Σχετικά με το 3ήμερο εκδηλώσεων για τα 7 χρόνια του Επί τα Πρόσω
Στις 6, 7 και 8 Νοέμβρη είχαμε προγραμματίσει να πραγματοποιήσουμε εκδηλώσεις για τη συμπλήρωση 7 χρόνων από την έναρξη λειτουργίας του Επί τα Πρόσω, δημιουργώντας ένα πεδίο επικοινωνίας και πολιτικής ζύμωσης εν μέσω των αντικειμενικών δυσκολιών που γεννά για όλους μας η συνθήκη της πανδημίας.
Οι γενικότερες συνθήκες, όπως διαμορφώνονται από την έξαρση της πανδημίας και τις κρατικές απαγορεύσεις που εξαγγέλθηκαν, δημιουργούν ανυπέρβλητα εμπόδια στη δυνατότητα να ανταποκριθεί ο κόσμος που θα ήθελε να παραβρεθεί στις εκδηλώσεις.
Ζωρζ Αμπνταλλά: Ο μακροβιότερος πολιτικός κρατούμενος στην Ευρώπη
Ο Ζ. Αμπνταλλά βρίσκεται κρατούμενος για 36 χρόνια στις φυλακές του γαλλικού κράτους. Δραστηριοποιήθηκε πολιτικά στις αρχές της δεκαετίας του 1970, σε νεαρή ακόμα ηλικία, μέσα από τις γραμμές του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, και αργότερα συμμετείχε στην ίδρυση της Ένοπλης Επαναστατικής Λιβανέζικης Φράξιας. Μέχρι τη σύλληψή του πολέμησε ενάντια στο ισραηλινό κράτος και το καθεστώς κατοχής που επέβαλε σε μεγάλο μέρος των παλαιστινιακών εδαφών και στον νότιο Λίβανο. Ήδη, μετά τον πόλεμο των έξι ημερών το 1967 και τον αραβο-ισραηλινό πόλεμο του 1973, το Ισραήλ είχε επεκτείνει την κυριαρχία του στην παλαιστινιακή γη, και η αυξανόμενη επεκτατικότητα του οδήγησε στην εισβολή του στον νότιο Λίβανο αρχικά και στην προέλασή του λίγα χρόνια αργότερα, το 1982, μέχρι την πρωτεύουσα Βηρυττό και τη σφαγή χιλιάδων παλαιστινίων στη Σάμπρα και τη Σατίλα.
«Η δυσλειτουργία του συστήματος και η ηλίθια υπεράσπιση της «προόδου» και του «εκσυγχρονισμού» προσκρούει πάνω σε μια εγκληματική πραγματικότητα: τις γυναικοκτονίες. Η δολοφονία γυναικών δεν έχει ούτε χρώμα ούτε εθνικότητα, είναι παγκόσμια. Αν είναι παράλογο και εξωφρενικό κάποιος/α να διώκεται, να εξαφανίζεται, να δολοφονείται για το χρώμα του δέρματος, τη φυλή, την κουλτούρα ή τα πιστεύω του/της, είναι αδύνατο να χωρέσει ανθρώπινος νους ότι το να είσαι γυναίκα ισοδυναμεί με καταδίκη σε κοινωνικό αποκλεισμό και θάνατο.
Με αφορμή την εισβολή της αστυνομίας στην κατειλημμένη γη της Γκερνίκα στο Μπουένος Άιρες και την καταστροφή των σπιτιών των 2 περίπου χιλιάδων οικογενειών που ζουν συλλογικά εκεί, αναδημοσιεύουμε το πολύ ενδιαφέρον και κατατοπιστικό κείμενο του συντροφικού εγχειρήματοςΓη και Ελευθερία – Tierra y Libertad Αλληλεγγύη στους καταληψίες της Γκερνίκα Κανένας άνθρωπος χωρίς γη, καμιά γη χωρίς ανθρώπους!
Περίπου 2.500 οικογένειες έχουν καταλάβει από τις 20 του περασμένου Ιούλη μία έκταση περίπου εκατό εκταρίων στην κωμόπολη Γκερνίκα, 30 χιλιόμετρα νότια του Μπουένος Άιρες.
Εγκαταστάθηκαν σε οικόπεδα τα οποία είναι εγκαταλειμμένα εδώ και σαράντα χρόνια και έχτισαν πρόχειρα καταλύματα, όπου διαβιούν μέσα στο κρύο και τη βροχή. Αυτά τα περίπου 10.000 άτομα που διεκδικούν ένα κομμάτι γης, είναι άνθρωποι που τα έχασαν όλα κατά τη διάρκεια της πανδημίας, που κατέφυγαν σε αυτήν τη λύση επειδή έψαχναν μία επιλογή αξιοπρεπούς διαβίωσης. Άνεργοι, απολυμένοι εξαιτίας της οικονομικής κρίσης που επέφερε το λοκντάουν, άστεγοι, διωγμένοι από τους ιδιοκτήτες επειδή δεν είχαν να πληρώσουν το νοίκι, γυναίκες και lgbtqi άτομα που έχουν υποστεί βία.
Η μετάφραση της παρούσας μπροσούρας της IWA/AIT έγινε από τον Ανδρέα Κ. και η έκδοση πραγματοποιήθηκε από τον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο Επί τα Πρόσω στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για τη συμπλήρωση 7 χρόνων λειτουργίας του (6-7-8 Νοέμβρη 2020)
Στις 23 Σεπτεμβρίου μετά από «ανώνυμο» τηλεφώνημα η “αντι”τρομοκρατική προχώρησε στη σύλληψή μου και στην έρευνα αποθήκης που νοίκιαζα στο Κουκάκι, εντός της οποίας βρέθηκε ποσότητα εκρηκτικής ύλης, πυροκροτητών και σφαιρών. Στη συνέχεια προφυλακίστηκα με διογκωμένο κατηγορητήριο, αφού τα πλημμελήματα της απλής κατοχής εκρηκτικών και πυρομαχικών αναβαθμίστηκαν χωρίς το παραμικρό στοιχείο στο κακούργημα της «παράνομης κατοχής εκρηκτικών υλών για διάπραξη κακουργήματος». Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, με το «ποινικό» σκέλος της υπόθεσης, πριν μπούμε στην πολιτική της ουσία.
Αφίσα που εκδόθηκε από την ΑΠΟ ανταποκρινόμενη στο κάλεσμα για παγκόσμια εβδομάδα διεθνιστικής αλληλεγγύης στην επανάσταση της Ροζάβα από 1-8 Νοεμβρίου 2020
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ, ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ
Το παράδειγμα του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού εξακολουθεί να ριζώνει στην ΒΔ Συρία και την Ροζάβα αμφισβητώντας έμπρακτα την κρατική οργάνωση της κοινωνίας. Αναπτύσσεται στο καθημαγμένο από την αποικιοκρατία, τον ιμπεριαλισμό και τους εθνικισμούς έδαφος της Μέσης Ανατολής, βασιζόμενο στην ιστορική εμπειρία της κοινωνίας και στη συλλογική της κληρονομιά, προτάσσοντας μια οργανωτική συγκρότηση όπου η κοινωνία αυτοκυβερνάται κι όπου όλες οι κοινωνικές ομάδες και όλες οι πολιτισμικές, θρησκευτικές και εθνοτικές ταυτότητες μπορούν να συμμετέχουν, να εκφραστούν και να λειτουργήσουν από κοινού μέσα από τοπικές και υπερτοπικές αμεσοδημοκρατικές συμβουλιακές δομές λήψης των αποφάσεων, επιδιώκοντας την ενότητα μέσα από την ποικιλομορφία. Σε αντιδιαστολή με τη διαδικασία συγκρότησης του έθνους-κράτους, μέσα από μια ιστορία τεσσάρων αιώνων βίας, πολέμων, πολιτισμικής και φυσικής γενοκτονίας ολόκληρων πληθυσμών, βίαιης αφομοίωσης μειονοτήτων, πολιτισμών και γλωσσών στο όνομα της εθνικής ομοιογένειας, καθώς και του συγκεντρωτικού γραφειοκρατικού τρόπου άσκησης της εξουσίας που έχει επιβληθεί από το κράτος πάνω στις κοινωνίες.
Ο σκληρός αγώνας που διεξάγεται στις κούρδικες περιοχές της Ροζάβα με πρόταγμα τον δημοκρατικό συνομοσπονδισμό δεν επιδιώκει την ίδρυση ενός ακόμα έθνους – κράτους και την αντικατάσταση των παλιών αλυσίδων με καινούργιες. Επικεντρώνοντας στο τοπικό επίπεδο, με πυλώνες την οικολογία και τον φεμινισμό, χτίζει στο σήμερα δομές κοινωνικής οργάνωσης και αυτοάμυνας απέναντι στις κρατικές, καπιταλιστικές και φασιστικές επιθέσεις και ξανακάνει την πολιτική μέρος της κοινωνικής ζωής. Εδαφικοποιείται σήμερα στη Ροζάβα και επιχειρεί να βρει πατήματα στις χώρες όπου κατοικούν κούρδικοι πληθυσμοί (Συρία, Ιράκ, Τουρκία, Ιράν) προσβλέποντας να εμπνεύσει και να επηρεάσει τους λαούς της Μέσης Ανατολής και πολύ ευρύτερα στο χτίσιμο δομών παγκόσμιας δημοκρατικής συνομοσπονδιακής ένωσης κοινοτήτων, παράλληλα και ανταγωνιστικά με την κρατική καπιταλιστική οργάνωση της κοινωνίας.
Στις σημερινές συνθήκες, όπου ο σύγχρονος ολοκληρωτισμός επιχειρεί να επιβάλλει την καταπίεση και την εκμετάλλευση ως τις μόνες εφικτές συνθήκες ζωής, το παράδειγμα των αναρχικών συντρόφων που πολεμούν στη Ροζάβα έχει τη διάσταση της υλικής έκφρασης της επανάστασης που οραματιζόμαστε, μέσα σε μία διαδικασία όπου Κούρδοι, Άραβες και Δυτικοί, γυναίκες και άντρες, αγωνιστές με διαφορετικές αφετηρίες, πολεμούν και χτίζουν. Απέναντι στο αβίωτο παρόν και μέλλον που υπόσχεται το κράτος και ο καπιταλισμός. Η διεθνιστική αλληλεγγύη αποτελεί εκείνο το κρίσιμο σημείο προκειμένου οι καταπιεσμένοι να απαντήσουν στην επερχόμενη γενίκευση του εξουσιαστικού πολέμου. Και σε αυτό το κρίσιμο σημείο, η παρουσία των διεθνιστών στην περιοχή του Κουρδιστάν αποδεικνύει πως ο διεθνισμός, εκτός από επείγουσα και αναγκαία πολιτική στόχευση, είναι ήδη μία διαδικασία σε κίνηση. Οι συντρόφισσες και οι σύντροφοί μας από όλο τον κόσμο, που αγωνίζονται εκεί δίνουν μια μάχη σε μια μικρή γωνιά του κόσμου, που είναι όμως μια μάχη για όλο τον κόσμο. Κι αυτή τη διαδικασία της διεθνιστικής αλληλεγγύης, αλλά και της σύνδεσης των αγώνων θέλουμε να βαθύνουμε και να εξαπλώσουμε έως ότου το παγκόσμιο καθεστώς της εκμετάλλευσης και της υποταγής να βρίσκει απέναντί του, σε κάθε σημείο όπου επιτίθεται.
Το παράδειγμα της συνομοσπονδιακής δημοκρατικής οργάνωσης των κοινοτήτων στη Ροζάβα αποδεικνύει πως η αυτοοργάνωση των από τα κάτω και της κοινωνικής ζωής μέσω της συλλογικής αυτοδιοίκησης, δεν είναι κάποια αφηρημένη ή ξεχασμένη ιδέα, αλλά η ζώσα ιστορία. Η ζώσα ιστορία των αγώνων που εισβάλλει με ορμή στο παρόν για να αλλάξει το μέλλον, με εμπροσθοφυλακή όλες εκείνες κι εκείνους που έδωσαν τη ζωή τους για τον κοινό μας αγώνα.
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ, ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ
Δυσήνιος Ίππος 