ΔΥΣΗΝΙΟΣ ΙΠΠΟΣ

Το διήγημα που αναδημοσιεύουμε σήμερα προέρχεται από το συντροφικό εγχείρημα Το ελατήριο (blog).

Το ελατήριο είναι ένας ζωντανός, γράφων οργανισμός. Ένα έλασμα που γεννήθηκε στην Αθήνα, μεγάλωσε στην καταπράσινη Κυψέλη και  κατοικεί ακόμα στο κέντρο της πόλης. Στο πλαίσιο της “δια βίου εκπαίδευσής” του, έχει ασκήσει δεκάδες επαγγέλματα δίχως να “προκόψει ποτέ”, με την στενόμυαλη οικονομική έννοια του όρου. Χάριν ευκολίας και για την αποφυγή φορολογικών μπερδεμάτων με τους υπόλοιπους υπηκόους, του δώθηκε κάποτε  κι ένα κανονικό όνομα.

Το διήγημα διαβάστηκε από τον εξεγερμένο υποδιοικητή Γκαλεάνο σε ένα διεθνές συνέδριο το 2015. Το θέμα βασίστηκε στην ιδέα που εκφράζει ο Χουάν ντε Μαϊρένα, ήρωας του Αντόνιο Ματσάδο, που έλεγε ότι το θέατρο είναι ένα δωμάτιο με γκρεμισμένο τον τέταρτο τοίχο, με αποτέλεσμα ο θεατής να μπορεί να δει τα τεκταινόμενα στο εσωτερικό του. Μεταφράστηκε εξ ακοής από την aqua και περιλαμβάνεται στην έκδοση «Σύντομη ιστορία του ζαπατιστικού κινήματος 1994-Αυγ. 2018», από την οποία και αλιεύτηκε.

Σε όλους αυτούς λοιπόν που ονειρεύονται δυστοπίες, που ερεθίζονται στην ιδέα της καταστολής, που διακαής τους πόθος είναι να αναγράψουν την ιστορία και που ποτέ τους δε σήκωσαν το χεράκι τους για να το απλώσουν στο διπλανό, σε όλους αυτούς που με δηλώσεις και άρθρα προσπαθούν να στρώσουντο χαλί μιας εκκένωσης, σε όλους αυτούς που για να μη γελιόμαστε τους προκαλεί αλλεργία ο ίδιος ο αγώνας, σε όλους αυτούς που στην πραγματικότητα πίσω από όλα αυτά κρύβουν τις προσωπικές τους καριέρες, οικονομικές επιδιώξεις και φιλοδοξίες, έχουμε να πούμε το εξής: ραντεβού στην πόρτα του Παραρτήματος. Θα εκπλαγείτε πόσες καρδιές πάλλονται πίσω της, θα εκπλαγείτε πόσα μυαλά το έχουν για σπίτι τους. 

Τους τελευταίους μήνες και εν μέσω πανδημίας και ειδικά εν μέσω απαγόρευσης κυκλοφορίας, έχει ενταθεί η επίθεση στις γυναίκες ως κομμάτι των από τα κάτω, με τo κρατικό και καπιταλιστικό σύστημα οργάνωσης της κοινωνίας, που ήδη καταδικάζει εκατομμύρια ανθρώπους στο θάνατο από την πείνα, τις ασθένειες και τον πόλεμο, να επιδιώκει τη διαιώνιση των προνομίων του και της εξουσίας του. Η απάντηση του κράτους και του κεφαλαίου στην εξάπλωση του κορωνοιού ήταν και είναι η επίκληση στην ατομική ευθύνη και ο υποχρεωτικός εγκλεισμός των ανθρώπων στα σπίτια τους με στόχο όχι την εξάλειψη της πανδημίας προφανώς, αφού κανένα ουσιαστικό υγειονομικό μέτρο δεν έχει παρθεί όλους αυτούς τους μήνες, αλλά την πειθάρχηση και τον έλεγχο.

Όμως το «Μένουμε Σπίτι» δεν είναι εφικτό για πολλούς ανθρώπους, δεν είναι εφικτό για τους άστεγους, τους πρόσφυγες, τους/τις μετανάστες/ριες και τους/τις κρατουμένους/ες. Το ίδιο ισχύει και για τις γυναίκες και τα παιδιά που βιώνουν την έμφυλη βία μέσα στο ίδιο τους το σπίτι με τα φαινόμενα ενδοοικογενειακής βίας να έχουν αυξηθεί σημαντικά κατά την περίοδο υποχρεωτικού εγκλεισμού σε αυτό, γεγονός που αποδεικνύεται από την αύξηση των τηλεφωνικών κλήσεων στις αντίστοιχες γραμμές βοήθειας και την αύξηση εισαγωγής τέτοιων περιστατικών στα νοσοκομεία. Όπως επίσης δεν μπορεί να γίνει εφικτό και για όλες εκείνες τις γυναίκες που δουλεύουν νυχθημερόν σε σουπερ μάρκετ, τηλεφωνικά κέντρα, στα νοσοκομεία κ.α. κάτω από εξοντωτικές συνθήκες εργασίας και με ελάχιστα -έως μηδαμινά- μέτρα προστασίας.

Έτσι, την Παρασκευή 18/12 και το Σάββατο 19/12 πραγματοποιήσαμε παρεμβάσεις ενάντια στην έμφυλη καταπίεση που βιώνουν οι γυναίκες εν μέσω πανδημίας σε δύο σουπερ μάρκετ στο κέντρο της Πάτρας.

Μοιράστηκαν εκατοντάδες κείμενα, πετάχτηκαν τρικάκια και κρεμάστηκαν πανό.

Εν μέσω απαγόρευσης κυκλοφορίας είναι πιο αναγκαίο από ποτέ να παραμείνουμε στους δρόμους του αγώνα. Οφείλουμε να κλιμακώσουμε τον αγώνα μας ενάντια στην πατριαρχία, το κράτος και το κεφάλαιο. Κόντρα στις απαγορεύσεις και την συντονισμένη επίθεση κράτους και κεφαλαίου να προτάξουμε τον οργανωμένο και αδιάλλακτο αγώνα. Να συγκρουστούμε με τους νόμους και τις επιταγές των κυρίαρχων.

LOCK DOWN ΣΕ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ, ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΕΙ ΣΕ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ
ΑΠΟ ΤΗ ΡΟΤΖΑΒΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΧΙΛΗ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΞΙΚΟ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΠΟΛΩΝΙΑ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΓΙΑ ΖΩΗ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Το κείμενο της παρέμβασης εδώ.

ΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΕΧΕΙ ΙΣΤΟΡΙΑ: ΟΥΤΕ ΤΣΙΜΕΝΤΩΝΕΤΑΙ ΟΥΤΕ ΜΠΑΙΝΕΙ ΣΕ ΜΟΥΣΕΙΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ… ΚΑΜΙΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗ – ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΚΩΧΗ

Εν μέσω πανδημίας και εξάπλωσης του ιού αναδεικνύεται με τον πιο ωμό τρόπο η εγκληματική, παρασιτική και αντικοινωνική φύση του κράτους, το οποίο αδιαφορεί για την ανθρώπινη ζωή και την μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία και ενδιαφέρεται μόνο για τη διαφύλαξη των προνομίων των ισχυρών και τη μεγιστοποίηση των κερδών των αφεντικών. Η υγειονομική κρίση του Covid 19 χρησιμοποιείται από το κράτος ώστε να χτυπηθούν με ακόμα μεγαλύτερη ένταση οι αντιστάσεις και να υλοποιηθούν διάφοροι αντικοινωνικοί-αντεργατικοί σχεδιασμοί με όσο το δυνατόν λιγότερες κινητοποιήσεις και συγκρούσεις. Το χουντικής προέλευσης νομοσχέδιο για την απαγόρευση των διαδηλώσεων, το αντι-εκπαιδευτικό νομοσχέδιο, το πολυνομοσχέδιο για την λεηλασία της φύσης, η τηλεργασία και η τηλεκπαίδευση, ο νέος νόμος που έρχεται να καταργήσει την 8ωρη εργασία, το ειδικό σώμα αστυνομίας για τις σχολές είναι μόνο μερικοί από τους σχεδιασμούς που έχουν τεθεί σε εφαρμογή.