη διάρκεια της πανεκπαιδευτικής πορείας στην Πάτρα, έγινε επίθεση στις αστυνομικές δυνάμεις με πέτρες και καπνογόνα στο ύψος της Ερμού στο αστυνομικό τμήμα. Η αστυνομία επιτέθηκε στην πορεία με αποτέλεσμα τη σύλληψη ενός συντρόφου. Ο σύντροφος περνάει αύριο το πρωί εισαγγελέα κατηγορούμενος για 4 πλημμελήματα.
Συγκέντρωση αλληλεγγύης αύριο Παρασκευή 23.2, 11π.μ., στα δικαστήρια της Πάτρας.
ΜΠΛΟΚΟ ΣΤΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΤΗ ΣΦΑΓΗ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟΥ ΛΑΟΥ
Ενάντια στη συμμετοχή του ελληνικού κράτους στον πόλεμο στην Ουκρανία και στη συνδρομή τους στην επιχείρηση εναντίον των Χούθι στην Ερυθρά θάλασσα, στη στρατηγική συνεργασία με το κράτος – δολοφόνο του Ισραήλ σε διπλωματικό, οικονομικό και στρατιωτικό επίπεδο και στην ενεργή συμμετοχή του στο μονόπλευρο πόλεμο που έχει κηρύξει η ΕΕ σε βάρος των μεταναστών, σκορπώντας το θάνατο στα χερσαία και υδάτινα σύνορά της.
Λευτεριά στην Παλαιστίνη Αλληλεγγύη στον λαό της Υεμένης και σε όλους τους λαούς που αντιστέκονται.
Να κλείσουν τώρα οι βάσεις του θανάτου.
Να φέρουμε τον πόλεμο στα μετόπισθεν των δυτικών μητροπόλεων
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΑΣ
ΣΑΒΒΑΤΟ 24 ΦΛΕΒΑΡΗ 14.00
αναρχική ομάδα Δυσήνιος Ίππος (Πάτρα) Ταξική Αντεπίθεση / ομάδα αναρχικών και κομμουνιστ(ρι)ων (Αθήνα) Πέλοτο / στο δρόμο για την αναρχία και τον κομμουνισμό (Ξάνθη) Συνέλευση Κατάληψης Παλιού Νεκροτομείου (Αλεξανδρούπολη)
ΠΑΤΡΑ: ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΠΟΡΕΙΑ: ΠΕΜΠΤΗ 22/2 – 18.00 ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
Κοινή αφίσα ενάντια στο νέο ποινικό κώδικα από αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος” (Πάτρα), Ταξική Αντεπίθεση / ομάδα αναρχικών και κομμουνιστ(ρι)ών (Αθήνα), Πέλοτο / στο δρόμο για την αναρχία και τον κομμουνισμό (Ξάνθη), Συνέλευση Κατάληψης Παλιού Νεκροτομείου (Αλεξ/πολη)
Νέος ποινικός κώδικας: εργαλείο ταξικής καταπίεσης και προληπτικής αντιεξέγερσης
Ο νέος ποινικός κώδικας αποτελεί το επισφράγισμα της ολοκληρωτικής στροφής και αυταρχικοποίησης του συστήματος που έρχεται να γονατίσει την κοινωνική βάση. Μέσω της αυστηροποίησης των ποινών, της ακόμα μεγαλύτερης έντασης της καταστολής ενάντια στην αγωνιζόμενη κοινωνία, της ποινικοποίησης της φτώχειας και της οποιασδήποτε μορφής ταξικής και κοινωνικής αντίστασης, το κράτος ισχυροποιείται και οχυρώνεται, επιχειρώντας να επαναρυθμίσει το πλαίσιο διαφύλαξης των συμφερόντων της αστικής τάξης, αναγνωρίζοντας πως ο μεγαλύτερος εφιάλτης της σε ένα περιβάλλον ακραίων και ακατάπαυστων αναδιαρθρώσεων σε όλους τους τομείς, εντεινόμενης και δομικής συστημικής κρίσης, όξυνσης των πολεμικών ανταγωνισμών και συρράξεων, είναι οι επερχόμενες κοινωνικές και ταξικές εξεγέρσεις…
ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΜΠΛΟΚ ΣΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ 8ΗΣ ΜΑΡΤΗ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ: ΤΕΤΑΡΤΗ 21/2, 19:30, αυτοδιαχειριζόμενος χώρος Επί Τα Πρόσω (Πατρέως 87)
*
Η 8η Μάρτη είναι δική μας μέρα αγώνα!
Η 8η Μάρτη καθιερώθηκε ως η μέρα της γυναίκας το 1910 για να «τιμηθούν» οι εργατικοί γυναικείοι αγώνες της Αμερικής του 19ου αιώνα, που διεκδίκησαν μαχητικά μείωση του ωραρίου εργασίας, εξίσωση των μισθών τους με τους άνδρες εργάτες και συνθήκες υγιεινής στην εργασία. H 8η Μάρτη, κόντρα σε όσα πεισματικά επιδιώκει η κυριαρχία, δεν μπορεί να είναι μια εμπορική γιορτή με πάρτυ και λουλούδια γιατί είναι βαμμένη με το αίμα των γυναικών της εργατικής τάξης και είναι αυτές που θα κρατήσουν το νήμα της συλλογικής μνήμης.
Η 8η Μάρτη είναι ημέρα αγώνα για όλες εκείνες τις γυναίκες που καθημερινά καλούνται να αντιμετωπίσουν τις απολήξεις της πατριαρχίας στα σώματα και τις ζωές τους. H 8η Μάρτη είναι ημέρα αγώνα για όλες εκείνες τις γυναίκες που καλούνται καθημερινά να αποδείξουν πως είναι εξίσου ικανές στην εργασία. Για όλες εκείνες που καλούνται να δουλέψουν με δεδομένες τις συνθήκες μισθολογικής ανισότητας, εν μέσω μάλιστα δυσβάστακτης ακρίβειας που σαρώνει την κοινωνική πλειοψηφία στο σύνολό της. Είναι για όλες τις γυναίκες της εργατικής τάξης που καλούνται να υποστηρίξουν τα κόστη των προϊόντων και των φαρμάκων που έχουν ανάγκη για την περίοδο και για την εγκυμοσύνη, ενώ ταυτόχρονα κάθε μήνα κατά την περίοδο, είναι αναγκασμένες να εργάζονται και να είναι παραγωγικές με δυσβάστακτους πόνους. Είναι για όλες εκείνες τις γυναίκες της εργατικής τάξης που αναμετρούνται καθημερινά με τις σεξουαλικές παρενοχλήσεις στους χώρους εργασίας. Για όλες εκείνες τις γυναίκες που θέλουν να κάνουν παιδί αλλά είτε δεν προσλαμβάνονται γι αυτόν τον λόγο, είτε απολύονται. Για εκείνες που καλούνται να δουλέψουν ούσες έγκυες με μηδαμινές άδειες κύησης και ανατροφής τέκνου παρά τις πραγματικές ανάγκες. Για όλες εκείνες τις γυναίκες σε όλο τον κόσμο που δεν θέλουν να κάνουν παιδί και είτε τους απαγορεύεται είτε μπαίνει σε δημόσια κριτική η επιλογή τους αυτή. Για εκείνες που είναι επιφορτισμένες, ταυτόχρονα με όλα τα παραπάνω, και με την ανατροφή των παιδιών. Για όλες εκείνες που κακοποιούνται καθημερινά από τον σύντροφό τους και σήμερα, με τη σφραγίδα του κράτους και το νόμο για την υποχρεωτική συνεπιμέλεια, είναι αναγκασμένες να υφίστανται την παρουσία του κακοποιητή τους ή/και του παιδιού τους. Για όλες εκείνες που θα εξαναγκαστούν από την οικονομική εξαθλίωση (πραγματικότητα για χιλιάδες γυναίκες της εργατικής τάξης) να γίνουν γρανάζια στην τεράστια βιομηχανία παρένθετης μητρότητας/δωρεάς ωαρίων που φαίνεται να ανοίγεται. Για όλες εκείνες που ασφυκτιούν και αντιδρούν και δέχονται τη σεξιστική βία των δυνάμεων καταστολής που με κάθε ευκαιρία τις αντιμετωπίζουν εξευτελιστικά.
Θέλω να πω ότι εμείς οι αναρχικοί δεν αλλάξαμε ποτέ τη θέση μας. Είμαστε αναρχικοί όπως παλιά και εξακολουθούμε να έχουμε τα ίδια ιδανικά. Σε κανένα μέρος του κόσμου δεν εμφανίστηκε ο αναρχισμός όπως τον βρίσκουμε σήμερα στην Ισπανία. Αυτό είναι απαραίτητο για να κατανοήσουμε τον τρόπο με τον οποίο προκλήθηκε το στρατιωτικό πραξικόπημα της 19ης Ιουλίου και τα γεγονότα που ακολούθησαν.
Στις 11 Σεπτέμβρη 1913 γεννήθηκε η Ισπανίδα αναρχοσυνδικαλίστρια, μαχήτρια, νοσοκόμα και αγωνίστρια στην ομάδα υποστήριξης των κρατουμένων «Unión de Mujeres Demócratas» (Ένωση Δημοκρατικών Γυναικών).
Όταν ήταν τριών χρονών, η οικογένειά της έφυγε στη Βραζιλία και στη συνέχεια στην Αργεντινή, όπου ο πατέρας της ήταν αγωνιστής στον συνδικαλιστική ένωση «Federación Obrera Regional Argentina». Τον Γενάρη του 1932 επέστρεψε στη Granada, όπου προσχώρησε στην «Sindicato de Minyones» (ένωση οικιακών εργαζομένων) της «Confederación Nacional del Trabajo» (CNT), της οποίας έγινε γραμματέας, και της «Juventudes Libertarias» (FIJL), στην ηλικία των δεκατεσσάρων ετών.
Με το φασιστικό πραξικόπημα, έφυγε από τη Granada για το Tocón, το Baza και το Guadix, πολεμώντας στην πολιτοφυλακή της ταξιαρχίας Maroto. Στα μέσα του 1937 μετακόμισε στη València, προσχώρησε στην «Sindicat d’Infermeres» (Ένωση Νοσηλευτών) και εργάστηκε στο νοσοκομείο Número 1 κοντά στο Torres de Quart της València. Στη València έγινε ταμίας των Mujeres Libres και γνώρισε μαχήτριες όπως η Amelia Torres, η Lucia Sánchez Saornil, η Suceso Portales, η Carmen Pons, η Natacha Cabezas, η Paquita Domínguez, η America Barroso, η Pura Pérez κ.α. και έγινε πολύ καλή φίλη με την Isabel Mesa. Όταν ο πόλεμος τελείωσε τον Μάρτη του 1939, αυτή και η Mesa έφυγαν με ένα φορτηγό για την Almeria, προκειμένου να βρουν ένα πλοίο για την Αλγερία, αλλά κατέληξε στο λιμάνι του Alicante και στη συνέχεια φυλακίστηκε στο διαβόητο φρανκικό στρατόπεδο συγκέντρωσης της Albatera, όπου 25.000 δολοφονήθηκαν από τους φρανκιστές και ρίχτηκαν σε μαζικούς τάφους.
«Ο αναρχισμός είναι ένα όμορφο μονοπάτι, αλλά πολύ τραχύ. Όμως πρέπει να το ακολουθήσεις και μόλις το περπατήσεις, δεν μπορείς να το αφήσεις, σε περιβάλει, σε προκαλεί. Ο αναρχισμός είναι η αγάπη, η ελευθερία, η ισότητα, η ανθρωπότητα σε όλες τις συνθήκες. Ούτε τα σύνορα, ούτε το χρώμα, ούτε η φυλή, ούτε οι σημαίες! … Στον αναρχισμό υπάρχει μόνο η ανθρωπότητα, τα ανθρώπινα συναισθήματα, η ελπίδα για όλες/ους, το μέγιστο που μπορείς να πάρεις…»
Η Isabel Mesa Delgado γεννήθηκε στις 30 Δεκέμβρη 1913 στην Ronda, στην ισπανική επαρχία της Malaga, από μια αναρχική οικογένεια μαχητών/τριών της εργατικής τάξης. Αργότερα επικαλούνταν με περηφάνια ότι ήταν κόρη, εγγονή και δισέγγονη αναρχικών. Στην ηλικία των έντεκα άρχισε να εργάζεται ως ράφτρα και στα δεκατέσσερά της μετακόμισε στη Ceuta, όπου εντάχθηκε στη CNT (Confederación Nacional del Trabajo) στο τοπικό συνδικάτο βιοτεχνιών (Sindicato de Oficios Varios) και συμμετείχε στην τοπική «Ateneu Llibertari» (Ελευθεριακή Λέσχη) οπου ορίστηκε υπεύθυνη της βιβλιοθήκης. Ως γυναίκα αντιμετώπισε δυσκολίες να ενσωματωθεί στην οργάνωση, αλλά τελικά πήρε μια κάρτα μέλους της CNT όταν έγινε δεκαπέντε χρονών. Η Isabel βοήθησε επίσης να συσταθεί μια Ένωση Εργαζομένων Υφαντριών (Gremio de la Aguja), οπου έγινε μέλος της, με κάρτα μέλους Νο 1.
Εκείνη την περίοδο η τοπική CNT άρχισε να οργανώνει τις εργαζόμενες. Όταν πραγματοποιήθηκε απεργία στον τομέα της αλιείας τόνου στην Almadraba της Ceuta, η Isabel ανάπτυξε επαφές με τις βορειοαφρικάνες γυναίκες που είχαν μεταφερθεί εκεί για να εργαστούν και τις οποίες η εταιρεία τις είχε εξαπατήσει αμείβοντάς τες με τον μισό μισθό σε σχέση με την αμοιβή των Ισπανών γυναικών. Κατάφερε να τις πείσει να ενταχθούν κι αυτές στην απεργία και να αγωνιστούν για καλύτερες συνθήκες για όλους/ες. Μέσα σε είκοσι τέσσερις ώρες η απεργία κέρδισε.
Δυσήνιος Ίππος 