Φτώχεια, εξαθλίωση και κανιβαλισμός. Είναι το Κράτος και ο Καπιταλισμός!
Σημειώσεις για τη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου
Οι τράπεζες γεννάνε τους «ληστές».
Οι φυλακές τους «τρομοκράτες»
Η μοναξιά τους «απροσάρμοστους».
Το προϊόν την «ανάγκη»
Τα σύνορα τους στρατούς
Όλα η ιδιοχτησία.
Βία γεννάει η Βία.
Μη ρωτάς. Μη με σταματάς.
Είναι τώρα ν’ αποκαταστήσουμε
του ηθικού δικαίου την υπέρτατη πράξη.
Να κάνουμε ποίημα τη Ζωή.
Και τη Ζωή πράξη.
Υπερασπίζομαι την Αναρχία, Κατερίνα Γώγου
Στις 21 Σεπτέμβρη 2018 δολοφονείται άγρια, μέρα μεσημέρι, στο κέντρο της Αθήνας, ο Ζακ Κωστόπουλος, όταν χτυπιέται με μανία στο κεφάλι από τον ιδιοκτήτη του κοσμηματοπωλείου Di Angelo και, τουλάχιστον, ένα ακόμα άτομο (το οποίο είναι γνωστό μέλος ακροδεξιού κόμματος). Λίγο νωρίτερα είχε μπει για άγνωστο λόγο στο κατάστημα και είχε εγκλωβιστεί σε αυτό, σε εμφανώς άσχημη ψυχική και σωματική κατάσταση. Τα δύο άτομα του καταφέρνουν δολοφονικά χτυπήματα στο κεφάλι (την ώρα που βρίσκεται πεσμένος κάτω μέσα σε σπασμένα γυαλιά) στην προσπάθεια του να απεγκλωβιστεί, ενώ στην συνέχεια μπάτσοι της ομάδας ΔΙΑΣ του επιτίθενται εκ νέου και τον χτυπάνε άγρια την ώρα που επιχειρεί να ξεφύγει. Τις επόμενες μέρες, εκπρόσωπος της αστυνομίας, υπερασπίζεται δημόσια τον ξυλοδαρμό του Ζακ, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι ‘’έτσι λειτουργούμε και σε όποιον αρέσει’’.
Ο Ζακ ήταν ενεργός ακτιβιστής της LGBTQ+ κοινότητας, γνωστός για τη δράση του ενάντια στον πατριαρχικό κόσμο, τη φασιστική απειλή και τις κοινωνικές διακρίσεις. Η δολοφονία του ήταν μια ακόμα στιγμή του διαρκούς “πολέμου όλων εναντίον όλων” που έχουν κηρύξει οι κυρίαρχοι με βασικό στόχο την απομόνωση, τον αποκλεισμό και τελικά την εξόντωση του πιο εξαθλιωμένου και περιθωριοποιημένου κομματιού της κοινωνικής βάσης.
Την ίδια ώρα, τα ΜΜΕ αναλαμβάνουν το ρόλο της παραπληροφόρησης για το γεγονός, της συγκάλυψης, της διαστρέβλωσης της πραγματικότητας και της νομιμοποίησης της δολοφονίας στη συνείδηση της κοινωνίας μέσα από τον καθορισμό της έννοιας της ζωής και των ορίων εντός των οποίων αξίζει αυτή να βιωθεί. Δε διστάζουν, μάλιστα, να θέσουν σε ψηφοφορία την επικρότηση του στυγερού εγκλήματος. Σε αυτό το πλαίσιο, αποδίδονται στο δολοφονημένο τα πιο αποκρουστικά γνωρίσματα για το επιβεβλημένο κοινωνικό μοντέλο ζωής ούτως ώστε να διακριθεί από το αποδεκτό κοινωνικό πρότυπο, να υποτιμηθεί η ίδια του η ύπαρξη και να διολισθήσει στην κατηγορία όσων ζουν μια ζωή που δεν αξίζει να τη ζει κανείς. Τοξικοεξαρτημένος, ομοφυλόφιλος, οροθετικός και επίδοξος ληστής…