ΝΑ ΜΗΝ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΟΙ ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΕΣΤΙΕΣ-ΚΑΝΕΝΑΣ ΦΟΙΤΗΤΗΣ ΕΚΤΟΣ ΕΣΤΙΩΝ | ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΚΑΙ ΣΤΕΓΑΣΗ

ΝΑ ΜΗΝ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΟΙ ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΕΣΤΙΕΣ – ΚΑΝΕΝΑΣ ΦΟΙΤΗΤΗΣ ΕΚΤΟΣ ΕΣΤΙΩΝ
ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΚΑΙ ΣΤΕΓΑΣΗ

«Η κυβέρνηση και το κράτος βλέπει τους οικότροφους ως «βάρος» και «κόστος» και αποποιείται τις ευθύνες τους αντί να πάρει μέτρα προστασίας για αυτούς. Χαρακτηριστικό της αδιαφορίας τους είναι ότι στη ΦΕΠΑ έχουν κάνει μόνο μία απολύμανση για τόσες εβδομάδες και έχουν τοποθετήσει μόνο 2 αντισηπτικά χωρίς κιόλας να ανανεώνεται το υγρό.»

Σύλλογος Οικοτρόφων της Φοιτητικής Εστίας του Πανεπιστημίου Αθηνών

Την Κυριακή 22 Μαρτίου, έπειτα από κοινή υπουργική απόφαση, έλαβε χώρα η προσωρινή αναστολή λειτουργίας των φοιτητικών λεσχών και εστιών πανελλαδικά εξαιτίας της επαπειλούμενης εξάπλωσης του κορονοϊού. Η συγκεκριμένη απόφαση είναι το αποκορύφωμα μιας σειράς κινήσεων από πλευράς του κράτους και των πρυτανικών αρχών που αδιαφορούν και απαξιώνουν εκατοντάδες φοιτητές που μένουν στις εστίες, καθιστώντας τις συνθήκες διαβίωσης και στέγασης επικίνδυνες. Ήδη αρκετοί σύλλογοι εστιών έχουν αναφέρει ότι δεν τους παρέχονταν τα αναγκαία μέτρα αυτοπροστασίας, ενώ αναγκαζόντουσαν να πληρώσουν τα απαιτούμενα μέσα προστασίας και είδη υγιεινής από την τσέπη τους.

Το πρωί της Δευτέρας εστιακοί βρήκαν την πρύτανη του Πανεπιστημίου Πατρών και απαίτησαν να μιλήσουν μαζί της. Τελικά η πρύτανης αποχώρησε όταν έφτασαν στο σημείο μηχανές της ομάδας ΔΙΑΣ.Η συγκεκριμένη απόφαση για το κλείσιμο των εστιών είναι συμπληρωματική ως προς τη διαχρονική πολιτική του κράτους για την απαξίωση των αναγκών μας, τη μετακύλιση του κόστους φοίτησης στις πλάτες μας, για απόσυρση από κάθε είδους φοιτητικής μέριμνας και για την επίθεση σε κάθε είδους κατάκτηση όπως η σίτιση, η στέγαση και η μετακίνηση. Ακόμα και εν μέσω πανδημίας κράτος και πρυτανικές αρχές επιλέγουν να χτυπήσουν όσα έχουν κατακτηθεί με αγώνες.

Είναι ξεκάθαρο το πόσο υποκριτικό είναι το «μένουμε σπίτι» και το αφήγημα περί «ατομικής ευθύνης» που έχει στήσει από την αρχή της πανδημίας το κράτος. Την ώρα που καλεί τους πολίτες να μείνουν σπίτι, που εφαρμόζει ένα αυταρχικό μέτρο (που καμία σχέση δεν έχει με την καταπολέμηση της πανδημίας) περιστολής των ελευθεριών μας με πρόσχημα τον ιό, πετάει εκατοντάδες φοιτητές στο δρόμο. Την ώρα που καλεί να μειωθούν οι μετακινήσεις από πόλη σε πόλη, αναγκάζει τους φοιτητές να μετακινηθούν χωρίς να λογαριάζει αν μπορούν να σηκώσουν το οικονικό κόστος, αν έχουν κάποια ευπαθή οικογενειακά μέλη στο σπίτι τους, αν δουλεύουν και δεν μπορούν να φύγουν από την πόλη, αν οι μετανάστες οικότροφοι μπορούν να πάνε στη χώρα τους που έχει κλείσει τα σύνορα λόγω ιού κλπ.
Το αφήγημα της «ατομικής ευθύνης» και της «εθνικής ομοψυχίας» καταρρέει και με τα υποκριτικά «μέτρα πρόληψης» της κυβέρνησης την ώρα που δεν έχει πάρει κανένα μέτρο τόνωσης του δημόσιου συστήματος υγείας και δεν έχει ικανοποιήσει κανένα από τα αιτήματα των εργαζομένων στη δημόσεια υγεία. Οι ίδιοι που εδώ και χρόνια με μια σειρά μέτρων έχουν διαλύσει το σύστημα υγείας και κάθε μορφή πρόνοιας, περίθαλψης, ασφάλισης και σύνταξης, που έχουν φτωχοποιήσει και εξαθλιώσει την κοινωνία, που επιχειρούν να ιδιωτικοποιήσουν πλήρως κάθε δημόσια υπηρεσία, τώρα χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για αυτή.

Όσο και αν το κράτος επιχειρεί να μας θέσει συνυπεύθυνους σε αυτή την κατάσταση, δεν πρέπει να το αποδεχτούμε. Η πανδημία θα χρησιμοποιηθεί και μετά σαν πρόσχημα για την επίθεση στα φοιτητικά και ταξικά κεκτημένα. Να μην περάσει το κλείσιμο των εστιών και να ικανοποιηθούν όλα τα αιτήματα των εστιακών για καλύτερες συνθήκες υγιεινής και διαβίωσης, για μέτρα προστασίας και απολύμανσης.

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ ΣΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ
ΤΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΟΛΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

Ελευθεριακό σχήμα Πανεπιστημίου Πατρών  

 

ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥΜΕ ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΜΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΜΑΧΗΤΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ

Πορεία:Πέμπτη 24/10 12μ. Πλ.Γεωργίου

Τα τελευταία χρόνια βρίσκεται σε εξέλιξη μια –όλο και πιο εντεινόμενη- συνολική επίθεση στους από τα κάτω της κοινωνίας. Μια επίθεση που στο στόχαστρο της έχει βάλει δικαιώματα, ελευθερίες και κεκτημένα αγώνων. Στο δρόμο που έστρωσε η κυβέρνηση Σύριζα, μέσα από τις αυταπάτες, την ενσωμάτωση, την απονεύρωση και τη διάλυση των κοινωνικών και ταξικών αγώνων, έρχεται να πατήσει ο «οδοστρωτήρας» της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας και να συνεχίσει το βάθεμα της εξαθλίωσης της ζωής μας με μια σειρά αντικοινωνικών σχεδιασμών (από τα αντεργατικά πολυνομοσχέδια, τη δαιμονοποίηση των μεταναστών-προσφύγων, την ποινικοποίηση των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων, το χτύπημα των καταλήψεων και την καταστολή των αγωνιστών μέχρι τις σαρωτικές αλλαγές σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης). Αναφορικά με τις «μεταρρυθμίσεις» στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, τουλάχιστον σε ένα πρώτο στάδιο, βλέπουμε τον διακαή πόθο της κυβέρνησης για αναθεώρηση του άρθρου 16 και τη δημιουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων, την κατάργηση του ασύλου, την ένταση των ταξικών φραγμών, την εφαρμογή του ν+2 και κατά συνέπεια τις μαζικές διαγραφές φοιτητών.

Η κατάργηση του ασύλου αποτελεί διαχρονικά διακαή πόθο του κράτους (η οποία έχει επιχειρηθεί να πραγματωθεί σε διάφορες χρονικές περιόδους) και βασικό στοιχείο της κρατικής προπαγάνδας (από κυβερνήσεις, ΜΜΕ, «διανοούμενους», αντιδραστικές παρατάξεις στο πανεπιστήμιο) με πρόφαση την πάταξη της ανομίας και της εγκληματικότητας που πραγματικό στόχο έχει να χτυπήσει, να καταστείλει και να ποινικοποιήσει κάθε αντίσταση που ορθώνεται απέναντι στα σχέδια κράτους και κεφαλαίου. Παλαιότερες προσπάθειες όπως το ’06-‘07 με το νόμο Γιαννάκου και το ‘11 με το νόμο Διαμαντοπούλου βρέθηκαν αντιμέτωπες με τη σθεναρή αντίσταση του εκπαιδευτικού κινήματος, μέσα από μαζικές και μαχητικές κινητοποιήσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ πλήρως εναρμονισμένος με την κρατική-καπιταλιστική κανονικότητα και συνεχίζοντας στο ίδιο μοτίβο με τους προκατόχους του, με το νομοσχέδιο Γαβρόγλου και το πόρισμα Παρασκευόπουλου, μετέτρεψε το άσυλο σε «ακαδημαϊκό» δηλαδή έδωσε το δικαίωμα παρέμβασης της αστυνομίας σε περίπτωση πλημμελήματος ή κακουργήματος αλλά και οποιαδήποτε στιγμή κρίνει το πρυτανικό συμβούλιο, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για περαιτέρω καταστολή και ποινικοποίηση των κοινωνικών-ταξικών κινημάτων που αναπτύσσονται εντός και εκτός του πανεπιστημίου. Continue reading “ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥΜΕ ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΜΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΜΑΧΗΤΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ”

Αφίσα και κείμενο του ελευθεριακού σχήματος Πανεπιστημίου Πατρών

Το Ελευθεριακό Σχήμα Πανεπιστημίου Πατρών είναι μία δομή, απαρτιζόμενη από φοιτητές διαφόρων τμημάτων σχολών  που εδρεύουν στο πανεπιστήμιο της Πάτρας. Το σχήμα αυτό συστάθηκε από άτομα λίγο πολύ γνώριμα μεταξύ τους, των οποίων οι σταδιοδρομίες αγώνων τους έχουν συναντηθεί αρκετές φορές στο παρελθόν, μέσα από συλλογικές διαδικασίες αγώνα, που διεξήχθησαν είτε στο χώρο του πανεπιστημίου, είτε στο μητροπολιτικό κέντρο. Η επιλογή μας να συγκροτήσουμε αυτό το σχήμα ήταν απόρροια κάποιων προβληματισμών, αναγκών και επιθυμιών που κουβαλούσε ο καθένας μας, μέσα στην πανεπιστημιακή του-και όχι μόνο- καθημερινότητα. Η αποδυνάμωση του φοιτητικού κινήματος και η ευρύτερη κινηματική άμπωτη της τρέχουσας περιόδου, η απομαζικοποίηση και η απαξίωση των διαδικασιών εντός του πανεπιστημίου (Γενικές Συνελεύσεις, κινητοποιήσεις, κ.α ), η εκκωφαντική απουσία μιας ελευθεριακής πρότασης για οργάνωση και πάλη – στα πλαίσια της οριζοντιότητας – από ενεργά και στέρεα σχήματα τα οποία θα μπορούν να ανταπεξέρχονται με πυγμή και συνέπεια στις προκλήσεις που θέτει η συγκυρία, ο παραγκωνισμός των αναγκών μας, η ευρύτερη υποτίμηση των ζωών μας και η επίγνωση ότι ο ατομικός δρόμος της απάθειας είναι εκ των πραγμάτων ξοφλημένος, μας οδήγησε σε αυτή την κίνηση. Τη συλλογικοποίηση για την απόκτηση καλύτερων συσχετισμών στον αγώνα (μέσω της όξυνσης, της σύνδεσης και της ριζοσπαστικοποίησης τους) για την κάλυψη των αναγκών, την εκπλήρωση των επιθυμιών και την προώθηση των συμφερόντων μας, ως ελευθεριακό σχήμα με αφετηρία το πανεπιστήμιο.

Ελευθεριακό γιατί προτάσσουμε την οριζόντια και αδιαμεσολάβητη μορφή οργάνωσης και δράσης τόσο εντός των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων όσο και έξω από αυτά. Επιλέγουμε ειλικρινείς, ισότιμες και αντιιεραρχικές σχέσεις, προτάσσοντας την αυτοοργάνωση και την αλληλεγγύη μεταξύ των από τα κάτω. Θέλουμε οι δομές που συγκροτούμε, για την διεξαγωγή της πάλης μας, να αποτελούν τα προπλάσματα της αυριανής κοινωνίας που θέλουμε να οικοδομήσουμε στο κέλυφος της γερασμένης κοινωνίας του σήμερα. Αντιλαμβανόμαστε ότι τα προβληματικά οχήματα μόνο σε προβληματικούς προορισμούς μπορούν να μας οδηγήσουν, γι’ αυτό αντιπαλεύουμε εδώ και τώρα, μέσα και έξω από τα σχήματα μας, διακρίσεις που θεμελιώνονται σε φυλετικό,  έμφυλο ή οποιοδήποτε άλλο εξουσιαστικό πλαίσιο. Η φύση θεσμών και οργάνων όπως τα Διοικητικά Συμβούλια, τα συμβούλια διοίκησης και οι φοιτητικές εκλογές, είναι εκ διαμέτρου αντίθετα ως προς τα δικά μας  φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά και τις μορφές παρέμβασης και αγώνα που έχουμε επιλέξει. Τέτοιου τύπου θεσμικά όργανα θεωρούμε ότι καλλιεργούν λογικές ανάθεσης και αντιπροσώπευσης, δημιουργούν αυταπάτες περί καλύτερης διαχείρισης, οι οποίες αδιαμφισβήτητα μειώνουν τους σφυγμούς της αυτενέργειας και της αδιαμεσολάβητης δράσης και μόνο προωθητικά δε μπορούν να λειτουργήσουν για τον αγώνα. Δηλώνουμε ρητά και κατηγορηματικά εχθροί των πελατειακών, ρουσφετολογικών και εξουσιαστικών σχέσεων (εμπόριο σημειώσεων και PRιλίκια σε νυχτερινά μαγαζιά), που αναπτύσσουν διάφορες συστημικές και αντιδραστικές παρατάξεις, που όχι μόνο δεν έχουν καμία σχέση με τους συλλόγους, τους αγώνες και τις διεκδικήσεις τους αλλά στέκονται απροκάλυπτα απέναντί τους, επιχειρώντας να τους διαλύσουν, λειτουργώντας ως δούρειος ίππος των επιδιώξεων της κυριαρχίας.

Σχήμα γιατί ως φοιτητές αποζητούμε μια ευέλικτη και αγωνιστική δομή παρέμβασης και δράσης μέσα στο πανεπιστήμιο, στους φοιτητικούς συλλόγους και τις Γενικές Συνελεύσεις, για την ενδυνάμωση, τη μαζικοποίηση και τη ριζοσπαστικοποίηση τους. Ένα σχήμα το οποίο θα έχει τακτική παρουσία στον πανεπιστημιακό χώρο, θα αγωνίζεται από κοινού με τους φοιτητές και τους εργαζόμενους(καθαρίστριες, διοικητικοί κλπ) διεκδικώντας ότι τους ανήκει και ορθώνοντας αναχώματα σε κάθε μορφή που παίρνει η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, καθώς και σε οποιαδήποτε άλλη αλλαγή έρχεται να υποβαθμίσει τους όρους με τους οποίους σπουδάζουμε και ζούμε.

Φοιτητών γιατί τα άτομα τα οποία σχηματίσαμε αυτή τη δομή μοιραζόμαστε την κοινή ταυτότητα του φοιτητή. Μια ταυτότητα η οποία αν και δεν μας καθορίζει με αποκλειστικό τρόπο, έχει κάποιες ιδιάζουσες επιδράσεις πάνω στον καθημερινό μας αγώνα για επιβίωση. Η ταυτότητα αυτή, δοσμένη μέσα στα πλαίσια της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης (ως κομμάτι της ευρύτερης καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης), μας επιφορτίζει με τα βαρίδια της εντατικοποίησης, της πειθάρχησης, της έντασης των ταξικών φραγμών και της οικονομικής εξαθλίωσης.

Συγκεκριμένα, το κόστος φοίτησης βλέπουμε να αυξάνεται διαρκώς και να μετακυλίεται όλο και περισσότερο στις πλάτες των φοιτητών. Τα όλο και πιο στενά οικονομικά κριτήρια για φοιτητές που δικαιούνται μέριμνα, ο εξαιρετικά λιγοστός αριθμός δωματίων στις εστίες του πανεπιστημίου για δικαιούχους φοιτητές, το τεράστιο κόστος για τη μεταφορά προς το πανεπιστήμιο, οι καθημερινοί έλεγχοι των εισιτηρίων, των πάσo και των καρτών σίτισης από ελεγκτές στα λεωφορεία και τις λέσχες, η επιβολή αντιτίμου στη λέσχη της σχολής για όποιον δεν δικαιούται κάρτα σίτισης, οι περικοπές σε δωρεάν συγγράμματα και η επιβολή μεταπτυχιακών διδάκτρων σε αρκετές σχολές πανελλαδικά, συνηγορούν στο ότι το πανεπιστήμιο οχυρώνεται σε ύψιστο βαθμό απέναντι στα χειμαζόμενα κοινωνικά στρώματα και εντείνει τους ταξικούς του φραγμούς. Μια άλλη πτυχή της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης είναι η εντατικοποίηση των σπουδών, η οποία δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο την καθημερινότητα μας. Τα όρια δήλωσης μαθημάτων, οι αλυσίδες μαθημάτων που έχουν επιβληθεί σε αρκετές σχολές, ο φόρτος των εργαστηρίων και των εργασιών και το διαρκές κυνήγι προσόντων και χαρτιών που να πιστοποιούν την αξία μας ως εργατική δύναμη ‘’πολυτελείας’’ στους μελλοντικούς χώρους δουλειάς, διαμορφώνουν με μεθοδικότητα ένα μοντέλο φοιτητή ευέλικτου, πειθήνιου και πειθαρχημένου ο οποίος την αυριανή μέρα θα ευθυγραμμίζεται με τις επιδιώξεις και τις προσταγές των αφεντικών. Το πανεπιστήμιο μετουσιώνεται σε μια αρένα μάχης μεταξύ φοιτητών, όπου νικητές είναι αυτοί που καταφέρνουν να γραπωθούν από την σκάλα της κοινωνικής ανέλιξης, στην οποία θα ανέβει ένας πολύ μικρός αριθμός από αυτούς.

Ο μη αποκλειστικός καθορισμός μας από την φοιτητική ταυτότητα δηλώνει ότι η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση που βιώνουμε είναι ένα μέρος της ευρύτερης καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης. Αυτό σημαίνει ότι η βία που δεχόμαστε καθημερινά είναι πολύπλευρη και εκφράζεται με διάφορους τρόπους. Μέσα από το στένεμα του οικογενειακού μας προϋπολογισμού (πετσόκομμα σε μισθούς και συντάξεις των γονιών μας), μέσα από την ευρύτερη επίθεση σε κάθε κοινωνικό και εργατικό κεκτημένο, μέσα από όλα τα αντικοινωνικά μέτρα που προωθούν οι εκάστοτε κυβερνήσεις κ.α. Επομένως, δεν θα μπορούσαμε ποτέ να δούμε το πανεπιστήμιο ως ένα χώρο ίσων ευκαιριών που εκλείπει κάθε έννοια ταξικού πρόσημου εντός του. Εμείς, αντιλαμβανόμαστε το πανεπιστήμιο ως κομμάτι του καπιταλιστικού οικοδομήματος, που ως τέτοιο δε μπορεί παρά να αναπαράγει τις ιδέες, τις αντιλήψεις, τις αξίες του και να υπηρετεί τις ανάγκες του. Για αυτό δε θεωρούμε ότι τα σημερινά προβλήματα είναι κάποια δυσλειτουργία της εκπαιδευτικής διαδικασίας ούτε κάποια ατυχή στιγμή του συστήματος που να επιδέχεται διόρθωσης και θεραπείας μέσα από μεταρρυθμίσεις. Το σημερινό πανεπιστήμιο ανήκει στη φυσιολογία του καπιταλιστικού συστήματος, αποτελεί δομικό χαρακτηριστικό του και σε καμία περίπτωση δε μπορεί να αλλάξει όσο ζούμε σε αυτό, καθώς τότε θα έπαυε να υπηρετεί τα σκοπούμενα για τα οποία δημιουργήθηκε.

Και λίγα λόγια απλά κι αδιαπραγμάτευτα για το πανεπιστήμιο και τον ιστορικό του ρόλο….

Το πανεπιστήμιο, όπως και κάθε άλλη βαθμίδα του εκπαιδευτικού συστήματος, δεν μπορούμε να το δούμε παρά ως προϊόν του καπιταλιστικού συστήματος, μέσα στις ιστορικές του φάσεις, το οποίο επιτελεί την αναπαραγωγή των προϋποθέσεων των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής. Αυτό σημαίνει ότι το πανεπιστήμιο όντας προσδεμένο με τις επιδιώξεις και τις στοχεύσεις του κεφαλαίου συμβάλλει στην διαμόρφωση των απαραίτητων όρων αναπαραγωγής, κερδοφορίας και κυριαρχίας του δεύτερου. Ρόλος του επομένως είναι να παράξει εκείνο το μοντέλο απόφοιτου, ο οποίος θα είναι από τη μία γνωσιολογικά καταρτισμένος για να στελεχώσει τα κλιμάκια της παραγωγής και από την άλλη θα είναι σφυρηλατημένος υπό τις αξίες και τα ιδανικά του συστήματος, δηλαδή της εξατομίκευσης, της ανταγωνιστικότητας, του κανιβαλισμού, της τυφλής υπακοής, του εθνικισμού κλπ. Κατανοούμε λοιπόν το πανεπιστήμιο ως ένα θεσμό με διττό ρόλο ο οποίος αφενός είναι η αναπαραγωγή του κεφαλαίου με υλικοτεχνικούς όρους και αφετέρου η ιδεολογική νομιμοποίηση της εκμεταλλευτικής φύσης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής στη συνείδηση των φοιτητών/μελλοντικών εργαζόμενων. Μια άλλη, εξίσου σημαντική, πτυχή του πανεπιστημίου που το καθιστά ιδεολογικό μηχανισμό του κράτους είναι συμβολή του στην αφομοίωση και αναπαραγωγή του επιστημονισμού – ακαδημαϊσμού από το φοιτητικό σώμα. Ένα ιδεολόγημα που εκφράζεται μέσα από την τυφλή και άκριτη αποδοχή όλων των γνώσεων που μας μεταλαμπαδεύει το πανεπιστήμιο. Η γνώση παρουσιάζεται με ένα χαρακτήρα αυταξίας και ουδετερότητας, αποκομμένη από την υποκειμενική θέση του πομπού που τη διαδίδει.  Αντιθέτως, οφείλουμε να την εκλάβουμε ως ένα στοιχείο απότοκο της κυριαρχίας που είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της ίδιας και επιτελεί τους δικούς της σκοπούς. Πρόκειται για μια γνώση ανεπαρκή που δεν συμβάλει στην πλέρια ανάπτυξη των ανθρώπινων δεξιοτήτων, αλλά διαμορφώνει ανθρώπους μονοδιάστατους που επιτελούν μια λειτουργία κερδοφόρα για το κεφάλαιο.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΘΕΣΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΥΠΟΤΑΓΗ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΑ ΙΔΡΥΜΑΤΑ

        Ελευθεριακό Σχήμα Πανεπιστημίου Πατρών

 

 

AΦΙΣΑ ΑΠΟ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ-ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΩΝ-ΑΥΤΟΝΟΜΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ

ενάντια σε κάθε αναδιάρθρωση του καπιταλισμού…

ΝΑ ΟΞΥΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΤΑΞΙΚΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ

Εν μέσω κρίσης (που εκτός των άλλων πηγάζει άμεσα από τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής) κράτος και κεφάλαιο επιχειρώντας την αύξηση της κερδοφορίας τους και την «επιτυχή» έξοδο από αυτή, επιλέγουν την αναδιάρθρωση σε όλα τα επίπεδα (εργασία, εκπαίδευση, υγεία κτλ). Στο στόχαστρο βρίσκονται τα εργασιακά και κοινωνικά κεκτημένα δεκαετιών με αποτέλεσμα την ολοένα και μεγαλύτερη υποτίμηση των ζωών μας. Ιδιωτικοποιήσεις, μαύρη και ανασφάλιστη εργασία, επισφάλεια, ανεργία, κόψιμο κάθε κοινωνικής παροχής, ενίσχυση του στρατιωτικό-αστυνομικού συμπλέγματος και επίθεση στο πιο άγρια εκμεταλλευόμενο κομμάτι της εργατικής τάξης: τους μετανάστες.

Η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, της οποίας το διακύβευμα είναι η πλήρης υποταγή του πανεπιστημίου στο κεφάλαιο(μέσω του απόλυτου ελέγχου των επιχειρήσεων πάνω στα επιμέρους τμήματα και κατά συνέπεια ο πλήρης καθορισμός του προγράμματος και της έντασης σπουδών, της ερευνητικής δραστηριότητας με κριτήρια τις ανάγκες του κεφαλαίου) είναι απλά και μόνο ένα μέρος της συνολικότερης γενικευμένης επίθεσης.

Απέναντι στην επίθεση αυτή, η απάντησή μας οφείλει να είναι συνολική, ταξική και να εμπεριέχει μία έμπρακτη κριτική του καπιταλιστικού συστήματος με σκοπό την καταστροφή του και την οικοδόμηση ενός κόσμου ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας.

καιρός να αρχίσουν οι κλωτσές στο
εκπαιδευτικό προτσές (και όχι μόνο..)

Συνέλευση Αναρχικών, Αντιεξουσιαστών, Αυτόνομων για την παρέμβαση στις σχολές