ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΤΟΥ ΧΘΕΣ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΣΤΙΣ ΑΝΤΑΡΣΙΕΣ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ

Το κείμενο αποτελεί ανατύπωση από την ειδική έκδοση του Αναρχικού Δελτίου Αντιπληροφόρησης και Δρασης “Πολυτεχνέιο: Απέναντι στο μύθο της δημοκρατίας, η εξέγερση είναι πάντα ζωντανή”, Aθήνα, Νοέμβρης 2005.

Καταγγελία «απαγωγής» – προσαγωγής του συντρόφου Π. Β. το πρωί της 17 Νοέμβρη στην Αθήνα

Το πρωί της 17ης Νοέμβρη ασφαλίτες που είχαν περικυκλώσει την είσοδο της πολυκατοικίας του σπιτιού μου, με προσεγγίζουν προσφωνώντας  με το μικρό μου όνομα, με «συλλαμβάνουν» και με οδηγούν στη ΓΑΔΑ για «εξακρίβωση στοιχείων» η οποία κράτησε 9 ώρες(!!!)

Πρόκειται για μία κακόγουστη επανάληψη της αστυνομικής επιχείρησης του πρωινού της 12ης Φλεβάρη 2012, ημέρα πραγματοποίησης μιας από τις μαζικότερες και μαχητικότερες διαδηλώσεις των τελευταίων ετών. Οι εγκέφαλοι της ΓΑΔΑ τότε σχεδίασαν και εκτέλεσαν δεκάδες «απαγωγές»-προσαγωγές αγωνιστών, γνωστών από την παρουσία και τη δράση τους στο αναρχικό-αντιεξουσιαστικό κίνημα (μεταξύ των οποίων και τη δική μου). Ενόψει της φετινής πορείας του Πολυτεχνείου προχώρησαν σε δεκάδες προληπτικές προσαγωγές διαδηλωτών και στη δεύτερη στοχευμένη προσαγωγή μου. Πρόκειται για τακτικές που αποσκοπούν στη διαμόρφωση ενός κλίματος τρομοκρατίας με στόχο να  καμφθεί η αγωνιστική διάθεση στους δρόμους. Η κατασταλτική αυτή επιχείρηση κλιμακώθηκε με την ασφυκτική παρουσία των κατασταλτικών δυνάμεων στην μαζική διαδήλωση του Πολυτεχνείου και κυρίως με τις συλλήψεις και το χτύπημα δεκάδων διαδηλωτών που ακολούθησε το τέλος της, στην περιοχή των Εξαρχείων.

Είναι ξεκάθαρο ότι η συνεχής ένταση της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης και του ελέγχου από το κράτος  και τα αφεντικά , που καταδικάζουν την πλειοψηφία της κοινωνίας στη φτώχεια και την εξαθλίωση, δεν μπορούν να προχωρήσει παρά μόνο με την επιβολή του φασιστικού δόγματος της «τάξης και της ασφάλειας». Με την άγρια καταστολή των κοινωνικών, ταξικών και πολιτικών αντιστάσεων, με την κρατική και παρακρατική τρομοκρατία εναντίον αγωνιστών, με την ποινικοποίηση και την ιδεολογική τρομοκρατία εναντίον εργατικών και απεργιακών αγώνων το κράτος επιχειρεί  τη διάχυση του φόβου για την υποταγή όλων των εκμεταλλευόμενων.

Από την πλευρά μας, την πλευρά των αγωνιζόμενων ενάντια στον κόσμο του κράτους και του κεφαλαίου, την πλευρά των αγωνιζόμενων για ένα κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης, ελευθερίας, το μήνυμα ενάντια στην κρατική καταστολή πρέπει να είναι δυνατό και ξεκάθαρο: ΔΕΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΟΥΜΑΣΤΕ!Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ!

Υγ. Σε ότι με αφορά, τα κατασταλτικά επιτελεία του κράτους να μην έχουν καμία αμφιβολία και καμία αυταπάτη για το που θα με βρίσκουν. Πάντα θα είμαι παρών στο δρόμο του αγώνα για την κοινωνική επανάσταση, για τον κομμουνισμό και την αναρχία.

Π.Β.

Απόπειρα συνολικής ενημέρωσης από το 3ήμερο του Πολυτεχνείου

2

3

Από το πρωί της Παρασκευής 15 Νοέμβρη, φοιτητικοί σύλλογοι, λαϊκές συνελεύσεις, σωματεία ιδιωτικού και δημοσίου τομέα, κινήσεις ανέργων και ανασφάλιστων, ανοιχτές συνελεύσεις αλληλέγγυων στους εργαζομένους της ερτ και αντιφασιστικής δράσης, φοιτητικές παρατάξεις, αναρχικές και αναρχοσυνδικαλιστικές συλλογικότητες, κόμματα και οργανώσεις της αριστεράς, βρέθηκαν στο Παράρτημα για να πραγματοποιήσουν τις καθιερωμένες εκδηλώσεις του 3ημέρου του Πολυτεχνείου, που φέτος συμπληρώνει 40 χρόνια καταγραφής στην κοινωνική και ταξική μνήμη των ανθρώπων ως σημείο αναφοράς για τους αγώνες και τις εξεγέρσεις του σήμερα. Τότε, στην Πάτρα, όπως στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις, οι φοιτητές κατέλαβαν το Πανεπιστήμιο (το σημερινό πρώην Παράρτημα) από τις 14 του Νοέμβρη.

1

4

5

Οι φετινές εκδηλώσεις στιγματίζονται από την εκκένωση και το τσιμέντωμα του Παραρτήματος από το κράτος και το δήμο Πατρέων στις 5 Αυγούστου. Το Παράρτημα, έχει εδώ και 40 χρόνια, αποτελέσει χώρο αγώνα, πολιτικής ζύμωσης και εστία αντίστασης για κάθε αγωνιζόμενο άνθρωπο αυτής της πόλης που θέλησε να διεκδικήσει ζωή με αξιοπρέπεια κι ελευθερία. Το Παράρτημα, που την τελευταία δεκαετία τελούσε υπό κατάληψη σε μόνιμη και καθημερινή βάση, αποτελούσε το πιο ζωντανό κύτταρο της κοινωνικής και ταξικής αντίστασης στην Πάτρα, ένα αυτοδιαχειριζόμενο ανοιχτό κέντρο αγώνα όπου συσπείρωνε δεκάδες ανθρώπους, πολλές φορές με αρκετά διαφορετικές πολιτικές αναφορές, και κινηματικές αντιλήψεις, αλλά πάντα στη βάση της ισοτιμίας, της οριζοντιότητας και του αλληλοσεβασμού, αποτελώντας ένα υπόδειγμα συλλογικής και από τα κάτω διαχείρισης της ζωής, της καθημερινότητας και του αγώνα. Ως τέτοιο θα διεκδικείται διαρκώς από τα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας της Πάτρας και  η δυναμική του -που δεν θα πάψει να εκφράζεται στους δρόμους- θα πλανιέται σαν φάντασμα πάνω από την πόλη, από τους τοπικούς και μη αξιωματούχους, από τα κοπρόσκυλα της αστυνομίας, τους μελανοχίτωνες του μιχαλολιάκου και τους ρουφιάνους των μέσων ενημέρωσης. Το Σάββατο 16 του μήνα πραγματοποιήθηκε εκδήλωση των φοιτητικών συλλόγων μπροστά στο Παράρτημα με ταυτόχρονο αποκλεισμό από τη μεριά τους της οδού Κορίνθου ώστε να πραγματοποιηθεί η συζήτηση, που εδώ και αρκετά χρόνια πραγματοποιούνταν στο εσωτερικό του χώρου, στο οδόστρωμα. Παράλληλα, από το απόγευμα της Παρασκευής, το κλίμα τρομοκρατίας αρχίζει να οξύνεται από την πλευρά του κράτους με παρουσία δεκάδων ασφαλιτών και μπάτσων της δίας στα γραφεία του ναρ και της νκα στην οδό Παντανάσσης.

6

Το πρωί της Κυριακής 17 Νοέμβρη, 3 μέλη φοιτητικών συλλόγων προσάγονται στην ασφάλεια της Ερμού την ώρα που μετέφεραν πανό για την πορεία και πολιτικό υλικό προς το Παράρτημα. Την ίδια ώρα το κέντρο της πόλης έχει γεμίσει από ασφαλίτες και κάθε λογής μπάτσους. Χαρακτηριστικά, το απόγευμα, 30 άτομα από τη ΛΣ Άνω Πόλης, που πραγματοποιούσαν προσυγκέντρωση στη γειτονιά τους για να κατέβουν προς το Παράρτημα, περικυκλώνονται από 15 μηχανές με μπάτσους της δίας και υποχρεώνονται σε εξακρίβωση στοιχείων, έρευνα σε προσωπικά τους αντικείμενα και σωματικό έλεγχο. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας, τα τοπικά μμε, μέσα από την αναπαραγωγή ασφαλίτικων ανακοινώσεων, διαμορφώνουν το κλίμα για καταστολή της διαδήλωσης εντείνοντας παράλληλα τον εκφοβισμό του κόσμου για να μην κατέβει στους δρόμους.

7

Παρά το κατασκευασμένο κλίμα τρομοκρατίας, ο κόσμος δεν καταλαβαίνει τίποτα και περίπου 10 χιλιάδες διαδηλωτές, σε μια από τις μαζικότερες πορείες για το Πολυτεχνείο των τελευταίων ετών, ξεκινούν από το Παράρτημα για να φτάσουν μέσω της Όθωνος Αμαλίας και της Γούναρη, στο μνημείο του αγωνιστή καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα στα Ψηλαλώνια. Οι πρώτες αψιμαχίες με τα ΜΑΤ ξεκινούν στην παραλιακή και συνεχίζονται μπροστά στα γραφεία της Χρυσής Αυγής, ενώ κατά την επιστροφή της πορείας στο Παράρτημα στήνονται πρόχειρα οδοφράγματα με κάδους και πραγματοποιούνται επιθέσεις με μολότοφ και πέτρες για να ανακοπούν οι επιθέσεις των μπάτσων. Η επίθεση της αστυνομίας δεν σταματάει, πράγμα που υποχρεώνει την πορεία να συνεχίσει συγκροτημένα, αρχικά προς την πλατεία Πυροσβεστείου και στη συνέχεια προς την περιοχή της Αγίας Σοφίας, ακολουθούμενη από τα ΜΑΤ που πραγματοποιούν ρίψη χημικών με ευθείες βολές από καραμπίνες.

Στην πλατεία Αγίας Σοφίας, οι συγκεντρωμένοι δέχονται γενικευμένη επίθεση από 2 μεριές και αναγκάζονται σε οπισθοχώρηση ως την πλατεία Παναχαϊκής. Από εκεί, με μπροστά το πανό των συντρόφων και συντροφισσών του ΕΕΚ (σχετική ανακοίνωση), περίπου 200 άτομα επιχειρούν να ξαναπροσεγγίσουν το κέντρο μέσω της παραλιακής οδού Ηρώων Πολυτεχνείου και περικυκλώνονται ξανά από δεκάδες μπάτσους οι οποίοι τους υποχρεώνουν να διαλύσουν την πορεία και να φύγουν από το σημείο σε ομάδες. Η αταλάντευτη στάση των διαδηλωτών αποδεικνύεται πιο δυνατή από τις τρομοκρατικές απειλές των γουρουνιών της αστυνομίας και μετά από αρκετή ώρα στο δρόμο, η πορεία προχωράει και ολοκληρώνεται τελικά στην πλατεία Όλγας.

Ως αναρχική ομάδα “Δυσήνιος Ίππος” συμμετείχαμε τόσο στην 3ήμερη παρουσία έξω από το Παράρτημα, όσο και στην πορεία της 17ης Νοέμβρη, αντιλαμβανόμενοι πως αποτελεί μια ιδιαίτερη στιγµή του κοινωνικού-ταξικού πολέµου, και ηµέρα κοµβικής σηµασίας για τους καταπιεσµένους γιατί σηµατοδοτεί την αέναη προσπάθεια των εξουσιαστών να τη σβήσουν από την κοινωνική συνείδηση και να αποδοµήσουν τα όποια εξεγερτικά της περιεχόµενα και από την άλλη γιατί εδώ και περισσότερες από τρεις δεκαετίες, αποτελεί στιγµή-ορόσηµο για τους κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες, όπως αυτοί εκδηλώνονται στον  ελλαδικό χώρο από τη µεταπολίτευση και µετά.  Γιατί κόντρα στη λογική που µας θέλει να χαρίζουµε στην κρατική  προπαγάνδα τα εξεγερτικά γεγονότα του παρελθόντος, εµείς θα συνεχίσουµε  να τα θεωρούµε εφαλτήριο για τους αγώνες που κυοφορούνται σήµερα, για  τις ανταρσίες του µέλλοντος…

Χαιρετίζουμε τους χιλιάδες ανθρώπους που δεν υπέκυψαν στο κλίμα τρομοκρατίας που σκόπιμα έστησαν το κράτος και τα τοπικά παπαγαλάκια του και κατέβηκαν αποφασισμένοι στο δρόμο. Στεκόμαστε αλληλέγγυοι σε κάθε αγωνιστή που βίωσε την καταστολή και την τρομοκρατία του κράτους και τονίζουμε πως σε στιγμές έντασης της κρατικής επίθεσης απαιτείται αντίληψη αγώνα και συντροφικότητας, ενότητα στη δράση και αποφασιστικότητα μπροστά στις αστυνομικές προκλήσεις.

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΗ ΤΟΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΣΤΗΝ ΕΠΙΒΟΛΗ ΤΗΣ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΤΑΣΥΚΟΦΑΝΤΗΣΗ ΟΣΩΝ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΝΤΑΙ…

…Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ, ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ!

Αυτοοργάνωση στις γειτονιές για τις λαϊκές εξεγέρσεις

afisa_17n_2013

Η ΛΣ Άνω Πόλης καλεί τη γειτονιά σε πορσυγκέντρωση στην Πλ. Παντοκράτορα, 17/11 στις 17:00, ώστε να πάμε όλοι μαζί με πορεία στο Παράρτημα, απ’ όπου θα ξεκινήσει η πορεία της 17 Νοέμβρη

ΟΤΑΝ ΤΣΑΚΙΖΟΥΝ ΚΟΚΚΑΛΑ, ΣΤΟΧΕΥΟΥΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΙΣ — ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΡΓΑΛΕΙΟΦΟΡΟ

kokkala_ergal

Όταν τσακίζουν κόκαλα

Όταν τσακίζουν κόκκαλα, στοχεύουν συνειδήσεις

Μέσα σε συνθήκες βίαιης φτωχοποίησης και εξαθλίωσης μεγάλου μέρους της κοινωνίας, το κράτος και τα αφεντικά επιλέγουν να τσακίσουν ηθικά και σωματικά όσους αντιστέκονται στη λεηλασία της ζωής τους. Όσοι απεργούν, όσοι διαδηλώνουν, όσοι αρνούνται να υποταχθούν στη σύγχρονη αυτή μορφή δουλείας, βρίσκονται διαρκώς αντιμέτωποι με την αναβαθμισμένη κρατική καταστολή και τη βία της εξουσίας.

Αντιπληροφόρηση: Πρόσφατοι τραυματισμοί στην πόλη μας

17 Νοέμβρη

Δεν αρκεί να θυμόμαστε τι έγινε στις 17 Νοέμβρη του 1973, αλλά χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε τι έγινε στις 17 Νοέμβρη του 2012, του 2011, του 2010… και γενικότερα τι γίνεται κάθε φορά που κόσμος επιλέγει το δρόμο, τις πορείες, τις απεργίες, τις καταλήψεις, όχι εθιμοτυπικά, αλλά ως πράξη συνειδητής ρήξης με την επιβαλλόμενη κανονικότητα. Στην πόλη μας, τράβηξε τα βλέμματα (κοινώς τις τηλεοπτικές κάμερες) ο σοβαρός τραυματισμός 19χρονου από ρίψη δακρυγόνου, με κίνδυνο να χάσει σημαντικό ποσοστό της όρασής του. Υπήρξαν κι άλλοι τραυματισμοί από ευθύβολη ρίψη δακρυγόνων με όπλο εκείνο το βράδυ, απλά όταν δεν υπάρχει αίμα –που πουλάει–, χάνεται και ο δρόμος προς τη «δημοσιότητα». Δεν ξεχνάμε προφανώς και τον πολύ σοβαρό τραυματισμό διαδηλωτή στο πρόσωπο στις 17 Νοέμβρη 2010, από ευθύβολη ρίψη δακρυγόνου και πάλι. Ούτε και τους αντίστοιχους τραυματισμούς σε άλλες πορείες, όπως στη 48ωρη πριν την ψήφιση του 2ου μνημονίου και την αντικατασταλτική πορεία στις 10/12/2009.

Α΄ ΔΟΥ

Η ανοχή του κράτους ‒και κατ’ επέκταση της αστυνομίας‒ είναι μηδενική όταν οι απεργιακές πορείες, καταλήψεις, δράσεις ξεφεύγουν από τον εθιμοτυπικό χαρακτήρα τους. Για του λόγου το αληθές, ας δούμε τι έγινε λίγες μόνο μέρες πριν στην εφορία, κατά την τελευταία 48ωρη απεργία (6-7 Νοέμβρη). Ο αποκλεισμός της Α’ ΔΟΥ ‒οικονομικής φλέβας που συνδέεται με την καρδιά του συστήματος‒, το βράδυ της 7ης Νοέμβρη, κατεστάλη βίαια από την αστυνομία. Τραυματίστηκαν δύο διαδηλώτριες από κλοτσιές και χτυπήματα με γκλομπ στο κεφάλι και τα πλευρά, και διακομίστηκαν στο νοσοκομείο. Ο αποκλεισμός της εφορίας ήταν απόφαση ανοιχτής συνέλευσης στην πλατεία Γεωργίου την ημέρα ψήφισης του 3ου μνημονίου με σκοπό τη συνέχιση του αγώνα μετά τη λήξη της προγραμματισμένης απεργίας.

Η αύξηση της καταστολής αφορά όλο τον κόσμο που αντιστέκεται

Η τακτική της αστυνομίας στην Πάτρα είναι συγκεκριμένη. Σε πολυπληθείς πορείες επιλέγουν τις ευθύβολες ρίψεις, και δη στο ύψος του κεφαλιού, με αποτέλεσμα να τραυματίζεται κόσμος βαριά. Με τον να διατηρούν μια απόσταση από την πορεία, με σκοπό να φαίνεται ότι οι μπάτσοι δεν είναι προκλητικοί, ότι έχουν μια διακριτική (αν και δολοφονική) παρουσία, η αστυνομία ισχυρίζεται κάθε φορά ότι προσπαθεί να κρατήσει «ισορροπίες». Στην πραγματικότητα, όσοι κατεβαίνουν στο δρόμο αποφασισμένοι να υπερασπιστούν την παρουσία και τη σωματική τους ακεραιότητα (διαλέγοντας τα ανάλογα μέσα) απέναντι στην υπεροπλία και την αναβαθμισμένη πρακτική των μπάτσων, έχουν να αντιμετωπίσουν επιπλέον την ποινικοποίηση των μέσων αυτών (βλ. «κουκουλονόμο»: η αλλοίωση χαρακτηριστικών του προσώπου με μάσκα/κουκούλα αυτομάτως αναβαθμίζει τυχόν πλημμελήματα σε κακουργήματα). Ο στόχος είναι σαφής: αφενός να φοβάται ο κόσμος να κατεβαίνει στο δρόμο, αφετέρου να φοβάται να κάνει οτιδήποτε σπάει τη νόρμα της κανονικότητας, οτιδήποτε θα μπορούσε να είναι πραγματικά ανατρεπτικό και επικίνδυνο για το σύστημα, οτιδήποτε θα μπορούσε να δώσει ελπίδα ότι υπάρχει άλλος δρόμος απ’ αυτόν της κυριαρχίας.

Οργανωμένη αντίσταση από τα κάτω

Δεν υπάρχει ατομική λύση στη συνολική επίθεση που δέχονται οι από κάτω αυτής της κοινωνίας. Οι προληπτικές προσαγωγές, οι συλλήψεις, οι ξυλοδαρμοί, οι δημόσιες διαπομπεύσεις αγωνιστών κάνουν την αρχή, για να δώσουν τη σειρά τους στην τρομοκρατία των αστικών δικαστηρίων. Απέναντι στην τρομοκρατία που επιβάλλει η κρατική καταστολή, δεν αφήνουμε κανένα αγωνιζόμενο άνθρωπο έρμαιο στις μεθοδεύσεις των μπάτσων και των δικαστών.

Ενάντια στη επίθεση κράτους και κεφαλαίου, προτάσσουμε την οργανωμένη κοινωνική αντεπίθεση

Κατεβαίνουμε στο δρόμο οργανωμένα, σφυρηλατούμε τις αντιστάσεις μας συλλογικά

Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας, η συλλογική αντίσταση η δύναμή μας

εργαλειοφόρος | συνέλευση αναρχικών ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά
συνέλευση κάθε Τρίτη στις 19.00 στο παράρτημα
ergaleioforos.squat.gr

Απόπειρα Συνολικής Ενημέρωσης (15-17 Νοέμβρη)

Από τα ξημερώματα της Τρίτης 15.11 φοιτητικοί σύλλογοι, κόμματα και οργανώσεις της αριστεράς, αναρχικοί και αντιεξουσιαστές βρίσκονταν στο Παράρτημα -που την τελευταία δεκαετία τελεί υπό κατάληψη σε μόνιμη και καθημερινή βάση- για τον ‘‘εορτασμό’’ της 38ης επετείου από την εξέγερση των φοιτητών το Νοέμβρη του 1973. Τότε, στην Πάτρα, όπως στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις, οι φοιτητές κατέλαβαν το Πανεπιστήμιο (το σημερινό πρώην Παράρτημα) από τις 14 του Νοέμβρη.

Στην φετινή τριήμερη πρέμβαση συμμετείχαν διακριτά με το λόγο τους τα αυτόνομα σχήματα του Πανεπιστημίου και του ΤΕΙ, η αυτόνομη συλλογικότητα των Ανυπάκουων Μαθητών, η συνέλευση αναρχικών για την παρέμβαση στις σχολές ‘‘Σπασμένο Γρανάζι’’ και η αναρχική ομάδα ‘‘Δυσήνιος Ίππος’’. Καθόλη τη διάρκεια του τριημέρου υπήρχε μόνιμη παρέμβαση με διανομή έντυπου υλικού, ενώ παράλληλα διοργανώθηκαν και διάφορες εκδηλώσεις με πρωτοβουλία των συλλόγων των φοιτητών.

Την Τετάρτη 16 του μήνα η προκλητική παρουσία στο χώρο των δοσίλογων και ξεπουλημένων της πασπ δεν ήταν πλέον ανεκτή από αρκετούς συντρόφους και άλλους νεολαίους με αποτέλεσμα να εκδιωχθούν άρον-άρον από το Παράρτημα το οποίο, ιστορικά άλλωστε, αποτελεί εστία αντίστασης για όσους αγωνίζονται ενάντια στο καθεστώς και όχι ασφαλή αγκαλιά γι’ αυτούς που το προσκυνάνε.

Την Πέμπτη 17 του Νοέμβρη το πρωί πορεία που είχε καλεστεί από τους Ανυπάκουους Μαθητές, κινήθηκε με τη συμμετοχή περίπου 70 ατόμων -στη συντριπιτική τους πλειοψηφία μαθητές- στο κέντρο της Πάτρας με δυνατό παλμό και συνθήματα. Στο Δημαρχείο πραγματοποιήθηκε συμβολική επίθεση με κόκκινες μπογιές. Αργότερα στη συμβολή των οδών Κορίνθου και Ερμού το μαθητικό μπλοκ δέχτηκε επίθεση με μικρή χρήση χημικών από μια διμοιρία ΜΑΤ που το ακολουθούσε, δεν διαλύθηκε όμως και οπισθοχώρησε προς το Παράρτημα.

Το απόγευμα της ίδιας μέρας οι εκδηλώσεις κορυφώνονται με την πορεία που καλείται στις 6 από το Παράρτημα προς το μνημείο του δολοφονημένου από οννεδίτες τραμπούκους το Γενάρη του 1991, αγωνιστή καθηγητή Ν. Τεμπονέρα. Από νωρίς κόσμος αρχίζει να μαζεύεται ενώ στην πορεία καλούν με ξεχωριστή αφίσα και μπλοκ τα αυτόνομα σχήματα του Πανεπιστημίου και του ΤΕΙ, το οποίο και τοποθετείται στη μέση περίπου της πορείας, πίσω από τα σωματεία και μπροστά από τα κόμματα και τις οργανώσεις. Γυρω στις 7 η πορεία ξεκινάει με μεγαλη συμμετοχή. Το μπλοκ των αυτόνομων σχημάτων αριθμεί περίπου 700 άτομα και είναι πολύ καλά περιφρουρημένο. Παράλληλα, στο τέλος της πορείας μαζεύεται πολύς κόσμος με συγκρουσιακές διαθέσεις.

Οι πρώτες επιθέσεις ξεκινούν σε τράπεζα στη συμβολή των οδών Κολοκοτρώνη και ΄Οθωνος-Αμαλίας. Η αστυνομία που ακολουθεί με 4 διμοιρίες, πάρα πολλους ασφαλίτες με καλυμμένα πρόσωπα και καμια 15αριά μηχανές της ομάδας δι.ας κάνει χρήση χημικών και δέχεται άμεσα επίθεση με πέτρες και βόμβες μολότωφ. Οι μάχες συνεχίζονται σε όλη τη διάρκεια της πορείας. Τράπεζες καταστέφονται και στήνονται οδοφράγματα για να καταφέρουν έστω και για λίγο να απότρέψουν την προσέγγιση των μπάτσων. Οι οργανώσεις της Αριστεράς διαλύουν τα μπλοκ τους και μπαίνουν σε αυτό των φοιτητικών συλλόγων με αποτέλεσμα στο τέλος της πορείας να σχηματιστεί ένα τεράστιο αναρχικό-αντιεξουσιαστικό μπλοκ (ύστερα από την ένωση των 2 κομματιών του στην πορεία) με περισσότερα από 1000 άτομα, τουλάχιστον από τη Γούναρη και μετά. Συνολικά το μέγεθος της πορείας θα πρέπει να ξεπερνούσε τα 6 χιλιάδες άτομα. Προς τη λήξη της, συγκρούσεις πραγματοποιούνται στην Κανακάρη και στήνονται οδοφράγματα στην Κορίνθου με Κολοκοτρώνη ενώ εκτοντάδες κόσμος παραμένει μπροστά στο Παράρτημα μη θέλοντας να τελειώσει η πορεία. Μάχες πραγματοποιούνται με την αστυνομία που απαντάει με χημικά αλλά για πολύ ώρα δεν καταφέρνει να διαλύσει τον κόσμο. Τελικά και ύστερα από πολύωρες συγκρούσεις, το τεράστιο φλεγόμενο οδόφραγμα σπάει και ξεκινάει η οπισθοχώρηση. Κόσμος σπάει στα στενά, ενώ ένα μεγάλο κομμάτι, περίπου 200 άτομα, κατευθύνεται ως την πλ. Αγ. Σοφίας όπου ακολουθείται από τα ΜΑΤ.

Συνολικά προσάγονται περίπου 40 άτομα, με κόσμο να συλλαμβάνεται στα στενά αλλά και μέσα σε καφενεία της περιοχής της Αγίας Σοφίας σε μια πρωτοφανούς θράσους επιχείρηση της αστυνομίας. Όσοι καταφέρνουν να γυρίσουν προς το κέντρο, ενώνονται μαζί με άλλους στην πλ. Όλγας και ξεκινούν δυναμική πορεία αλληλεγγύης 200 και πλέον ατόμων από τη Ρήγα Φεραίου προς την Ασφάλεια της οδού Ερμού απαιτώντας με μόνο όπλο την αλληλεγγύη και τις φωνές τους την άμεση απελευθέρωση όλων των προσαχθέντων. Η παρουσία της αστυνομίας ήταν πολύ μαζική αλλά ο κόσμος αποφασισμένος να μη φύγει μέχρι να πάρει πίσω του και τον τέλευταιο αγωνιστή που βρέθηκε στα χέρια των μπάτσων. Τελικά ως τις 12 το βράδυ απελευθερώνονται όλοι και η συγκέντρωση διαλύεται.

Είναι προφανές πως τα βάρβαρα αντικοινωνικά μέτρα προκαλούν τη βίαιη έκρηξη της κοινωνικής οργής που εκφράζεται με κάθε τρόπο καθημερινά. Από τις λαϊκές συνελεύσεις και τις ομάδες περιφρούρησης στις γειτονιές για να μην κόβει το ρεύμα η ΔΕΗ, μέχρι τις μαζικότατες διαδηλώσεις και τις συγκρούσεις σώμα με σώμα με τους μπάτσους, φαίνεται ότι ένας νέος κόσμος ορθώνει το ανάστημα του απέναντι στον παλιό μην αφήνοντας να διολισθήσει στη φτώχεια και την εξαθλίωση αμαχητί. Ο μόνος δρόμος για να αποτινάξουμε από τις ζωές μας τη βαρβαρότητα του καπιταλισμού και του κράτους που θέλει πάση θυσία να μας μετατρέψει σε δούλους είναι η καθημερινή ρήξη μαζί τους σε κάθε πεδίο εκδήλωσης των επιθεσεων τους.

Θα πρέπει τέλος να γίνει σαφές στα κρατικά επιτελεία και τους κατασταλτικούς τους μηχανισμούς ότι οι καροί έχουν αλλάξει. Η επιχείρηση τρομοκράτησης των αγωνιζόμενων ανθρώπων θα γυρίσει ανάποδα και θα αποτελέσει σκληρή και επιζήμια καταδίκη για το κράτος και τους φρουρούς του. Σε μια πόλη που έχει βαθιά ιστορία κοινωνικών και ταξικών αγώνων, από τις μαχητικές απεργίες των εργοστασίων το ’89-’90, τα μαθητικά του ’91 και τα εξεγερσιακά γεγονότα που ακολούθησαν τη δολοφονία Τεμπονέρα, τα μαθητικά του ’98, τα αντιπολεμικά 2001 και 2003, τις τεράστιες διαδηλώσεις για το ασφαλιστικό, μέχρι το κίνημα αλληλεγγύης στους μετανάστες και τους πρόσφυγες, τις φοιτητιικές κινητοποιήσεις και καταλήψεις του ’06-’07 και την πρόσφατη κοινωνική εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008, ο κόσμος του αγώνα δεν υποχωρεί ούτε προσκυνάει. Συλλογικοποιείται, οργανώνει την αντεπίθεση του και θα τους σαρώσει…

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

ΣΥΝΕΧΗΣ, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΣ, ΑΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ!

17 ΝΟΕΜΒΡΗ — ΚΑΛΕΣΜΑ ΑΠΟ ΑΓΡΙΝΙΟ

17 Νοέμβρη (1973 – 2011) 
ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΟΙ 
ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΙ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΙ 

Όσο η λεηλασία της ανθρώπινης ζωής και της φύσης, από το κράτος και το κεφάλαιο, ειναι κανόνας στην κοινωνία…
Όσο τα αφεντικά συνεχίζουν να θησαυρίζουν από την εκμετάλλευση, θυσιάζοντας
ζωές και να οργανώνουν τις συνθήκες της πιο θλιβερής σκλαβιάς, για όλους τους καταπιεσμένους…
Όσο μπάτσοι, δικαστές και λοιπά καθεστωτικά τσιράκια συνεχίζουν να περιφρουρούν το εγκληματικό έργο των αφεντικών τους…
Τόσο η συνείδηση της κοινωνίας οξύνεται στην κατεύθυνση της αντίστασης, σε οποιοδήποτε μέρος και με κάθε μέσο που μπορεί να πλήξει τους εξουσιαστές και να προωθήσει την κοινωνική απελευθέρωση και δικαιοσύνη. 


ΩΣ ΤΗΝ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΚΡΑΤΟΥΣ – ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ


ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ: 

17 Νοέμβρη 2011, πλατεία Δημάδη, ώρα 6:00μμ