ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΕΝΑΡΞΗΣ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ ΤΟΥ ΖΑΚ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ / ΤΗΣ ZACKIE OH!

20 ΟΚΤΩΒΡΗ: ΕΝΑΡΞΗ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ ΤΟΥ ΖΑΚ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ / ΤΗΣ ZACKIE OH!

Το αίμα δεν είναι νερό… η μνήμη δεν είναι σκουπίδι

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ – ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΖΑΚ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ / ZACKIE OH!

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ, ΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟ, ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ, ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ…

ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΑΝΟΙΧΤΟ

ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΜΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΙΣΟΤΗΤΑΣ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ: 11.00 ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ

αναρχική ομάδα δυσήνιος ίππος

3 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ… ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ – ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΖΑΚ/ZACKIE OH!

3 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ… ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ – ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΖΑΚ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ / ZACKIE OH!

Στις 21 Σεπτέμβρη του 2018, ο Ζακ Κωστόπουλος/ Zackie Oh! δολοφονείται μέρα μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας. Εγκλωβισμένος μέσα σε ένα κοσμηματοπωλείο στην Ομόνοια όπου έχει καταφύγει κυνηγημένος, λιντσάρεται από τον Ευάγγελο Δημόπουλο, ιδιοκτήτη του μαγαζιού κι έναν ακόμα φασίστα που διατηρεί κτηματομεσιτικό γραφείο στην περιοχή. Οι δυο τους τον κλωτσούν με μανία στο κεφάλι, την ώρα που εκείνος προσπαθεί ανήμπορος να απεγκλωβιστεί, ενώ γύρω τους βρίσκεται πλήθος κόσμου. Οι μπάτσοι καταφθάνουν για να ολοκληρώσουν το έγκλημα, τον χτυπούν αιμόφυρτο και πεσμένο στο έδαφος, τον συλλαμβάνουν, του φοράνε χειροπέδες και τον σέρνουν στο δρόμο. Στο νοσοκομείο οδηγείται νεκρός, δεμένος πισθάγκωνα.

Continue reading “3 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ… ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ – ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΖΑΚ/ZACKIE OH!”

Καλέσματα σε συγκεντρώσεις/πορείες ενόψει της έναρξης της δίκης των δολοφόνων του Ζακ Κωστόπουλου/ Zackie Oh

Ενάντια στην Κρατική, Kαπιταλιστική, Πατριαρχική Βαρβαρότητα, την Καταστολή και τον Κοινωνικό Εκφασισμό

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ – ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΖΑΚ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ/ ZACKIE OH!

Tην Τετάρτη στις 21 Οκτώβρη 2020 ξεκινάει η δίκη των δολοφόνων του Ζακ Κωστόπουλου

Στις 21 Σεπτέμβρη 2018, ο Ζακ Κωστόπουλος δολοφονείται μέρα μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας, στην Ομόνοια. Εγκλωβισμένος μέσα σε ένα κοσμηματοπωλείο όπου έχει καταφύγει κυνηγημένος, ενώ λίγο νωρίτερα φώναζε στο δρόμο «βοήθεια», λιντσάρεται από το αφεντικό-ιδιοκτήτη του μαγαζιού κι έναν φασίστα που διατηρεί κτηματομεσιτικό γραφείο στην περιοχή. Οι δυο τους τον κλωτσούν με μανία στο κεφάλι, την ώρα που εκείνος προσπαθεί ανήμπορος να απεγκλωβιστεί, ενώ γύρω τους βρίσκεται πλήθος κόσμου. Η αστυνομία καταφθάνει για να ολοκληρώσει το έγκλημα – τον χτυπά αιμόφυρτο και πεσμένο στο έδαφος, τον συλλαμβάνει, του φορά χειροπέδες και τον σέρνει στο δρόμο. Στο νοσοκομείο οδηγείται δεμένος και νεκρός.

Στο πρόσωπο του Ζακ βλέπουν έναν φτωχό, έναν αποκλεισμένο, έναν παρία, έναν χρήστη, έναν ενδεχόμενο κλέφτη – μια ζωή που το κρατικό καπιταλιστικό και πατριαρχικό σύστημα προγράφει επανειλημμένα ως «απειλή» για την τάξη και την ασφάλεια, μια ζωή που την κοστολογεί ως αμελητέα, που μεθοδικά νομιμοποιεί την εξόντωσή της. Οι δολοφόνοι του Ζακ δε διστάζουν να τον δικάσουν και να τον καταδικάσουν σε θάνατο «παίρνοντας το νόμο στα χέρια τους», κινούμενοι στα πλαίσια των κυρίαρχων προσταγών ως παρακρατικοί λακέδες -ένας κλεπταποδόχος-ενεχειροδανειστής που τρέφεται από την απελπισία των άλλων, ένας δηλωμένος φασίστας και οι ένστολοι δολοφόνοι και βασανιστές της ΕΛΑΣ.

Γιατί η βία που άσκησαν έχει την κάλυψη του επίσημου νόμου, τη στήριξη της θεσμισμένης βαρβαρότητας του καθεστώτος: τη δαιμονοποίηση της φτώχειας, το κυνήγι και την τιμωρία του αδύναμου στην ταξική και κοινωνική ιεραρχία, την ιερότητα της ιδιοκτησίας, έτσι ώστε να διασφαλίζονται τα συμφέροντα της κυριαρχίας και η κοινωνική αναπαραγωγή της. Και αυτή η οργανωμένη από τα πάνω βία της Εξουσίας είναι που τους επιτρέπει να σκοτώνουν αποθρασυμένοι, διότι κινούνται στα πλαίσια των κυρίαρχων προσταγών ως παρακρατικοί λακέδες.

Είναι το ίδιο το κρατικό-καπιταλιστικό-πατριαρχικό σύστημα που υποδεικνύει ως στόχους τους αντιστεκόμενους και όσους χαρακτηρίζει πλεονάζοντες πληθυσμούς την εποχή της βαθιάς κρίσης του, καταστέλλοντας, καλλιεργώντας το φόβο και προωθώντας τον κοινωνικό εκφασισμό: ρατσιστικά πογκρόμ με την κάλυψη της αστυνομίας με αποκορύφωμα τις δολοφονίες του Σαχτζάτ Λουκμάν και του Παύλου Φύσσα από τους Ναζί της Χρυσής Αυγής, στρατόπεδα συγκέντρωσης και πνιγμοί μεταναστών και προσφύγων στα σύνορα, θάνατοι κρατουμένων στις φυλακές και τα αστυνομικά τμήματα, εργατών και εργατριών στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς, διαπόμπευση και εγκλεισμός οροθετικών γυναικών, εκκενώσεις καταλήψεων, εξαπόλυση κατασταλτικής εκστρατείας ενάντια στους αναρχικούς και ευρύτερα όσους αγωνίζονται, συνεργασία με κάθε είδους μαφίες και ναρκομαφίες ταυτόχρονα με τις πολιτικές εξαθλίωσης και καταστολής των χρηστών.

Αφίσα για την διαδήλωση στην Πάτρα

Η συμπλήρωση των δυο χρόνων από τη δολοφονία του Ζακ έρχεται μέσα σε ένα περιβάλλον έξαρσης της πανδημίας του covid19 και όξυνσης της κρατικής και καπιταλιστικής επίθεσης στην κοινωνία. Από την έναρξη ενός νέου γύρου λεηλασίας της κοινωνικής βάσης με κυριότερες αιχμές την περαιτέρω υποτίμηση της εργασίας, την έμπρακτη κατάργηση της κοινωνικής ασφάλισης, τη συνέχιση των ιδιωτικοποιήσεων, μέχρι την αναδιάρθρωση του εκπαιδευτικού συστήματος και την ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης. Από την μονιμοποίηση του Καθεστώτος Έκτακτης Ανάγκης μέσα από την καταστολή και την καθυπόταξη των κοινωνικών και ταξικών κινημάτων και ιδιαίτερα των αναρχικών- αντιεξουσιαστών, τις εκκενώσεις κατειλημμένων χώρων αγώνα, την αστυνομική κατοχή ολόκληρων περιοχών μέχρι την απαγόρευση διαδηλώσεων και τη γενικότερη αναβάθμιση του νομικού οπλοστασίου σε βάρος αγωνιστών. Από τη διεύρυνση του πολέμου ενάντια στους πρόσφυγες και τους μετανάστες, την προσπάθεια δαιμονοποίησής τους, την εξαφάνιση τους από το δημόσιο πεδίο, τον εγκλεισμό τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης μέχρι την λεηλασία του φυσικού κόσμου μέσα από την ενεργοποίηση των μηχανών της καπιταλιστικής ανάπτυξης που θα ρημάξουν τοπικές κοινωνίες, βουνά, ποτάμια, θάλασσες, λίμνες, δάση στο όνομα του κέρδους και της πλήρους επιβολής πάνω στον άνθρωπο και τη φύση.

Η κρατική καταστολή σήμερα αποτελεί κυρίαρχο συστατικό της κρατικής στρατηγικής. Αυτή η πολεμική επιχείρηση ενάντια σε όσους αγωνίζονται είναι μέρος της συστηματικής προσπάθειας δεκαετιών από την πλευρά του ελληνικού κράτους να καθυποτάξει τις κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις και να επιβάλλει την υποταγή.

Οι δολοφόνοι του Ζακ, η αστυνομία, το δικαστικό σύστημα, τα ΜΜΕ που έσπευσαν να συγκαλύψουν και να δικαιολογήσουν το φόνο, κατασκευάζοντας συναίνεση, παραπληροφορώντας, παρουσιάζοντάς τον ως επικίνδυνο, σκυλεύοντας τη ζωή του και την ταυτότητά του ως οροθετικού, μέλους της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας και ακτιβιστή, καθώς και όσοι επικροτούν την εξουσιαστική βαρβαρότητα, ταυτιζόμενοι με τα συμφέροντα των ισχυρών, αντιπροσωπεύουν στην πραγματικότητα ο, τι πιο αντικοινωνικό έχει να επιδείξει η σήψη του κόσμου της Εξουσίας.

Στον αντίποδα, οι χιλιάδες που διαδήλωσαν ενάντια στη δολοφονία του Ζακ διεκδικώντας ορατότητα στο δημόσιο χώρο και βάζοντας φραγμό στην κανιβαλική ρητορική, οι δεκάδες χιλιάδες που βρέθηκαν στο Εφετείο στην απόφαση της δίκης της Χρυσής Αυγής και συγκρούστηκαν με τα ΜΑΤ, όσοι και όσες με οποιοδήποτε τρόπο αρνούνται να συναινέσουν και να υποταχθούν στο κυρίαρχο πρόταγμα του κοινωνικού κανιβαλισμού, οι χιλιάδες κόσμου που βρίσκονται στους δρόμους να υπερασπιστούν όσα τους ανήκουν, όλοι αυτοί που διαδήλωσαν σε Χανιά και Θεσσαλονίκη για τις κατασταλτικές επιθέσεις του κράτους απέναντι στις καταλήψεις, όλοι αυτοί που σε πείσμα των επιταγών ξαναχτίζουν τη libertatia 3 χρόνια μετά τον εμπρησμό της από τους φασίστες, όλοι αυτοί που βάζουν αναχώματα στην κρατική καταστολή και παλεύουν για την αντεπίθεση στο καθεστώς εκμετάλλευσης και υποταγής, αντιπροσωπεύουν ό,τι πιο ελπιδοφόρο έχει να επιδείξει αυτή η κοινωνία: την αλληλεγγύη, την εξέγερση, την προοπτική της κοινωνικής επανάστασης, για έναν κόσμο που θα χωρά πολλούς κόσμους.

Ως αναρχικοί αγωνιζόμαστε για την όξυνση των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων, με στόχο την ανατροπή των πολιτικών και οικονομικών αφεντικών που ευθύνονται για την εκμετάλλευση, την καταπίεση, τη φτώχεια, την εξαθλίωση, τον κοινωνικό κανιβαλισμό. Με όπλο μας την αλληλεγγύη, στεκόμαστε ενάντια στους πλαστούς διαχωρισμούς και το φόβο που διαρκώς αναπαράγει η εξουσία. Αγωνιζόμαστε για το ξεπέρασμα του επιβεβλημένου τρόπου οργάνωσης της κοινωνίας από το κράτος και το κεφάλαιο.

ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΜΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΙΣΟΤΗΤΑΣ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

Καλέσματα σε συγκεντρώσεις/πορείες ενόψει της έναρξης της δίκης των δολοφόνων του Ζακ

Θεσσαλονίκη: Τρίτη 20 Οκτώβρη, 6 μ.μ., στο Άγ.Βενιζέλου

Αθήνα: Τετάρτη 21 Οκτώβρη, 9 π.μ. στο Πρωτοδικείο Αθηνών (Δέγλερη)

Πάτρα: Τετάρτη 21 Οκτώβρη στις 11 π.μ. στην Πλατεία Γεωργίου

Αναρχική Πολιτική Οργάνωση / Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων

apo.squathost.com | anpolorg@gmail.com

FB: anpolorg | Twitter: anpolorg

[ΠΑΤΡΑ] Πορεία την ημέρα έναρξης της δίκης των δολοφόνων του Ζακ/Zackie oh

Ενάντια στην Κρατική, Καπιταλιστική, Πατριαρχική Βαρβαρότητα, την Καταστολή και τον Κοινωνικό Εκφασισμό

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ – ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΖΑΚ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ/ ZACKIE OH!

Tην Τετάρτη στις 21 Οκτώβρη 2020 ξεκινάει η δίκη των δολοφόνων του Ζακ Κωστόπουλου. Στις 21 Σεπτέμβρη 2018, ο Ζακ Κωστόπουλος δολοφονείται μέρα μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας, στην Ομόνοια. Εγκλωβισμένος μέσα σε ένα κοσμηματοπωλείο όπου έχει καταφύγει κυνηγημένος, ενώ λίγο νωρίτερα φώναζε στο δρόμο «βοήθεια», λιντσάρεται από το αφεντικό-ιδιοκτήτη του μαγαζιού κι έναν φασίστα που διατηρεί κτηματομεσιτικό γραφείο στην περιοχή. Οι δυο τους τον κλωτσούν με μανία στο κεφάλι, την ώρα που εκείνος προσπαθεί ανήμπορος να απεγκλωβιστεί, ενώ γύρω τους βρίσκεται πλήθος κόσμου. Η αστυνομία καταφθάνει για να ολοκληρώσει το έγκλημα – τον χτυπά αιμόφυρτο και πεσμένο στο έδαφος, τον συλλαμβάνει, του φορά χειροπέδες και τον σέρνει στο δρόμο. Στο νοσοκομείο οδηγείται δεμένος και νεκρός.

Continue reading “[ΠΑΤΡΑ] Πορεία την ημέρα έναρξης της δίκης των δολοφόνων του Ζακ/Zackie oh”

Ανακοίνωση και καλέσματα της Α.Π.Ο. στις πορείες για τον ένα χρόνο από τη δολοφονία του Ζακ

Ενάντια στην Κρατική, καπιταλιστική, Πατριαρχική Βαρβαρότητα, την Καταστολή και τον Κοινωνικό Εκφασισμό

2 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ – ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΖΑΚ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ/ ZACKIE OH!

ΚΑΛΕΣΜΑΤΑ:

Αθήνα: ΚΥΡΙΑΚΗ 20 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ, 18:00, ΣΤΗΝ ΓΛΑΔΣΤΩΝΟΣ

Πάτρα: ΔΕΥΤΕΡΑ 21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ, 18:30, ΠΛΑΤΕΙΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ

Θεσσαλονίκη: ΔΕΥΤΕΡΑ 21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ, 18:30, ΑΓΑΛΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

21 Σεπτέμβρη 2018: ο Ζακ Κωστόπουλος δολοφονείται μέρα μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας, στην Ομόνοια. Εγκλωβισμένος μέσα σε ένα κοσμηματοπωλείο όπου έχει καταφύγει κυνηγημένος, ενώ λίγο νωρίτερα φώναζε στο δρόμο «βοήθεια», λιντσάρεται από το αφεντικό-ιδιοκτήτη του μαγαζιού κι έναν φασίστα που διατηρεί κτηματομεσιτικό γραφείο στην περιοχή. Οι δυο τους τον κλωτσούν με μανία στο κεφάλι, την ώρα που εκείνος προσπαθεί ανήμπορος να απεγκλωβιστεί, ενώ γύρω τους βρίσκεται πλήθος κόσμου. Η αστυνομία καταφθάνει για να ολοκληρώσει το έγκλημα – τον χτυπά αιμόφυρτο και πεσμένο στο έδαφος, τον συλλαμβάνει, του φορά χειροπέδες και τον σέρνει στο δρόμο. Στο νοσοκομείο οδηγείται δεμένος και νεκρός.

Στο πρόσωπο του Ζακ βλέπουν έναν φτωχό, έναν αποκλεισμένο, έναν παρία, έναν χρήστη, έναν ενδεχόμενο κλέφτη – μια ζωή που το κρατικό καπιταλιστικό και πατριαρχικό σύστημα προγράφει επανειλημμένα ως «απειλή» για την τάξη και την ασφάλεια, μια ζωή που την κοστολογεί ως αμελητέα, που μεθοδικά νομιμοποιεί την εξόντωσή της. Οι δολοφόνοι του Ζακ δε διστάζουν να τον δικάσουν και να τον καταδικάσουν σε θάνατο «παίρνοντας το νόμο στα χέρια τους», κινούμενοι στα πλαίσια των κυρίαρχων προσταγών ως παρακρατικοί λακέδες -ένας κλεπταποδόχος-ενεχειροδανειστής που τρέφεται από την απελπισία των άλλων, ένας δηλωμένος φασίστας και οι ένστολοι δολοφόνοι και βασανιστές της ΕΛΑΣ.

Continue reading “Ανακοίνωση και καλέσματα της Α.Π.Ο. στις πορείες για τον ένα χρόνο από τη δολοφονία του Ζακ”

Προβολή ταινίας The Platform

104166695_708445593288881_4988755921453387448_n

Παρασκευή 19 Ιούνη στις 9μ.μ. στις Σκάλες Πατρέως

Η ανακυκλούμενη βία ανάμεσα στα πληβειακά στρώματα της κοινωνίας, είναι μια συνθήκη επιθυμητή και προωθούμενη από τους κυρίαρχους, αφού αποπροσανατολίζει και χειραγωγεί την οργή των από τα κάτω προς τους πραγματικά υπεύθυνους για την αθλιότητα αυτού του κόσμου και τη διοχετεύει σε έναν αδιάκοπο πόλεμο όλων εναντίον όλων εντός της τάξης των εκμεταλλευόμενων. Continue reading “Προβολή ταινίας The Platform”

Πάτρα: Κάλεσμα στη διαδήλωση για τον ένα χρόνο από τη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου / Zackie oh!

ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΜΕΤΑ, ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΖΑΚ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ/ZACKIE OH!

ΦΤΩΧΕΙΑ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΚΑΙ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟΣ. ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ – ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ – ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΕΚΦΑΣΙΣΜΟ

Στις 21 Σεπτέμβρη 2018 δολοφονείται άγρια, μέρα μεσημέρι, στο κέντρο της Αθήνας, ο Ζακ Κωστόπουλος, όταν χτυπιέται με μανία στο κεφάλι από τον ιδιοκτήτη του κοσμηματοπωλείου Di Angelo και, τουλάχιστον, ένα ακόμα άτομο (το οποίο είναι γνωστό μέλος ακροδεξιού κόμματος). Λίγο νωρίτερα είχε μπει για άγνωστο λόγο στο κατάστημα και είχε εγκλωβιστεί σε αυτό, σε εμφανώς άσχημη ψυχική και σωματική κατάσταση. Τα δύο άτομα του καταφέρνουν δολοφονικά χτυπήματα στο κεφάλι (την ώρα που βρίσκεται πεσμένος κάτω μέσα σε σπασμένα γυαλιά) στην προσπάθεια του να απεγκλωβιστεί, ενώ στην συνέχεια, μπάτσοι της ομάδας ΔΙΑΣ του επιτίθενται εκ νέου και τον χτυπάνε άγρια την ώρα που επιχειρεί να ξεφύγει. Τις επόμενες μέρες, εκπρόσωπος της αστυνομίας, υπερασπίζεται δημόσια τον ξυλοδαρμό του Ζακ, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «έτσι λειτουργούμε και σε όποιον αρέσει».

Ο Ζακ ήταν ενεργός ακτιβιστής της LGBTQ+ κοινότητας, γνωστός για τη δράση του ενάντια στον πατριαρχικό κόσμο, τη φασιστική απειλή και τις κοινωνικές διακρίσεις. Η δολοφονία του ήταν μια ακόμα στιγμή του διαρκούς «πολέμου όλων εναντίον όλων» που έχουν κηρύξει οι κυρίαρχοι με βασικό στόχο την απομόνωση, τον αποκλεισμό και τελικά την εξόντωση του πιο εξαθλιωμένου και περιθωριοποιημένου κομματιού της κοινωνικής βάσης.

Την ίδια ώρα, τα ΜΜΕ ανέλαβαν το ρόλο της παραπληροφόρησης για το γεγονός, της συγκάλυψης, της διαστρέβλωσης της πραγματικότητας και της νομιμοποίησης της δολοφονίας στη συνείδηση της κοινωνίας μέσα από τον καθορισμό της έννοιας της ζωής και των ορίων εντός των οποίων αξίζει αυτή να βιωθεί. Δε διστάζουν, μάλιστα, να θέσουν σε ψηφοφορία την επικρότηση του στυγερού εγκλήματος. Σε αυτό το πλαίσιο, αποδίδονται στο δολοφονημένο τα πιο αποκρουστικά γνωρίσματα για το επιβεβλημένο κοινωνικό μοντέλο ζωής ούτως ώστε να διακριθεί από το αποδεκτό κοινωνικό πρότυπο, να υποτιμηθεί η ίδια του η ύπαρξη και να διολισθήσει στην κατηγορία όσων ζουν μια ζωή που δεν αξίζει να τη ζει κανείς. Τοξικοεξαρτημένος, ομοφυλόφιλος, οροθετικός και επίδοξος ληστής…

Σήμερα, η οργάνωση της κοινωνικής ζωής από το κράτος και το κεφάλαιο είναι σχεδιασμένη έτσι, ώστε ένα κομμάτι της κοινωνίας να αποκλείεται, ανάλογα με τα οικονομικά, πολιτισμικά, θρησκευτικά, έμφυλα, σεξουαλικά, σωματικά ή κοινωνικά πρότυπα που προωθούνται από την κυριαρχία.  Ανεξάρτητα αν οι αποκλεισμοί αυτοί είναι θεσμοθετημένοι ή λειτουργούν άτυπα σε βάρος συγκεκριμένων πληθυσμιακών ομάδων (τοξικοεξαρτημένοι, ομοφυλόφιλοι, μετανάστες, άστεγοι, οροθετικοί, ψυχικά ασθενείς, μη παραγωγικοί-άνεργοι κ.α.) εκείνο που επιτυγχάνουν είναι η αποστέρηση των στοιχειωδών ελευθεριών και δυνατοτήτων που τους παρέχει το υπάρχον με αποτέλεσμα να αδυνατούν να ενσωματωθούν στον επιβεβλημένο τρόπο ζωής και να περιθωριοποιούνται. Η περιθωριοποίηση αυτή εξυπηρετεί τις στοχεύσεις της κυριαρχίας περί δαιμονοποίησης και καταστολής ορισμένων κοινωνικών κομματιών για να μπορέσουν έτσι να πειθαρχήσουν τα υπόλοιπα.

Είμαστε πεπεισμένοι πως η δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου είναι ένα κρατικό και καπιταλιστικό έγκλημα, κομμάτι της επιχείρησης εξόντωσης που διεξάγεται εδώ και χρόνια σε βάρος των φτωχών και των αποκλεισμένων. Φτωχούς και αποκλεισμένους που η ίδια η εξουσία δημιουργεί είτε μέσω των πολιτικών φτώχειας και εξαθλίωσης, είτε μέσω της θέσπισης του καθεστώτος εξαίρεσης για όσους πλεονάζουν ή θεωρούνται επικίνδυνοι για αυτή.

Στη συγκυρία αυτή,  η ευκαιριακή συμμαχία διάφορων κοινωνικών κομματιών με το κράτος και τ’ αφεντικά είναι αποτέλεσμα της διάλυσης του κοινωνικού ιστού και των συνθηκών κοινωνικής ζόυγκλας που επιφέρει.  Είναι αποτέλεσμα της ηγεμονίας της κυρίαρχης ιδεολογίας που θέλει τους από τα κάτω διασπασμένους και να αλληλοφαγώνονται, αλλά και απότοκο της οπισθοχώρησης του κινήματος και της απουσίας μιας ορατής εναλλακτικής πρότασης για την οριστική συντριβή του κόσμου της εξουσίας. Και αυτό γιατί η κοινωνική δυσαρέσκεια που γεννά η άγρια επίθεση κράτους και καπιταλισμού επιχειρείται να αντιμετωπιστεί -πέρα από την οξυμένη καταστολή- με την καλλιέργεια του κοινωνικού εκφασισμού, με την προώθηση δηλαδή ιδεολογημάτων που ανάγουν σε κυρίαρχες συνθήκες ζωής την επιβίωση με κάθε μέσο, τη στοχοποίηση των κοινωνικά αδύναμων, την εξατομίκευση και τον ανταγωνισμό. Άμεση συνέπεια της διάλυσης των κοινωνικών δεσμών, της έλλειψης ταξικής συνείδησης και της απουσίας κουλτούρας συλλογικής επίλυσης των προβλημάτων που προκύπτουν από τον πόλεμο κράτους και αφεντικών απέναντι σε κάθε έννοια κοινού και συλλογικού, είναι το αλληλοφάγωμα των φτωχών, των εκμεταλλευόμενων, των αποκλεισμένων.  Η ανακυκλούμενη δηλαδή βία ανάμεσα στα πληβειακά στρώματα της κοινωνίας, την οποία ορίζουμε ως κοινωνικό κανιβαλισμό. Μια συνθήκη επιθυμητή και προωθούμενη από τους κυρίαρχους, αφού αποπροσανατολίζει και χειραγωγεί την οργή των από τα κάτω προς τους πραγματικά υπεύθυνους για την αθλιότητα αυτού του κόσμου και τη διοχετεύει σε έναν αδιάκοπο πόλεμο όλων εναντίον όλων εντός της τάξης των εκμεταλλευόμενων.

Σε αυτή την πραγματικότητα υπάρχει εναλλακτική και ρεαλιστική απάντηση. Και φυσικά αυτή δεν είναι η συλλήβδην καταδίκη της κοινωνίας, η επικράτηση του αντικοινωνικού και αυτοαναφορικού λόγου στο εσωτερικό των κινημάτων. Δεν είναι η περιχαράκωση και η οχύρωση γύρω από τον εαυτό μας. Αντίθετα, πρέπει σήμερα να παλέψουμε ακόμα περισσότερο για το σπάσιμο των συντηρητικών αντανακλαστικών και των κανιβαλικών συμπεριφορών στο κοινωνικό πεδίο. Οφείλουμε να μην επιτρέψουμε να εδραιωθεί και να νομιμοποιηθεί στις πόλεις μας ο κοινωνικός κανιβαλισμός και εκφασισμός. Οφείλουμε, τη δίκαιη οργή και αγανάκτηση που μας κατακλύζει να την στρέψουμε προς της σωστή κατεύθυνση, προς τους πραγματικούς υπεύθυνους και όχι να τη διασπείρουμε στο κενό. Να μην κυνηγάμε πλέον άλλους ανεμόμυλους. Αυτή είναι η στιγμή που πρέπει να βγούμε στους δρόμους και να δείξουμε ότι καμία άλλη δολοφονία δεν θα γίνει ανεκτή, να αναδείξουμε την προοπτική της αλληλεγγύης, της αλληλοβοήθειας και των κοινών αγώνων όλων όσων πλήττονται.

Η απάντηση από την πλευρά του κινήματος πρέπει να είναι η όξυνση του αγώνα για την ανατροπή των πραγματικών υπαίτιων για την εκμετάλλευση, την καταπίεση, τη φτώχεια, την εξαθλίωση τις επίπλαστες κοινωνικές διακρίσεις και τη συνολική λεηλασία της ζωής μας. Η ανάδειξη της συλλογικοποίησης και της αλληλεγγύης απέναντι στον κατακερματισμό, τον ανταγωνισμό τους πλαστούς διαχωρισμούς και το φόβο που διαρκώς αναπαράγει η εξουσία. Οι οργανωμένοι κοινωνικοί-ταξικοί αγώνες απέναντι στην εκμετάλλευση, τη φτώχεια, τον εκφασισμό και τον κανιβαλισμό. Η συνειδητοποίηση της κοινής ταξικής μας θέσης και της ανάγκης αρμονικής και ελεύθερης συνύπαρξης όλων με γνώμονα την αλληλοβοήθεια και τον αλληλοσεβασμό, μακριά από τον καπιταλισμό και το κράτος, τους θεσμικούς και μη θιασώτες της διαμεσολάβησης και του αλληλοσπαραγμού. Η δημιουργία κοινών ταξικών και κοινωνικών σχέσεων και η ανάπτυξη ενός συλλογικού και συντροφικού αγώνα ενάντια στους καθημερινούς μας δυνάστες, στον καπιταλισμό και το κράτος. Το ξεπέρασμα του επιβεβλημένου τρόπου οργάνωσης της κοινωνίας από το κράτος και το κεφάλαιο. Η δημιουργία μιας κοινωνίας ισότητας, αλληλεγγύης, δικαιοσύνης και αρμονικής συνύπαρξης. Η κοινωνική επανάσταση και η δημιουργία ενός κόσμου που θα χωρά πολλούς κόσμους…

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟ, Η ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟ, Η ΑΛΛΗΛΟΒΟΗΘΕΙΑ

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ, Η ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΙΣΜΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΜΑΣ

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ!

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΠΟΡΕΙΑ

ΣΑΒΒΑΤΟ 21/9 -14.00 – ΠΛ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ

αναρχική ομάδα “δυσήνιος ίππος” | μέλος της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης

ipposd.wordpress.com – d_ippos@hotmail.com

Επικοινωνία: Κάθε Τρίτη 7-10 στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο Επί τα Πρόσω (Πατρέως 87)

 

Φτώχεια, εξαθλίωση και κανιβαλισμός. Είναι το Κράτος και ο Καπιταλισμός! Σημειώσεις για τη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου

 

Πανό που κρεμάστηκε την Τρίτη 25/9 στην πλατεία Όλγας κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης για τη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου. Ακολούθησε μαζική πορεία σε κεντρικούς δρόμους της Πάτρας…

 

Φτώχεια, εξαθλίωση και κανιβαλισμός. Είναι το Κράτος και ο Καπιταλισμός!

Σημειώσεις για τη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου

Οι τράπεζες γεννάνε τους «ληστές».
Οι φυλακές τους «τρομοκράτες»
Η μοναξιά τους «απροσάρμοστους».
Το προϊόν την «ανάγκη»
Τα σύνορα τους στρατούς
Όλα η ιδιοχτησία.
Βία γεννάει η Βία.
Μη ρωτάς. Μη με σταματάς.
Είναι τώρα ν’ αποκαταστήσουμε
του ηθικού δικαίου την υπέρτατη πράξη.
Να κάνουμε ποίημα τη Ζωή.
Και τη Ζωή πράξη.

Υπερασπίζομαι την Αναρχία, Κατερίνα Γώγου

Στις 21 Σεπτέμβρη 2018 δολοφονείται άγρια, μέρα μεσημέρι, στο κέντρο της Αθήνας, ο Ζακ Κωστόπουλος, όταν χτυπιέται με μανία στο κεφάλι από τον ιδιοκτήτη του κοσμηματοπωλείου Di Angelo και, τουλάχιστον, ένα ακόμα άτομο (το οποίο είναι γνωστό μέλος ακροδεξιού κόμματος). Λίγο νωρίτερα είχε μπει για άγνωστο λόγο στο κατάστημα και είχε εγκλωβιστεί σε αυτό, σε εμφανώς άσχημη ψυχική και σωματική κατάσταση. Τα δύο άτομα του καταφέρνουν δολοφονικά χτυπήματα στο κεφάλι (την ώρα που βρίσκεται πεσμένος κάτω μέσα σε σπασμένα γυαλιά) στην προσπάθεια του να απεγκλωβιστεί, ενώ στην συνέχεια μπάτσοι της ομάδας ΔΙΑΣ του επιτίθενται εκ νέου και τον χτυπάνε άγρια την ώρα που επιχειρεί να ξεφύγει. Τις επόμενες μέρες, εκπρόσωπος της αστυνομίας, υπερασπίζεται δημόσια τον ξυλοδαρμό του Ζακ, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι ‘’έτσι λειτουργούμε και σε όποιον αρέσει’’.

Ο Ζακ ήταν ενεργός ακτιβιστής της LGBTQ+ κοινότητας, γνωστός για τη δράση του ενάντια στον πατριαρχικό κόσμο, τη φασιστική απειλή και τις κοινωνικές διακρίσεις. Η δολοφονία του ήταν μια ακόμα στιγμή του  διαρκούς “πολέμου όλων εναντίον όλων” που έχουν κηρύξει οι κυρίαρχοι με βασικό στόχο την απομόνωση, τον αποκλεισμό και τελικά την εξόντωση του πιο εξαθλιωμένου και περιθωριοποιημένου κομματιού της κοινωνικής βάσης.

Την ίδια ώρα, τα ΜΜΕ αναλαμβάνουν το ρόλο της παραπληροφόρησης για το γεγονός, της συγκάλυψης, της διαστρέβλωσης της πραγματικότητας και της νομιμοποίησης της δολοφονίας στη συνείδηση της κοινωνίας μέσα από τον καθορισμό της έννοιας της ζωής και των ορίων εντός των οποίων αξίζει αυτή να βιωθεί. Δε διστάζουν, μάλιστα, να θέσουν σε ψηφοφορία την επικρότηση του στυγερού εγκλήματος.  Σε αυτό το πλαίσιο, αποδίδονται στο δολοφονημένο τα πιο αποκρουστικά γνωρίσματα για το επιβεβλημένο κοινωνικό μοντέλο ζωής ούτως ώστε να διακριθεί από το αποδεκτό κοινωνικό πρότυπο, να υποτιμηθεί η ίδια του η ύπαρξη και να διολισθήσει στην κατηγορία όσων ζουν μια ζωή που δεν αξίζει να τη ζει κανείς. Τοξικοεξαρτημένος, ομοφυλόφιλος, οροθετικός και επίδοξος ληστής…

Continue reading “Φτώχεια, εξαθλίωση και κανιβαλισμός. Είναι το Κράτος και ο Καπιταλισμός! Σημειώσεις για τη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου”

Στα Εξάρχεια ο αγώνας απέναντι στα φαινόμενα κοινωνικού κανιβαλισμού συνεχίζεται

“Η είσαι με το πρόβλημα ή με τη λύση του. Μέση λύση δεν υπάρχει”

Στα Εξάρχεια διεξάγεται για περισσότερο από έναν χρόνο ένας επίμονος αγώνας ενάντια στο Κράτος, τις μαφίες και τον κοινωνικό κανιβαλισμό, και ταυτόχρονα μια έμπρακτη προσπάθεια ανάδειξης και αναζωογόνησης στη γειτονιά μορφών κοινωνικής αυτοοργάνωσης (κατασκευή παιδικής χαράς, δημιουργία πολιτικού περιπτέρου κ.α.) και των αξιών της αλληλεγγύης, της αλληλοβοήθειας και της συνύπαρξης πολλών και διαφορετικών κοινωνικών και πολιτικών υποκειμένων. Μέσα σε αυτό το διάστημα αντιμετωπίσαμε -και αντιμετωπίζουμε- μια σφοδρή και κατευθυνόμενη επίθεση από τα ΜΜΕ που συκοφαντούσε τη γειτονιά και τους αγωνιζόμενους και η οποία απογειώθηκε μετά την κατασκευή του πολιτικού περιπτέρου στην πλατεία, ετοιμάζοντας το έδαφος για μια επικείμενη κατασταλτική επιχείρηση. Ωστόσο, το τελευταίο διάστημα οι πολιτικές και κοινωνικές συλλογικότητες του αγώνα βρίσκονται κατά καιρούς αντιμέτωπες με την παρασιτική και αντικοινωνική δράση διαφόρων στην περιοχή που επιχειρούν -ενίοτε με συμμορίτικους όρους- να επιβάλουν την παρουσία τους και να ορίσουν -στο βαθμό που μπορούν- την κοινωνική ζωή στα Εξάρχεια, σε ευθεία αντιπαράθεση με τις αξίες του αγώνα.

Φαινόμενα και ενέργειες αλόγιστης και άσκοπης βίας, όπως η πρόσφατη επίθεση στην παιδαγωγική σχολή κατά τη διάρκεια των φοιτητικών εκλογών, η χρήση μέσων παντελώς αναντίστοιχων και επικίνδυνων απέναντι σε αριστερούς φοιτητές και η δολοφονική επίθεση μαχαιρώματος στον φύλακα της σχολής, η επίθεση σε συντρόφους και συντρόφισσες της Κατάληψης του Μηχανουργείου στο Ε.Μ.Π, δεν είναι απλώς άστοχες και άχρηστες αλλά και εχθρικές ως προς μια αγωνιστική κουλτούρα που θέλει να στρέφεται η κοινωνική και ταξική αντιβία απέναντι στους εκμεταλλευτές και καταπιεστές και όχι γενικώς και αδιακρίτως κατά πάντων. Ταυτόχρονα, η απολίτικη δράση αυτών των υποκειμένων, χωρίς να προσφέρει απολύτως τίποτα στα πραγματικά διακυβεύματα του αγώνα, προσφέρει τις καλύτερες αφορμές στον οχετό των ΜΜΕ να επαναφέρουν τα γνωστά στερεότυπα για τα Εξάρχεια και όσους πραγματικά αγωνίζονται εντός και εκτός της γειτονιάς. Υπεύθυνοι για αυτήν τη δραστηριότητα είναι και όσοι επιχειρούν να την πολιτικοποιήσουν βαφτίζοντας αντικοινωνικές και εξουσιαστικές ενέργειες «αντιεκλογικές δράσεις».

Continue reading “Στα Εξάρχεια ο αγώνας απέναντι στα φαινόμενα κοινωνικού κανιβαλισμού συνεχίζεται”

Αντικοινωνικές πρακτικές και αντικινηματική βία. Κοινωνική Αυτοοργάνωση και Ταξική Αλληλεγγύη

Αντικοινωνικές πρακτικές και αντικινηματική βία.

Κοινωνική Αυτοοργάνωση και Ταξική Αλληλεγγύη.

Οι επιθέσεις κοινωνικού κανιβαλισμού δεν είναι προφανώς ένα φαινόμενο που υπάρχει μόνο στην περιοχή των Εξαρχείων. Αυτές οι πρακτικές αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνικής κρίσης που τα τελευταία χρόνια εντείνεται όλο και περισσότερο παράλληλα με το σάπισμα του καπιταλισμού. Η απουσία δομών ταξικής αλληλεγγύης και πολιτικής συγκρότησης των καταπιεσμένων στις γειτονιές, η αδυναμία συγκρότησης ενός ταξικού μετώπου Αγώνα που θα μπολιάσει με επαναστατικό όραμα την κοινωνία δίνοντας διεξόδους από την κρίση, δημιουργούν κοινωνικά και πολιτικά κενά.

Και είναι γνωστό ότι στην πολιτική όπως και στη φύση δεν υπάρχουν κενά.

Η περιοχή των Εξαρχείων θα έπρεπε να αποτελεί πρότυπο ελευθεριακής γειτονιάς και παράδειγμα κοινωνικής και ταξικής αυτοοργάνωσης για τις υπόλοιπες. Αντί αυτού η συγκεκριμένη γειτονιά, ειδικά κατά την περίοδο της κρίσης, εξελίχθηκε σε μια γειτονιά που αναπτύχθηκαν και γενικεύτηκαν  αντικοινωνικά  και αντιδραστικά φαινόμενα γεγονός που δεν έλειψαν να εκμεταλλευτούν τα παπαγαλάκια της δημοσιογραφίας διαβάλλοντας δια μέσου της γειτονιάς συνολικά τον αγώνα του αναρχικού κινήματος. Παρ’ όλα αυτά είναι γεγονός ότι σε μεγάλο βαθμό η μοίρα αυτής της γειτονιάς είναι συνδεδεμένη με τα κοινωνικά προτάγματα και τους αγώνες αυτού του τόπου. Τα Εξάρχεια αποτέλεσαν χώρο αντίστασης στην Κατοχή, πεδίο αγώνα ενάντια στη Χούντα των Συνταγματαρχών και συνεχίζουν να αποτελούν χώρο του πιο δυναμικού κομματιού της κοινωνίας που εξεγείρεται απέναντι στις δολοφονίες ανυπόταχτων νέων και διαδηλωτών, το πιο ελπιδοφόρο πεδίο έκφρασης της ταξικής αλληλεγγύης. Έτσι λοιπόν η εικόνα της γειτονιάς των Εξαρχείων δεν μπορεί παρά να είναι η αντανάκλαση της σημερινής εικόνας του κινήματος. Τα Εξάρχεια σαν χώρος φαντασίας, πολιτικοποίησης και κοινωνικοποίησης θα πρέπει να μπορούν να ανταγωνίζονται και να κερδίζουν τόσο σε μορφή (καθιστώντας για αρχή τη γειτονιά βιώσιμη για τους κατοίκους της) όσο και σε περιεχόμενο (πολιτιστικό, κοινωνικό) τις καπιταλιστικές σχέσεις εξουσίας εφαρμόζοντας σχέσεις και δομές Αντιεξουσίας. Όχι φυσικά καθιστώντας την περιοχή μια νησίδα εναλλακτικής «ελευθερίας» αλλά χτίζοντας μια γειτονιά πρότυπο αντίστασης απέναντι στον πόλεμο που μας κήρυξε η τρόικα, αλλά και εναντίον του εγχώριου πολιτικού και οικονομικού συστήματος που συνέπραξε στη γενοκτονία εναντίον του χειμαζόμενης κοινωνίας. Για να υπηρετήσουμε όμως εύστοχα τους στρατηγικούς σχεδιασμούς μας θα πρέπει εξίσου εύστοχα και νικηφόρα να περιφρουρήσουμε τους ενδιάμεσους τακτικούς στόχους πάλης αφού για εμάς είναι κάτι περισσότερο από αυτονόητο ότι ένα κίνημα χωρίς αρχές, είναι ένα κίνημα χωρίς πολιτικό περιεχόμενο όπως και το αντίστροφο φυσικά. Ο αγώνας ενάντια στις ναρκωμαφίες, την κρατική καταστολή και τον κοινωνικό κανιβαλισμό συνοψίζει την τακτική της συνέλευσής μας ορίζοντας παράλληλα αυτές τις έννοιες όχι σαν κάτι διαιρεμένο μεταξύ τους, αλλά σαν τμήμα μιας ενοποιημένης στρατηγικής του κράτους και του κεφαλαίου απέναντι σε όσους αντιστέκονται. Για αυτόν ακριβώς το λόγο δεν θα μπορούσαμε να μείνουμε σιωπηλοί μπροστά στα φαινόμενα του κοινωνικού κανιβαλισμού αφού η επίδρασή τους τόσο στη γειτονιά μας όσο και στις γραμμές του κινήματος είναι καθοριστική. Η απάθεια σε αυτά τα περιστατικά, όπως ορισμένα καταγράφονται παρακάτω, δε σημαίνει ουδετερότητα αλλά συνενοχή στο μονοπώλιο άσκησης και επιβολής εξουσιαστικών απόψεων και συμπεριφορών. Που αν επικρατήσουν θα μεταλλάξουν δομικά τόσο το περιεχόμενο, όσο και την ουσία του απελευθερωτικού αγώνα. Γιατί είναι ξεκάθαρο ότι οι ευθύνες βαραίνουν συλλογικά όλους εμάς, οργανωμένες ομάδες και μεμονωμένους συντρόφους, και αν επιλέξουμε να αναμετρηθούμε μαζί τους θα έρθουμε αντιμέτωποι με δομικές παθογένειες και κενά που έδωσαν χώρο στην ανάπτυξη της γάγγραινας εντός του κινήματος. Γιατί η συγκρότηση του κινήματος σήμερα είναι καθήκον και ιστορική αποστολή όσων αγωνίζονται για να αλλάξουν τον κόσμο.

Ξυλοδαρμοί στην περιοχή

Ο νόμος της ζούγκλας κυριαρχεί σε μια περιοχή όπου η ελευθεριακότητα και η ανεκτικότητα τα τελευταία χρόνια χαροπαλεύουν στην εντατική. Ο νόμος του δυνατότερου, του ισχυρότερου έρχεται σε βασική αντίθεση με τις αρχές και τις αξίες που υπερασπιζόμαστε ως συνέλευση για την επανοικειοποίηση των Εξαρχείων. Οι ξυλοδαρμοί ανθρώπων, επειδή κοιτάξανε λίγο στραβά ή επειδή  ήπιαν δύο ποτά παραπάνω, συχνά καταλήγουν σε αιματοκυλίσματα, με τελευταίο παράδειγμα το επεισόδιο στο αρτοποιείο «τα Στάχυα» όπου παρέα νεαρών κατέληξε στο νοσοκομείο με σπασμένα δόντια επειδή άτομα από την παρέα είχαν την ατυχία να ερωτοτροπήσουν έξω από το μαγαζί. Επιθέσεις κοινωνικού κανιβαλισμού, όπως ο εμπρησμός καταστήματος ρούχων στην Θεμιστοκλέους, με αποτέλεσμα την οικονομική καταστροφή μια οικογένειας. Φέρμες στην ευρύτερη περιοχή από άτομα τα οποία νομιμοποιούν την παρουσία τους στη γειτονιά με χαιρετούρες στην πλατεία. Άτομα, που βρίσκονται ενίοτε και σε απεργίες, κινητοποιήσεις, τα οποία εμπορεύονται σημαντικές ποσότητες ναρκωτικών  ουσιών. Ξυλοδαρμοί κατοίκων της περιοχής και συντρόφων στην οδό Τσαμαδού με αφορμή τον εμπρησμό περιπολικού της Τροχαίας. Άτομα με μεταπτυχιακό στον κανιβαλισμό και διατριβή στη ρουφιανιά  που κρύβουν τις ντροπιαστικές για αντικοινωνικές πράξεις  δικογραφίες τους και λανσάρονται ως «η άγρια νεολαία».

Βία σε διαδηλώσεις

Οι επιθέσεις σε τράπεζες, πρεσβείες, εφορίες, αστυνομικούς στόχους συνυπάρχουν συχνά με φθορές σε φανάρια, στάσεις λεωφορείων, τραμπουκισμούς εργαζομένων σε καταστήματα, επιθέσεις σε συντρόφους που αντιδρούν λεκτικά σε αυτά τα φαινόμενα εκφυλισμού και συκοφάντησης της εξεγερσιακής-επαναστατικής βίας. Έτσι το περιεχόμενο και η δυναμική μιας καμένης τράπεζας ή ενός σπασμένου υπουργείου απονοηματοδοτείται, όταν συμβαίνει στον ίδιο χρόνο με απολίτικες, κενές αντικρατικού-αντικαπιταλιστικού περιεχομένου, ενέργειες. Η επιλογή του εύκολου ξεσπάσματος, χωρίς να επιχειρείται η σύνδεση της βίας με το περιεχόμενο και τους σκοπούς της ταξικής πάλης δεν αποτελεί πολιτική βία.

Πανεπιστημιακά ιδρύματα

Στην κατάληψη της Νομικής (κατά τη διάρκεια της απεργίας πείνας των πολιτικών κρατούμενων) αναπτύχθηκαν και επικράτησαν, και στο τέλος δικαιολογήθηκαν και από ορισμένους, πλήθος περιστατικών κοινωνικού κανιβαλισμού και απολίτικης βίας. Εισβολή στο Αυτοδιαχειριζόμενο Κυλικείο Νομικής και κλοπή χρημάτων από το εσωτερικό του, παραβίαση του στεκιού του Ράδιο Ένταση, βανδαλισμός στεκιών αριστερών σχημάτων, επιθέσεις σε ανθρώπους που πήγαν να ενημερωθούν για την εξέλιξη της απεργίας πείνας, αλλά οι καταληψίες τους έκριναν ως «ύποπτους». Λίγους μήνες μετά, από χώρο φιλοξενίας των αιτημάτων της κάθε γενιάς, το Πολυτεχνείο κατέληξε να αποτελεί μια κατ΄ επίφαση δομή ταξικής αλληλεγγύης για τους πρόσφυγες. Η επιδίωξη μετατροπής ενός χώρου μέσα στο Πολυτεχνείο, όπως αυτός του κτηρίου Γκίνη σε τσιφλίκι ελαχίστων, ενός χώρου που ανήκει σε όλο το κίνημα και που «κερδήθηκε» με το αίμα πολλών χιλιάδων ήταν μια εξουσιαστική πράξη επιβολής απέναντι στο κίνημα και τους ανθρώπους του. Η χρησιμοποίηση της αλληλεγγύης στους πρόσφυγες ως όχημα δικαιολόγησης αντικοινωνικών και αντικινηματικών συμπεριφορών είναι μέθοδος επιβολής ενός συνονθυλεύματος ελιτίστικων αντιλήψεων και απολίτικων μικροαστικών- εξουσιαστικών πραχτικών.

Κερατσίνι

Η μνήμη του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα στη γειτονιά του δεν τιμάται με αντικοινωνικές παρεμβάσεις εξουσιαστικού περιεχομένου εναντίον μικρομαγαζατόρων στην περιοχή. Εναντίον δηλαδή ενός υποκειμένου απεύθυνσης και εν δυνάμει συμμάχου μας. Η μνήμη δεν είναι σκουπίδι. Η τιμή στη μνήμη ενός χαμένου αγωνιστή απαιτεί αυξημένα καθήκοντα αλλιώς η διολίσθηση στην απονοηματοδότηση και στη σύγχυση μπορεί να επιφέρει τα αντίθετα αποτελέσματα.

Σπασμένα μνημεία, καρτοτηλέφωνα , σπασμένες στάσεις και καμένα τρόλεϊ στην Πατησίων

Τη στιγμή που η κοινωνία συνεχίζει να δέχεται τη μεγαλύτερη σε διάρκεια και ένταση φτωχοποίηση των τελευταίων δεκαετιών τα προλεταριακά στρώματα καταλαμβάνουν το γεωγραφικό και ταξικό πεδίο μέσα στη μητρόπολη το οποίο καθορίζεται αποκλειστικά από τις περιορισμένες υλικές δυνατότητές τους. Έτσι τα μέσα μαζικής μεταφοράς, η επικοινωνία, η αναμονή στη μητρόπολη είναι μια ορισμένη σχέση μέσα σε ένα αυστηρά διαμορφωμένο καπιταλιστικό περιβάλλον. Οι επιθέσεις εναντίων τέτοιων δομών που σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης στεγάζουν τις ανάγκες του πολυεθνικού προλεταριάτου δεν γίνονται αντιληπτές φυσικά ως αντικρατικές ενέργειες όχι επειδή οι προλετάριοι είναι ηλίθιοι, αλλά γιατί τα υποκείμενα δεν κάνουν καμία προσπάθεια για κάτι τέτοιο. Απεναντίας κινήσεις όπως το σαμποτάζ στα ακυρωτικά μηχανήματα εισπράττονται από το λαό σαν αυτό που είναι. Σαν ενέργειες αλληλεγγύης σε όσους δεν έχουν να πληρώσουν το αντίτιμο. Με αυτή τη δράση το κίνημα αγκαλιάζει το λαό και τα προβλήματά του, ενώ στην πρώτη περίπτωση οι ενέργειες αυτές λειτουργούν ακόμα πιο επιβαρυντικά στη διαδικασία εκμετάλλευσης του ίδιου και του κλεμμένου από τα αφεντικά χρόνου του.

Καταστρέφουν μνημεία και αγάλματα σε δημοσίους χώρους, όχι φυσικά με γνώμονα και στόχο την -έστω συμβολική- αποδόμηση των όποιων ενδεχομένως αντιδραστικών κοινωνικοπολιτικών τους συμβολισμών (τέτοιες «λεπτομέρειες» άλλωστε ούτε τις γνωρίζουν ούτε τους απασχολούν), αλλά οδηγούμενοι από μια lifestyle, ισοπεδωτική, απολίτικη και εκ του ασφαλούς καταστροφολαγνεία. Πιο πρόσφατο «θύμα» της  ανιστόρητης και προσχηματικής ψευτο-οργής η προτομή της Λέλας Καραγιάννη, μιας γυναίκας συντηρητικών κατά τα άλλα απόψεων, η οποία όμως δεν πρέπει να ξεχνάει κανείς, ότι συνελήφθη για αντιστασιακή δράση μαζί με πέντε από τα παιδιά της και θανατώθηκε μετά από φριχτά βασανιστήρια στο κολαστήριο της οδού Μέρλιν, αρνούμενη να συνεργαστεί με τους Ναζί.

Ενέδρες σε μέλη της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και του ευρύτερου αντικαπιταλιστικού κινήματος

Οι επιθέσεις σε οργανώσεις και μέλη του ευρύτερου αντικαπιταλιστικού κινήματος από απολίτικα άτομα(εμπόρους ναρκωτικών, χούλιγκανς) στο όνομα της αναρχίας είναι απότοκος των κοινωνικών και πολιτικών σχέσεων που διαμορφώνονται στο εσωτερικό του κινήματος χωρίς κριτήρια(ηθικά, αξιακά)και του lifestyle της μικροαστικής βίας που έχει κατατροπώσει την προσωπικότητα του αγωνιστή που χτίζεται με κόπο και θυσίες. Η σύγκρουση (ιδεολογική, υλική) με κομμάτια της αριστεράς είναι υπόθεση αποκλειστικά των οργανωμένων συντρόφων σε συνελεύσεις, οργανώσεις, σωματεία βάσης, πολιτικές ομάδες. Εύλογα θα ρωτήσει κάποιος: δηλαδή τα μεμονωμένα άτομα στην αναρχία δεν έχουν το δικαίωμα να συγκρουστούν με δυνάμεις της αριστεράς εάν νιώσουν είτε ότι απειλείται η σωματική τους ακεραιότητα είτε το πολιτικό τους δίκαιο σε μια συγκυρία; Φυσικά και το έχουν. Αρκεί να έχουν και το πολιτικό μπόι αλλά και το ηθικό ανάστημα για να συμμετέχουν σε μια τέτοια σύγκρουση. Όταν τα κίνητρά τους είναι σάπια, γιατί δεν είναι λαϊκοί αγωνιστές αλλά οπαδοί της βίας και του λιντσαρίσματος τότε και τα αποτελέσματά τους θα είναι αντίστοιχα των πεπραγμένων τους. Η σύγκρουση μεταξύ ιδεολογικών τάσεων και πολιτικών ρευμάτων αν διεξάγεται με όρους γηπεδικής αντιπαράθεσης και μαφιόζικων πρακτικών (π.χ. ενέδρες) αποπολιτικοποιεί το περιεχόμενο της σύγκρουσης και απονοηματοδοτεί τον κοινωνικό και  ταξικό αγώνα λειτουργώντας συκοφαντικά.

Συμπεράσματα

Θα ήταν αντιδιαλεκτικό και ψευδές να συμπεραίναμε ότι ενώ τα πάντα κινούνταν ρόδινα εντός του κινήματος, κάποιες συγκεκριμένες  παρέες κινούνταν εκτός σχεδίου. Η αλήθεια είναι ότι όλα αυτά τα χρόνια, εκτός από ορισμένες αξιόλογες πρωτοβουλίες συντρόφων και συντροφισσών, καμία ενιαία στρατηγική αγώνα δεν εκπονήθηκε με όχημα τη γειτονιά των Εξαρχείων. Άρα δεν υπήρχε κοινό σχέδιο. Αυτή όμως η διαπίστωση, αν αφεθεί έτσι, χωρίς παραπάνω εμβάθυνση, θα αποτελέσει άλλοθι για τις ασχήμιες και τις αντικοινωνικές συμπεριφορές που συνέβησαν στην περιοχή. Γιατί ο ρόλος του αναρχικού και του κομμουνιστή αγωνιστή είναι ακόμη και όταν όλα δείχνουν το αντίθετο, αυτός να αποτελεί πυξίδα για τους συντρόφους του, το κίνημα και την κοινωνία. Να αγωνίζεται για τη γειτονιά του, να συγκρούεται με τους ισχυρούς και να πολεμάει για την κοινωνική Επανάσταση. Η διαπίστωση ότι δεν υπήρχε συλλογικό σχέδιο παρότι είναι αληθής  συχνά αποτελεί άλλοθι αφενός για να ξεπλύνει ατομικά και συλλογικά ολισθήματα στον κανιβαλισμό και την διαπλοκή αφετέρου για να αποκρυφτεί ένα άλλο γεγονός. Ότι δηλαδή αυτού του είδους οι συμπεριφορές, στο όνομα μάλιστα του αγώνα και της αναρχίας, αποτέλεσαν και συνεχίζουν να αποτελούν μια από τις βασικότερες αιτίες αποσύνθεσης και κατακερματισμού του συλλογικού υποκειμένου αντίστασης. Η αναπαραγωγή του κοινωνικού κανιβαλισμού μέσα από βίαιες και αναιτιολόγητες επιθέσεις αντιστρατεύεται την προσπάθεια ενδυνάμωσης του αναρχικού κινήματος, σπέρνει την απογοήτευση και δημιουργεί σύγχυση για τους σκοπούς και τις επιδιώξεις μας.

Αντιμέτωποι με τη θεσμοποιημένη «ειρηνική» βία της σχέσης κεφαλαίου-εργασίας, το θεμέλιο της ταξικής κοινωνίας, θεωρούμε ότι η αντιβία αποτελεί ένα τρόπο ανάκτησης στιγμών της εξουσίας στο παρόν για και με τους καταπιεσμένους. Η αντίσταση δημιουργεί νέες σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Νέα αιτήματα επίσης διαμορφώνονται. Η ίδια η αντίσταση και όχι η βία αποκομμένη αποτελεί την κινητήρια δύναμη της Ιστορίας. Από μια απεργία σε χώρο εργασίας μέχρι τον ένοπλο αγώνα το γεγονός ότι αγωνίζεσαι αλλάζει την κατάσταση. Γιατί  εάν συμφωνήσουμε ότι  η ουσία του επαναστατικού σχεδίου βρίσκεται στην ανάπτυξη μιας απελευθέρωσης πιθανοτήτων για την ανθρώπινη χειραφέτηση, τότε θα πιστέψουμε ότι το πρώτο βήμα εναντίον της εξατομίκευσης και του κανιβαλισμού είναι η δημιουργία με διάφορα μέσα χειροπιαστών δεσμών αλληλεγγύης. Γιατί το να σπάσουμε την απομόνωση δημιουργώντας αυτούς τους δεσμούς αλληλεγγύης είναι η αρχή μιας αφοσίωσης. Ενός ακτιβισμού που δεν είναι «αντί» αλλά που είναι «για» τη ζωή και τη χαρά.

Σήμερα στα Εξάρχεια αύριο σε κάθε γειτονιά.

 

Συνέλευση για την επανοικειοποίηση των Εξαρχείων

Αναρχική Συλλογικότητα Νέας Φιλαδέλφειας

Αναρχική Συλλογικότητα Όμικρον 72

Αναρχική Συλλογικότητα Vogliamo Tutto e Per Tutti

Αναρχική Συλλογικότητα Ρουβίκωνας

Αναρχικοί από Γαλάτσι

Αυτοδιαχειριζόμενο Πάρκο Ναυαρίνου

Κατάληψη Έπαυλης Κούβελου

Κατάληψη Λέλας Καραγιάννη 37

Κατειλημμένο Κοινωνικό Κέντρο Κ*Βοξ

Κόκκινη Γραμμή – Ομάδα για την εργατική αντεπίθεση

Συνέλευση αναρχικών-κομμουνιστών για την ταξική αντεπίθεση ενάντια στην Ε.Ε

Σύντροφοι-Συντρόφισσες

Οκτώβρης 2016