Μια οφειλόμενη απάντηση στην Χριστίνα Αλεξοπούλου και το σινάφι της | Ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας Γυναικών Ενάντια Στην Πατριαρχία

Η Χριστίνα Αλεξοπούλου, βουλευτής της ΝΔ Αχαΐας, γνώριζε πολύ καλά πως την περασμένη Δευτέρα υπήρχε -από βδομάδες πριν- καλεσμένη κινητοποίηση για την “8η Μάρτη, ημέρα αγώνα των γυναικών της τάξης μας”. Μια κινητοποίηση οργανωμένη από ανοιχτές συνελεύσεις γυναικών, φοιτητικούς συλλόγους και πολιτικές οργανώσεις. Είναι προφανές πως επιδεικτικά βρέθηκε εκεί, όπως επιδεικτικά τριγυρνάει σήμερα στα κανάλια για να κερδίσει λίγη ακόμα δημοσιότητα μπας και μαζέψει καμιά ψήφο.

Continue reading “Μια οφειλόμενη απάντηση στην Χριστίνα Αλεξοπούλου και το σινάφι της | Ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας Γυναικών Ενάντια Στην Πατριαρχία”

[Πάτρα] Ενημέρωση από την πορεία για την 8η Μάρτη, ημέρα αγώνα των γυναικών

Σήμερα το πρωί (8/3/21) πραγματοποιήθηκε πορεία στην Πάτρα από την ανοιχτή συνέλευση αγώνα για την 8η Μάρτη, φοιτητικούς συλλόγους, το Patras pride και αριστερές οργανώσεις και σχήματα, για την 8η Μάρτη, μια ημέρα αγώνα των γυναικών της τάξης μας.

Continue reading “[Πάτρα] Ενημέρωση από την πορεία για την 8η Μάρτη, ημέρα αγώνα των γυναικών”

Προπαγανδιστικές παρεμβάσεις ενόψει της πορείας της Δευτέρας από την ανοιχτή συνέλευση αγώνα για την 8η Μάρτη

Την Πέμπτη 4.3 το πρωί πραγματοποιήθηκε μοίρασμα από την ανοιχτή συνέλευση αγώνα για την 8η Μάρτη στη λαική της Αγίας Σοφίας ενόψει της πορείας της Δευτέρας.

Το Σάββατο 6.3, το μεσημέρι πραγματοποιήθηκαν προπαγανδιστικές παρεμβάσεις σε δύο σούπερ μάρκετ της πόλης από την ανοιχτή συνέλευση αγώνα για την 8η Μάρτη ενόψει της πορείας της Δευτέρας για την 8η μάρτη, ημέρα αγώνα των γυναικών της τάξης μας.

Continue reading “Προπαγανδιστικές παρεμβάσεις ενόψει της πορείας της Δευτέρας από την ανοιχτή συνέλευση αγώνα για την 8η Μάρτη”

8η ΜΑΡΤΗ: ΗΜΕΡΑ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ

8Η ΜΑΡΤΗ ΗΜΕΡΑ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ

Η 8η Μάρτη καθιερώθηκε το 1910 για να τιμηθούν οι εργατικοί γυναικείοι αγώνες. Υπάρχουν διάφορες εκδοχές σχετικά με τις απαρχές της ημέρας αυτής. Κάποιες από αυτές φαίνεται να είναι είτε η απεργία εργατριών ιματισμού το 1857 είτε μια διαδήλωση απεργών το 1908 στη Νέα Υόρκη. Η μαχητική απεργία και “η εξέγερση των 20.000” τον χειμώνα του 1910, η φωτιά της TriangleWaist με τις κλειδωμένες εργάτριες μέσα, η απεργία των κλωστοϋφαντουργών στο Λόρενς της Μασαχουσέτης το 1912 με τις γυναίκες να πρωτοστατούν δείχνουν όλα πως-όπως και να έχει- πρόκειται για μια εποχή κατά την οποία η Αμερική στιγματίστηκε από δυναμικές απεργίες και κινητοποιήσεις των πιο άγρια εκμεταλλευομένων κομματιών στα εργοστάσια και τις βιοτεχνίες, που ήταν στην πλειοψηφία τους οι γυναίκες εργάτριες και μετανάστριες.

Continue reading “8η ΜΑΡΤΗ: ΗΜΕΡΑ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ”

ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΣΕ ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗΣ ΣΤΙΣ 8η ΜΑΡΤΗ

ΕΧΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗ ΦΕΤΙΝΗ 8η ΜΑΡΤΗ

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗΣ ΣΤΙΣ 8η ΜΑΡΤΗ: ΠΕΜΠΤΗ 18.02.2021, 15:00, ΣΤΟΝ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟΣ ΧΩΡΟΣ ΕΠΙ ΤΑ ΠΡΟΣΩ (ΠΑΤΡΕΩΣ 87)  

Εσένα,
Θα σε ονόμαζα Άννα,
Θα σε ονόμαζα Γιάννα,
Θα σε ονόμαζα ομορφούλα
Κλώστρια μελαχρινούλα,
Μικρή πεταλούδα
Υφάντρα.
Εσύ που ήσουν
Σκλάβα του εργοστασίου
Σκλάβα της μηχανής
Σκλάβα του ωραρίου
Σκλάβα του μισθού,
Υφάντρα μελαχρινούλα
Μικρή πεταλούδα
Εργάτρια του υφαντουργείου.
Γύρνα, γύρνα, γύρνα,
Γύρνα, κορίτσι μου,
Γύρνα το κουβάρι
Της μοίρας σου
Γύρνα, γύρνα, γύρνα,
Γύρνα, κορίτσι μου,
Ύφανε την κλωστή
Της μοίρας σου.
Η ζωή σου βρίσκεται στο εργαστήρι,
Εκεί θα μπορέσουν να υφανθούν
Με τα χέρια σου και με τα χέρια των άλλων
Υφάσματα που θα ντύσουν την ελευθερία.

Βίκτωρ Χάρα

H φετινή 8η Μάρτη έρχεται να μας υπενθυμίσει τη σημασία των μαζικών, μαχητικών εργατικών γυναικείων-και όχι μόνο- αγώνων. Έρχεται να μας υπενθυμίσει πως ο κόσμος δεν κερδίζεται με προσευχές και πως η μόνη προοπτική για να ζήσουμε σε μια κοινωνία ισότητας και ελευθερίας είναι η οργάνωση και ο αγώνας για την κοινωνική επανάσταση.

Continue reading “ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΣΕ ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗΣ ΣΤΙΣ 8η ΜΑΡΤΗ”

Anarşist Kadınlar & Ομάδα ενάντια στην Πατριαρχία: Μηνύματα αλληλεγγύης στις γυναίκες που αγωνίζονται

Το πρώτο κείµενο στάλθηκε ως μήνυμα αλληλεγγύης στις συντρόφισσές μας στην Τουρκία, τις Anarşist Kadınlar (Αναρχικές Γυναίκες). Το δεύτερο κείµενο µάς στάλθηκε από τις συντρόφισσες από την Τουρκία, για να δηµοσιευθεί στην Ελλάδα ενόψει της 8ης Μάρτη.

Μήνυµα αλληλεγγύης στις γυναίκες που αγωνίζονται σε όλο τον κόσµο για τη φετινή 8η Μάρτη, ημέρα αντίστασης και αγώνα

Συντρόφισσες,

Στον ελλαδικό χώρο, από το περασμένο καλοκαίρι, βρίσκεται σε εξέλιξη μια ευρεία κατασταλτική εκστρατεία ενάντια στο αναρχικό κίνημα, στους κατειλημμένους χώρους αγώνα, στους πρόσφυγες και τους μετανάστες, στον κόσμο της αλληλεγγύης, στις κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις. Μια εκστρατεία που συνιστά την αιχμή του δόρατος της επίθεσης κράτους και αφεντικών στα πληβειακά στρώματα της κοινωνίας, αποσκοπώντας στην τρομοκράτηση και την πειθάρχησή τους, για την απρόσκοπτη επέλαση της κρατικής και καπιταλιστικής βαρβαρότητας.

Στο πλαίσιο της σαρωτικής κατασταλτικής επίθεσης από το κράτος, η καταστολή έρχεται να υπενθυμίσει σε εμάς, τις γυναίκες που αγωνιζόμαστε, πως μας επιφυλάσσει ειδική μεταχείριση. Παράλληλα με τους άγριους ξυλοδαρμούς και τα χημικά, οι μπάτσοι χτυπούν τις αγωνίστριες στις διαδηλώσεις ασκώντας τους σεξιστική βία και εξαπολύοντάς σεξιστικά σχόλια, με χειρονομίες και προσβολές. Οι ομοφοβικές επιθέσεις από διμοιρίες των ΜΑΤ στην Αθήνα, οι σεξουαλικές παρενοχλήσεις και απειλές από τις διμοιρίες που έχουν στρατοπεδεύσει στην περιοχή των Εξαρχείων, η λυσσαλέα καταστολή στις γυναίκες διαδηλώτριες και οι σεξιστικές επιθέσεις και προσβολές, το ξεγύμνωμα και ο βασανισμός διαδηλωτών σε όλες τις μεγάλες διαδηλώσεις των τελευταίων μηνών αποτελεί εν συντομία εικόνα από το μέλλον που επιφυλάσσεται για όλους μας. Η πατριαρχική βία θα είναι πάντα όπλο στη φαρέτρα της καταστολής για να διαχωρίσει τους από τα κάτω και είναι και εδώ παρούσα ως αναπόσπαστο κομμάτι της κρατικής και καπιταλιστικής βαρβαρότητας.

Continue reading “Anarşist Kadınlar & Ομάδα ενάντια στην Πατριαρχία: Μηνύματα αλληλεγγύης στις γυναίκες που αγωνίζονται”

8η Μάρτη: Ημέρα αντίστασης και αγώνα!

ΕΝΑΝΤΙΑ

ΣΤΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ που παρουσιάζουν τους αγώνες για τη γυναικεία χειραφέτηση ως αίτημα συνδιαχείρισης της κρατικής, καπιταλιστικής και πατριαρχικής βαρβαρότητας, για να αποσιωπήσουν την ιστορία αιματηρών αγώνων, απεργιών και εξεγέρσεων γυναικών από τα κάτω.

ΣΤΗΝ ΤΑΞΙΚΗ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ σε βάρος των εργαζόμενων, άνεργων και φτωχών γυναικών (τη μαύρη εργασία, τη μισθολογική ανισότητα, τις απολύσεις εγκύων, τις σεξιστικές παρενοχλήσεις, την υποτίμηση και τη δίωξη των μεταναστριών εργατριών

ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ και τη στοχοποίηση των αγωνιζόμενων γυναικών, τις σεξιστικές επιθέσεις της αστυνομίας με ξεγυμνώματα, ξυλοδαρμούς και εικονικούς βιασμούς σε βάρος διαδηλωτών και διαδηλωτριών.

ΣΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΞΟΝΤΩΣΗΣ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ
Στον εγκλεισμό γυναικών, αντρών και παιδιών σε απάνθρωπες συνθήκες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης όπως στη Μόρια ή στα κρατητήρια της Πέτρου Ράλλη, στην απαγόρευση μετακίνησης και την παρανομοποίηση που οδηγούν στο θάνατο, στις εκκενώσεις των καταλήψεων προσφύγων και μεταναστών και στον αποκλεισμό τους από την πρόσβαση στην υγεία και την εκπαίδευση.

ΣΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟ που τροφοδοτείται και νομιμοποιείται από τους θεσμούς με στόχο τον κατακερματισμό του σώματος των καταπιεσμένων, με την προώθηση του ρατσισμού και του σεξισμού, με τη στοχοποίηση όσων θεωρούνται «αδύναμοι» στην ταξική και κοινωνική ιεραρχία, τις δολοφονίες και τους βιασμούς γυναικών, όπως με τον μαρτυρικό θάνατο της Ελένης Τοπαλούδη στη Ρόδο.

ΣΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ, ΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ που θέλουν τους καταπιεσμένους να αλληλοσπαράσσονται στο βωμό των συμφερόντων των αφεντικών  και τα γυναικεία σώματα μηχανές αναπαραγωγής υπηκόων για το έθνος.

EΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ, ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΕΞΕΓΕΙΡΟΝΤΑΙ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ

ΑΠΟ ΤΗ ΜΟΡΙΑ ΩΣ ΤΗ ΡΟΤΖΑΒΑ, ΑΠΟ ΤΗ ΧΙΛΗ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΞΙΚΟ ΩΣ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

ΑΓΩΝΕΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ 8 ΜΑΡΤΗ

ΑΘΗΝΑ: 12μ., ΠΛ. ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: 11π.μ., ΑΓΑΛΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

ΠΑΤΡΑ: 12μ., ΠΛ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ

ομάδα ενάντια στην πατριαρχία-

Αναρχική Πολιτική Οργάνωση | Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων

 

Κάλεσμα σε συνέλευση για τη συγκρότηση μπλοκ στην πορεία της 8ης Μάρτη 2020

Κάλεσμα σε συνέλευση για τη συγκρότηση μπλοκ στην πορεία της 8ης Μάρτη

Δευτέρα 24/2 στις 9:00 μμ. στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο «επί τα πρόσω» (Πατρέως 87)

8η Μάρτη: Ημέρα αντίστασης και αγώνα!

 Η 8η Μάρτη καθιερώθηκε το 1910 για να τιμηθούν οι γυναικείοι αγώνες. Η καθεστωτική καθιέρωση μιας τέτοιας μέρας επιχειρεί την απονοηματοδότηση κάθε μαχητικής διεκδίκησης, κάθε ιστορικής παρακαταθήκης και συλλογικής μνήμης που μπορεί να εμπνεύσει και να προωθήσει τον αγώνα για τη γυναικεία χειραφέτηση. Έναν αγώνα τον οποίο η κυριαρχία συνεχώς επιχειρεί να προβάλει ως «αίτημα για ισότητα στη διαχείριση της εξουσίας». Η προσπάθεια ενσωμάτωσης των διαφόρων κινημάτων και η αλλοίωση των χαρακτηριστικών τους είναι συνήθης πρακτική της κυριαρχίας για να αφομοιώσει κάθε προσπάθεια αντίστασης και να μειώσει τη ριζοσπαστικότητά της. Για εμάς, η 8η Μάρτη αποτελεί ημέρα αντίστασης και αγώνα και όχι μια «γιορτή» για τη γυναίκα, που στην πραγματικότητα το μόνο που κάνει είναι να επιβεβαιώνει και να αναπαράγει τους επιβεβλημένους έμφυλους ρόλους.

Η πατριαρχία αποτελεί ένα από τα θεµέλια του κόσµου της εξουσίας και βασικό στοιχείο κοινωνικής αναπαραγωγής του.  Ως γυναίκες, πέρα από την εκμετάλλευση και την καταπίεση που επιβάλλεται συνολικά στους από τα κάτω, βιώνουµε την καταπίεση και στο πεδίο των έµφυλων διαχωρισµών, ως µια ακόμη μορφή καταπίεσης που απορρέει από τη δομή του κυρίαρχου συστήματος. Στην εποχή της όξυνσης της επίθεσης του κράτους και των αφεντικών, οι βασικοί πυλώνες συγκρότησης του κόσμου της εξουσίας επιχειρούν να μεταφέρουν τη σήψη του κρατικού, καπιταλιστικού και πατριαρχικού τρόπου οργάνωσης στην κοινωνία. Όσο βαθαίνει η κρίση, η επίθεση που δεχόμαστε σε όλα τα πεδία εντείνεται. Μαζί της εντείνονται και οι σύγχρονες εκδηλώσεις της πατριαρχίας.

Οι δεκάδες βιασμοί και δολοφονίες, οι ιδιαίτερες συνθήκες εργασίας των γυναικών, οι απολύσεις,  το δουλεμπόριο και η καταναγκαστική πορνεία, η καθημερινή βία απέναντι στις μετανάστριες, οι καμπάνιες κατά των αμβλώσεων κόντρα στην αυτοδιάθεση του σώματος των γυναικών ο εξευτελισμός και η περαιτέρω επίθεση σε αγωνίστριες σε κατασταλτικές επιχειρήσεις, οι ομοφοβικές και σεξιστικές επιθέσεις, η σωματική βία,  καθώς και οι παρενοχλήσεις και απειλές από το στρατό κατοχής που έχει εγκατασταθεί στην περιοχή των Εξαρχείων σε μαθήτριες, εργαζόμενες, αλλά και όσες και όσους ζουν και αγωνίζονται στην περιοχή, συνθέτουν σύντομα τη σύγχρονη πραγματικότητα.

Σε ό, τι μας αφορά, ως αγωνιζόμενες γυναίκες, δεν τρομοκρατούμαστε γιατί δεν είμαστε μόνες. Κόντρα στην πατριαρχία και σε κάθε μορφή καταπίεσης που επιβάλλει το σύστημα, απαντάμε εντείνοντας την αυτοοργανωμένη και αντιθεσμική δράση. Κρατάμε ζωντανή τη φλόγα των αγώνων του παρελθόντος και συνεχίζουμε συλλογικά και από τα κάτω για τους απελευθερωτικούς αγώνες του μέλλοντος. Είμαστε μαζί με τους χιλιάδες διαδηλωτών που κατέβηκαν στους δρόμους την περασμένη 6η Δεκέμβρη, είμαστε μαζί με τις αγωνιζόμενες στην Χιλή, τις εξεγερμένες συντρόφισσες μας στην Τσιάπας, τις επαναστατημένες αντάρτισσες στη Ροτζάβα, τις αντιστεκόμενες γυναίκες στην Τουρκία και σε όλο τον κόσμο.

Σήμερα περισσότερο από ποτέ, επιδιώκουμε να εντείνουμε τον αγώνα για τη γυναικεία χειραφέτηση, τον αγώνα για την ελευθερία όλων κόντρα σε κάθε σχέση εξουσίας που μας επιβάλλεται. Αναγνωρίζοντας πως η ελευθερία ούτε χαρίζεται, ούτε παραχωρείται, αλλά κατακτιέται μέσα από τους ίδιους τους αγώνες των εκμεταλλευόμενων και των καταπιεσμένων, επιλέγουμε να οργανωθούμε και να συλλογικοποιηθούμε -ως γυναίκες και ως αναρχικές- και να αγωνιστούμε όλες μαζί, με τους εργάτες, τους ανέργους, τους φοιτητές, τους μαθητές, τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα, να ενώσουμε τις φωνές και τη δράση μας απέναντι στους καθημερινούς μας δυνάστες σε όλο τον κόσμο, κρατώντας ζωντανό το όραμα για μια κοινωνία ισότητας, αξιοπρέπειας, ελευθερίας και αλληλεγγύης.

ΚΑΜΙΑ ΑΥΤΑΠΑΤΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑΣ, ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ 

ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΓΙΑ ΖΩΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

 Πρωτοβουλία γυναικών ενάντια στην πατριαρχία

enantiastinpatriarxia@gmail.com

Επικοινωνία: Κάθε Τρίτη 19:00-22:00 στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο Επί τα Πρόσω (Πατρέως 87)

8η ΜΑΡΤΗ: ΗΜΕΡΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ | ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ-ΠΟΡΕΙΑ: ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 8/3, 12μ., πλ. Γεωργίου

8η ΜΑΡΤΗ: ΗΜΕΡΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ

Η 8η Μάρτη καθιερώθηκε το 1910 για να τιμηθούν οι γυναικείοι αγώνες. Η καθεστωτική καθιέρωση μιας τέτοιας μέρας επιχειρεί την απονοηματοδότηση κάθε μαχητικής διεκδίκησης, κάθε ιστορικής παρακαταθήκης και συλλογικής μνήμης που μπορεί να εμπνεύσει και να προωθήσει τον αγώνα για τη γυναικεία χειραφέτηση. Έναν αγώνα τον οποίο η κυριαρχία συνεχώς επιχειρεί να προβάλει ως «αίτημα για ισότητα στη διαχείριση της εξουσίας». Η προσπάθεια ενσωμάτωσης των διαφόρων κινημάτων και η αλλοίωση των χαρακτηριστικών τους είναι συνήθης πρακτική της κυριαρχίας για να αφομοιώσει κάθε προσπάθεια αντίστασης και να μειώσει τη ριζοσπαστικότητά της. Για εμάς, η 8η Μάρτη αποτελεί ημέρα αντίστασης και αγώνα και όχι μια «γιορτή» για τη γυναίκα, που στην πραγματικότητα το μόνο που κάνει είναι να επιβεβαιώνει και να αναπαράγει τους επιβεβλημένους έμφυλους ρόλους.

Κόντρα στην πατριαρχία και σε κάθε μορφή καταπίεσης που επιβάλλει το σύστημα, απαντάμε εντείνοντας την αυτοοργανωμένη και αντιθεσμική δράση. Κρατάμε ζωντανή τη φλόγα των αγώνων του παρελθόντος και συνεχίζουμε συλλογικά και από τα κάτω για τους απελευθερωτικούς αγώνες του μέλλοντος. Μαθαίνουμε και αντλούμε έμπνευση από τους αγώνες των γυναικών σε όλο τον κόσμο, από τα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικού και τις γυναίκες Ζαπατίστας που φέτος στέλνουν μήνυμα στις γυναίκες όλου του κόσμου κοινοποιώντας την επίθεση που δέχονται συνολικά ως επαναστατικό κίνημα από το κράτος και το κεφάλαιο, από τις συντρόφισσες μας μας στην άλλη πλευρά του Αιγαίου που αντιστέκονται στο φασιστικό-πατριαρχικό κράτος της Τουρκίας, από τις κούρδες αντάρτισσες στο Κομπάνι και το Αφρίν που υπερασπίζονται τον τόπο τους απέναντι στην τούρκικη φασιστική εισβολή και στη τζιχαντιστική τρομοκρατία και από όλες τις γυναίκες που αντιστέκονται στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη.

Συνεχίζουμε τον αγώνα για τη γυναικεία χειραφέτηση, τον αγώνα για την ελευθερία όλων. Αναγνωρίζοντας πως η ελευθερία ούτε χαρίζεται, ούτε παραχωρείται, αλλά κατακτιέται μέσα από τους ίδιους τους αγώνες των εκμεταλλευόμενων και των καταπιεσμένων, επιλέγουμε να οργανωθούμε και να συλλογικοποιηθούμε -ως γυναίκες και ως αναρχικές- και να αγωνιστούμε όλες μαζί, με τους εργάτες, τους ανέργους, τους φοιτητές, τους μαθητές, τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα, να ενώσουμε τις φωνές και τη δράση μας απέναντι στους καθημερινούς μας δυνάστες σε όλο τον κόσμο, κρατώντας ζωντανό το όραμα για μια κοινωνία ισότητας, αξιοπρέπειας, ελευθερίας και αλληλεγγύης.

Το 1911, το Triangle Shirtwaist Factory ήταν μία από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις παραγωγής ειδών γυναικείου ρουχισμού στην πόλη της Νέας Υόρκης και οι ιδιοκτήτες του που είχαν δημιουργήσει την εταιρεία το 1900 θησαύριζαν από τη στυγνή εκμετάλλευση των εργαζομένων τους.

Στις 4 το απόγευμα του Σαββάτου, 25 Μαρτίου 1911, ξέσπασε φωτιά στον όγδοο όροφο του εργοστάσιου. Σχεδόν τα πάντα στο χώρο ήταν εύφλεκτα, όπως υφάσματα, χαρτιά και ξύλινα τραπέζια. Η φωτιά πήρε ανεξέλεγκτες διαστάσεις και κάθε προσπάθεια για την κατάσβεσή της στάθηκε μάταιη καθώς μάλιστα από τις μάνικες της πυρόσβεσης δεν έτρεχε νερό.

Πολλές εργαζόμενες με βάση την πολιτική της εταιρείας ήταν κλειδωμένες στους χώρους εργασίας τους για να μη απομακρύνονται άσκοπα και παγιδεύτηκαν πίσω από τις κλειστές πόρτες.

Προβολή Ντοκιμαντέρ για τη φωτιά στο Triangle Shirtwaist Factory

την Τρίτη 5/3 στις 8:00 μ.μ. στο Επί τα Πρόσω (Πατρέως 87)

 

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ-ΠΟΡΕΙΑ:

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 8/3, 12μ., πλ.Γεωργίου

ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΓΙΑ ΖΩΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

πρωτοβουλία γυναικών ενάντια στην πατριαρχία

επικοινωνία: κάθε Τρίτη μετά τις 7:00 μ.μ., στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο επί τα πρόσω (Πατρέως 87) | enantiastinpatriarxia@gmail.com

8 Μάρτη: Για την ημέρα της γυναίκας…

486481_433223873432533_1978382553_nΤο παρακάτω κείμενο δημοσιεύτηκε στο τεύχος 51 του Αναρχικού δελτίου αντιπληροφόρησης και δράσης «Μαύρη Σημαία» (Απρίλης 2008)


Για την «Ημέρα της Γυναίκας»

Τα πραγματικά γεγονότα που διαδραματίστηκαν κάποτε στις 8 Μάρτη χάνονται στην ομίχλη της ιστορίας. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, ήταν 8 Μάρτη του 1857 όταν στη Νέα Υόρκη οι εργάτριες υφαντουργίας συμμετείχαν στην πρώτη ιστορικά καταγεγραμμένη απεργία γυναικών, η οποία γνώρισε άγρια καταστολή. Άλλες πηγές αμφισβητούν τη συγκεκριμένη χρονολογία ή και το κατά πόσο υπήρξε αυτή η απεργία. Σε κάθε περίπτωση, είναι γεγονός πως η καθιέρωση της 8ης Μάρτη αντλεί την έμπνευσή της από περισσότερα από ένα γεγονότα, από διαφορετικές στιγμές γυναικείων αγώνων. Όταν το 1910, στο σοσιαλιστικό συνέδριο της Κοπεγχάγη (το οποίο πραγματοποιήθηκε στο κτίριο που αργότερα και μέχρι πρόσφατα στέγαζε την κατάληψη Ungdomshuset) η Κλάρα Τσέτκιν πρότεινε να οριστεί η 8η Μάρτη ως παγκόσμια ημέρα όπου θα τιμώνται οι αγώνες των γυναικών, είχε «γιορταστεί» ήδη μια τέτοια «ημέρα διεκδίκησης πολιτικών δικαιωμάτων για τις γυναίκες» το 1907 στην Αμερική. Η πρόταση της Κλάρα Τσέτκιν ήρθε σε μια χρονική περίοδο που σημαδεύτηκε από μία από τις σκληρότερες απεργίες γυναικών, την «εξέγερση των 20.000» εργατριών στις βιοτεχνίες ιματισμού της Νέας Υόρκης που διήρκησε από το Νοέμβρη του 1909 ως το Φλεβάρη του 1910.

Η «εξέγερση των 20.000» 

Στις αρχές του 1900, στη Νέα Υόρκη, οι εργάτριες στις βιοτεχνίες ιματισμού, οι περισσότερες μετανάστριες, αναγκασμένες να δουλεύουν εξαντλητικά ωράρια για ελάχιστα χρήματα, οργανώνονται για να αντιμετωπίσουν τους εργοδότες. Ιδρύεται το σωματείο εργατριών στην υφαντουργία ILGWU (International Ladies Garment Workers Union).

Το Σεπτέμβρη του 1909, οι εργάτριες στη βιοτεχνία Leiserson ξεκίνησαν απεργία, η οποία σύντομα εξαπλώθηκε, πρώτα στο γειτονικό εργοστάσιο της Triangle Waist και ύστερα σε αρκετές ακόμα βιοτεχνίες. Έξω από τα εργοστάσια γίνονταν πικετοφορίες ώστε να ενημερώνεται ο κόσμος και να εμποδίζεται η μεταφορά απεργοσπαστών. Τα αφεντικά πλήρωναν τραμπούκους για να επιτίθενται στις γυναίκες που διαδήλωναν.

Στις 22 Νοέμβρη 1909, έντεκα εβδομάδες μετά την έναρξη αυτών των περιορισμένων σε συγκεκριμένες βιοτεχνίες απεργιών, χιλιάδες εργάτες και εργάτριες υφαντουργίας συγκεντρώνονται στο Cooper Union, για να αποφασίσουν αν θα κλιμακώσουν τις κινητοποιήσεις. Καθώς οι συνδικαλιστές ηγέτες, άντρες στην πλειοψηφία τους, εφιστούν την προσοχή στους κινδύνους που εγκυμονεί η κήρυξη γενικής απεργίας, ανεβαίνει στο βήμα η νεαρή εργάτρια Κλάρα Λέμλικ, υποβασταζόμενη. Μόλις είχε βγει από το νοσοκομείο όπου νοσηλεύτηκε μετά τον ξυλοδαρμό της από τραμπούκους κατά τη διάρκεια πικετοφορίας (ενώ είχε συλληφθεί 17 φορές στο διάστημα της απεργίας). Τα λόγια της μεταφράζονταν ταυτόχρονα στα αγγλικά και τα ιταλικά από τα γίντις, ξεσηκώνοντας τον ενθουσιασμό των εργατριών: «Άκουσα όλους τους ομιλητές και δεν διαθέτω πια άλλη υπομονή. Είμαι εργάτρια, μια από όλες αυτές που απεργούν ενάντια στις αφόρητες συνθήκες. Κουράστηκα να ακούω τους ομιλητές να μιλούν με γενικότητες. Εδώ ήρθαμε να αποφασίσουμε αν θα κατέβουμε σε απεργία ή όχι. Εγώ προτείνω να κατέβουμε σε γενική απεργία – τώρα!»

Σε κείμενα που περιγράφουν το κλίμα της εποχής διαβάζουμε: «Οι γυναίκες ψήφισαν με ενθουσιασμό υπέρ της γενικής απεργίας και βγήκαν στο δρόμο. Αυτό τις έφερε σε ανοιχτή σύγκρουση με την αστυνομία, τους δικαστές, τους εργοδότες, αλλά, συχνά, και με τις οικογένειές τους ή άλλους εργάτες. Έπρεπε να αντιμετωπίσουν και τους πατεράδες και τους συζύγους τους που δίσταζαν να επιτρέψουν τη συμμετοχή τους σε τέτοιες εκδηλώσεις δημόσιας αμφισβήτησης της εξουσίας.»

Την επόμενη μέρα, 15.000 εργάτριες από τις βιοτεχνίες ιματισμού διαδήλωσαν προς το Δημαρχείο στο Μανχάταν. Μέσα σε λίγες μέρες 5.000 ακόμα εργάτριες κατεβαίνουν σε απεργία, σταματώντας την παραγωγή σε ολόκληρη τη Νέα Υόρκη. Εκείνη η πορεία προς το Δημαρχείο έφερε στη δημοσιότητα τις άθλιες συνθήκες εργασίας και την ίδια την απεργία. Τα αιτήματα αφορούσαν τη βελτίωση των συνθηκών και την αύξηση των αμοιβών, την κατάργηση των προστίμων που επιβάλλονταν στις εργάτριες με κάθε είδους γελοία δικαιολογία, και τη μείωση των ωρών εργασίας σε 52 την εβδομάδα.

Για την οικονομική τους ενίσχυση, οι εργάτριες πουλούσαν στο δρόμο εφημερίδες, γραμμένες στα αγγλικά, τα ιταλικά και τα γίντις, πληροφορώντας τον κόσμο για την απεργία. Όλο αυτό το διάστημα, συνελήφθησαν περισσότερες από 500 εργάτριες, οι οποίες οδηγούνταν αρχικά στη φυλακή Jefferson Market. Το σωματείο συγκέντρωνε χρήματα για να πληρώνει τις εγγυήσεις ώστε να απελευθερώνονται, πολλές γυναίκες όμως έκτισαν ποινές στο Blackwell Island. Η απεργία έληξε στις 15 Φλεβάρη του 1910.

Η φωτιά στην Triangle Waist Company

Ένα χρόνο περίπου αργότερα, στις 25 Μάρτη του 1911, ξέσπασε φωτιά στο εργοστάσιο της Triangle Waist, σε μια από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις παραγωγής ειδών γυναικείου ρουχισμού στη Νέα Υόρκη που στεγαζόταν σε πολυώροφο κτίριο και της οποίας οι ιδιοκτήτες θησαύριζαν από τη στυγνή εκμετάλλευση των εργαζομένων. Εκεί εργάζονταν για περισσότερες από 10 ώρες την ημέρα, έξι ημέρες την εβδομάδα περίπου 500 άτομα, κυρίως μετανάστριες. Πολλές από αυτές ήταν μικρά κορίτσια ακόμα και 13-14 ετών, που έπρεπε καθημερινά να κουβαλούν τις ραπτομηχανές τους στην πλάτη πηγαίνοντας στη δουλειά και επιστρέφοντας από αυτήν.

Όταν ξέσπασε η φωτιά στον όγδοο όροφο του κτιρίου, οι εργάτριες ήταν κλειδωμένες από τα αφεντικά μέσα στο εργοστάσιο. Αυτή την τακτική ακολουθούσαν πάγια ώστε να εμποδίζεται η είσοδος μελών του σωματείου, αλλά και η έξοδος των εργατριών κατά τη διάρκεια της δουλειάς! Η φωτιά εξαπλώθηκε αστραπιαία, καθώς τα πάντα στο χώρο ήταν εύφλεκτα, εγκλωβίζοντας δεκάδες γυναίκες πίσω από την κλειδωμένη κύρια πόρτα και τις φραγμένες από στοίβες ραπτομηχανών δευτερεύουσες εξόδους. Κάποιες κατάφεραν να ξεφύγουν από τους ανελκυστήρες που πολύ γρήγορα όμως αχρηστεύτηκαν από την φωτιά που έφθασε στα φρεάτια, ενώ άλλες διέφυγαν από το δέκατο όροφο σε ταράτσες γειτονικών κτιρίων. Πλήθος όμως εργατριών εγκλωβίστηκαν χωρίς δυνατότητα διαφυγής, ιδιαίτερα στον όγδοο και τον ένατο όροφο του κτιρίου, καθώς οι σκάλες της πυροσβεστικής έφθαναν μέχρι τον έκτο όροφο. Πολλές γυναίκες, μη έχοντας άλλη επιλογή, άρχισαν να πηδούν απελπισμένες η μια μετά την άλλη στο κενό.

Μετά το σβήσιμο της πυρκαγιάς, 146 εργαζόμενες ήταν νεκρές. Η Rose Safran, μία από τις γυναίκες που συμμετείχαν το 1909 στην απεργία εναντίον της Triangle γράφει: «Ήταν μέσα στα αιτήματά μας η τήρηση κανόνων ασφαλείας, η δημιουργία εξόδων κινδύνου. Αλλά τα αφεντικά μας αγνόησαν. Αν είχαν εκπληρωθεί τα αιτήματα της απεργίας μας, οι συντρόφισσές μας δεν θα είχαν πεθάνει.» Την επόμενη μέρα 100.000 άτομα συγκεντρώνονται έξω από το εργοστάσιο, όπου εξακολουθούν να ανασύρονται τα πτώματα των απανθρακωμένων γυναικών.

Οι ιδιοκτήτες της εταιρείας που δικάστηκαν το 1914 για αυτήν την πολύνεκρη τραγωδία αθωώθηκαν. Η ευθύνη τους περιορίστηκε στην καταβολή μιας ελάχιστης χρηματικής αποζημίωσης.

8 ΜΑΡΤΗ: ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ!

Στις 7 του περασμένου Μάρτη πραγματοποιήθηκε στην κατάληψη Λέλας Καραγιάννη 37 προβολή ντοκιμαντέρ για τη φωτιά στην Τriangle Waist Company. Το ντοκιμαντέρ που προβλήθηκε σε αυτή την εκδήλωση τιμής και μνήμης στους αγώνες για την απελευθέρωση των γυναικών που δεν σταμάτησαν ποτέ, συνοδεύτηκε από το εισαγωγικό κείμενο «ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ» της γυναικείας ομάδας Noli Me Tangere, η οποία είχε την πρωτοβουλία για τη διακίνηση της ταινίας, και το ακόλουθο κείμενο συντροφισσών από την κατάληψη ΛΚ37:

«Τι είναι αυτό που ενώνει τις εργάτριες που ξεσηκώθηκαν το Μάρτη του 1857 στη Νέα Υόρκη -και που στη μνήμη του αγώνα τους ορίστηκε αργότερα η 8η Μάρτη ως ημέρα της γυναίκας- με τις γυναίκες του σήμερα;

Τι είναι αυτό που συνδέει τις 20.000 απεργούς από τις βιοτεχνίες ιματισμού, που διαδήλωναν το 1909 στους δρόμους της Νέας Υόρκης, με τις γυναίκες που δουλεύουν σήμερα σε καθεστώς δουλείας, μέρα και νύχτα, στα εργοστάσια των πολυεθνικών που μεταφέρονται σε χώρες του «τρίτου κόσμου» αναζητώντας φτηνό και αναλώσιμο εργατικό δυναμικό;

Τι είναι αυτό που συνδέει τις 146 εργάτριες που το 1911 κάηκαν ζωντανές πάνω από τις ραπτομηχανές τους, κλειδωμένες στο κτίριο της εταιρίας ιματισμού Triangle Waist όταν ξέσπασε φωτιά στο κτίριο, με τις γυναίκες που δουλεύουν σήμερα σε άθλιες συνθήκες στις μακιλαδόρες (εργοστάσια μεταποίησης) του Μεξικού, και τα πτώματά τους ανακαλύπτονται κάθε τόσο στην έρημο;

Τι είναι αυτό που ενώνει εκείνες τις γυναίκες εργάτριες του 1900, μετανάστριες, Ιταλίδες και Ανατολικοευρωπαίες Εβραίες, το σκληρότερα εκμεταλλευόμενο κομμάτι του προλεταριάτου της Νέας Υόρκης, με τις μετανάστριες του σήμερα, και με εκείνες τις «αόρατες» γυναίκες θύματα της καταναγκαστικής πορνείας;

Πίσω από τους βολικούς για την κυριαρχία μύθους, που διαστρεβλώνουν την υπόθεση της γυναικείας χειραφέτησης παρουσιάζοντάς την σήμερα ως ζήτημα «ισότητας» στη διαχείριση της εξουσίας, κρύβεται μια άλλη πραγματικότητα…

…Η ιστορία των αιματηρών γυναικείων αγώνων που ξεπήδησαν μέσα και ενάντια σε συνθήκες σκληρής εκμετάλλευσης και καταπίεσης, χαράζοντας μέσα στο χρόνο μια διαδρομή που φτάνει ως το σήμερα.

Μια διαδρομή αντίστασης στη βία των καταναγκασμών και των ρόλων που απορρέουν από τις εξουσιαστικές, καπιταλιστικές και πατριαρχικές δομές.

Μια διαδρομή που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι των κοινωνικών και ταξικών αγώνων, κομμάτι των ξεσηκωμών όλων των καταπιεσμένων».

 Κατ